Αύξησε στους μισθούς των μητροπολιτών και των κληρικών για να εξισωθούν με εκείνους των μουφτήδων!
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, εξήγησε γιατί διπλασίασε σε αυξήσεις στους μισθούς μητροπολιτών σε συνέντευξή του στον Νίκο Χατζηνικολάου: για να εξισωθούν με εκείνους των μουφτήδων!
Γιατί δεν μπορεί ένας μητροπολίτης να αμοίβεται με λιγότερα χρήματα από έναν γενικό γραμματέα υπουργείου και τον μουφτή!
Και κάπου εδώ θα αρχίσει η οργή των ταπεινών συνταξιούχων και χαμηλόμισθων αρχίζει να κοχλάζει.
Όχι γιατί οι συγκεκριμένοι λειτουργοί δεν δικαιούνται αξιοπρεπείς αποδοχές.
Αλλά γιατί σε μια χώρα όπου εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι επιβιώνουν με μισθούς που εξαντλούνται πριν τελειώσει ο μήνας και συνταξιούχοι ζουν με συντάξεις που δεν επαρκούν ούτε για τα βασικά, η κυβέρνηση επιλέγει να παρουσιάσει αυτή την αύξηση ως σημαντική πολιτική πρωτοβουλία;
Σε ποια Ελλάδα ακριβώς απευθύνεται;
Στην Ελλάδα των νέων που πληρώνουν πάνω από το μισό τους εισόδημα σε ενοίκιο;
Στην Ελλάδα των εργαζομένων που αμείβονται με μισθούς οι οποίοι τελειώνουν στις 15 του μήνα;
Στην Ελλάδα των ζευγαριών που αναβάλλουν τη δημιουργία οικογένειας γιατί δεν μπορούν να αντέξουν το κόστος ζωής;
Ή στην Ελλάδα των συνταξιούχων που, μετά από σαράντα και πενήντα χρόνια δουλειάς, μετρούν τα ψιλά για το φαρμακείο, το ρεύμα και το σούπερ μάρκετ;
Γιατί η πραγματική εικόνα της χώρας δεν αποτυπώνεται στα κυβερνητικά δελτία Τύπου και σε όσα δημιουργικά στοιχεία παρουσιάζει.
Αποτυπώνεται στους ηλικιωμένους που μετρούν πόσα τους μένουν να περάσουν τον μήνα.
Αποτυπώνεται στους εργαζόμενους που κάνουν δεύτερη δουλειά για να πληρώσουν το ενοίκιο.
Αποτυπώνεται στους νέους που φεύγουν στο εξωτερικό όχι επειδή το επιθυμούν, αλλά επειδή δεν βλέπουν προοπτική για μια αξιοπρεπή ζωή.
Κάθε κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να επιλέγει πού θα διαθέσει τους πόρους της.
Μα κάθε τέτοια επιλογή είναι και μια δήλωση αξιών.
Είναι μια απάντηση στο ερώτημα: «Ποιο πρόβλημα θεωρεί πιο επείγον»
Τις συντάξεις πείνας;
Όχι.
Τους μισθούς που δεν εξασφαλίζουν αξιοπρεπή διαβίωση;
Όχι.
Το στεγαστικό αδιέξοδο;
Όχι.
Το δημογραφικό;
Όχι.
Αλλά, στην αύξηση των αποδοχών όσων βρίσκονται ήδη σε πολύ ευνοϊκότερη θέση από τον μέσο πολίτη...
Γιατί βρίσκονται, και διορθώστε μας αν κάνουμε λάθος:
Επίσκοποι και μητροπολίτες δεν είναι απλοί εργαζόμενοι που καλούνται να καλύψουν τις βιοτικές τους ανάγκες αποκλειστικά από τον μισθό τους.
Υπηρετούν έναν θεσμό ισοβίως.
Διαμένουν σε κτίρια που διαθέτει ο θεσμός.
Δεν πληρώνουν ενοίκιο.
Οι μετακινήσεις τους, τα καύσιμα, οι λογαριασμοί, η ένδυση, η υπόδηση, η διατροφή, η φιλοξενία προσώπων, τα ταξίδια τους, η λειτουργία της κατοικίας τους και πλήθος άλλων αναγκών, καλύπτονται από τους πόρους του ίδιου του θεσμού.
Με απλά λόγια, σχεδόν το σύνολο των βασικών εξόδων που καλείται να αντιμετωπίσει κάθε μέσος πολίτης από την τσέπη του και τον πενιχρό μισθό του, καλύπτεται ήδη από το εκκλησιαστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ζουν και διακονούν.
Η κοινωνία δεν εξοργίζεται επειδή κάποιοι θα πάρουν περισσότερα.
Εξοργίζεται όταν βλέπει ότι οι δικές της ανάγκες παραμένουν μονίμως στο τέλος της λίστας.
Και αυτό δεν είναι απλώς θέμα οικονομικής πολιτικής.
Είναι θέμα κοινωνικής δικαιοσύνης.
Είναι θέμα προτεραιοτήτων.
Είναι θέμα σεβασμού προς τους ανθρώπους που κρατούν όρθια αυτή τη χώρα με τη δουλειά, τους φόρους και τις θυσίες τους.
Είναι θέμα βαθιά πολιτικό.
Όμως για την κυβέρνηση, και τον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη, είναι κυρίως θέμα... σαγήνης.
Ικανοποιεί, όπως ο ίδιος δήλωσε, ένα αίτημα 70 δεκαετιών για τον σχεδόν διπλασιασμό των αποδοχών των ιεραρχών.
Η χρονική συγκυρία όμως γεννά εύλογα πολιτικά ερωτήματα.
Διότι σε μια περίοδο όπου η κοινωνία ασφυκτιά από την ακρίβεια, οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι και οι συνταξιούχοι παλεύουν για την επιβίωση, η κυβέρνηση επέλεξε να αναδείξει ως κορυφαία προτεραιότητα μια μισθολογική ρύθμιση που αφορά μία από τις πλέον ισχυρές και επιδραστικές ομάδες της δημόσιας ζωής.
Και αυτό από μόνο του αποτελεί πολιτικό μήνυμα.
Κυνική συστημική βία
Αυτό που δεν λαμβάνει υπόψη του είναι πως η πλειοψηφία των ανθρώπων του μόχθου και όσοι μόχθησαν και πλέον ζουν με ψίχουλα, έχουν εξωθηθεί στην απόγνωση, και η κυβέρνησή του επιλέγει να «μπουκώσει» με χρήμα μια ομάδα ευνοημένων, όπως παλαιότερα έγινε και με τους μισθούς των δικαστών, δεν μιλάμε απλώς για λάθος προτεραιότητες.
Μιλάμε για καθαρή, κυνική συστημική βία.
Καιρός γαρ εγγύς... να δούμε αν οι παχυλοί μισθοί των Μητροπολιτών θα φτάσουν για να εξαγοράσουν την κοινωνική οργή.
www.bankingnews.gr
Γιατί δεν μπορεί ένας μητροπολίτης να αμοίβεται με λιγότερα χρήματα από έναν γενικό γραμματέα υπουργείου και τον μουφτή!
Και κάπου εδώ θα αρχίσει η οργή των ταπεινών συνταξιούχων και χαμηλόμισθων αρχίζει να κοχλάζει.
Όχι γιατί οι συγκεκριμένοι λειτουργοί δεν δικαιούνται αξιοπρεπείς αποδοχές.
Αλλά γιατί σε μια χώρα όπου εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι επιβιώνουν με μισθούς που εξαντλούνται πριν τελειώσει ο μήνας και συνταξιούχοι ζουν με συντάξεις που δεν επαρκούν ούτε για τα βασικά, η κυβέρνηση επιλέγει να παρουσιάσει αυτή την αύξηση ως σημαντική πολιτική πρωτοβουλία;
Σε ποια Ελλάδα ακριβώς απευθύνεται;
Στην Ελλάδα των νέων που πληρώνουν πάνω από το μισό τους εισόδημα σε ενοίκιο;
Στην Ελλάδα των εργαζομένων που αμείβονται με μισθούς οι οποίοι τελειώνουν στις 15 του μήνα;
Στην Ελλάδα των ζευγαριών που αναβάλλουν τη δημιουργία οικογένειας γιατί δεν μπορούν να αντέξουν το κόστος ζωής;
Ή στην Ελλάδα των συνταξιούχων που, μετά από σαράντα και πενήντα χρόνια δουλειάς, μετρούν τα ψιλά για το φαρμακείο, το ρεύμα και το σούπερ μάρκετ;
Γιατί η πραγματική εικόνα της χώρας δεν αποτυπώνεται στα κυβερνητικά δελτία Τύπου και σε όσα δημιουργικά στοιχεία παρουσιάζει.
Αποτυπώνεται στους ηλικιωμένους που μετρούν πόσα τους μένουν να περάσουν τον μήνα.
Αποτυπώνεται στους εργαζόμενους που κάνουν δεύτερη δουλειά για να πληρώσουν το ενοίκιο.
Αποτυπώνεται στους νέους που φεύγουν στο εξωτερικό όχι επειδή το επιθυμούν, αλλά επειδή δεν βλέπουν προοπτική για μια αξιοπρεπή ζωή.
Κάθε κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να επιλέγει πού θα διαθέσει τους πόρους της.
Μα κάθε τέτοια επιλογή είναι και μια δήλωση αξιών.
Είναι μια απάντηση στο ερώτημα: «Ποιο πρόβλημα θεωρεί πιο επείγον»
Τις συντάξεις πείνας;
Όχι.
Τους μισθούς που δεν εξασφαλίζουν αξιοπρεπή διαβίωση;
Όχι.
Το στεγαστικό αδιέξοδο;
Όχι.
Το δημογραφικό;
Όχι.
Αλλά, στην αύξηση των αποδοχών όσων βρίσκονται ήδη σε πολύ ευνοϊκότερη θέση από τον μέσο πολίτη...
Γιατί βρίσκονται, και διορθώστε μας αν κάνουμε λάθος:
Επίσκοποι και μητροπολίτες δεν είναι απλοί εργαζόμενοι που καλούνται να καλύψουν τις βιοτικές τους ανάγκες αποκλειστικά από τον μισθό τους.
Υπηρετούν έναν θεσμό ισοβίως.
Διαμένουν σε κτίρια που διαθέτει ο θεσμός.
Δεν πληρώνουν ενοίκιο.
Οι μετακινήσεις τους, τα καύσιμα, οι λογαριασμοί, η ένδυση, η υπόδηση, η διατροφή, η φιλοξενία προσώπων, τα ταξίδια τους, η λειτουργία της κατοικίας τους και πλήθος άλλων αναγκών, καλύπτονται από τους πόρους του ίδιου του θεσμού.
Με απλά λόγια, σχεδόν το σύνολο των βασικών εξόδων που καλείται να αντιμετωπίσει κάθε μέσος πολίτης από την τσέπη του και τον πενιχρό μισθό του, καλύπτεται ήδη από το εκκλησιαστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ζουν και διακονούν.
Η κοινωνία δεν εξοργίζεται επειδή κάποιοι θα πάρουν περισσότερα.
Εξοργίζεται όταν βλέπει ότι οι δικές της ανάγκες παραμένουν μονίμως στο τέλος της λίστας.
Και αυτό δεν είναι απλώς θέμα οικονομικής πολιτικής.
Είναι θέμα κοινωνικής δικαιοσύνης.
Είναι θέμα προτεραιοτήτων.
Είναι θέμα σεβασμού προς τους ανθρώπους που κρατούν όρθια αυτή τη χώρα με τη δουλειά, τους φόρους και τις θυσίες τους.
Είναι θέμα βαθιά πολιτικό.
Όμως για την κυβέρνηση, και τον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη, είναι κυρίως θέμα... σαγήνης.
Ικανοποιεί, όπως ο ίδιος δήλωσε, ένα αίτημα 70 δεκαετιών για τον σχεδόν διπλασιασμό των αποδοχών των ιεραρχών.
Η χρονική συγκυρία όμως γεννά εύλογα πολιτικά ερωτήματα.
Διότι σε μια περίοδο όπου η κοινωνία ασφυκτιά από την ακρίβεια, οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι και οι συνταξιούχοι παλεύουν για την επιβίωση, η κυβέρνηση επέλεξε να αναδείξει ως κορυφαία προτεραιότητα μια μισθολογική ρύθμιση που αφορά μία από τις πλέον ισχυρές και επιδραστικές ομάδες της δημόσιας ζωής.
Και αυτό από μόνο του αποτελεί πολιτικό μήνυμα.
Κυνική συστημική βία
Αυτό που δεν λαμβάνει υπόψη του είναι πως η πλειοψηφία των ανθρώπων του μόχθου και όσοι μόχθησαν και πλέον ζουν με ψίχουλα, έχουν εξωθηθεί στην απόγνωση, και η κυβέρνησή του επιλέγει να «μπουκώσει» με χρήμα μια ομάδα ευνοημένων, όπως παλαιότερα έγινε και με τους μισθούς των δικαστών, δεν μιλάμε απλώς για λάθος προτεραιότητες.
Μιλάμε για καθαρή, κυνική συστημική βία.
Καιρός γαρ εγγύς... να δούμε αν οι παχυλοί μισθοί των Μητροπολιτών θα φτάσουν για να εξαγοράσουν την κοινωνική οργή.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών