O κυβερνητικός συνασπισμός φαίνεται να μην εξασφαλίζει την πολυπόθητη κοινοβουλευτική πλειοψηφία
Με λιγότερο από τέσσερις μήνες να απομένουν πριν από τις εκλογές της Κνεσέτ, το πολιτικό θερμόμετρο στο Ισραήλ ανεβαίνει επικίνδυνα, ενώ οι τελευταίες δημοσκοπήσεις προκαλούν έντονη ανησυχία στο στρατόπεδο του πρωθυπουργού Benjanim Netanyahu.
Ο κυβερνητικός συνασπισμός φαίνεται να μην εξασφαλίζει την πολυπόθητη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ανοίγοντας τον δρόμο για σενάρια πολιτικής αστάθειας αλλά και πιθανών γεωπολιτικών αναταράξεων στην ευρύτερη περιοχή.
Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις που δημοσιεύθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες από την εφημερίδα Ma'ariv και το Lazar Institute, ο συνασπισμός του Benjanim Netanyahu παραμένει καθηλωμένος στις 48–51 έδρες, αρκετά κάτω από το όριο των 61 εδρών που απαιτούνται για τον σχηματισμό κυβέρνησης.
Η εικόνα αυτή δεν αποτυπώνει απλώς μια εκλογική δυσκολία, αλλά υποδηλώνει μια βαθύτερη φθορά της πολιτικής κυριαρχίας του Ισραηλινού πρωθυπουργού, ο οποίος για περισσότερες από δύο δεκαετίες κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό της χώρας.
Για χρόνια, ο Benjanim Netanyahu βασιζόταν στο αφήγημα του «ηγέτη ασφάλειας» προκειμένου να ενισχύει τη θέση του σε περιόδους κρίσης.
Ωστόσο, μετά τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου και τις παρατεταμένες συγκρούσεις που ακολούθησαν, το ίδιο αυτό αφήγημα φαίνεται να μετατρέπεται σε πολιτική αχίλλειο πτέρνα.
Η ισραηλινή κοινωνία εμφανίζεται βαθιά διχασμένη και εξαντλημένη, ενώ η ανησυχία για το οικονομικό και ανθρώπινο κόστος νέων στρατιωτικών επιχειρήσεων περιορίζει τη δυνατότητα πολιτικής εκμετάλλευσης μιας ενδεχόμενης κλιμάκωσης.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον με αυξανόμενη ένταση είναι αν η περιφερειακή αστάθεια μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο πολιτικής επιβίωσης ή αν έχει πάψει να λειτουργεί υπέρ του Ισραηλινού πρωθυπουργού.
Το επικίνδυνο περιφερειακό περιβάλλον
Στο φόντο αυτό, το Ιράν παραμένει ο βασικός στρατηγικός παράγοντας αποσταθεροποίησης.
Μια πιθανή νέα σύγκρουση με την Τεχεράνη θα μπορούσε, θεωρητικά, να επαναφέρει τον Benjanim Netanyahu στο προσκήνιο ως «ηγέτη σε καιρό πολέμου».
Ωστόσο, το σενάριο αυτό σκοντάφτει σε σοβαρά εμπόδια: την πιθανή ιρανική αντίδραση, την πίεση των ΗΠΑ για αποφυγή γενικευμένης κλιμάκωσης, αλλά και τις εσωτερικές αντιρρήσεις σε κρίσιμους μηχανισμούς ασφαλείας του Ισραήλ.
Παράλληλα, η σταδιακή όξυνση του ανταγωνισμού με την Τουρκία προσθέτει ακόμη μία παράμετρο αστάθειας.
Η αντιπαράθεση για τη Συρία, την Ανατολική Μεσόγειο και την περιφερειακή ισορροπία ισχύος εξελίσσεται κυρίως μέσω έμμεσων συγκρούσεων, πληροφοριακού πολέμου και διπλωματικών πιέσεων, χωρίς –τουλάχιστον προς το παρόν– να διαφαίνεται άμεσος στρατιωτικός κίνδυνος.
Οι επερχόμενες εκλογές δεν αποτελούν απλώς μια εσωτερική πολιτική αναμέτρηση.
Στην πραγματικότητα, εξελίσσονται σε ένα άτυπο δημοψήφισμα για την πολιτική και στρατηγική κληρονομιά του Benjanim Netanyahu.
Αν οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιωθούν στην κάλπη, τότε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός θα βρεθεί αντιμέτωπος με τη δυσκολότερη πολιτική εξίσωση της καριέρας του.
Σε αυτό το πλαίσιο, κάθε περιφερειακή εξέλιξη από εδώ και στο εξής δεν θα αξιολογείται μόνο με όρους στρατιωτικής ή διπλωματικής σημασίας, αλλά και μέσα από το πρίσμα των εκλογικών υπολογισμών.
Το ερώτημα που πλανάται πάνω από την περιοχή είναι αν η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια νέα φάση αναταράξεων, όπου η γεωπολιτική και η εσωτερική πολιτική θα είναι πλέον άρρηκτα συνδεδεμένες.
www.bankingnews.gr
Ο κυβερνητικός συνασπισμός φαίνεται να μην εξασφαλίζει την πολυπόθητη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ανοίγοντας τον δρόμο για σενάρια πολιτικής αστάθειας αλλά και πιθανών γεωπολιτικών αναταράξεων στην ευρύτερη περιοχή.
Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις που δημοσιεύθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες από την εφημερίδα Ma'ariv και το Lazar Institute, ο συνασπισμός του Benjanim Netanyahu παραμένει καθηλωμένος στις 48–51 έδρες, αρκετά κάτω από το όριο των 61 εδρών που απαιτούνται για τον σχηματισμό κυβέρνησης.
Η εικόνα αυτή δεν αποτυπώνει απλώς μια εκλογική δυσκολία, αλλά υποδηλώνει μια βαθύτερη φθορά της πολιτικής κυριαρχίας του Ισραηλινού πρωθυπουργού, ο οποίος για περισσότερες από δύο δεκαετίες κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό της χώρας.
Για χρόνια, ο Benjanim Netanyahu βασιζόταν στο αφήγημα του «ηγέτη ασφάλειας» προκειμένου να ενισχύει τη θέση του σε περιόδους κρίσης.
Ωστόσο, μετά τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου και τις παρατεταμένες συγκρούσεις που ακολούθησαν, το ίδιο αυτό αφήγημα φαίνεται να μετατρέπεται σε πολιτική αχίλλειο πτέρνα.
Η ισραηλινή κοινωνία εμφανίζεται βαθιά διχασμένη και εξαντλημένη, ενώ η ανησυχία για το οικονομικό και ανθρώπινο κόστος νέων στρατιωτικών επιχειρήσεων περιορίζει τη δυνατότητα πολιτικής εκμετάλλευσης μιας ενδεχόμενης κλιμάκωσης.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον με αυξανόμενη ένταση είναι αν η περιφερειακή αστάθεια μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο πολιτικής επιβίωσης ή αν έχει πάψει να λειτουργεί υπέρ του Ισραηλινού πρωθυπουργού.
Το επικίνδυνο περιφερειακό περιβάλλον
Στο φόντο αυτό, το Ιράν παραμένει ο βασικός στρατηγικός παράγοντας αποσταθεροποίησης.
Μια πιθανή νέα σύγκρουση με την Τεχεράνη θα μπορούσε, θεωρητικά, να επαναφέρει τον Benjanim Netanyahu στο προσκήνιο ως «ηγέτη σε καιρό πολέμου».
Ωστόσο, το σενάριο αυτό σκοντάφτει σε σοβαρά εμπόδια: την πιθανή ιρανική αντίδραση, την πίεση των ΗΠΑ για αποφυγή γενικευμένης κλιμάκωσης, αλλά και τις εσωτερικές αντιρρήσεις σε κρίσιμους μηχανισμούς ασφαλείας του Ισραήλ.
Παράλληλα, η σταδιακή όξυνση του ανταγωνισμού με την Τουρκία προσθέτει ακόμη μία παράμετρο αστάθειας.
Η αντιπαράθεση για τη Συρία, την Ανατολική Μεσόγειο και την περιφερειακή ισορροπία ισχύος εξελίσσεται κυρίως μέσω έμμεσων συγκρούσεων, πληροφοριακού πολέμου και διπλωματικών πιέσεων, χωρίς –τουλάχιστον προς το παρόν– να διαφαίνεται άμεσος στρατιωτικός κίνδυνος.
Οι επερχόμενες εκλογές δεν αποτελούν απλώς μια εσωτερική πολιτική αναμέτρηση.
Στην πραγματικότητα, εξελίσσονται σε ένα άτυπο δημοψήφισμα για την πολιτική και στρατηγική κληρονομιά του Benjanim Netanyahu.
Αν οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιωθούν στην κάλπη, τότε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός θα βρεθεί αντιμέτωπος με τη δυσκολότερη πολιτική εξίσωση της καριέρας του.
Σε αυτό το πλαίσιο, κάθε περιφερειακή εξέλιξη από εδώ και στο εξής δεν θα αξιολογείται μόνο με όρους στρατιωτικής ή διπλωματικής σημασίας, αλλά και μέσα από το πρίσμα των εκλογικών υπολογισμών.
Το ερώτημα που πλανάται πάνω από την περιοχή είναι αν η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια νέα φάση αναταράξεων, όπου η γεωπολιτική και η εσωτερική πολιτική θα είναι πλέον άρρηκτα συνδεδεμένες.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών