Για περισσότερα από είκοσι χρόνια, ο Homo floresiensis αποτελούσε ένα από τα μεγαλύτερα αινίγματα της παλαιοανθρωπολογίας. Το μικροσκοπικό ανάστημα αυτών των προϊστορικών ανθρώπων τούς χάρισε το παρατσούκλι «Χόμπιτ», όμως η επιστημονική κοινότητα πίστευε ότι το μυαλό τους ήταν εξαιρετικά κοφτερό, ικανό να δαμάσει τη φωτιά και να εξοντώσει γιγαντιαία θηράματα. Όλα αυτά μέχρι σήμερα…
Μια νέα, ανατρεπτική μελέτη φέρνει στο φως το πραγματικό τους μυστικό, αποδεικνύοντας ότι η καθημερινότητά τους ήταν μια σκληρή μάχη επιβίωσης στη σκιά των δράκων του Κομόντο.
Η ανατρεπτική έρευνα
Πιο αναλυτικά, λοιπόν, σύμφωνα με νέα έρευνα, οι προϊστορικοί συγγενείς του ανθρώπου, που έλαβαν το παρατσούκλι «χόμπιτ» λόγω του μικρού τους αναστήματος, ενδέχεται να ήταν πτωματοφάγοι και όχι επιδέξιοι κυνηγοί ικανοί να εξοντώσουν μεγάλα θηράματα ή να ανάβουν φωτιές για μαγείρεμα, σύμφωνα με νέα έρευνα.
Η μελέτη έρχεται να προστεθεί σε αυξανόμενες ενδείξεις ότι ο Homo floresiensis (Άνθρωπος του Φλόρες), ο οποίος είχε εγκέφαλο ελάχιστα μεγαλύτερο από αυτόν ενός χιμπατζή, δεν ήταν τόσο εξελιγμένος όσο πίστευαν προηγουμένως οι επιστήμονες.
Απολιθώματα που έφεραν στο φως αρχαιολόγοι στο σπήλαιο Λιάνγκ Μπουά στο ινδονησιακό νησί Φλόρες το 2003 οδήγησαν στην ανακάλυψη αυτού του μικροσκοπικού ανθρωπίνου. Το πλάσμα είχε κρανίο στο μέγεθος ενός γκρέιπφρουτ και το ύψος του ήταν πιθανότατα περίπου 1 μέτρο.
Οι ανασκαφείς ανακάλυψαν λίθινα τεχνουργήματα και οστά του Stegodon florensis insularis, ενός εξαφανισμένου συγγενή των ελεφάντων με μέγεθος βίσωνα, κοντά στα απολιθώματα του Homo floresiensis. Το εύρημα αυτό υποδήλωνε ότι τα «χόμπιτ» κυνηγούσαν με εργαλεία για να εξοντώσουν τα μεγάλα ζώα. Καμένα οστά μικρότερων ζώων άφηναν επίσης να εννοηθεί ότι τα «χόμπιτ» μπορούσαν να χειριστούν τη φωτιά.
Μια τέτοια προηγμένη συμπεριφορά θεωρείται βασικό εξελικτικό χαρακτηριστικό που συνδέεται με ανθρωπίνους με μεγάλο εγκέφαλο, όπως οι Νεάντερταλ, ο Homo sapiens (σύγχρονος άνθρωπος) και ο Homo erectus (Όρθιος Άνθρωπος), ένας πρώιμος άνθρωπος που έζησε μεταξύ 1,89 εκατομμυρίων και 110.000 ετών πριν. Η πιθανή σύνδεση μεταξύ των κυνηγετικών εργαλείων και της χρήσης φωτιάς στον Homo floresiensis είχε οδηγήσει μάλιστα ορισμένους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι τα «χόμπιτ» είχαν στενή συγγένεια με τον Homo erectus.
Η Δρ. Elizabeth Grace Veatch, παλαιοανθρωπολόγος που μελετά την εξέλιξη της ανθρώπινης διατροφής και τον τρόπο με τον οποίο οι πρώιμοι άνθρωποι αλληλεπιδρούσαν με τα ζώα, θέλησε να εξετάσει πιο προσεκτικά πώς επιβίωσε ο Homo floresiensis σε ένα απομονωμένο νησί πριν από περίπου 190.000 έως 50.000 χρόνια. Η Veatch και οι συνεργάτες της πραγματοποίησαν μια πολυεπίπεδη ανάλυση οστών Στεγόδοντα που βρέθηκαν στο Φλόρες, μελετώντας τι συνέβη στα οστά μετά τον θάνατο των ζώων.
«Ήθελα να δω αν μπορούσαμε πραγματικά να αποδείξουμε ότι ο H. floresiensis ήταν ο κυνηγός που παρουσιαζόταν επί δεκαετίες», δήλωσε η Veatch, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science Advances και ερευνητική συνεργάτης στο Πρόγραμμα Ανθρώπινης Προέλευσης του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Ινστιτούτου Smithsonian.
Ωστόσο, η μελέτη, η οποία περιελάμβανε ένα πείραμα σίτισης με τη συμμετοχή ενός δράκου του Κομόντο, υποδηλώνει ότι τα «χόμπιτ» χρησιμοποιούσαν τα εργαλεία τους μόνο για να μαζεύουν τα ωμά υπολείμματα Στεγόδοντα που άφηνε το μοναδικό σαρκοφάγο ζώο του νησιού — και ότι ο Homo floresiensis δεν χρησιμοποιούσε φωτιά για να μαγειρέψει το κρέας.
Το εύρημα αυτό, σε συνδυασμό με προηγούμενες έρευνες, αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο οι ειδικοί αντιλαμβάνονται τη θέση του Homo floresiensis στο οικογενειακό δέντρο της ανθρώπινης εξέλιξης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών