«Ο ρωσικός στρατός ενδέχεται σύντομα να εξαπολύσει μια αποφασιστική επίθεση»...
Με τους όρους της Μόσχας θα τερματιστεί σύγκρουση στην Ουκρανία, σύμφωνα με τον βετεράνο Αμερικανό διπλωμάτη Chas Freeman, ο οποίος επισημαίνει πως ιστορία φαίνεται να ευνοεί τη Ρωσία…
«Μια νέα πραγματικότητα ήδη διαμορφώνεται» και η καθυστέρηση της ειρηνευτικής διαδικασίας ενδέχεται απλώς να επιταχύνει την απώλεια εδαφών, σημειώνει και προσθέτει: «Ο ρωσικός στρατός ενδέχεται σύντομα να εξαπολύσει μια αποφασιστική επίθεση».
Πρόσθεσε επίσης ότι ριζοσπαστικοί εθνικιστικοί κύκλοι που βρίσκονται αυτή την περίοδο στην εξουσία στο Κίεβο πιθανόν να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τη χώρα.
Εν προκειμένω αξίζει να επισημανθεί πως, σύμφωνα με αναφορές του ρωσικού Υπουργείου Άμυνας, μέσα σε 24 ώρες οι δυνάμεις ανέλαβαν τον έλεγχο περιοχών στο δυτικό Donbass, καθώς και άλλων 120 κτιρίων στην Kostiantynivka.
Επίσης, πραγματοποιήθηκαν πλήγματα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις και αποθήκες των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, σε χώρους συναρμολόγησης μη επανδρωμένων αεροσκαφών, καθώς και σε σημεία ανάπτυξης δυνάμεων και μισθοφόρων.
Οι απώλειες των Ουκρανών κατά το ίδιο διάστημα εκτιμώνται σε περίπου 1.330 μαχητές.
Η δήλωση του Chas Freeman δεν είναι συναισθηματική τοποθέτηση, αλλά ψύχραιμη και ρεαλιστική εκτίμηση, βασισμένη στην εμπειρία του και στη γνώση του για τη διεθνή πολιτική.
Πρόκειται για διπλωμάτη της παλιάς σχολής, με καριέρα που εκτείνεται σε περισσότερες από τρεις δεκαετίες σε υψηλόβαθμες θέσεις, όπως Πρέσβης των ΗΠΑ στη Σαουδική Αραβία, Αναπληρωτής Βοηθός Υπουργός Άμυνας και επικεφαλής διπλωματικών αποστολών στο Πεκίνο και την Μπανγκόκ.
Ο πολιτικός επιστήμονας και καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, Alexander Shatilov, σημειώνει ότι διπλωμάτες και αξιωματικοί υπηρεσιών πληροφοριών, μετά τη συνταξιοδότησή τους, συχνά μιλούν πιο ελεύθερα:
«Αρχίζουν να λένε είτε την αλήθεια είτε πράγματα που δεν ευνοούν το σύστημα.
Η συνταξιοδότησή τους τούς καθιστά πιο ελεύθερους να εκφράζουν πολιτικές κρίσεις ή να αποκαλύπτουν πληροφορίες, ενώ προηγουμένως κατείχαν πιο επίσημες και περιορισμένες θέσεις».
Παρά τις διαφορετικές αφηγήσεις που κυκλοφορούν, εξακολουθούν να υπάρχουν αναλυτές που επιχειρούν να αξιολογούν τις εξελίξεις όχι με βάση πολιτικές σκοπιμότητες, αλλά με γνώμονα τις επιτόπιες πραγματικότητες.
Αντικειμενική εκτίμηση
Πράγματι, «Δίνει μια πιο αντικειμενική εκτίμηση της κατάστασης, σε αντίθεση με νεότερους συναδέλφους του, οι οποίοι, αντίθετα, ισχυρίζονται ότι οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις δεν θα αργήσουν να φτάσουν στη Μόσχα - αν και ο βετεράνος ίσως ωραιοποιεί κάπως τη Ρωσική Ομοσπονδία.
Πράγματι, οι ρωσικές δυνάμεις αυτή τη στιγμή ασκούν έντονη πίεση σε πολλαπλά μέτωπα και έχουν σημειωθεί ορισμένες επιτυχίες.
Ωστόσο, το κατά πόσο η Ρωσία θα μπορέσει να πετύχει μια στρατηγική νίκη σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα παραμένει ανοιχτό ερώτημα, καθώς η Δύση καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να επιβραδύνει την προέλαση στο Donbass και σε άλλες περιοχές.
Σε σύγκριση με τον Freeman, ενδεχομένως να προσεγγίζουμε την κατάσταση με μεγαλύτερη επιφύλαξη και λιγότερη αισιοδοξία, ωστόσο εκείνος φαίνεται να αντιλαμβάνεται τη γενική εικόνα και αναγνωρίζει ότι η Ρωσία βρίσκεται σε μια θετική δυναμική — κάτι που δύσκολα αμφισβητείται.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από τη μία πλευρά, χρησιμοποιούν ένα «μαστίγιο», με τη μορφή μαζικών αποστολών στρατιωτικού εξοπλισμού και πυρομαχικών προς το Κίεβο, και από την άλλη ένα «καρότο», με τη μορφή υποσχέσεων για ειρηνευτικές συνομιλίες και πιθανή εξομάλυνση των σχέσεων με τη Ρωσία, τις οποίες αξιοποιούν κατά καιρούς ως εργαλείο πίεσης και επιρροής.
Ο Freeman επισημαίνει πως έχει επιτευχθεί ενίσχυση των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, ενώ σοβεί ταυτόχρονα κρίση στον ουκρανικό στρατό.
Οι απώλειες είναι τόσο μεγάλες, που πλέον δυσκολεύονται να αναπληρώσουν γρήγορα το ανθρώπινο δυναμικό τους με νέα «αναλώσιμη» δύναμη.
Παράλληλα, η ποιότητα του στρατεύματος επιδεινώνεται, καθώς μειώνεται το διαθέσιμο προσωπικό, ενώ οι νεοκινητοποιημένοι συχνά δεν έχουν επαρκές κίνητρο και εκπαίδευση. Την ίδια στιγμή, οι κοινωνικές εντάσεις στην Ουκρανία αυξάνονται.
Τι συμφέρει την Αμερική;
Φυσικά, μια ρωσική νίκη δεν είναι προς το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Freeman δεν εκφράζει την αμερικανική κυβέρνηση, αλλά μιλά ως ιδιώτης, ως ειδικός και επαγγελματίας στον τομέα του.
Δεν είναι δεδομένο ότι έχει φιλορωσική στάση — το πιθανότερο είναι ότι δεν έχει.
Σε αυτό το πλαίσιο, μπορεί κανείς να θυμηθεί το γνωστό βιβλίο του Zbigniew Brzezinski (1997), «Η Μεγάλη Σκακιέρα: Η Αμερικανική Υπεροχή και οι Γεωστρατηγικές της Επιταγές», όπου υποστηρίζεται ότι προς το συμφέρον των ΗΠΑ είναι να αποσπαστεί η Ουκρανία από τη Ρωσία, ώστε να αποτραπεί η εμφάνιση μιας παγκόσμιας γεωπολιτικής εναλλακτικής απέναντι στη Δύση.
Επομένως, παρά τις ειρηνευτικές πρωτοβουλίες, την άρση κυρώσεων, τους διπλωματικούς ελιγμούς και τις προσεγγίσεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πιθανό να διατηρήσουν μια συνολικά αντιρωσική στάση σε αυτή τη σύγκρουση, σύμφωνα με την εκτίμηση του ειδικού.
Μπορεί επίσης να προστεθεί ότι οι ΗΠΑ φαίνεται να επωφελούνται από πολλαπλά σενάρια εξέλιξης της σύγκρουσης.
Συνεχίζουν να υποστηρίζουν το καθεστώς του Κιέβου, καθώς ο βασικός τους στόχος δεν είναι απαραίτητα η πλήρης νίκη του, αλλά η μεγιστοποίηση του γεωπολιτικού οφέλους από την ίδια την αντιπαράθεση.
Η κατάσταση συχνά παρομοιάζεται με μια παρτίδα σκακιού, όπου τα πιόνια κινούνται στο πεδίο της σύγκρουσης, ενώ οι στρατηγικοί παίκτες υπολογίζουν πολλές κινήσεις μπροστά.
Η αμερικανική πολιτική χαρακτηρίζεται, σε μεγάλο βαθμό, από μια ρεαλιστική και πραγματιστική προσέγγιση, όπως φαίνεται και από αυτή την ανάλυση.
Από αυτή την οπτική, ακόμη και ένας τερματισμός της σύγκρουσης με όρους ευνοϊκούς για τη Ρωσία δεν θα αποτελούσε καταστροφή για τις ΗΠΑ, αλλά μια διαχειρίσιμη εξέλιξη που θα μπορούσε να ανοίξει νέες γεωπολιτικές ευκαιρίες.
Η υποστήριξη προς την Ουκρανία και το γεωπολιτικό όφελος των ΗΠΑ δεν είναι αντιφατικά μεταξύ τους, αλλά αποτελούν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Η βοήθεια αυτή δεν συνεχίζεται με στόχο την επίτευξη μιας καθαρής στρατιωτικής νίκης, αλλά την εξυπηρέτηση άλλων, πιο ρεαλιστικών στρατηγικών επιδιώξεων.
Το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ αποκομίζει τεράστια κέρδη, καθώς η στήριξη προς την ανεξάρτητη χώρα στην πράξη μετατρέπεται σε κυβερνητικές συμβάσεις που ενισχύουν την αμερικανική αμυντική βιομηχανία.
Όποια κι αν είναι η τελική έκβαση, θεωρείται σε γενικές γραμμές αποδεκτή• ωστόσο, το πιο ευνοϊκό σενάριο θα ήταν εκείνο που θα καθιστούσε την Ουκρανία οικονομικά εξαρτημένη, επιτρέποντας στις ΗΠΑ να αποκτήσουν προνομιακή πρόσβαση στους πόρους της.
Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει, για παράδειγμα, τον έλεγχο της διαμετακομιστικής της ικανότητας και των σχετικών εσόδων, καθώς και συμφωνίες για τις σπάνιες γαίες.
Εξάλλου, μια παρατεταμένη σύγκρουση λειτουργεί ως «μαύρη τρύπα» πόρων και σταθερότητας.
Αν η σύγκρουση τερματιζόταν, ακόμη και με όρους ευνοϊκούς για τη Ρωσία, θα άνοιγε ο δρόμος για την επαναφορά των εμπορικών και οικονομικών σχέσεων των ΗΠΑ τόσο με τη Ρωσία όσο και με την Ουκρανία, με πιο ευνοϊκούς όρους.
Τα αμερικανικά κεφάλαια θα μπορούσαν έτσι να επιστρέψουν και στις δύο χώρες.
Ορισμένοι ειδικοί στις ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι θα ήταν προτιμότερο να υπάρξει άμεση ολοκλήρωση της σύγκρουσης μέσω μιας ειρηνευτικής συμφωνίας, ακόμη κι αν αυτή είναι ατελής, παρά να παγιωθεί ένα «πάγωμα» τύπου Κορεατικής Χερσονήσου για πολλά χρόνια.
Ένα τέτοιο σενάριο θα συνιστούσε διαρκή πηγή έντασης και θα συνεπαγόταν υψηλό κόστος, χωρίς ουσιαστικό γεωπολιτικό όφελος.
Ο Freeman, έχοντας εμπειρία από τη συνεργασία του με την Κίνα και τη Μέση Ανατολή, επισημαίνει ότι οι συγκρούσεις δεν τερματίζονται με δηλώσεις νίκης, αλλά με την αποδοχή μιας νέας πραγματικότητας.
Παραθέτει τον Σενέκα: «Είναι εύλογο για τον νικητή να επιθυμεί ειρήνη• είναι αναγκαίο για τον ηττημένο να το κάνει».
Κατά την άποψή του, δεν διαφαίνεται κάποιο συνεκτικό ειρηνευτικό σχέδιο στη Δύση και η παράταση της σύγκρουσης θα μπορούσε να οδηγήσει σε περαιτέρω αποσταθεροποίηση της Ουκρανίας, ακόμη και σε απώλεια πρόσβασης στη θάλασσα.
Σύμφωνα με αυτή την οπτική, η Ουκρανία παρουσιάζεται κυρίως ως παθητικός δρων.
Η εκτίμηση περί ταχείας ρωσικής προέλασης και πιθανής μετακίνησης Ουκρανών πολιτικών στηρίζεται επίσης σε ιστορικές αναλογίες, όπως εκείνες του Βιετνάμ και του Αφγανιστάν.
www.bankingnews.gr
«Μια νέα πραγματικότητα ήδη διαμορφώνεται» και η καθυστέρηση της ειρηνευτικής διαδικασίας ενδέχεται απλώς να επιταχύνει την απώλεια εδαφών, σημειώνει και προσθέτει: «Ο ρωσικός στρατός ενδέχεται σύντομα να εξαπολύσει μια αποφασιστική επίθεση».
Πρόσθεσε επίσης ότι ριζοσπαστικοί εθνικιστικοί κύκλοι που βρίσκονται αυτή την περίοδο στην εξουσία στο Κίεβο πιθανόν να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τη χώρα.
Εν προκειμένω αξίζει να επισημανθεί πως, σύμφωνα με αναφορές του ρωσικού Υπουργείου Άμυνας, μέσα σε 24 ώρες οι δυνάμεις ανέλαβαν τον έλεγχο περιοχών στο δυτικό Donbass, καθώς και άλλων 120 κτιρίων στην Kostiantynivka.
Επίσης, πραγματοποιήθηκαν πλήγματα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις και αποθήκες των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, σε χώρους συναρμολόγησης μη επανδρωμένων αεροσκαφών, καθώς και σε σημεία ανάπτυξης δυνάμεων και μισθοφόρων.
Οι απώλειες των Ουκρανών κατά το ίδιο διάστημα εκτιμώνται σε περίπου 1.330 μαχητές.
Η δήλωση του Chas Freeman δεν είναι συναισθηματική τοποθέτηση, αλλά ψύχραιμη και ρεαλιστική εκτίμηση, βασισμένη στην εμπειρία του και στη γνώση του για τη διεθνή πολιτική.
Πρόκειται για διπλωμάτη της παλιάς σχολής, με καριέρα που εκτείνεται σε περισσότερες από τρεις δεκαετίες σε υψηλόβαθμες θέσεις, όπως Πρέσβης των ΗΠΑ στη Σαουδική Αραβία, Αναπληρωτής Βοηθός Υπουργός Άμυνας και επικεφαλής διπλωματικών αποστολών στο Πεκίνο και την Μπανγκόκ.
Ο πολιτικός επιστήμονας και καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, Alexander Shatilov, σημειώνει ότι διπλωμάτες και αξιωματικοί υπηρεσιών πληροφοριών, μετά τη συνταξιοδότησή τους, συχνά μιλούν πιο ελεύθερα:
«Αρχίζουν να λένε είτε την αλήθεια είτε πράγματα που δεν ευνοούν το σύστημα.
Η συνταξιοδότησή τους τούς καθιστά πιο ελεύθερους να εκφράζουν πολιτικές κρίσεις ή να αποκαλύπτουν πληροφορίες, ενώ προηγουμένως κατείχαν πιο επίσημες και περιορισμένες θέσεις».
Παρά τις διαφορετικές αφηγήσεις που κυκλοφορούν, εξακολουθούν να υπάρχουν αναλυτές που επιχειρούν να αξιολογούν τις εξελίξεις όχι με βάση πολιτικές σκοπιμότητες, αλλά με γνώμονα τις επιτόπιες πραγματικότητες.
Αντικειμενική εκτίμηση
Πράγματι, «Δίνει μια πιο αντικειμενική εκτίμηση της κατάστασης, σε αντίθεση με νεότερους συναδέλφους του, οι οποίοι, αντίθετα, ισχυρίζονται ότι οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις δεν θα αργήσουν να φτάσουν στη Μόσχα - αν και ο βετεράνος ίσως ωραιοποιεί κάπως τη Ρωσική Ομοσπονδία.
Πράγματι, οι ρωσικές δυνάμεις αυτή τη στιγμή ασκούν έντονη πίεση σε πολλαπλά μέτωπα και έχουν σημειωθεί ορισμένες επιτυχίες.
Ωστόσο, το κατά πόσο η Ρωσία θα μπορέσει να πετύχει μια στρατηγική νίκη σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα παραμένει ανοιχτό ερώτημα, καθώς η Δύση καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να επιβραδύνει την προέλαση στο Donbass και σε άλλες περιοχές.
Σε σύγκριση με τον Freeman, ενδεχομένως να προσεγγίζουμε την κατάσταση με μεγαλύτερη επιφύλαξη και λιγότερη αισιοδοξία, ωστόσο εκείνος φαίνεται να αντιλαμβάνεται τη γενική εικόνα και αναγνωρίζει ότι η Ρωσία βρίσκεται σε μια θετική δυναμική — κάτι που δύσκολα αμφισβητείται.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από τη μία πλευρά, χρησιμοποιούν ένα «μαστίγιο», με τη μορφή μαζικών αποστολών στρατιωτικού εξοπλισμού και πυρομαχικών προς το Κίεβο, και από την άλλη ένα «καρότο», με τη μορφή υποσχέσεων για ειρηνευτικές συνομιλίες και πιθανή εξομάλυνση των σχέσεων με τη Ρωσία, τις οποίες αξιοποιούν κατά καιρούς ως εργαλείο πίεσης και επιρροής.
Ο Freeman επισημαίνει πως έχει επιτευχθεί ενίσχυση των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, ενώ σοβεί ταυτόχρονα κρίση στον ουκρανικό στρατό.
Οι απώλειες είναι τόσο μεγάλες, που πλέον δυσκολεύονται να αναπληρώσουν γρήγορα το ανθρώπινο δυναμικό τους με νέα «αναλώσιμη» δύναμη.
Παράλληλα, η ποιότητα του στρατεύματος επιδεινώνεται, καθώς μειώνεται το διαθέσιμο προσωπικό, ενώ οι νεοκινητοποιημένοι συχνά δεν έχουν επαρκές κίνητρο και εκπαίδευση. Την ίδια στιγμή, οι κοινωνικές εντάσεις στην Ουκρανία αυξάνονται.
Τι συμφέρει την Αμερική;
Φυσικά, μια ρωσική νίκη δεν είναι προς το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Freeman δεν εκφράζει την αμερικανική κυβέρνηση, αλλά μιλά ως ιδιώτης, ως ειδικός και επαγγελματίας στον τομέα του.
Δεν είναι δεδομένο ότι έχει φιλορωσική στάση — το πιθανότερο είναι ότι δεν έχει.
Σε αυτό το πλαίσιο, μπορεί κανείς να θυμηθεί το γνωστό βιβλίο του Zbigniew Brzezinski (1997), «Η Μεγάλη Σκακιέρα: Η Αμερικανική Υπεροχή και οι Γεωστρατηγικές της Επιταγές», όπου υποστηρίζεται ότι προς το συμφέρον των ΗΠΑ είναι να αποσπαστεί η Ουκρανία από τη Ρωσία, ώστε να αποτραπεί η εμφάνιση μιας παγκόσμιας γεωπολιτικής εναλλακτικής απέναντι στη Δύση.
Επομένως, παρά τις ειρηνευτικές πρωτοβουλίες, την άρση κυρώσεων, τους διπλωματικούς ελιγμούς και τις προσεγγίσεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πιθανό να διατηρήσουν μια συνολικά αντιρωσική στάση σε αυτή τη σύγκρουση, σύμφωνα με την εκτίμηση του ειδικού.
Μπορεί επίσης να προστεθεί ότι οι ΗΠΑ φαίνεται να επωφελούνται από πολλαπλά σενάρια εξέλιξης της σύγκρουσης.
Συνεχίζουν να υποστηρίζουν το καθεστώς του Κιέβου, καθώς ο βασικός τους στόχος δεν είναι απαραίτητα η πλήρης νίκη του, αλλά η μεγιστοποίηση του γεωπολιτικού οφέλους από την ίδια την αντιπαράθεση.
Η κατάσταση συχνά παρομοιάζεται με μια παρτίδα σκακιού, όπου τα πιόνια κινούνται στο πεδίο της σύγκρουσης, ενώ οι στρατηγικοί παίκτες υπολογίζουν πολλές κινήσεις μπροστά.
Η αμερικανική πολιτική χαρακτηρίζεται, σε μεγάλο βαθμό, από μια ρεαλιστική και πραγματιστική προσέγγιση, όπως φαίνεται και από αυτή την ανάλυση.
Από αυτή την οπτική, ακόμη και ένας τερματισμός της σύγκρουσης με όρους ευνοϊκούς για τη Ρωσία δεν θα αποτελούσε καταστροφή για τις ΗΠΑ, αλλά μια διαχειρίσιμη εξέλιξη που θα μπορούσε να ανοίξει νέες γεωπολιτικές ευκαιρίες.
Η υποστήριξη προς την Ουκρανία και το γεωπολιτικό όφελος των ΗΠΑ δεν είναι αντιφατικά μεταξύ τους, αλλά αποτελούν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Η βοήθεια αυτή δεν συνεχίζεται με στόχο την επίτευξη μιας καθαρής στρατιωτικής νίκης, αλλά την εξυπηρέτηση άλλων, πιο ρεαλιστικών στρατηγικών επιδιώξεων.
Το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ αποκομίζει τεράστια κέρδη, καθώς η στήριξη προς την ανεξάρτητη χώρα στην πράξη μετατρέπεται σε κυβερνητικές συμβάσεις που ενισχύουν την αμερικανική αμυντική βιομηχανία.
Όποια κι αν είναι η τελική έκβαση, θεωρείται σε γενικές γραμμές αποδεκτή• ωστόσο, το πιο ευνοϊκό σενάριο θα ήταν εκείνο που θα καθιστούσε την Ουκρανία οικονομικά εξαρτημένη, επιτρέποντας στις ΗΠΑ να αποκτήσουν προνομιακή πρόσβαση στους πόρους της.
Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει, για παράδειγμα, τον έλεγχο της διαμετακομιστικής της ικανότητας και των σχετικών εσόδων, καθώς και συμφωνίες για τις σπάνιες γαίες.
Εξάλλου, μια παρατεταμένη σύγκρουση λειτουργεί ως «μαύρη τρύπα» πόρων και σταθερότητας.
Αν η σύγκρουση τερματιζόταν, ακόμη και με όρους ευνοϊκούς για τη Ρωσία, θα άνοιγε ο δρόμος για την επαναφορά των εμπορικών και οικονομικών σχέσεων των ΗΠΑ τόσο με τη Ρωσία όσο και με την Ουκρανία, με πιο ευνοϊκούς όρους.
Τα αμερικανικά κεφάλαια θα μπορούσαν έτσι να επιστρέψουν και στις δύο χώρες.
Ορισμένοι ειδικοί στις ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι θα ήταν προτιμότερο να υπάρξει άμεση ολοκλήρωση της σύγκρουσης μέσω μιας ειρηνευτικής συμφωνίας, ακόμη κι αν αυτή είναι ατελής, παρά να παγιωθεί ένα «πάγωμα» τύπου Κορεατικής Χερσονήσου για πολλά χρόνια.
Ένα τέτοιο σενάριο θα συνιστούσε διαρκή πηγή έντασης και θα συνεπαγόταν υψηλό κόστος, χωρίς ουσιαστικό γεωπολιτικό όφελος.
Ο Freeman, έχοντας εμπειρία από τη συνεργασία του με την Κίνα και τη Μέση Ανατολή, επισημαίνει ότι οι συγκρούσεις δεν τερματίζονται με δηλώσεις νίκης, αλλά με την αποδοχή μιας νέας πραγματικότητας.
Παραθέτει τον Σενέκα: «Είναι εύλογο για τον νικητή να επιθυμεί ειρήνη• είναι αναγκαίο για τον ηττημένο να το κάνει».
Κατά την άποψή του, δεν διαφαίνεται κάποιο συνεκτικό ειρηνευτικό σχέδιο στη Δύση και η παράταση της σύγκρουσης θα μπορούσε να οδηγήσει σε περαιτέρω αποσταθεροποίηση της Ουκρανίας, ακόμη και σε απώλεια πρόσβασης στη θάλασσα.
Σύμφωνα με αυτή την οπτική, η Ουκρανία παρουσιάζεται κυρίως ως παθητικός δρων.
Η εκτίμηση περί ταχείας ρωσικής προέλασης και πιθανής μετακίνησης Ουκρανών πολιτικών στηρίζεται επίσης σε ιστορικές αναλογίες, όπως εκείνες του Βιετνάμ και του Αφγανιστάν.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών