Το σκοτεινό σχέδιο για να παγιδεύσουν τον Erdogan στη Συρία
Η κλιμάκωση της λεκτικής και πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ της Τουρκίας και του Ισραήλ δεν αποτελεί απλώς μια διμερή διαμάχη.
Αντανακλά ευρύτερες γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις, την πολιτική κρίση επιβίωσης του Benjamin Netanyahu, τις εξελίξεις στη Συρία, καθώς και τις προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών και του Tel Aviv να αναδιαμορφώσουν τις περιφερειακές ισορροπίες ασφαλείας.
Η ένταση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ έχει αυξηθεί το τελευταίο διάστημα σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι δύο πλευρές να ανταλλάσσουν βαριές κατηγορίες ακόμη και σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο, ενώ εκατέρωθεν εκτοξεύονται απειλές μέχρι και για ανάληψη τρατιωτικής δράσης.
Μάλιστα, οι σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών είναι τόσο κακές που το Ισραήλ έφτασε στο σημείο να αναγνωρίσει τη «γενοκτονία των Αρμενίων», ενώ, από την άλλη, ο Recep Tayyip Erdogan το χαρακτήρισε ως τη μεγαλύτερη απειλή για την ανθρωπότητα και την περιφερειακή ασφάλεια, υπογραμμίζοντας την ανάγκη ανάσχεσής του.
Η κλιμάκωση αυτή εκδηλώνεται σε μια περίοδο κατά την οποία προσωπικότητες όπως ο Netanyahu, που επιδιώκουν την πολιτική τους επιβίωση μέσω της δημιουργίας διαρκών κρίσεων, επιχειρούν –ύστερα από τις αποτυχίες τους απέναντι στον Άξονα της Αντίστασης– να κατασκευάσουν ένα νέο αφήγημα ασφαλείας.
Στόχος τους είναι να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη στο εσωτερικό του σιωνιστικού καθεστώτος, να διατηρήσουν την πολιτική τους κυριαρχία και να προωθήσουν νέα σχέδια κατοχής στη Συρία.
Παράλληλα, η εξέλιξη αυτή μπορεί να ερμηνευθεί ως μέρος ενός κοινού αμερικανο-ισραηλινού σχεδιασμού που αποσκοπεί στην παγίδευση της Τουρκίας σε λανθασμένους στρατηγικούς υπολογισμούς και στην εμπλοκή της σε ένα προσχεδιασμένο περιφερειακό παιχνίδι.
Αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν ληφθεί υπόψη ότι, κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Δώδεκα Ημερών, η Άγκυρα, ενώ καταδίκαζε την επίθεση κατά του Ιράν, υπογράμμιζε την ανάγκη περιφερειακής συνεννόησης και ενίσχυσης των διαμεσολαβητικών προσπαθειών για τον τερματισμό της σύγκρουσης.
Δημιουργία κρίσης ως μέσο πολιτικής επιβίωσης
Η πολιτική διαδρομή του Netanyahu δείχνει ότι αντιμετωπίζει τον πόλεμο και τη στρατιωτική ένταση ως βασικό μέσο πολιτικής επιβίωσης.
Ωστόσο, τα αποτελέσματα του πρόσφατου πολέμου κατέδειξαν ότι δεν πέτυχε τους στρατηγικούς του στόχους απέναντι στο Ιράν, τη Hezbollah και τις υπόλοιπες δυνάμεις του άξονα της Αντίστασης.
Ακόμη και η συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ του Λιβάνου και του Ισραήλ με αμερικανική διαμεσολάβηση δεν κατάφερε να επιλύσει τα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση Netanyahu.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η ηγεσία του καθεστώτος φαίνεται να επιχειρεί να συγκαλύψει τις αποτυχίες της και να διατηρήσει την εξουσία, εντείνοντας την πολιτική και επικοινωνιακή επίθεση κατά της Τουρκίας.
Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Netanyahu:
«Δεν περνά ούτε μία ημέρα χωρίς ο Erdogan να επιθυμεί την καταστροφή του Ισραήλ.
Παίρνουμε αυτά τα λόγια πολύ σοβαρά, διότι η ιστορική μας εμπειρία έχει αποδείξει ότι, όταν κάποιος διατυπώνει τέτοιες απειλές, πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε ως πραγματικές.»
Από την πλευρά του, ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, Gideon Saar, υποστήριξε ότι η αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας δεν αποτελεί «πράξη αντιποίνων απέναντι στην ανοιχτή εχθρότητα, τη σκληρή ρητορική και τις εχθρικές ενέργειες της Τουρκίας υπό την ηγεσία του Erdogan κατά του Ισραήλ».
Πέρα όμως από την πολιτική σκοπιμότητα αυτών των δηλώσεων, υπάρχει και μια βαθύτερη στρατηγική διάσταση.
Το σιωνιστικό καθεστώς εξακολουθεί να επιδιώκει το φιλόδοξο σχέδιο μιας «Νέας Μέσης Ανατολής», από τον Νείλο έως τον Ευφράτη.
Ένα σχέδιο που, μετά τις αποτυχίες του σε άλλα μέτωπα, φαίνεται πλέον να στρέφει το ενδιαφέρον του προς την Τουρκία.
Νέο πεδίο κατοχής
Η χρονική σύμπτωση της όξυνσης της αντιπαράθεσης με την Τουρκία και της εντατικοποίησης των κινήσεων του σιωνιστικού καθεστώτος στη Συρία δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία.
Τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι το καθεστώς επεκτείνει τη στρατιωτική του παρουσία στη Συρία, επιδιώκοντας τη διεύρυνση της ζώνης επιρροής του, ενώ οι εξελίξεις στην Daraa εντάσσονται σε αυτή τη στρατηγική.
Παράλληλα, ο Abu Muhammad al-Jolani, επικεφαλής της νέας συριακής ηγεσίας, φέρεται να απέρριψε αμερικανικές πιέσεις για εμπλοκή σε πόλεμο δι' αντιπροσώπων κατά της Hezbollah.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η άσκηση πίεσης προς την Τουρκία, συμπεριλαμβανομένης της αναγνώρισης της αρμενικής γενοκτονίας, φαίνεται να αποσκοπεί αφενός στην αποτροπή μιας τουρκικής αντίδρασης απέναντι στις στρατιωτικές κινήσεις του Ισραήλ στη Συρία και αφετέρου στην αξιοποίηση της τουρκικής επιρροής προς τον al-Jolani, ώστε να προωθηθούν τα αμερικανικά σχέδια κατά της Hezbollah.
Με άλλα λόγια, η Τουρκία, η οποία στο παρελθόν συμμετείχε στο ισραηλινό σχέδιο εναντίον της κυβέρνησης Assad, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με τον ίδιο μηχανισμό πίεσης και εκβιασμού.
Η υπόθεση των Αρμενίων
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αιφνίδια απόφαση του σιωνιστικού καθεστώτος να αναγνωρίσει τον ισχυρισμό περί γενοκτονίας των Αρμενίων από την Τουρκία. Πρόκειται για μια κίνηση που υπερβαίνει το επίπεδο των διμερών σχέσεων με την Άγκυρα.
Το Ισραήλ βρίσκεται αντιμέτωπο με σοβαρές κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου και γενοκτονία, με επίκεντρο τη Γάζα αλλά και τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις στον Λίβανο και το Ιράν.
Οι σχετικές υποθέσεις εξετάζονται σε διεθνή δικαστικά και πολιτικά φόρα, ενώ η διεθνής κοινή γνώμη εμφανίζεται ολοένα και πιο επικριτική απέναντί του.
Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, η επίκληση ιστορικών γενοκτονιών επιδιώκει να «κανονικοποιήσει» την έννοια της γενοκτονίας, μειώνοντας τη διεθνή ευαισθησία απέναντι στις σημερινές κατηγορίες και μετατοπίζοντας το επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Παράλληλα, επιχειρείται η παρουσίαση κάθε κριτικής προς το καθεστώς ως μορφής «αντισημιτισμού», με στόχο την αποφυγή της διεθνούς λογοδοσίας.
Το αμερικανο-σιωνιστικό σχέδιο
Τέλος, ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στον παράλληλο ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Από τη μία πλευρά, η Ουάσιγκτον εντείνει τις διπλωματικές διαβουλεύσεις με την Τουρκία για τις περιφερειακές εξελίξεις και προωθεί την πώληση μαχητικών αεροσκαφών και άλλων οπλικών συστημάτων.
Από την άλλη, η Άγκυρα επιχειρεί, μαζί με την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν, να συμβάλει στη διαμόρφωση μιας νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφαλείας, δίνοντας έμφαση στη διπλωματία, στον τερματισμό των απειλών κατά του Ιράν και στην αντιμετώπιση του σιωνιστικού καθεστώτος.
Υπό αυτές τις συνθήκες, εκτιμάται ότι οι Ισραηλινοί λειτουργούν ως το «μαστίγιο» και οι Ηνωμένες Πολιτείες ως το «καρότο» απέναντι στην Άγκυρα, με τελικό στόχο να οδηγήσουν την τουρκική ηγεσία σε λανθασμένους στρατηγικούς υπολογισμούς και να την εντάξουν στο πλαίσιο της αμερικανο-ισραηλινής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, η απομάκρυνση της Τουρκίας από τους περιφερειακούς μηχανισμούς συνεργασίας και η πιθανή εμπλοκή της σε μια ευρύτερη αντιπαράθεση κατά του Ιράν και γύρω από το Στενό του Hormuz αποτελούν κρίσιμες παραμέτρους.
Από την άλλη, η Άγκυρα θα μπορούσε να αποτρέψει αυτή την εξέλιξη συνεχίζοντας να στηρίζει την Παλαιστίνη, ενισχύοντας την περιφερειακή συνεργασία, εμβαθύνοντας τις σχέσεις της με την Τεχεράνη και υποστηρίζοντας τον Άξονα της Αντίστασης.
www.bankingnews.gr
Αντανακλά ευρύτερες γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις, την πολιτική κρίση επιβίωσης του Benjamin Netanyahu, τις εξελίξεις στη Συρία, καθώς και τις προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών και του Tel Aviv να αναδιαμορφώσουν τις περιφερειακές ισορροπίες ασφαλείας.
Η ένταση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ έχει αυξηθεί το τελευταίο διάστημα σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι δύο πλευρές να ανταλλάσσουν βαριές κατηγορίες ακόμη και σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο, ενώ εκατέρωθεν εκτοξεύονται απειλές μέχρι και για ανάληψη τρατιωτικής δράσης.
Μάλιστα, οι σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών είναι τόσο κακές που το Ισραήλ έφτασε στο σημείο να αναγνωρίσει τη «γενοκτονία των Αρμενίων», ενώ, από την άλλη, ο Recep Tayyip Erdogan το χαρακτήρισε ως τη μεγαλύτερη απειλή για την ανθρωπότητα και την περιφερειακή ασφάλεια, υπογραμμίζοντας την ανάγκη ανάσχεσής του.
Η κλιμάκωση αυτή εκδηλώνεται σε μια περίοδο κατά την οποία προσωπικότητες όπως ο Netanyahu, που επιδιώκουν την πολιτική τους επιβίωση μέσω της δημιουργίας διαρκών κρίσεων, επιχειρούν –ύστερα από τις αποτυχίες τους απέναντι στον Άξονα της Αντίστασης– να κατασκευάσουν ένα νέο αφήγημα ασφαλείας.
Στόχος τους είναι να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη στο εσωτερικό του σιωνιστικού καθεστώτος, να διατηρήσουν την πολιτική τους κυριαρχία και να προωθήσουν νέα σχέδια κατοχής στη Συρία.
Παράλληλα, η εξέλιξη αυτή μπορεί να ερμηνευθεί ως μέρος ενός κοινού αμερικανο-ισραηλινού σχεδιασμού που αποσκοπεί στην παγίδευση της Τουρκίας σε λανθασμένους στρατηγικούς υπολογισμούς και στην εμπλοκή της σε ένα προσχεδιασμένο περιφερειακό παιχνίδι.
Αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν ληφθεί υπόψη ότι, κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Δώδεκα Ημερών, η Άγκυρα, ενώ καταδίκαζε την επίθεση κατά του Ιράν, υπογράμμιζε την ανάγκη περιφερειακής συνεννόησης και ενίσχυσης των διαμεσολαβητικών προσπαθειών για τον τερματισμό της σύγκρουσης.
Δημιουργία κρίσης ως μέσο πολιτικής επιβίωσης
Η πολιτική διαδρομή του Netanyahu δείχνει ότι αντιμετωπίζει τον πόλεμο και τη στρατιωτική ένταση ως βασικό μέσο πολιτικής επιβίωσης.
Ωστόσο, τα αποτελέσματα του πρόσφατου πολέμου κατέδειξαν ότι δεν πέτυχε τους στρατηγικούς του στόχους απέναντι στο Ιράν, τη Hezbollah και τις υπόλοιπες δυνάμεις του άξονα της Αντίστασης.
Ακόμη και η συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ του Λιβάνου και του Ισραήλ με αμερικανική διαμεσολάβηση δεν κατάφερε να επιλύσει τα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση Netanyahu.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η ηγεσία του καθεστώτος φαίνεται να επιχειρεί να συγκαλύψει τις αποτυχίες της και να διατηρήσει την εξουσία, εντείνοντας την πολιτική και επικοινωνιακή επίθεση κατά της Τουρκίας.
Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Netanyahu:
«Δεν περνά ούτε μία ημέρα χωρίς ο Erdogan να επιθυμεί την καταστροφή του Ισραήλ.
Παίρνουμε αυτά τα λόγια πολύ σοβαρά, διότι η ιστορική μας εμπειρία έχει αποδείξει ότι, όταν κάποιος διατυπώνει τέτοιες απειλές, πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε ως πραγματικές.»
Από την πλευρά του, ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, Gideon Saar, υποστήριξε ότι η αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας δεν αποτελεί «πράξη αντιποίνων απέναντι στην ανοιχτή εχθρότητα, τη σκληρή ρητορική και τις εχθρικές ενέργειες της Τουρκίας υπό την ηγεσία του Erdogan κατά του Ισραήλ».
Πέρα όμως από την πολιτική σκοπιμότητα αυτών των δηλώσεων, υπάρχει και μια βαθύτερη στρατηγική διάσταση.
Το σιωνιστικό καθεστώς εξακολουθεί να επιδιώκει το φιλόδοξο σχέδιο μιας «Νέας Μέσης Ανατολής», από τον Νείλο έως τον Ευφράτη.
Ένα σχέδιο που, μετά τις αποτυχίες του σε άλλα μέτωπα, φαίνεται πλέον να στρέφει το ενδιαφέρον του προς την Τουρκία.
Νέο πεδίο κατοχής
Η χρονική σύμπτωση της όξυνσης της αντιπαράθεσης με την Τουρκία και της εντατικοποίησης των κινήσεων του σιωνιστικού καθεστώτος στη Συρία δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία.
Τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι το καθεστώς επεκτείνει τη στρατιωτική του παρουσία στη Συρία, επιδιώκοντας τη διεύρυνση της ζώνης επιρροής του, ενώ οι εξελίξεις στην Daraa εντάσσονται σε αυτή τη στρατηγική.
Παράλληλα, ο Abu Muhammad al-Jolani, επικεφαλής της νέας συριακής ηγεσίας, φέρεται να απέρριψε αμερικανικές πιέσεις για εμπλοκή σε πόλεμο δι' αντιπροσώπων κατά της Hezbollah.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η άσκηση πίεσης προς την Τουρκία, συμπεριλαμβανομένης της αναγνώρισης της αρμενικής γενοκτονίας, φαίνεται να αποσκοπεί αφενός στην αποτροπή μιας τουρκικής αντίδρασης απέναντι στις στρατιωτικές κινήσεις του Ισραήλ στη Συρία και αφετέρου στην αξιοποίηση της τουρκικής επιρροής προς τον al-Jolani, ώστε να προωθηθούν τα αμερικανικά σχέδια κατά της Hezbollah.
Με άλλα λόγια, η Τουρκία, η οποία στο παρελθόν συμμετείχε στο ισραηλινό σχέδιο εναντίον της κυβέρνησης Assad, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με τον ίδιο μηχανισμό πίεσης και εκβιασμού.
Η υπόθεση των Αρμενίων
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αιφνίδια απόφαση του σιωνιστικού καθεστώτος να αναγνωρίσει τον ισχυρισμό περί γενοκτονίας των Αρμενίων από την Τουρκία. Πρόκειται για μια κίνηση που υπερβαίνει το επίπεδο των διμερών σχέσεων με την Άγκυρα.
Το Ισραήλ βρίσκεται αντιμέτωπο με σοβαρές κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου και γενοκτονία, με επίκεντρο τη Γάζα αλλά και τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις στον Λίβανο και το Ιράν.
Οι σχετικές υποθέσεις εξετάζονται σε διεθνή δικαστικά και πολιτικά φόρα, ενώ η διεθνής κοινή γνώμη εμφανίζεται ολοένα και πιο επικριτική απέναντί του.
Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, η επίκληση ιστορικών γενοκτονιών επιδιώκει να «κανονικοποιήσει» την έννοια της γενοκτονίας, μειώνοντας τη διεθνή ευαισθησία απέναντι στις σημερινές κατηγορίες και μετατοπίζοντας το επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Παράλληλα, επιχειρείται η παρουσίαση κάθε κριτικής προς το καθεστώς ως μορφής «αντισημιτισμού», με στόχο την αποφυγή της διεθνούς λογοδοσίας.
Το αμερικανο-σιωνιστικό σχέδιο
Τέλος, ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στον παράλληλο ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Από τη μία πλευρά, η Ουάσιγκτον εντείνει τις διπλωματικές διαβουλεύσεις με την Τουρκία για τις περιφερειακές εξελίξεις και προωθεί την πώληση μαχητικών αεροσκαφών και άλλων οπλικών συστημάτων.
Από την άλλη, η Άγκυρα επιχειρεί, μαζί με την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν, να συμβάλει στη διαμόρφωση μιας νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφαλείας, δίνοντας έμφαση στη διπλωματία, στον τερματισμό των απειλών κατά του Ιράν και στην αντιμετώπιση του σιωνιστικού καθεστώτος.
Υπό αυτές τις συνθήκες, εκτιμάται ότι οι Ισραηλινοί λειτουργούν ως το «μαστίγιο» και οι Ηνωμένες Πολιτείες ως το «καρότο» απέναντι στην Άγκυρα, με τελικό στόχο να οδηγήσουν την τουρκική ηγεσία σε λανθασμένους στρατηγικούς υπολογισμούς και να την εντάξουν στο πλαίσιο της αμερικανο-ισραηλινής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, η απομάκρυνση της Τουρκίας από τους περιφερειακούς μηχανισμούς συνεργασίας και η πιθανή εμπλοκή της σε μια ευρύτερη αντιπαράθεση κατά του Ιράν και γύρω από το Στενό του Hormuz αποτελούν κρίσιμες παραμέτρους.
Από την άλλη, η Άγκυρα θα μπορούσε να αποτρέψει αυτή την εξέλιξη συνεχίζοντας να στηρίζει την Παλαιστίνη, ενισχύοντας την περιφερειακή συνεργασία, εμβαθύνοντας τις σχέσεις της με την Τεχεράνη και υποστηρίζοντας τον Άξονα της Αντίστασης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών