Η Βρετανία των επτά πρωθυπουργών: Δημοκρατία ή χρηματοοικονομική κηδεμονία
Την πεπατημένη των Συντηρητικών ακολουθούν πλέον στην Αγγλία και οι εργατικοί μετά την παραίτηση του πρωθυπουργού Keir Starmer.
Έξι πρωθυπουργοί έχουν θητεύσει κατά την τελευταία δεκαετία με τους πέντε να προέρχονται από τους συντηρητικούς, David Cameron (έως 13 Ιουλίου 2016),Theresa May (2016–2019), Boris Johnson (2019–2022), Liz Truss (Σεπτέμβριος–Οκτώβριος 2022, μόλις 49 ημέρες), Rishi Sunak (2022–2024) ενώ ο Keir Starmer (από 5 Ιουλίου 2024-μέσα Ιουλίου 2026) προέρχεται από τους εργατικούς και ο χρονικός ορίζοντας της θητείας του ήταν μέχρι το 2029.
Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά το δημοψήφισμα για το Brexit το 2016, το Ηνωμένο Βασίλειο γνώρισε ασυνήθιστα συχνές αλλαγές πρωθυπουργών.
Μια προδιαγεγραμμένη παραίτηση
Ο Keir Starmer στις 22 Ιουνίου ανακοίνωσε την παραίτησή του από πρωθυπουργός και ηγέτης των Εργατικών με τους βασικούς λόγους να επικεντρώνονται στην μεγάλη πτώση της δημοτικότητάς του και της κυβέρνησής του, στις κακές επιδόσεις των Εργατικών στις τοπικές εκλογές του 2026, στην αυξανόμενη εσωκομματική πίεση από βουλευτές και υπουργούς που θεωρούσαν ότι δεν ήταν πλέον ο κατάλληλος ηγέτης για τις επόμενες εκλογές, στις εσωτερικές διαμάχες, παραιτήσεις στελεχών και επικρίσεις για πολιτικές επιλογές και διορισμούς.
Στην ομιλία της παραίτησής του δήλωσε ξεκάθαρα ότι το κόμμα του δεν τον θεωρεί πλέον τον καλύτερο άνθρωπο για να το οδηγήσει στις επόμενες εκλογές και ότι αποδέχεται αυτή την απόφαση.
Στην ουσία η παραίτηση του είναι συνδυασμός της χαμηλής δημοτικότητας του, των εκλογικών αποτυχιών και της απώλειας στήριξης μέσα στο ίδιο του το κόμμα.
Ο Keir Starmer ανάλαβε τους Εργατικούς το 2020 μετά την μεγαλύτερη εκλογική ήττα του κόμματος από το 1935 ενώ κέρδισε τις βρετανικές εκλογές του 2024 οδηγώντας μετά από 14 χρόνια τους εργατικούς στην εξουσία.
Τότε είχε ειπωθεί ότι το εκλογικό σώμα οδηγήθηκε στους εργατικούς θέλοντας να τιμωρήσει την ανικανότητα των συντηρητικών στα θέματα της οικονομίας ,της ενέργειας και της μετανάστευσης.
Η παρακμή των Συντηρητικών
Η μεγάλη φθορά των Συντηρητικών μετά από 14 χρόνια στην εξουσία συνδέθηκε με το Brexit, την πολιτική αστάθεια, τα σκάνδαλα, την κρίση κόστους ζωής και τη συχνή αλλαγή πρωθυπουργών, έτσι οι εκλογές του 2024 θεωρήθηκαν ως εκλογές απόρριψης των Συντηρητικών περισσότερο παρά ως ενθουσιώδη στήριξη των Εργατικών.
Ο Starmer την περίοδο 2020-2024 έστρεψε τους Εργατικούς προς το πολιτικό κέντρο και παρουσίασε το κόμμα ως πιο μετριοπαθές, αξιόπιστο και φιλικό προς τις επιχειρήσεις, έτσι κέρδισε ψηφοφόρους που είχαν απομακρυνθεί από τους Εργατικούς τα προηγούμενα χρόνια.
Σε αντίθεση με την αναταραχή των προηγούμενων ετών, ο Starmer πρόβαλε μια εικόνα σοβαρότητας και διοικητικής επάρκειας που για πολλούς ψηφοφόρους, αυτό ήταν πιο σημαντικό από μεγάλες ή ριζοσπαστικές υποσχέσεις.
Ο ρόλος Farage
Κομβικό ρολό έπαιξε και η διάσπαση της δεξιάς ψήφου με το κόμμα Reform UK του Nigel Farage να αφαιρει σημαντικό αριθμό ψήφων από τους Συντηρητικούς σε πολλές περιφέρειες κάτι που επέτρεψε στους Εργατικούς να κερδίσουν πολλές έδρες ακόμη και χωρίς πολύ μεγάλη αύξηση του ποσοστού τους.
Η Βρετανία χρησιμοποιεί το σύστημα «first past the post» (όποιος βγει πρώτος στην περιφέρεια κερδίζει την έδρα) έτσι, παρότι οι Εργατικοί πήραν περίπου το 34% των ψήφων, κατέκτησαν 412 από τις 650 έδρες και απέκτησαν τεράστια κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Τις περισσότερες φορές η αποτελεσματικότητα μιας κυβέρνησης δεν είναι θέμα ποσοστών και εδρών αλλά τόλμης και αποφασιστικότητας από την ηγεσία της.
Πριν τον Starmer η ηγεμονία των συντηρητικών δεν αμφισβητούνταν από κανένα αυτό δεν σημαίνει όμως ότι οι ψηφοφόροι δεν θεώρησαν ότι οι Συντηρητικοί απέτυχαν στην οικονομία.
Αναιμική ανάπτυξη
Πολύ χαμηλή οικονομική ανάπτυξη για μεγάλο μέρος της περιόδου 2010–2024 με την αύξηση της παραγωγικότητας και του εισοδήματος ανά κάτοικο να είναι αισθητά ασθενέστερη από όλες περίπου τις μεγάλες δυτικές οικονομίες.
Στασιμότητα μισθών και βιοτικού επιπέδου όπου πολλοί Βρετανοί ένιωθαν ότι, παρά το ότι εργάζονταν πολύ δεν ζούσαν καλύτερα από πριν με τους πραγματικούς μισθούς να συρρικνώνονται από τον πληθωρισμό και την αγοραστική δύναμη να συνθλίβεται.
Η κρίση του κόστους ζωής, η μεγάλη άνοδος στις τιμές ενέργειας, τροφίμων και ενοικίων μετά το 2021 έπληξε τα νοικοκυριά και παρότι το πρόβλημα ήταν διεθνές πολλοί ψηφοφόροι θεώρησαν υπεύθυνη την κυβέρνηση.
Το σοκ της κυβέρνησης Lis Truss το 2022 μέσω του mini-budget προκάλεσε αναταραχή στις αγορές, πτώση της λίρας και άνοδο του κόστους δανεισμού, αυτό έπληξε σοβαρά τη φήμη των Συντηρητικών ως καλών διαχειριστών της οικονομίας.
Υποεπενδύσεις σε υποδομές και δημόσιες υπηρεσίες ως συνέπεια της μακροχρόνιας λιτότητας είχαν συνέπειες στην παραγωγικότητα, τις μεταφορές, τα σχολεία και το σύστημα υγείας.
Βέβαια, οι Συντηρητικοί δεν απέτυχαν σε όλα, η ανεργία παρέμεινε σχετικά χαμηλή, η οικονομία αντιμετώπισε μεγάλες εξωτερικές κρίσεις (πανδημία, πόλεμος στην Ουκρανία), και ο πληθωρισμός είχε αρχίσει να υποχωρεί πριν τις εκλογές του 2024.
Το πολιτικό πρόβλημα για τον Rishi Sunak τον τελευταίο πρωθυπουργό των συντηρητικών πριν τον Starmer ήταν ότι, ανεξάρτητα από τις στατιστικές πολλοί ψηφοφόροι αισθάνονταν πως το βιοτικό τους επίπεδο είχε χειροτερέψει σε σχέση με λίγα χρόνια πριν, κάτι που αποτυπώθηκε στις κάλπες του 2024.
Η αποτυχία των Εργατικών
Η άνοδος των εργατικών δεν άλλαξε την πορεία της οικονομίας, την περίοδο του Keir Starmer 2024-2026 τα βασικά οικονομικά προβλήματα συνέχισαν να ταλαιπωρούν τους απλούς πολίτες.
Η ανάπτυξη παρέμεινε ασθενής και παρότι η κυβέρνηση έθεσε ως κορυφαίο στόχο την οικονομική ανάπτυξη το ΑΕΠ αυξανόταν με αργούς ρυθμούς και η επιχειρηματικές επενδύσεις παρέμειναν υποτονικές.
Κατά την περίοδο 2024-2026 η βρετανική οικονομία κατέγραψε ασθενικούς ρυθμούς ανάπτυξης κάτι που τροφοδότησε την κριτική ότι οι υποσχέσεις για επανεκκίνηση της οικονομίας δεν απέδωσαν.
Η αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης παρά τις προεκλογικές κόρωνες περί μείωσης των φόρων αποθάρρυνε τις επενδύσεις και επιβάρυνε την οικονομική δραστηριότητα.
Το κόστος ζωής παρέμεινε υψηλό αν και ο πληθωρισμός υποχώρησε σε σχέση με τα επίπεδα του 2022–2023 έτσι πολλοί πολίτες δεν ένιωσαν ουσιαστική βελτίωση στο διαθέσιμο εισόδημά τους, οπότε η κυβέρνηση κατηγορήθηκε ότι δεν κατάφερε να μετατρέψει τη μακροοικονομική σταθερότητα σε αισθητή βελτίωση του βιοτικού επιπέδου.
Αμφιλεγόμενες αποφάσεις
Στον δημοσιονομικό τομέα μια σειρά από αμφιλεγόμενες δημοσιονομικές αποφάσεις ακύρωσαν την προοπτική προσέγγισης των προβλημάτων με κοινωνική διάσταση.
Η κατάργηση του επιδόματος θέρμανσης για εκατομμύρια συνταξιούχους που δεν λάμβαναν συγκεκριμένες παροχές προκάλεσε έντονες αντιδράσεις με την κυβέρνηση να υποστηρίζει ότι ήταν αναγκαίο μέτρο για τη σταθεροποίηση των δημόσιων οικονομικών.
Το χάσμα μεταξύ υποσχέσεων και αποτελεσμάτων ήταν μεγάλο και κυρίως εύκολα αντιληπτό από τους φορολογουμένους πολίτες .
Τα ελλείμματα συνεχίστηκαν χωρίς να υπάρχει η δικαιολογία των κοινωνικών παροχών και των ορατών μεταβιβάσεων με αποτέλεσμα το 2025 τα φθάσουν στο 4,3% ως ποσοστό του ΑΕΠ περίπου ίδιο με το αντίστοιχο της περιόδου 2021-2024.
Ο Starmer είχε παρουσιάσει την ανάπτυξη ως την νούμερο ένα αποστολή της κυβέρνησής του, όμως μέχρι το 2026 πολλοί ψηφοφόροι θεωρούσαν ότι οι αλλαγές ήταν πιο αργές από όσο είχαν υποσχεθεί οι Εργατικοί, γεγονός που συνέβαλε στην πτώση της δημοτικότητάς του.
Το υψηλό δημόσιο χρέος, η χαμηλή ανάπτυξη, οι περιορισμένες επενδύσεις ακύρωσαν και την προεκλογική υπόσχεση των περισσότερων θέσεων εργασίας.
Η κυβέρνηση του παρέλαβε την ανεργία τον Ιούλιο του 2024 στα επίπεδα του 4,1%και την οδήγησε κοντά στο 5%τον Απρίλιο του 2026 επιβεβαιώνοντας την αποτυχία στους κρισιμότερους τομείς της οικονομίας.
Το πρόβλημα των μεταναστών
Στο μεταναστευτικό η κριτική προς τον Keir Starmer για την περίοδο 2024–2026 εδράζεται στις υποσχέσεις του να περιορίσει τις εισροές μεταναστών οι οποίες την περίοδο της διακυβέρνησης των συντηρητικών από τους 230 χιλιάδες του 2010 έφτασαν στους 680 χιλιάδες το 2023.
Ο αυστηρότερος έλεγχος των συνόρων δεν υλοποιήθηκε, δεν σταμάτησαν οι αφίξεις με μικρές βάρκες μέσω της Μάγχης παρότι ο Starmer είχε υποσχεθεί να συντρίψει τις συμμορίες των διακινητών οπότε οι παράτυπες αφίξεις παρέμειναν υψηλές και το θέμα συνέχισε να κυριαρχεί στην πολιτική ατζέντα.
Κατάργησε το σχέδιο Ρουάντα χωρίς να παρουσιάσει άμεσα μια λύση που να αποδίδει γρήγορα ενώ η κυβέρνηση του δεν κατάφερε να δημιουργήσει ισχυρό αποτρεπτικό μηχανισμό για τις παράτυπες διελεύσεις.
Το μεταναστευτικό παρέμεινε πολιτικό βάρος για την κυβέρνηση με τα περισσότερα δημοσιεύματα κατά την αποτίμηση της θητείας του να αναφέρουν την πλήρη αδυναμία επίλυσης του ζητήματος ως έναν από τους παράγοντες της πτώσης της δημοτικότητάς του.
Η ανταρσία των Αριστερών
Από την άλλη πλευρά στο ίδιο του το κόμμα, η αριστερή πτέρυγα των Εργατικών αλλά και διαφορές οργανώσεις υπέρ των μεταναστών που ελέγχονταν από αυτή, τον κατηγορούσαν ότι είχε υιοθέτησε υπερβολικά σκληρή ρητορική, η φράση του ότι η Βρετανία κινδυνεύει να γίνει νησί αγνώστων είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις μέσα στο ίδιο του το κόμμα και είναι ένας από τους λόγους της εκπαραθύρωσης του.
Το γεγονός ότι μετακινήθηκε προς πιο περιοριστικές πολιτικές για να αντιμετωπίσει την άνοδο του Reform UK προς την κατεύθυνση αυστηροποίησης των κανόνων για άδειες παραμονής και εργασίας προκάλεσε εσωκομματικές αντιδράσεις και οδήγησε σε συζητήσεις για εξαιρέσεις και τροποποιήσεις διαμορφώνοντας όρους εσωκομματικής διαπάλης.
Συνοπτικά, η βασική κατηγορία κατά του Starmer στο μεταναστευτικό δεν ήταν ότι άνοιξε τα σύνορα, αλλά ότι δεν κατάφερε να δώσει γρήγορη και ορατή λύση στις παράτυπες αφίξεις, ενώ ταυτόχρονα δυσαρέστησε μέρος της δικής του παράταξης με τη σκληρότερη στάση που υιοθέτησε από το 2025 και μετά.
Η περίπτωση Burnham
Σε ότι αφορά την διάδοχη κατάσταση, έβδομος πρωθυπουργός σε διάστημα μιας δεκαετίας και νέος αρχηγός των Συντηρητικών αναμένεται να είναι ο Andy Burnham, του οποίου η επιστροφή στο Κοινοβούλιο δημιούργησε τον εναλλακτικό πόλο εξουσίας μέσα στους Εργατικούς και επιτάχυνε τις εξελίξεις.
Ως δήμαρχος της ευρύτερης περιοχής του Μάντσεστερ απέκτησε φήμη αποτελεσματικού διαχειριστή ενώ συχνά προβάλλεται ως πολιτικός που πέτυχε απτά αποτελέσματα σε μεταφορές και τοπική ανάπτυξη, κάτι που ενίσχυσε το προφίλ του σε εθνικό επίπεδο.
Ο Burnham ανήκει στην πιο κεντροαριστερή πτέρυγα των Εργατικών, υποστηρίζει ισχυρότερες δημόσιες υπηρεσίες, επενδύσεις στο βρετανικό σύστημα υγείας και μεγαλύτερη αποκέντρωση εξουσιών από το Λονδίνο προς τις περιφέρειες.
Ο Burnham είχε επικρίνει την ιδέα ότι η βρετανική πολιτική πρέπει να καθορίζεται από τις αγορές ομολόγων και είχε δηλώσει ότι η χώρα είναι υπερβολικά εξαρτημένη από αυτές, κάτι που προκάλεσε ανησυχία σε επενδυτές που φοβήθηκαν πιο χαλαρή δημοσιονομική πολιτική και μεγαλύτερο δανεισμό.
Τους τελευταίους μήνες έχει καθησυχάσει τις αγορές δηλώνοντας ότι στηρίζει τους δημοσιονομικούς κανόνες υποστηρίζοντας ότι πρέπει να υπάρχει σχέδιο μείωσης του δημοσίου χρέους ,τονίζοντας ταυτόχρονα ότι δεν μπορείς να αγνοήσεις τις αγορές ομολόγων.
Ο Άγγλος… Τσίπρας
Ομιλούμαι για μια περίπτωση Άγγλου Τσίπρα με λαϊκίστικες μεγαλοστομίες, ψευδαισθήσεις και φυσικά κολοτούμπες.
Παράλληλα, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο περισσότερων δημόσιων επενδύσεων, εφόσον αυτές ενισχύουν την ανάπτυξη.
O Burnham έχει προτείνει μοντέλα όπου το κράτος θα μπορούσε να αποκτήσει έλεγχο σε υποδομές (νερό, ενέργεια κ.ά.) χρησιμοποιώντας μηχανισμούς όπως «bonds for shares» (ομόλογα έναντι μετοχών), ώστε να περιοριστεί το άμεσο δημοσιονομικό κόστος.
Ο Burnham σήμερα δεν υποστηρίζει σύγκρουση με τις αγορές ομολόγων η τρέχουσα θέση του είναι πιο πραγματιστική, αποδέχεται ότι η Βρετανία χρειάζεται την εμπιστοσύνη των επενδυτών, αλλά θεωρεί ότι το κράτος μπορεί να δανείζεται και να επενδύει περισσότερο σε υποδομές, στέγαση και δημόσιες υπηρεσίες για να αυξήσει την ανάπτυξη.
Η θέση του Andy Burnham για το μεταναστευτικό μπορεί να περιγραφεί ως έλεγχος των συνόρων, αλλά όχι πλήρης υιοθέτηση της γραμμής Farage.
Υποστηρίζει ότι η Βρετανία πρέπει να έχει αποτελεσματικό έλεγχο της παράτυπης μετανάστευσης και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του κοινού στο σύστημα ενώ έχει δηλώσει ότι θα έκανε μεγαλύτερη χρήση κέντρων κράτησης μεταναστών για όσους δεν δικαιούνται άσυλο και ότι οι διαδικασίες επιστροφής πρέπει να γίνονται ταχύτερα.
Υποστήριξε σε γενικές γραμμές τις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης των εργατικών για αυστηρότερους κανόνες μετανάστευσης, αν και ζήτησε διαβούλευση και τροποποιήσεις σε ορισμένα σημεία, παράλληλα, υποστηρίζει ότι πρέπει να υπάρχουν νόμιμες οδοί για πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο και ότι όσοι βρίσκονται ήδη νόμιμα στη χώρα θα πρέπει να έχουν περισσότερες δυνατότητες εργασίας αντί να παραμένουν εξαρτημένοι από το κράτος.
Ως δήμαρχος είχε στο παρελθόν υποστηρίξει πιο φιλελεύθερες θέσεις, όπως την κατάργηση ή χαλάρωση του κανόνα περιορισμένης πρόσβασης μεταναστών σε επιδόματα, αλλά το 2026 απομακρύνθηκε από αυτή τη θέση και μίλησε για την ανάγκη συνδυασμού ελέγχου και συμπόνιας.
Κάπου… ανάμεσα
Συνοπτικά, ο Burnham βρίσκεται κάπου ανάμεσα στον Starmer και τον Farage,πιο αυστηρός από την παραδοσιακή αριστερή πτέρυγα των Εργατικών, αλλά όχι υπέρ της δραστικής μείωσης της νόμιμης μετανάστευσης ή της πλήρους υιοθέτησης των θέσεων του Nigel Farage.
Η κεντρική του ιδέα είναι ότι η χώρα χρειάζεται τάξη και έλεγχο, χωρίς να εγκαταλείψει τις ανθρωπιστικές υποχρεώσεις της.
Αν τελικά εκλεγεί θα γίνει ο έβδομος πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου από το δημοψήφισμα για το Brexit το 2016 και μέχρι σήμερα.
Το ‘εάν’ βεβαίως είναι τυπικό διότι πλέον μετά την αναδίπλωση σχετικά με τις αγορές ομολόγων και την διπλή προσέγγιση στο μεταναστευτικό όπου η ασφάλεια και η τάξη συμπορεύονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα η εκλογή του έχει την έγκριση των αγορών και των διεθνιστών.
Ποιος κυβερνά τη Βρετανία
Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι ποιος κυβερνάει τη Βρετανία εάν λάβουμε υπόψη ότι το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο διαμορφώνει όρους υποταγής στο πολιτικό προσωπικό της χώρας .
Το ερώτημα αυτό τίθεται κατά διαστήματα ειδικά κατά την τελευταία δεκαετία όπου οι εναλλαγές πρωθυπουργών πρέπει απαραίτητα να έχουν την έγκριση των αγορών, όμως με εμφατικό τρόπο τέθηκε από τον Άντονι Σάμπσον μέσω του ομότιτλου βιβλίου του το 2005 και φυσικά στις σελίδες του δοθήκαν απαντήσεις σχετικές με το χρήμα και τη θέση του πρωθυπουργού.
Όπως ισχυρίζεται ο συγγραφέας τη Βρετανία σήμερα κυβερνάει το χρήμα αφού η ισχύς των μεγάλων επιχειρήσεων, των πλουσίων και των υπερ-πλουσίων έχει αυξηθεί υπερβολικά σε σχέση με πριν από 40 ή ακόμη και 20 χρόνια.
Το 1964 το βρετανικό κατεστημένο, ήταν και τότε πλούσιο, αλλά είχε το παλιό χρήμα, ένα κεφάλαιο στατικό και αναλογικά μικρότερο, το οποίο δεν επηρέαζε τόσο πολύ τον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας.
Το νέο κατεστημένο διαθέτει το νέο χρήμα, που σημαίνει τεράστια κεφάλαια και συγκέντρωση πολλαπλών συμφερόντων σε λίγα χέρια.
Αυτό είναι ένα φαινόμενο πολύ επικίνδυνο για την ελευθερία του ατόμου αφού οι μεγάλες επιχειρήσεις στο οικονομικό επίπεδο, και το γραφείο του πρωθυπουργού στο πολιτικό, έχουν συνάψει μια ντε φάκτο συμμαχία και κυριαρχούν σε όλους τους άλλους φορείς εξουσίας υπουργεία, δικαιοσύνη, διπλωματία, κτλ.
Κοινό μυστικό
Σ' αυτό το δυοπώλιο χρήματος και πρωθυπουργίας τα μέσα ενημέρωσης πολλές φορές αντί να ελέγχουν την εξουσία, συμμετέχουν σ' αυτή.
Ότι αναφέρει ο συγγραφέας αποτυπώνουν γραπτά αυτά που αποτελούν κοινό μυστικό για μια χώρα που μέχρι τα μέσα του προηγούμενου αιώνα κυριαρχούσε ως η μεγαλύτερη αυτοκρατορική δύναμη του πλανήτη .
Με την στερλίνα να κυριαρχεί ως συναλλακτικό και αποθεματικό νόμισμα με το ανάλογο κύρος που κάτι τέτοιο αποπνέει, η Βρετανία κυβερνούσε τον κόσμο μέσω των χρηματοδοτήσεων της.
Να θυμίσουμε ότι το κύκνειο άσμα της αυτοκρατορικής παρουσίας επήλθε με την εθνικοποίηση της διώρυγας του Σουέζ από τον Νάσερ της Αιγύπτου το 1956 και την ατυχή, με την έννοια της άμεσης αποχώρησης ,στρατιωτική εισβολή από Βρετανία , Γαλλία και Ισραήλ στην Αίγυπτο.
Η μη στήριξη της εισβολής από τις ΗΠΑ δεν είχε μόνο επιπτώσεις σε πολιτικό (παραίτηση Ήντεν )και στρατιωτικό (ταπεινωτική αποχώρηση από τα εδάφη που είχαν καταληφθεί) αλλά και οικονομικό, αφού η Αγγλία έχασε το μεγαλύτερο μέρος των συναλλαγματικών διαθεσίμων και βρέθηκε λίγο προ την χρεοκοπία της .
Από τότε στην ουσία είναι έρμαιο των αγορών με το πολιτικό προσωπικό να συμπορεύεται με τα συμφέροντα τους αφού διαφορετικά δεν έχει καμία ελπίδα επιλογής σε υψηλές θέσεις διακυβερνώσης.
«Μπάτλερ» των αγορών
Ο δε ρόλος του πρωθυπουργού σήμερα είναι ο ρόλος του μπάτλερ των οικονομικών συμφερόντων.
Η Αγγλία σήμερα κατακλύζεται από λαθρομετανάστες, η Αγγλία σήμερα αλλοιώνεται από φανατικούς μουσουλμάνους οι οποίοι δεν θέλουν την ενσωμάτωση αλλά την πολιτική κυριαρχία της χώρας που στην σύγχρονη εποχή θεωρείται η μητέρα της Δημοκρατίας.
Πολιτικοί τύπου Burnham που υποβάλουν σέβη σε εξωθεσμικά όργανα προκειμένου να γίνουν πρωθυπουργοί είναι βέβαιο ότι θα αποτύχουν .
«Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν· ἤ γάρ τόν ἕνα μισήσει καί τόν ἕτερον ἀγαπήσει, ἤ ἑνός ἀνθέξεται καί τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καί μαμωνᾷ».
Ο πολιτικός πρέπει να αποφασίζει, ή με τις αγορές ή με τα συμφέροντα του λαού, ή με την ασφάλεια και την τάξη ή με τα ανοικτά σύνορα και την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση.
Σουηδία, Γαλλία, Αγγλία είναι μια οπτική των ανοικτών συνόρων όμως από ένα σημείο και μετά η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη ενώ οι συνέπειες είναι απόλυτα καταστροφικές για τον Δυτικό πολιτισμό.
Ο κοινωνικός, βιολογικός και ιστορικός μηδενισμός είναι συνυφασμένος με την ισοπέδωση, ο δε άκρατος δικαιωματισμός στην αρχή δημιουργεί γκέτο και καταληκτικά κοινωνίες που στόχο έχουν την κατεδάφιση του δυτικού πολιτισμού και των αξιών που αυτός πρεσβεύει.
Η κατάρδρευση της Δημοκρατίας
Οι αγορές μπρος στα κέρδη και στο φθηνό εργατικό δυναμικό αδιαφορούν για την μετεξέλιξη των δυτικών κοινωνιών σε κοινωνίες που η Δημοκρατία και ο διαχωρισμός κράτους –εκκλησίας παίζουν δευτερεύοντα ρόλο.
Η σημερινή σύγκρουση με τις φιλελεύθερες ευρωπαϊκές αξίες όλων εκείνων που δεν έχουν ως στόχο την ενσωμάτωση αλλά την κυριαρχία με βάση τα δικά τους θρησκευτικά και ριζοσπαστικά στοιχεία απαιτεί ένα αντίβαρο : πολιτικούς ηγέτες με χαρακτηριστικά ταγού και οραματιστή .
Αυτοί οι ηγέτες δυστυχώς αναζητούνται !!!!
ΛΕΚΚΑΣ ΣΑΡΑΝΤΟΣ
ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
www.bankingnews.gr
Έξι πρωθυπουργοί έχουν θητεύσει κατά την τελευταία δεκαετία με τους πέντε να προέρχονται από τους συντηρητικούς, David Cameron (έως 13 Ιουλίου 2016),Theresa May (2016–2019), Boris Johnson (2019–2022), Liz Truss (Σεπτέμβριος–Οκτώβριος 2022, μόλις 49 ημέρες), Rishi Sunak (2022–2024) ενώ ο Keir Starmer (από 5 Ιουλίου 2024-μέσα Ιουλίου 2026) προέρχεται από τους εργατικούς και ο χρονικός ορίζοντας της θητείας του ήταν μέχρι το 2029.
Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά το δημοψήφισμα για το Brexit το 2016, το Ηνωμένο Βασίλειο γνώρισε ασυνήθιστα συχνές αλλαγές πρωθυπουργών.
Μια προδιαγεγραμμένη παραίτηση
Ο Keir Starmer στις 22 Ιουνίου ανακοίνωσε την παραίτησή του από πρωθυπουργός και ηγέτης των Εργατικών με τους βασικούς λόγους να επικεντρώνονται στην μεγάλη πτώση της δημοτικότητάς του και της κυβέρνησής του, στις κακές επιδόσεις των Εργατικών στις τοπικές εκλογές του 2026, στην αυξανόμενη εσωκομματική πίεση από βουλευτές και υπουργούς που θεωρούσαν ότι δεν ήταν πλέον ο κατάλληλος ηγέτης για τις επόμενες εκλογές, στις εσωτερικές διαμάχες, παραιτήσεις στελεχών και επικρίσεις για πολιτικές επιλογές και διορισμούς.
Στην ομιλία της παραίτησής του δήλωσε ξεκάθαρα ότι το κόμμα του δεν τον θεωρεί πλέον τον καλύτερο άνθρωπο για να το οδηγήσει στις επόμενες εκλογές και ότι αποδέχεται αυτή την απόφαση.
Στην ουσία η παραίτηση του είναι συνδυασμός της χαμηλής δημοτικότητας του, των εκλογικών αποτυχιών και της απώλειας στήριξης μέσα στο ίδιο του το κόμμα.
Ο Keir Starmer ανάλαβε τους Εργατικούς το 2020 μετά την μεγαλύτερη εκλογική ήττα του κόμματος από το 1935 ενώ κέρδισε τις βρετανικές εκλογές του 2024 οδηγώντας μετά από 14 χρόνια τους εργατικούς στην εξουσία.
Τότε είχε ειπωθεί ότι το εκλογικό σώμα οδηγήθηκε στους εργατικούς θέλοντας να τιμωρήσει την ανικανότητα των συντηρητικών στα θέματα της οικονομίας ,της ενέργειας και της μετανάστευσης.
Η παρακμή των Συντηρητικών
Η μεγάλη φθορά των Συντηρητικών μετά από 14 χρόνια στην εξουσία συνδέθηκε με το Brexit, την πολιτική αστάθεια, τα σκάνδαλα, την κρίση κόστους ζωής και τη συχνή αλλαγή πρωθυπουργών, έτσι οι εκλογές του 2024 θεωρήθηκαν ως εκλογές απόρριψης των Συντηρητικών περισσότερο παρά ως ενθουσιώδη στήριξη των Εργατικών.
Ο Starmer την περίοδο 2020-2024 έστρεψε τους Εργατικούς προς το πολιτικό κέντρο και παρουσίασε το κόμμα ως πιο μετριοπαθές, αξιόπιστο και φιλικό προς τις επιχειρήσεις, έτσι κέρδισε ψηφοφόρους που είχαν απομακρυνθεί από τους Εργατικούς τα προηγούμενα χρόνια.
Σε αντίθεση με την αναταραχή των προηγούμενων ετών, ο Starmer πρόβαλε μια εικόνα σοβαρότητας και διοικητικής επάρκειας που για πολλούς ψηφοφόρους, αυτό ήταν πιο σημαντικό από μεγάλες ή ριζοσπαστικές υποσχέσεις.
Ο ρόλος Farage
Κομβικό ρολό έπαιξε και η διάσπαση της δεξιάς ψήφου με το κόμμα Reform UK του Nigel Farage να αφαιρει σημαντικό αριθμό ψήφων από τους Συντηρητικούς σε πολλές περιφέρειες κάτι που επέτρεψε στους Εργατικούς να κερδίσουν πολλές έδρες ακόμη και χωρίς πολύ μεγάλη αύξηση του ποσοστού τους.
Η Βρετανία χρησιμοποιεί το σύστημα «first past the post» (όποιος βγει πρώτος στην περιφέρεια κερδίζει την έδρα) έτσι, παρότι οι Εργατικοί πήραν περίπου το 34% των ψήφων, κατέκτησαν 412 από τις 650 έδρες και απέκτησαν τεράστια κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Τις περισσότερες φορές η αποτελεσματικότητα μιας κυβέρνησης δεν είναι θέμα ποσοστών και εδρών αλλά τόλμης και αποφασιστικότητας από την ηγεσία της.
Πριν τον Starmer η ηγεμονία των συντηρητικών δεν αμφισβητούνταν από κανένα αυτό δεν σημαίνει όμως ότι οι ψηφοφόροι δεν θεώρησαν ότι οι Συντηρητικοί απέτυχαν στην οικονομία.
Αναιμική ανάπτυξη
Πολύ χαμηλή οικονομική ανάπτυξη για μεγάλο μέρος της περιόδου 2010–2024 με την αύξηση της παραγωγικότητας και του εισοδήματος ανά κάτοικο να είναι αισθητά ασθενέστερη από όλες περίπου τις μεγάλες δυτικές οικονομίες.
Στασιμότητα μισθών και βιοτικού επιπέδου όπου πολλοί Βρετανοί ένιωθαν ότι, παρά το ότι εργάζονταν πολύ δεν ζούσαν καλύτερα από πριν με τους πραγματικούς μισθούς να συρρικνώνονται από τον πληθωρισμό και την αγοραστική δύναμη να συνθλίβεται.
Η κρίση του κόστους ζωής, η μεγάλη άνοδος στις τιμές ενέργειας, τροφίμων και ενοικίων μετά το 2021 έπληξε τα νοικοκυριά και παρότι το πρόβλημα ήταν διεθνές πολλοί ψηφοφόροι θεώρησαν υπεύθυνη την κυβέρνηση.
Το σοκ της κυβέρνησης Lis Truss το 2022 μέσω του mini-budget προκάλεσε αναταραχή στις αγορές, πτώση της λίρας και άνοδο του κόστους δανεισμού, αυτό έπληξε σοβαρά τη φήμη των Συντηρητικών ως καλών διαχειριστών της οικονομίας.
Υποεπενδύσεις σε υποδομές και δημόσιες υπηρεσίες ως συνέπεια της μακροχρόνιας λιτότητας είχαν συνέπειες στην παραγωγικότητα, τις μεταφορές, τα σχολεία και το σύστημα υγείας.
Βέβαια, οι Συντηρητικοί δεν απέτυχαν σε όλα, η ανεργία παρέμεινε σχετικά χαμηλή, η οικονομία αντιμετώπισε μεγάλες εξωτερικές κρίσεις (πανδημία, πόλεμος στην Ουκρανία), και ο πληθωρισμός είχε αρχίσει να υποχωρεί πριν τις εκλογές του 2024.
Το πολιτικό πρόβλημα για τον Rishi Sunak τον τελευταίο πρωθυπουργό των συντηρητικών πριν τον Starmer ήταν ότι, ανεξάρτητα από τις στατιστικές πολλοί ψηφοφόροι αισθάνονταν πως το βιοτικό τους επίπεδο είχε χειροτερέψει σε σχέση με λίγα χρόνια πριν, κάτι που αποτυπώθηκε στις κάλπες του 2024.
Η αποτυχία των Εργατικών
Η άνοδος των εργατικών δεν άλλαξε την πορεία της οικονομίας, την περίοδο του Keir Starmer 2024-2026 τα βασικά οικονομικά προβλήματα συνέχισαν να ταλαιπωρούν τους απλούς πολίτες.
Η ανάπτυξη παρέμεινε ασθενής και παρότι η κυβέρνηση έθεσε ως κορυφαίο στόχο την οικονομική ανάπτυξη το ΑΕΠ αυξανόταν με αργούς ρυθμούς και η επιχειρηματικές επενδύσεις παρέμειναν υποτονικές.
Κατά την περίοδο 2024-2026 η βρετανική οικονομία κατέγραψε ασθενικούς ρυθμούς ανάπτυξης κάτι που τροφοδότησε την κριτική ότι οι υποσχέσεις για επανεκκίνηση της οικονομίας δεν απέδωσαν.
Η αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης παρά τις προεκλογικές κόρωνες περί μείωσης των φόρων αποθάρρυνε τις επενδύσεις και επιβάρυνε την οικονομική δραστηριότητα.
Το κόστος ζωής παρέμεινε υψηλό αν και ο πληθωρισμός υποχώρησε σε σχέση με τα επίπεδα του 2022–2023 έτσι πολλοί πολίτες δεν ένιωσαν ουσιαστική βελτίωση στο διαθέσιμο εισόδημά τους, οπότε η κυβέρνηση κατηγορήθηκε ότι δεν κατάφερε να μετατρέψει τη μακροοικονομική σταθερότητα σε αισθητή βελτίωση του βιοτικού επιπέδου.
Αμφιλεγόμενες αποφάσεις
Στον δημοσιονομικό τομέα μια σειρά από αμφιλεγόμενες δημοσιονομικές αποφάσεις ακύρωσαν την προοπτική προσέγγισης των προβλημάτων με κοινωνική διάσταση.
Η κατάργηση του επιδόματος θέρμανσης για εκατομμύρια συνταξιούχους που δεν λάμβαναν συγκεκριμένες παροχές προκάλεσε έντονες αντιδράσεις με την κυβέρνηση να υποστηρίζει ότι ήταν αναγκαίο μέτρο για τη σταθεροποίηση των δημόσιων οικονομικών.
Το χάσμα μεταξύ υποσχέσεων και αποτελεσμάτων ήταν μεγάλο και κυρίως εύκολα αντιληπτό από τους φορολογουμένους πολίτες .
Τα ελλείμματα συνεχίστηκαν χωρίς να υπάρχει η δικαιολογία των κοινωνικών παροχών και των ορατών μεταβιβάσεων με αποτέλεσμα το 2025 τα φθάσουν στο 4,3% ως ποσοστό του ΑΕΠ περίπου ίδιο με το αντίστοιχο της περιόδου 2021-2024.
Ο Starmer είχε παρουσιάσει την ανάπτυξη ως την νούμερο ένα αποστολή της κυβέρνησής του, όμως μέχρι το 2026 πολλοί ψηφοφόροι θεωρούσαν ότι οι αλλαγές ήταν πιο αργές από όσο είχαν υποσχεθεί οι Εργατικοί, γεγονός που συνέβαλε στην πτώση της δημοτικότητάς του.
Το υψηλό δημόσιο χρέος, η χαμηλή ανάπτυξη, οι περιορισμένες επενδύσεις ακύρωσαν και την προεκλογική υπόσχεση των περισσότερων θέσεων εργασίας.
Η κυβέρνηση του παρέλαβε την ανεργία τον Ιούλιο του 2024 στα επίπεδα του 4,1%και την οδήγησε κοντά στο 5%τον Απρίλιο του 2026 επιβεβαιώνοντας την αποτυχία στους κρισιμότερους τομείς της οικονομίας.
Το πρόβλημα των μεταναστών
Στο μεταναστευτικό η κριτική προς τον Keir Starmer για την περίοδο 2024–2026 εδράζεται στις υποσχέσεις του να περιορίσει τις εισροές μεταναστών οι οποίες την περίοδο της διακυβέρνησης των συντηρητικών από τους 230 χιλιάδες του 2010 έφτασαν στους 680 χιλιάδες το 2023.
Ο αυστηρότερος έλεγχος των συνόρων δεν υλοποιήθηκε, δεν σταμάτησαν οι αφίξεις με μικρές βάρκες μέσω της Μάγχης παρότι ο Starmer είχε υποσχεθεί να συντρίψει τις συμμορίες των διακινητών οπότε οι παράτυπες αφίξεις παρέμειναν υψηλές και το θέμα συνέχισε να κυριαρχεί στην πολιτική ατζέντα.
Κατάργησε το σχέδιο Ρουάντα χωρίς να παρουσιάσει άμεσα μια λύση που να αποδίδει γρήγορα ενώ η κυβέρνηση του δεν κατάφερε να δημιουργήσει ισχυρό αποτρεπτικό μηχανισμό για τις παράτυπες διελεύσεις.
Το μεταναστευτικό παρέμεινε πολιτικό βάρος για την κυβέρνηση με τα περισσότερα δημοσιεύματα κατά την αποτίμηση της θητείας του να αναφέρουν την πλήρη αδυναμία επίλυσης του ζητήματος ως έναν από τους παράγοντες της πτώσης της δημοτικότητάς του.
Η ανταρσία των Αριστερών
Από την άλλη πλευρά στο ίδιο του το κόμμα, η αριστερή πτέρυγα των Εργατικών αλλά και διαφορές οργανώσεις υπέρ των μεταναστών που ελέγχονταν από αυτή, τον κατηγορούσαν ότι είχε υιοθέτησε υπερβολικά σκληρή ρητορική, η φράση του ότι η Βρετανία κινδυνεύει να γίνει νησί αγνώστων είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις μέσα στο ίδιο του το κόμμα και είναι ένας από τους λόγους της εκπαραθύρωσης του.
Το γεγονός ότι μετακινήθηκε προς πιο περιοριστικές πολιτικές για να αντιμετωπίσει την άνοδο του Reform UK προς την κατεύθυνση αυστηροποίησης των κανόνων για άδειες παραμονής και εργασίας προκάλεσε εσωκομματικές αντιδράσεις και οδήγησε σε συζητήσεις για εξαιρέσεις και τροποποιήσεις διαμορφώνοντας όρους εσωκομματικής διαπάλης.
Συνοπτικά, η βασική κατηγορία κατά του Starmer στο μεταναστευτικό δεν ήταν ότι άνοιξε τα σύνορα, αλλά ότι δεν κατάφερε να δώσει γρήγορη και ορατή λύση στις παράτυπες αφίξεις, ενώ ταυτόχρονα δυσαρέστησε μέρος της δικής του παράταξης με τη σκληρότερη στάση που υιοθέτησε από το 2025 και μετά.
Η περίπτωση Burnham
Σε ότι αφορά την διάδοχη κατάσταση, έβδομος πρωθυπουργός σε διάστημα μιας δεκαετίας και νέος αρχηγός των Συντηρητικών αναμένεται να είναι ο Andy Burnham, του οποίου η επιστροφή στο Κοινοβούλιο δημιούργησε τον εναλλακτικό πόλο εξουσίας μέσα στους Εργατικούς και επιτάχυνε τις εξελίξεις.
Ως δήμαρχος της ευρύτερης περιοχής του Μάντσεστερ απέκτησε φήμη αποτελεσματικού διαχειριστή ενώ συχνά προβάλλεται ως πολιτικός που πέτυχε απτά αποτελέσματα σε μεταφορές και τοπική ανάπτυξη, κάτι που ενίσχυσε το προφίλ του σε εθνικό επίπεδο.
Ο Burnham ανήκει στην πιο κεντροαριστερή πτέρυγα των Εργατικών, υποστηρίζει ισχυρότερες δημόσιες υπηρεσίες, επενδύσεις στο βρετανικό σύστημα υγείας και μεγαλύτερη αποκέντρωση εξουσιών από το Λονδίνο προς τις περιφέρειες.
Ο Burnham είχε επικρίνει την ιδέα ότι η βρετανική πολιτική πρέπει να καθορίζεται από τις αγορές ομολόγων και είχε δηλώσει ότι η χώρα είναι υπερβολικά εξαρτημένη από αυτές, κάτι που προκάλεσε ανησυχία σε επενδυτές που φοβήθηκαν πιο χαλαρή δημοσιονομική πολιτική και μεγαλύτερο δανεισμό.
Τους τελευταίους μήνες έχει καθησυχάσει τις αγορές δηλώνοντας ότι στηρίζει τους δημοσιονομικούς κανόνες υποστηρίζοντας ότι πρέπει να υπάρχει σχέδιο μείωσης του δημοσίου χρέους ,τονίζοντας ταυτόχρονα ότι δεν μπορείς να αγνοήσεις τις αγορές ομολόγων.
Ο Άγγλος… Τσίπρας
Ομιλούμαι για μια περίπτωση Άγγλου Τσίπρα με λαϊκίστικες μεγαλοστομίες, ψευδαισθήσεις και φυσικά κολοτούμπες.
Παράλληλα, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο περισσότερων δημόσιων επενδύσεων, εφόσον αυτές ενισχύουν την ανάπτυξη.
O Burnham έχει προτείνει μοντέλα όπου το κράτος θα μπορούσε να αποκτήσει έλεγχο σε υποδομές (νερό, ενέργεια κ.ά.) χρησιμοποιώντας μηχανισμούς όπως «bonds for shares» (ομόλογα έναντι μετοχών), ώστε να περιοριστεί το άμεσο δημοσιονομικό κόστος.
Ο Burnham σήμερα δεν υποστηρίζει σύγκρουση με τις αγορές ομολόγων η τρέχουσα θέση του είναι πιο πραγματιστική, αποδέχεται ότι η Βρετανία χρειάζεται την εμπιστοσύνη των επενδυτών, αλλά θεωρεί ότι το κράτος μπορεί να δανείζεται και να επενδύει περισσότερο σε υποδομές, στέγαση και δημόσιες υπηρεσίες για να αυξήσει την ανάπτυξη.
Η θέση του Andy Burnham για το μεταναστευτικό μπορεί να περιγραφεί ως έλεγχος των συνόρων, αλλά όχι πλήρης υιοθέτηση της γραμμής Farage.
Υποστηρίζει ότι η Βρετανία πρέπει να έχει αποτελεσματικό έλεγχο της παράτυπης μετανάστευσης και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του κοινού στο σύστημα ενώ έχει δηλώσει ότι θα έκανε μεγαλύτερη χρήση κέντρων κράτησης μεταναστών για όσους δεν δικαιούνται άσυλο και ότι οι διαδικασίες επιστροφής πρέπει να γίνονται ταχύτερα.
Υποστήριξε σε γενικές γραμμές τις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης των εργατικών για αυστηρότερους κανόνες μετανάστευσης, αν και ζήτησε διαβούλευση και τροποποιήσεις σε ορισμένα σημεία, παράλληλα, υποστηρίζει ότι πρέπει να υπάρχουν νόμιμες οδοί για πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο και ότι όσοι βρίσκονται ήδη νόμιμα στη χώρα θα πρέπει να έχουν περισσότερες δυνατότητες εργασίας αντί να παραμένουν εξαρτημένοι από το κράτος.
Ως δήμαρχος είχε στο παρελθόν υποστηρίξει πιο φιλελεύθερες θέσεις, όπως την κατάργηση ή χαλάρωση του κανόνα περιορισμένης πρόσβασης μεταναστών σε επιδόματα, αλλά το 2026 απομακρύνθηκε από αυτή τη θέση και μίλησε για την ανάγκη συνδυασμού ελέγχου και συμπόνιας.
Κάπου… ανάμεσα
Συνοπτικά, ο Burnham βρίσκεται κάπου ανάμεσα στον Starmer και τον Farage,πιο αυστηρός από την παραδοσιακή αριστερή πτέρυγα των Εργατικών, αλλά όχι υπέρ της δραστικής μείωσης της νόμιμης μετανάστευσης ή της πλήρους υιοθέτησης των θέσεων του Nigel Farage.
Η κεντρική του ιδέα είναι ότι η χώρα χρειάζεται τάξη και έλεγχο, χωρίς να εγκαταλείψει τις ανθρωπιστικές υποχρεώσεις της.
Αν τελικά εκλεγεί θα γίνει ο έβδομος πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου από το δημοψήφισμα για το Brexit το 2016 και μέχρι σήμερα.
Το ‘εάν’ βεβαίως είναι τυπικό διότι πλέον μετά την αναδίπλωση σχετικά με τις αγορές ομολόγων και την διπλή προσέγγιση στο μεταναστευτικό όπου η ασφάλεια και η τάξη συμπορεύονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα η εκλογή του έχει την έγκριση των αγορών και των διεθνιστών.
Ποιος κυβερνά τη Βρετανία
Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι ποιος κυβερνάει τη Βρετανία εάν λάβουμε υπόψη ότι το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο διαμορφώνει όρους υποταγής στο πολιτικό προσωπικό της χώρας .
Το ερώτημα αυτό τίθεται κατά διαστήματα ειδικά κατά την τελευταία δεκαετία όπου οι εναλλαγές πρωθυπουργών πρέπει απαραίτητα να έχουν την έγκριση των αγορών, όμως με εμφατικό τρόπο τέθηκε από τον Άντονι Σάμπσον μέσω του ομότιτλου βιβλίου του το 2005 και φυσικά στις σελίδες του δοθήκαν απαντήσεις σχετικές με το χρήμα και τη θέση του πρωθυπουργού.
Όπως ισχυρίζεται ο συγγραφέας τη Βρετανία σήμερα κυβερνάει το χρήμα αφού η ισχύς των μεγάλων επιχειρήσεων, των πλουσίων και των υπερ-πλουσίων έχει αυξηθεί υπερβολικά σε σχέση με πριν από 40 ή ακόμη και 20 χρόνια.
Το 1964 το βρετανικό κατεστημένο, ήταν και τότε πλούσιο, αλλά είχε το παλιό χρήμα, ένα κεφάλαιο στατικό και αναλογικά μικρότερο, το οποίο δεν επηρέαζε τόσο πολύ τον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας.
Το νέο κατεστημένο διαθέτει το νέο χρήμα, που σημαίνει τεράστια κεφάλαια και συγκέντρωση πολλαπλών συμφερόντων σε λίγα χέρια.
Αυτό είναι ένα φαινόμενο πολύ επικίνδυνο για την ελευθερία του ατόμου αφού οι μεγάλες επιχειρήσεις στο οικονομικό επίπεδο, και το γραφείο του πρωθυπουργού στο πολιτικό, έχουν συνάψει μια ντε φάκτο συμμαχία και κυριαρχούν σε όλους τους άλλους φορείς εξουσίας υπουργεία, δικαιοσύνη, διπλωματία, κτλ.
Κοινό μυστικό
Σ' αυτό το δυοπώλιο χρήματος και πρωθυπουργίας τα μέσα ενημέρωσης πολλές φορές αντί να ελέγχουν την εξουσία, συμμετέχουν σ' αυτή.
Ότι αναφέρει ο συγγραφέας αποτυπώνουν γραπτά αυτά που αποτελούν κοινό μυστικό για μια χώρα που μέχρι τα μέσα του προηγούμενου αιώνα κυριαρχούσε ως η μεγαλύτερη αυτοκρατορική δύναμη του πλανήτη .
Με την στερλίνα να κυριαρχεί ως συναλλακτικό και αποθεματικό νόμισμα με το ανάλογο κύρος που κάτι τέτοιο αποπνέει, η Βρετανία κυβερνούσε τον κόσμο μέσω των χρηματοδοτήσεων της.
Να θυμίσουμε ότι το κύκνειο άσμα της αυτοκρατορικής παρουσίας επήλθε με την εθνικοποίηση της διώρυγας του Σουέζ από τον Νάσερ της Αιγύπτου το 1956 και την ατυχή, με την έννοια της άμεσης αποχώρησης ,στρατιωτική εισβολή από Βρετανία , Γαλλία και Ισραήλ στην Αίγυπτο.
Η μη στήριξη της εισβολής από τις ΗΠΑ δεν είχε μόνο επιπτώσεις σε πολιτικό (παραίτηση Ήντεν )και στρατιωτικό (ταπεινωτική αποχώρηση από τα εδάφη που είχαν καταληφθεί) αλλά και οικονομικό, αφού η Αγγλία έχασε το μεγαλύτερο μέρος των συναλλαγματικών διαθεσίμων και βρέθηκε λίγο προ την χρεοκοπία της .
Από τότε στην ουσία είναι έρμαιο των αγορών με το πολιτικό προσωπικό να συμπορεύεται με τα συμφέροντα τους αφού διαφορετικά δεν έχει καμία ελπίδα επιλογής σε υψηλές θέσεις διακυβερνώσης.
«Μπάτλερ» των αγορών
Ο δε ρόλος του πρωθυπουργού σήμερα είναι ο ρόλος του μπάτλερ των οικονομικών συμφερόντων.
Η Αγγλία σήμερα κατακλύζεται από λαθρομετανάστες, η Αγγλία σήμερα αλλοιώνεται από φανατικούς μουσουλμάνους οι οποίοι δεν θέλουν την ενσωμάτωση αλλά την πολιτική κυριαρχία της χώρας που στην σύγχρονη εποχή θεωρείται η μητέρα της Δημοκρατίας.
Πολιτικοί τύπου Burnham που υποβάλουν σέβη σε εξωθεσμικά όργανα προκειμένου να γίνουν πρωθυπουργοί είναι βέβαιο ότι θα αποτύχουν .
«Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν· ἤ γάρ τόν ἕνα μισήσει καί τόν ἕτερον ἀγαπήσει, ἤ ἑνός ἀνθέξεται καί τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καί μαμωνᾷ».
Ο πολιτικός πρέπει να αποφασίζει, ή με τις αγορές ή με τα συμφέροντα του λαού, ή με την ασφάλεια και την τάξη ή με τα ανοικτά σύνορα και την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση.
Σουηδία, Γαλλία, Αγγλία είναι μια οπτική των ανοικτών συνόρων όμως από ένα σημείο και μετά η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη ενώ οι συνέπειες είναι απόλυτα καταστροφικές για τον Δυτικό πολιτισμό.
Ο κοινωνικός, βιολογικός και ιστορικός μηδενισμός είναι συνυφασμένος με την ισοπέδωση, ο δε άκρατος δικαιωματισμός στην αρχή δημιουργεί γκέτο και καταληκτικά κοινωνίες που στόχο έχουν την κατεδάφιση του δυτικού πολιτισμού και των αξιών που αυτός πρεσβεύει.
Η κατάρδρευση της Δημοκρατίας
Οι αγορές μπρος στα κέρδη και στο φθηνό εργατικό δυναμικό αδιαφορούν για την μετεξέλιξη των δυτικών κοινωνιών σε κοινωνίες που η Δημοκρατία και ο διαχωρισμός κράτους –εκκλησίας παίζουν δευτερεύοντα ρόλο.
Η σημερινή σύγκρουση με τις φιλελεύθερες ευρωπαϊκές αξίες όλων εκείνων που δεν έχουν ως στόχο την ενσωμάτωση αλλά την κυριαρχία με βάση τα δικά τους θρησκευτικά και ριζοσπαστικά στοιχεία απαιτεί ένα αντίβαρο : πολιτικούς ηγέτες με χαρακτηριστικά ταγού και οραματιστή .
Αυτοί οι ηγέτες δυστυχώς αναζητούνται !!!!
ΛΕΚΚΑΣ ΣΑΡΑΝΤΟΣ
ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών