Το θρίλερ της Γενεύης: Η παγίδα του Trump και το «σπαθί» στο Στενό του Hormuz
Η Μέση Ανατολή βρίσκεται πλέον υπό την πλήρη και απόλυτη επιρροή του νέου, επιθετικού αμυντικού δόγματος του Ιράν.
Μέσα από ένα μπαράζ επίσημων ανακοινώσεων των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC), διαρροών από το Συμβούλιο Σκοπιμότητας και αναλύσεων περιφερειακών δικτύων, αναδεικνύεται μια ριζική και μη αναστρέψιμη αλλαγή στρατηγικής.
Η ιστορική περίοδος της λεγόμενης «στρατηγικής υπομονής» της Τεχεράνης έχει πεθάνει οριστικά, δίνοντας τη θέση της σε μια εποχή ακαριαίας, ασύμμετρης και ολοκληρωτικής αποτροπής που φέρνει τον πλανήτη στα πρόθυρα παγκόσμιας σύρραξης.
Το δόγμα του αίματος: Ακαριαία απάντηση και η νέα γεωγραφία στόχων
Η Τεχεράνη έχει επανακαθορίσει βίαια τους κανόνες εμπλοκής στην περιοχή, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο τελεσίγραφο στην Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ.
Κάθε αμερικανικό ή ισραηλινό πλήγμα δεν θα αντιμετωπίζεται πλέον με διπλωματικά διαβήματα, αλλά με άμεση, συντριπτική στρατιωτική απάντηση.
Η νέα ιρανική στρατηγική υπαγορεύει ότι οι διαπραγματεύσεις μπορούν να συνεχίζονται, αλλά μόνο παράλληλα με τις εχθροπραξίες και αφού πρώτα έχει επιβληθεί στον αντίπαλο ένα κόστος που ξεπερνά κάθε προσδοκία.
Παράλληλα, το Ιράν επαναχαράσσει τη γεωγραφία και ξεκαθαρίζει προς τις αραβικές πρωτεύουσες ότι δεν θεωρεί στόχους τις χώρες της περιοχής.
Αντίθετα, ορίζει ως «νόμιμο πεδίο μάχης» οποιοδήποτε σημείο του χάρτη φιλοξενεί αμερικανικά στρατεύματα, βάσεις ή οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ, μετατρέποντας ολόκληρη την επικράτεια της Μέσης Ανατολής σε μια πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί.
Η αιματηρή επέτειος του 2025 και η άνοδος του «σκληροπυρηνικού» Khamenei
Αυτή η στρατηγική στροφή έρχεται ως άμεση συνέπεια των συγκλονιστικών γεγονότων του περασμένου έτους.
Οι πρόσφατες δηλώσεις των Ιρανών αξιωματούχων έγιναν με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από τον «Πόλεμο των 12 Ημερών» (Ιούνιος 2025), κατά τον οποίο οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν ένα τυφλό, μαζικό κύμα επιθέσεων στο εσωτερικό του Ιράν, εξοντώνοντας την κορυφαία στρατιωτική και επιστημονική ελίτ της χώρας, ανάμεσα στους οποίους τους στρατηγούς Bagheri, Salami, Hajizadeh, Rashid, καθώς και τον κορυφαίο πυρηνικό επιστήμονα Dr. Tehranchi.
Το πλήγμα για το καθεστώς ήταν δομικό, αλλά η απάντηση ήταν μια επίδειξη απόλυτης ισχύος.
Ο νέος Διοικητής του Κεντρικού Αρχηγείου «Khatam al-Anbiya», Υποστράτηγος Ali Abdullahi, ξεκαθάρισε ότι οι ένοπλες δυνάμεις διαχειρίζονται πλέον με απόλυτη επιτυχία τον «Τρίτο Ιερό Πόλεμο» —έναν σύνθετο, υβριδικό και γνωστικό πόλεμο— βασιζόμενες στην τεχνολογική αυτονομία και τα εγχώρια οπλοστάσια.
Στο μήνυμά του τονίζει ότι το Σιωνιστικό καθεστώς και η τρομοκρατική κυβέρνηση των ΗΠΑ πίστεψαν λανθασμένα ότι δολοφονώντας τους στρατιωτικούς εγκεφάλους του Ιράν θα κάμψουν την αμυντική του βούληση.
Σήμερα, η νέα γενιά διοικητών, βασιζόμενη στον οδικό χάρτη του Rashid, επιτυγχάνει ενεργή αποτροπή σε στεριά, θάλασσα και αέρα με τη χρήση προηγμένου, εγχώριου εξοπλισμού και διαβεβαιώνει πως το Ιράν παραμένει ακλόνητο υπό την καθοδήγηση του Ayatollah Mojtaba Khamenei απέναντι στις απειλές του τρίτου επιβληθέντος αμερικανοσιωνιστικού πολέμου.
Ο Mojtaba Khamenei, υποστηριζόμενος από τον επικεφαλής του Συμβουλίου Σκοπιμότητας, Ayatollah Sadegh Amoli Larijani, χρησιμοποιεί το αίμα των νεκρών στρατηγών ως συνεκτική ύλη για να σφυρηλατήσει μια ακλόνητη εθνική ενότητα.
Το μήνυμα καταλήγει με τη διαβεβαίωση ότι, η απώλεια της παλιάς φρουράς δεν αποδυνάμωσε το Ιράν... αντίθετα, απελευθέρωσε τα χέρια μιας νέας, πολύ πιο επιθετικής ηγεσίας και με τη βοήθεια του Θεού, ο κόσμος θα ακούσει σύντομα την ηχώ της ολοκληρωτικής νίκης του Ιράν και της επικράτησης της Αντίστασης έναντι των επιδρομέων.
Το θρίλερ της Γενεύης: Η παγίδα του Trump και το «σπαθί» στο Στενό του Hormuz
Αυτή η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα μεταφέρεται τώρα στο διπλωματικό πεδίο, όπου διεξάγεται ένα σκληρό ανατολίτικο παζάρι.
Οι πληροφορίες για πτήσεις αξιωματούχων προς τη Γενεύη με σκοπό την προετοιμασία ενός Μνημονίου Συνεργασίας (MoU) μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης αποκαλύπτουν το μέγεθος της διπλωματικής πίεσης.
Όπως επισημαίνει ο Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Simon Mabon, η διαφαινόμενη συμφωνία αποτελεί μια εξαιρετικά επικίνδυνη ισορροπία, καθώς η ανάγκη των δύο πλευρών να παρουσιάσουν τη διαφαινόμενη συμφωνία ως «προσωπική νίκη» στο εσωτερικό τους κοινό αποτελεί το μεγαλύτερο αγκάθι, αλλά και την κύρια πηγή κινδύνου για τη διεθνή σταθερότητα.
Για να περάσει ένα μνημόνιο συνεργασίας (MoU) στους λαούς των δύο χωρών, πρέπει και οι δύο ηγεσίες να εμφανιστούν ως θριαμβευτές
Το Ιράν απαιτεί λύτρωση από τις κυρώσεις
Η Τεχεράνη, έχοντας πληρώσει βαρύ τίμημα σε αίμα, χρειάζεται επειγόντως μια γενναία άρση των οικονομικών κυρώσεων (sanctions relief).
Eτσι ο Mojtaba Khamenei μπορεί να νομιμοποιήσει τη διπλωματική στροφή στο εσωτερικό του ακροατήριο, παρουσιάζοντάς την ως συνθηκολόγηση της Δύσης μπροστά στην ιρανική ισχύ.
Ο Trump παγιδευμένος στη ρητορική του
Από την άλλη πλευρά, ο Donald Trump βρίσκεται παγιδευμένος στα δικά του πολιτικά αδιέξοδα.
Έχοντας χτίσει την καριέρα του καταγγέλλοντας την κυβέρνηση Obama για τη «μαλακή» της στάση απέναντι στο Ιράν, δεν έχει περιθώρια να φανεί αδύναμος.
Τα ψέματα Trump για τα 200 πλοία
Το πρόβλημα για τον Αμερικανό πρόεδρο είναι ότι δεν έχει σχεδόν τίποτα χειροπιαστό να παρουσιάσει ως κέρδος, πέρα από το εκ νέου άνοιγμα του Στενού του Hormuz για τα αμερικανικά πετρελαιοφόρα.
Όμως, οι ισχυρισμοί του Trump για «μυστικές αμερικανικές αποστολές προστασίας 200 πλοίων» διαψεύδονται παταγωδώς από τα ιρανικά δορυφορικά δεδομένα, τα οποία αποδεικνύουν με δορυφορικές εικόνες ότι η ναυσιπλοΐα διεξάγεται αποκλειστικά υπό τους όρους και τις διαδρομές που επιβάλλει η Τεχεράνη και δεν περνάει κανένα πλοίο, αν δεν το θέλει η ίδια.
Το κρίσιμο για την παγκόσμια οικονομία γεγονός, είναι ότι η κατάσταση στον Περσικό Κόλπο δεν πρόκειται να επιστρέψει στο προπολεμικό καθεστώς.
Η Τεχεράνη ξεκαθαρίζει ότι το Στενό του Hormuz θα παραμείνει μια μόνιμη απειλή —ένα «σπαθί που κρέμεται» πάνω από τις διεθνείς αγορές ενέργειας.
Το νέο δόγμα του Ιράν πέτυχε τον σκοπό του: κατέστησε σαφές στη Δύση ότι οποιαδήποτε νέα εχθρική κίνηση θα προκαλέσει άμεσο οικονομικό και στρατιωτικό κραχ σε παγκόσμια κλίμακα.
Αν ο Trump ή ο Khamenei επιμείνουν τυφλά στην ανάγκη να δείξουν ότι έχουν το «πάνω χέρι», η εύθραυστη αυτή συμφωνία θα τιναχτεί στον αέρα, παρασύροντας ολόκληρο τον πλανήτη στη δίνη του πολέμου.
CNN: Ο πόλεμος με το Ιράν έφερε τα ζωτικής σημασίας αποθέματα πετρελαίου των ΗΠΑ στα πρόθυρα κρίσης
Σύμφωνα με αναφορές οι δεξαμενές πετρελαίου στο Cushing της Oklahoma —ένα από τα σημαντικότερα κέντρα αποθήκευσης και τιμολόγησης αργού πετρελαίου στις Ηνωμένες Πολιτείες— έχουν αγγίξει τα χαμηλότερα επίπεδα συναγερμού.
Το γεγονός αυτό εντείνει τις ανησυχίες για την ενεργειακή ασφάλεια των ΗΠΑ και αυξάνει την πιθανότητα μιας νέας εκτόξευσης των τιμών του πετρελαίου λόγω των εντάσεων στη Μέση Ανατολή.
Με βάση τα στοιχεία της Υπηρεσίας Ενεργειακών Πληροφοριών των ΗΠΑ (EIA), τα αποθέματα αργού πετρελαίου στις εγκαταστάσεις του Cushing έχουν υποχωρήσει περίπου στα 21,6 εκατομμύρια βαρέλια.
Το νούμερο αυτό βρίσκεται οριακά πάνω από το κρίσιμο επιχειρησιακό επίπεδο των 20 εκατομμυρίων βαρελιών, τη στιγμή που υπό κανονικές συνθήκες τα αποθέματα της εγκατάστασης ανέρχονται σε περίπου 40 εκατομμύρια βαρέλια, ενώ η συνολική της χωρητικότητα αγγίζει τα 75 εκατομμύρια βαρέλια.
Σημείο αναφοράς το «σταυροδρόμι των αγωγών του κόσμου»
Γνωστό και ως το «σταυροδρόμι των αγωγών του κόσμου», το Cushing διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην αμερικανική αγορά πετρελαίου, καθώς εκεί αποθηκεύεται και τιμολογείται το αμερικανικό αργό West Texas Intermediate (WTI), το οποίο αποτελεί το βασικό σημείο αναφοράς για το πετρέλαιο των ΗΠΑ.
Η απότομη μείωση του εφοδιασμού στο σημείο αυτό αποτελεί σαφή ένδειξη της αυξανόμενης πίεσης στο αμερικανικό σύστημα ενεργειακής τροφοδοσίας.
Σύμφωνα με ειδικούς, οι διαταραχές στις εξαγωγές πετρελαίου της Μέσης Ανατολής λόγω των συγκρούσεων που σχετίζονται με το Ιράν και των προβλημάτων κατά μήκος της διαδρομής του Στενού του Hormuz, έχουν αυξήσει την εξάρτηση της παγκόσμιας αγοράς από το αμερικανικό πετρέλαιο.
Ως αποτέλεσμα, το πετρέλαιο απομακρύνεται από τις δεξαμενές του Cushing με πολύ ταχύτερους ρυθμούς, ενώ η αμερικανική εγχώρια παραγωγή αδυνατεί να συμβαδίσει με αυτή την τάση.
Η κρίση δεν περιορίζεται μόνο στο αργό πετρέλαιο.
Τα αποθέματα ντίζελ των ΗΠΑ βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο από το 2003, ενώ τα αποθέματα βενζίνης έχουν καταγράψει πτώση περίπου 5% σε ετήσια βάση.
Την ίδια στιγμή, και άλλα μεγάλα κέντρα αποθήκευσης πετρελαίου στις ΗΠΑ βρίσκονται αντιμέτωπα με φθίνουσα πορεία στα αποθέματά τους.
Κορυφαία στελέχη της αμερικανικής πετρελαϊκής βιομηχανίας προειδοποιούν ότι η κατάσταση αυτή θα έχει συνέχεια.
Διευθυντικά στελέχη κολοσσών του κλάδου, συμπεριλαμβανομένων των ExxonMobil και Chevron, χαρακτήρισαν την πρωτοφανή αυτή μείωση των αποθεμάτων ως σοβαρή απειλή για τη σταθερότητα της ενεργειακής αγοράς. Προειδοποίησαν μάλιστα ότι, εάν συνεχιστούν οι διαταραχές στο Στενό του Hormuz, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να προσεγγίσουν το ελάχιστο επιχειρησιακό επίπεδο αποθεμάτων τους μέσα στις επόμενες εβδομάδες, γεγονός που θα προκαλούσε σοβαρά προβλήματα στη μεταφορά πετρελαίου και στον εφοδιασμό καυσίμων.
Αναλυτές εκτιμούν ότι, εάν η κρίση παραταθεί, οι τιμές του πετρελαίου θα μπορούσαν αρχικά να αγγίξουν τα 90 δολάρια και στη συνέχεια να εκτιναχθούν στο εύρος των 140 έως 160 δολαρίων ανά βαρέλι.
Σε ακόμη πιο ακραία σενάρια, οι τιμές ενδέχεται να σκαρφαλώσουν κοντά στα 200 δολάρια, ενώ η τιμή της βενζίνης στις Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να αυξηθεί πάνω από τα 5 δολάρια, φτάνοντας ακόμη και γύρω στα 9 δολάρια ανά γαλόνι.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται πλέον αντιμέτωπες με δύο δύσκολες επιλογές: είτε να περιορίσουν τις εξαγωγές πετρελαίου για να διαφυλάξουν τα εγχώρια αποθέματά τους, είτε να αφήσουν την αγορά ελεύθερη στον μηχανισμό των τιμών, κάτι που θα μεταφραστεί σε δυσβάσταχτο ενεργειακό κόστος για τους καταναλωτές.
Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η πίεση στα αμερικανικά αποθέματα πετρελαίου και στην παγκόσμια ενεργειακή αγορά θα συνεχιστεί, έως ότου επιλυθεί η κρίση στη Μέση Ανατολή και αποκατασταθεί η ομαλότητα στις ζωτικής σημασίας διαδρομές μεταφοράς ενέργειας.
www.bankingnews.gr
Μέσα από ένα μπαράζ επίσημων ανακοινώσεων των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC), διαρροών από το Συμβούλιο Σκοπιμότητας και αναλύσεων περιφερειακών δικτύων, αναδεικνύεται μια ριζική και μη αναστρέψιμη αλλαγή στρατηγικής.
Η ιστορική περίοδος της λεγόμενης «στρατηγικής υπομονής» της Τεχεράνης έχει πεθάνει οριστικά, δίνοντας τη θέση της σε μια εποχή ακαριαίας, ασύμμετρης και ολοκληρωτικής αποτροπής που φέρνει τον πλανήτη στα πρόθυρα παγκόσμιας σύρραξης.
Το δόγμα του αίματος: Ακαριαία απάντηση και η νέα γεωγραφία στόχων
Η Τεχεράνη έχει επανακαθορίσει βίαια τους κανόνες εμπλοκής στην περιοχή, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο τελεσίγραφο στην Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ.
Κάθε αμερικανικό ή ισραηλινό πλήγμα δεν θα αντιμετωπίζεται πλέον με διπλωματικά διαβήματα, αλλά με άμεση, συντριπτική στρατιωτική απάντηση.
Η νέα ιρανική στρατηγική υπαγορεύει ότι οι διαπραγματεύσεις μπορούν να συνεχίζονται, αλλά μόνο παράλληλα με τις εχθροπραξίες και αφού πρώτα έχει επιβληθεί στον αντίπαλο ένα κόστος που ξεπερνά κάθε προσδοκία.
Παράλληλα, το Ιράν επαναχαράσσει τη γεωγραφία και ξεκαθαρίζει προς τις αραβικές πρωτεύουσες ότι δεν θεωρεί στόχους τις χώρες της περιοχής.
Αντίθετα, ορίζει ως «νόμιμο πεδίο μάχης» οποιοδήποτε σημείο του χάρτη φιλοξενεί αμερικανικά στρατεύματα, βάσεις ή οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ, μετατρέποντας ολόκληρη την επικράτεια της Μέσης Ανατολής σε μια πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί.
Η αιματηρή επέτειος του 2025 και η άνοδος του «σκληροπυρηνικού» Khamenei
Αυτή η στρατηγική στροφή έρχεται ως άμεση συνέπεια των συγκλονιστικών γεγονότων του περασμένου έτους.
Οι πρόσφατες δηλώσεις των Ιρανών αξιωματούχων έγιναν με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από τον «Πόλεμο των 12 Ημερών» (Ιούνιος 2025), κατά τον οποίο οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν ένα τυφλό, μαζικό κύμα επιθέσεων στο εσωτερικό του Ιράν, εξοντώνοντας την κορυφαία στρατιωτική και επιστημονική ελίτ της χώρας, ανάμεσα στους οποίους τους στρατηγούς Bagheri, Salami, Hajizadeh, Rashid, καθώς και τον κορυφαίο πυρηνικό επιστήμονα Dr. Tehranchi.
Το πλήγμα για το καθεστώς ήταν δομικό, αλλά η απάντηση ήταν μια επίδειξη απόλυτης ισχύος.
Ο νέος Διοικητής του Κεντρικού Αρχηγείου «Khatam al-Anbiya», Υποστράτηγος Ali Abdullahi, ξεκαθάρισε ότι οι ένοπλες δυνάμεις διαχειρίζονται πλέον με απόλυτη επιτυχία τον «Τρίτο Ιερό Πόλεμο» —έναν σύνθετο, υβριδικό και γνωστικό πόλεμο— βασιζόμενες στην τεχνολογική αυτονομία και τα εγχώρια οπλοστάσια.
Στο μήνυμά του τονίζει ότι το Σιωνιστικό καθεστώς και η τρομοκρατική κυβέρνηση των ΗΠΑ πίστεψαν λανθασμένα ότι δολοφονώντας τους στρατιωτικούς εγκεφάλους του Ιράν θα κάμψουν την αμυντική του βούληση.
Σήμερα, η νέα γενιά διοικητών, βασιζόμενη στον οδικό χάρτη του Rashid, επιτυγχάνει ενεργή αποτροπή σε στεριά, θάλασσα και αέρα με τη χρήση προηγμένου, εγχώριου εξοπλισμού και διαβεβαιώνει πως το Ιράν παραμένει ακλόνητο υπό την καθοδήγηση του Ayatollah Mojtaba Khamenei απέναντι στις απειλές του τρίτου επιβληθέντος αμερικανοσιωνιστικού πολέμου.
Ο Mojtaba Khamenei, υποστηριζόμενος από τον επικεφαλής του Συμβουλίου Σκοπιμότητας, Ayatollah Sadegh Amoli Larijani, χρησιμοποιεί το αίμα των νεκρών στρατηγών ως συνεκτική ύλη για να σφυρηλατήσει μια ακλόνητη εθνική ενότητα.
Το μήνυμα καταλήγει με τη διαβεβαίωση ότι, η απώλεια της παλιάς φρουράς δεν αποδυνάμωσε το Ιράν... αντίθετα, απελευθέρωσε τα χέρια μιας νέας, πολύ πιο επιθετικής ηγεσίας και με τη βοήθεια του Θεού, ο κόσμος θα ακούσει σύντομα την ηχώ της ολοκληρωτικής νίκης του Ιράν και της επικράτησης της Αντίστασης έναντι των επιδρομέων.
Το θρίλερ της Γενεύης: Η παγίδα του Trump και το «σπαθί» στο Στενό του Hormuz
Αυτή η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα μεταφέρεται τώρα στο διπλωματικό πεδίο, όπου διεξάγεται ένα σκληρό ανατολίτικο παζάρι.
Οι πληροφορίες για πτήσεις αξιωματούχων προς τη Γενεύη με σκοπό την προετοιμασία ενός Μνημονίου Συνεργασίας (MoU) μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης αποκαλύπτουν το μέγεθος της διπλωματικής πίεσης.
Όπως επισημαίνει ο Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Simon Mabon, η διαφαινόμενη συμφωνία αποτελεί μια εξαιρετικά επικίνδυνη ισορροπία, καθώς η ανάγκη των δύο πλευρών να παρουσιάσουν τη διαφαινόμενη συμφωνία ως «προσωπική νίκη» στο εσωτερικό τους κοινό αποτελεί το μεγαλύτερο αγκάθι, αλλά και την κύρια πηγή κινδύνου για τη διεθνή σταθερότητα.
Για να περάσει ένα μνημόνιο συνεργασίας (MoU) στους λαούς των δύο χωρών, πρέπει και οι δύο ηγεσίες να εμφανιστούν ως θριαμβευτές
Το Ιράν απαιτεί λύτρωση από τις κυρώσεις
Η Τεχεράνη, έχοντας πληρώσει βαρύ τίμημα σε αίμα, χρειάζεται επειγόντως μια γενναία άρση των οικονομικών κυρώσεων (sanctions relief).
Eτσι ο Mojtaba Khamenei μπορεί να νομιμοποιήσει τη διπλωματική στροφή στο εσωτερικό του ακροατήριο, παρουσιάζοντάς την ως συνθηκολόγηση της Δύσης μπροστά στην ιρανική ισχύ.
Ο Trump παγιδευμένος στη ρητορική του
Από την άλλη πλευρά, ο Donald Trump βρίσκεται παγιδευμένος στα δικά του πολιτικά αδιέξοδα.
Έχοντας χτίσει την καριέρα του καταγγέλλοντας την κυβέρνηση Obama για τη «μαλακή» της στάση απέναντι στο Ιράν, δεν έχει περιθώρια να φανεί αδύναμος.
Τα ψέματα Trump για τα 200 πλοία
Το πρόβλημα για τον Αμερικανό πρόεδρο είναι ότι δεν έχει σχεδόν τίποτα χειροπιαστό να παρουσιάσει ως κέρδος, πέρα από το εκ νέου άνοιγμα του Στενού του Hormuz για τα αμερικανικά πετρελαιοφόρα.
Όμως, οι ισχυρισμοί του Trump για «μυστικές αμερικανικές αποστολές προστασίας 200 πλοίων» διαψεύδονται παταγωδώς από τα ιρανικά δορυφορικά δεδομένα, τα οποία αποδεικνύουν με δορυφορικές εικόνες ότι η ναυσιπλοΐα διεξάγεται αποκλειστικά υπό τους όρους και τις διαδρομές που επιβάλλει η Τεχεράνη και δεν περνάει κανένα πλοίο, αν δεν το θέλει η ίδια.
Το κρίσιμο για την παγκόσμια οικονομία γεγονός, είναι ότι η κατάσταση στον Περσικό Κόλπο δεν πρόκειται να επιστρέψει στο προπολεμικό καθεστώς.
Η Τεχεράνη ξεκαθαρίζει ότι το Στενό του Hormuz θα παραμείνει μια μόνιμη απειλή —ένα «σπαθί που κρέμεται» πάνω από τις διεθνείς αγορές ενέργειας.
Το νέο δόγμα του Ιράν πέτυχε τον σκοπό του: κατέστησε σαφές στη Δύση ότι οποιαδήποτε νέα εχθρική κίνηση θα προκαλέσει άμεσο οικονομικό και στρατιωτικό κραχ σε παγκόσμια κλίμακα.
Αν ο Trump ή ο Khamenei επιμείνουν τυφλά στην ανάγκη να δείξουν ότι έχουν το «πάνω χέρι», η εύθραυστη αυτή συμφωνία θα τιναχτεί στον αέρα, παρασύροντας ολόκληρο τον πλανήτη στη δίνη του πολέμου.
CNN: Ο πόλεμος με το Ιράν έφερε τα ζωτικής σημασίας αποθέματα πετρελαίου των ΗΠΑ στα πρόθυρα κρίσης
Σύμφωνα με αναφορές οι δεξαμενές πετρελαίου στο Cushing της Oklahoma —ένα από τα σημαντικότερα κέντρα αποθήκευσης και τιμολόγησης αργού πετρελαίου στις Ηνωμένες Πολιτείες— έχουν αγγίξει τα χαμηλότερα επίπεδα συναγερμού.
Το γεγονός αυτό εντείνει τις ανησυχίες για την ενεργειακή ασφάλεια των ΗΠΑ και αυξάνει την πιθανότητα μιας νέας εκτόξευσης των τιμών του πετρελαίου λόγω των εντάσεων στη Μέση Ανατολή.
Με βάση τα στοιχεία της Υπηρεσίας Ενεργειακών Πληροφοριών των ΗΠΑ (EIA), τα αποθέματα αργού πετρελαίου στις εγκαταστάσεις του Cushing έχουν υποχωρήσει περίπου στα 21,6 εκατομμύρια βαρέλια.
Το νούμερο αυτό βρίσκεται οριακά πάνω από το κρίσιμο επιχειρησιακό επίπεδο των 20 εκατομμυρίων βαρελιών, τη στιγμή που υπό κανονικές συνθήκες τα αποθέματα της εγκατάστασης ανέρχονται σε περίπου 40 εκατομμύρια βαρέλια, ενώ η συνολική της χωρητικότητα αγγίζει τα 75 εκατομμύρια βαρέλια.
Σημείο αναφοράς το «σταυροδρόμι των αγωγών του κόσμου»
Γνωστό και ως το «σταυροδρόμι των αγωγών του κόσμου», το Cushing διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην αμερικανική αγορά πετρελαίου, καθώς εκεί αποθηκεύεται και τιμολογείται το αμερικανικό αργό West Texas Intermediate (WTI), το οποίο αποτελεί το βασικό σημείο αναφοράς για το πετρέλαιο των ΗΠΑ.
Η απότομη μείωση του εφοδιασμού στο σημείο αυτό αποτελεί σαφή ένδειξη της αυξανόμενης πίεσης στο αμερικανικό σύστημα ενεργειακής τροφοδοσίας.
Σύμφωνα με ειδικούς, οι διαταραχές στις εξαγωγές πετρελαίου της Μέσης Ανατολής λόγω των συγκρούσεων που σχετίζονται με το Ιράν και των προβλημάτων κατά μήκος της διαδρομής του Στενού του Hormuz, έχουν αυξήσει την εξάρτηση της παγκόσμιας αγοράς από το αμερικανικό πετρέλαιο.
Ως αποτέλεσμα, το πετρέλαιο απομακρύνεται από τις δεξαμενές του Cushing με πολύ ταχύτερους ρυθμούς, ενώ η αμερικανική εγχώρια παραγωγή αδυνατεί να συμβαδίσει με αυτή την τάση.
Η κρίση δεν περιορίζεται μόνο στο αργό πετρέλαιο.
Τα αποθέματα ντίζελ των ΗΠΑ βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο από το 2003, ενώ τα αποθέματα βενζίνης έχουν καταγράψει πτώση περίπου 5% σε ετήσια βάση.
Την ίδια στιγμή, και άλλα μεγάλα κέντρα αποθήκευσης πετρελαίου στις ΗΠΑ βρίσκονται αντιμέτωπα με φθίνουσα πορεία στα αποθέματά τους.
Κορυφαία στελέχη της αμερικανικής πετρελαϊκής βιομηχανίας προειδοποιούν ότι η κατάσταση αυτή θα έχει συνέχεια.
Διευθυντικά στελέχη κολοσσών του κλάδου, συμπεριλαμβανομένων των ExxonMobil και Chevron, χαρακτήρισαν την πρωτοφανή αυτή μείωση των αποθεμάτων ως σοβαρή απειλή για τη σταθερότητα της ενεργειακής αγοράς. Προειδοποίησαν μάλιστα ότι, εάν συνεχιστούν οι διαταραχές στο Στενό του Hormuz, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να προσεγγίσουν το ελάχιστο επιχειρησιακό επίπεδο αποθεμάτων τους μέσα στις επόμενες εβδομάδες, γεγονός που θα προκαλούσε σοβαρά προβλήματα στη μεταφορά πετρελαίου και στον εφοδιασμό καυσίμων.
Αναλυτές εκτιμούν ότι, εάν η κρίση παραταθεί, οι τιμές του πετρελαίου θα μπορούσαν αρχικά να αγγίξουν τα 90 δολάρια και στη συνέχεια να εκτιναχθούν στο εύρος των 140 έως 160 δολαρίων ανά βαρέλι.
Σε ακόμη πιο ακραία σενάρια, οι τιμές ενδέχεται να σκαρφαλώσουν κοντά στα 200 δολάρια, ενώ η τιμή της βενζίνης στις Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να αυξηθεί πάνω από τα 5 δολάρια, φτάνοντας ακόμη και γύρω στα 9 δολάρια ανά γαλόνι.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται πλέον αντιμέτωπες με δύο δύσκολες επιλογές: είτε να περιορίσουν τις εξαγωγές πετρελαίου για να διαφυλάξουν τα εγχώρια αποθέματά τους, είτε να αφήσουν την αγορά ελεύθερη στον μηχανισμό των τιμών, κάτι που θα μεταφραστεί σε δυσβάσταχτο ενεργειακό κόστος για τους καταναλωτές.
Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η πίεση στα αμερικανικά αποθέματα πετρελαίου και στην παγκόσμια ενεργειακή αγορά θα συνεχιστεί, έως ότου επιλυθεί η κρίση στη Μέση Ανατολή και αποκατασταθεί η ομαλότητα στις ζωτικής σημασίας διαδρομές μεταφοράς ενέργειας.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών