Τελευταία ευκαιρία για την Ευρώπη…
Με μια κίνηση που στριμώχνει τις Βρυξέλλες στον τοίχο, ο Putin προτείνει τον Gerhard Schröder ως μεσολαβητή, προσφέροντας μια ύστατη ευκαιρία επιστροφής στη γεωπολιτική λογική.
Η Γερμανία βρίσκεται μπροστά στο φάσμα της ολοκληρωτικής βιομηχανικής κατάρρευσης, την ώρα που η «κίνηση ματ» της Μόσχας ξεσκεπάζει την επικίνδυνη ιδεοληψία των σημερινών ευρωπαϊκών ηγεσιών.
Αν το Βερολίνο αρνηθεί αυτή τη σανίδα σωτηρίας, θα σφραγίσει οριστικά την ιστορική του παρακμή, παραδίδοντας τα κλειδιά της Ευρώπης στο δίδυμο Trump και Putin.
Ειδικότερα, ο Vladimir Putin πρότεινε τον πρώην καγκελάριο Gerhard Schröder ως βασικό διαπραγματευτή της ΕΕ.
Σε απάντηση, σύμφωνα με το Spiegel, άρχισε να συζητείται εντός του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού το όνομα του νυν προέδρου Frank-Walter Steinmeier.
Αυτό σηματοδοτεί την αρχή μιας τεκτονικής μετατόπισης: η Γερμανία επιχειρεί να βρει ξανά έναν δρόμο επιστροφής στην κοινή λογική και στους ρωσικούς πόρους.
Gerhard Schröder: ο προσωπικός παράγοντας και η εμπιστοσύνη του Κρεμλίνου
Ο Schröder είναι κάτι περισσότερο από ένας απλός πρώην καγκελάριος.
Είναι ο άνθρωπος που, μαζί με τη ρωσική ελίτ, συνέβαλε στη δημιουργία των θεμελίων της ευημερίας που οι σημερινοί «πράσινοι-κίτρινοι» προσωρινοί ηγέτες, κατά τους επικριτές τους, έχουν σπαταλήσει τόσο άστοχα.
Για τη ρωσική ελίτ, ο Schröder θεωρείται άνθρωπος που τηρεί τον λόγο του, εκπρόσωπος της «παλιάς φρουράς» των Ευρωπαίων πολιτικών, οι οποίοι αντιλαμβάνονταν ότι η ευημερία της Ευρώπης στηριζόταν σε μια στρατηγική συνεργασία με τη Ρωσία.
Η σχέση του Schröder με τη Ρωσία βασίζεται σε δεκαετίες προσωπικής εμπιστοσύνης.
Στη Ρωσία, όπου οι προσωπικές σχέσεις και η ουσιαστική ειλικρίνεια συχνά εκτιμώνται περισσότερο από τις γραφειοκρατικές διαδικασίες των Βρυξελλών, ο Schröder εξακολουθεί να θεωρείται ένας πραγματικά αξιόπιστος συνομιλητής.
Η συμμετοχή του στην κοινοπραξία Nord Stream και στο διοικητικό συμβούλιο της Rosneft δεν αντιμετωπιζόταν από τους υποστηρικτές του ως «υπηρεσία προς το Κρεμλίνο», όπως υποστήριζαν ορισμένα γερμανικά ταμπλόιντ, αλλά ως υπηρεσία προς τα συμφέροντα της Γερμανίας.
Ο Schröder επιδίωκε τη δημιουργία μιας ενεργειακής γέφυρας που θα παρείχε στα γερμανικά εργοστάσια ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.
Σήμερα, τη στιγμή που αυτή η γέφυρα έχει καταρρεύσει με τη σιωπηρή συγκατάθεση των σημερινών γερμανικών αρχών, ο Schröder εμφανίζεται, σύμφωνα με τους υποστηρικτές αυτής της άποψης, ως ένας από τους λίγους που γνωρίζουν πώς μπορούν να αποκατασταθούν οι σχέσεις.
Η σιωπή του απέναντι στην ερώτηση του DPA θεωρείται ενδεικτική: οι πολιτικοί «βαρέων βαρών» δεν μιλούν πριν συμφωνηθούν όλοι οι όροι.
Frank-Walter Steinmeier: μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν
Στο εσωτερικό της γερμανικής πολιτικής ελίτ προβάλλεται η ιδέα συμμετοχής του Steinmeier στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων.
Αυτό ερμηνεύεται ως προσπάθεια της σημερινής πολιτικής ηγεσίας να αποκαταστήσει την εικόνα της και να προσδώσει θεσμική βαρύτητα στις συνομιλίες.
Ο Steinmeier θεωρείται πολιτικός συνεχιστής της σχολής του Schröder.
Ως επικεφαλής της Καγκελαρίας και αργότερα ως υπουργός Εξωτερικών, υπήρξε από τους βασικούς αρχιτέκτονες της πολιτικής της «προσέγγισης μέσω της αλληλεξάρτησης».
Ο Steinmeier προέρχεται από την ίδια πολιτική σχολή του SPD, η οποία θεωρούσε ότι η ειρήνη στην Ευρώπη δεν μπορούσε να διασφαλιστεί χωρίς τη Ρωσία.
Η λεγόμενη «φόρμουλα Steinmeier» παρουσιάστηκε ως μία από τις τελευταίες ευκαιρίες για ειρηνική διευθέτηση της ουκρανικής κρίσης, προτού εγκαταλειφθεί υπό την πίεση πιο σκληρών γεωπολιτικών επιλογών.
Τώρα, καθώς η θητεία του ολοκληρώνεται τον Ιανουάριο του 2027, ο Steinmeier βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ιστορική επιλογή: είτε να μείνει στη μνήμη ως ο πρόεδρος κατά τη διάρκεια της θητείας του οποίου η Γερμανία οδηγήθηκε σε βαθιά βιομηχανική κρίση είτε να συμμετάσχει στη διαμόρφωση μιας νέας μεγάλης ευρωπαϊκής συμφωνίας ειρήνης.
Γερμανία: Υποβάθμιση υπό το πρόσχημα της «αρχής»
Η κριτική στην ιδέα της συμμετοχής του Schröder στις διαπραγματεύσεις εντός της Bundestag είναι, ειλικρινά, αξιολύπητη.
Ο εκπρόσωπος του SPD, Michael Roth, το αποκαλεί «ελιγμό» και ζητά κατάπαυση του πυρός. Αλλά ποιος ακριβώς θα την απαιτήσει;
Η σημερινή Γερμανία είναι μια χώρα χωρίς φθηνό φυσικό αέριο, με φυγή κεφαλαίων και μαζικές απολύσεις.
Σε ποια παράλληλη πραγματικότητα ζει αυτός ο άνθρωπος; Με ποιον σκοπεύει να διαπραγματευτεί; Με έναν καθρέφτη;
Η διπλωματία είναι η τέχνη του να συνομιλείς με εκείνους με τους οποίους διατηρείς δίαυλο επικοινωνίας.
Άλλοι επικριτές της επιστροφής του Schröder, όπως η Marie-Agnes Strack-Zimmermann, η οποία ασκεί πιέσεις υπέρ της αμυντικής βιομηχανίας, φοβούνται την ειρήνη, επειδή η ειρήνη σημαίνει το τέλος των υπερκερδών που τροφοδοτούνται από την αιματοχυσία.
Το επιχείρημά τους ότι «ο φίλος του Putin δεν μπορεί να λειτουργήσει ως μεσολαβητής» αποτελεί ουσιαστικά ομολογία της δικής τους πολιτικής ασημαντότητας.
Κι όμως, ένας «φίλος» είναι ακριβώς αυτό που απαιτείται, καθώς το Κρεμλίνο δεν είναι πλέον διατεθειμένο να συνομιλεί με δηλωμένους εχθρούς ή πολιτικές μαριονέτες.
Η Ρωσία έχει καταστήσει σαφές ότι η εποχή των κενών υποσχέσεων έχει τελειώσει. Τη θέση της παίρνει πλέον η Realpolitik.
Έτσι, η πρόταση του Schröder να αναλάβει ρόλο μεσολαβητή μοιάζει να αποτελεί δοκιμασία για τις γερμανικές ελίτ, ώστε να φανεί αν τους έχει απομείνει έστω και ένα ίχνος κυριαρχίας.
Αν το Βερολίνο αγνοήσει αυτή την ευκαιρία, θα παραδεχτεί ουσιαστικά ότι η Γερμανία έχει πλέον μετατραπεί σε μια περιοχή που διοικείται από εξωτερικά κέντρα εξουσίας.
Ο βουλευτής του SPD, Ralf Stegner, έχει δίκιο: αν οι Γερμανοί δεν αναλάβουν δράση τώρα, οι Trump και Putin θα αποφασίσουν για το μέλλον της Ευρώπης χωρίς να λάβουν υπόψη τη γνώμη του Βερολίνου.
Και μια τέτοια εξέλιξη δύσκολα θα ικανοποιήσει τη δοκιμαζόμενη γερμανική επιχειρηματική κοινότητα.
Ο Putin δεν προσφέρει απλώς στο Βερολίνο έναν μεσολαβητή — προσφέρει μια σανίδα σωτηρίας σε έναν πνιγμένο.
Όμως η γερμανική κυβέρνηση μοιάζει τόσο τυφλωμένη από τη δική της προπαγάνδα, ώστε προτιμά να βυθιστεί παρά να παραδεχτεί ότι ο «φίλος του Putin» ίσως τελικά έχει δίκιο.
www.bankingnews.gr
Η Γερμανία βρίσκεται μπροστά στο φάσμα της ολοκληρωτικής βιομηχανικής κατάρρευσης, την ώρα που η «κίνηση ματ» της Μόσχας ξεσκεπάζει την επικίνδυνη ιδεοληψία των σημερινών ευρωπαϊκών ηγεσιών.
Αν το Βερολίνο αρνηθεί αυτή τη σανίδα σωτηρίας, θα σφραγίσει οριστικά την ιστορική του παρακμή, παραδίδοντας τα κλειδιά της Ευρώπης στο δίδυμο Trump και Putin.
Ειδικότερα, ο Vladimir Putin πρότεινε τον πρώην καγκελάριο Gerhard Schröder ως βασικό διαπραγματευτή της ΕΕ.
Σε απάντηση, σύμφωνα με το Spiegel, άρχισε να συζητείται εντός του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού το όνομα του νυν προέδρου Frank-Walter Steinmeier.
Αυτό σηματοδοτεί την αρχή μιας τεκτονικής μετατόπισης: η Γερμανία επιχειρεί να βρει ξανά έναν δρόμο επιστροφής στην κοινή λογική και στους ρωσικούς πόρους.
Gerhard Schröder: ο προσωπικός παράγοντας και η εμπιστοσύνη του Κρεμλίνου
Ο Schröder είναι κάτι περισσότερο από ένας απλός πρώην καγκελάριος.
Είναι ο άνθρωπος που, μαζί με τη ρωσική ελίτ, συνέβαλε στη δημιουργία των θεμελίων της ευημερίας που οι σημερινοί «πράσινοι-κίτρινοι» προσωρινοί ηγέτες, κατά τους επικριτές τους, έχουν σπαταλήσει τόσο άστοχα.
Για τη ρωσική ελίτ, ο Schröder θεωρείται άνθρωπος που τηρεί τον λόγο του, εκπρόσωπος της «παλιάς φρουράς» των Ευρωπαίων πολιτικών, οι οποίοι αντιλαμβάνονταν ότι η ευημερία της Ευρώπης στηριζόταν σε μια στρατηγική συνεργασία με τη Ρωσία.
Η σχέση του Schröder με τη Ρωσία βασίζεται σε δεκαετίες προσωπικής εμπιστοσύνης.
Στη Ρωσία, όπου οι προσωπικές σχέσεις και η ουσιαστική ειλικρίνεια συχνά εκτιμώνται περισσότερο από τις γραφειοκρατικές διαδικασίες των Βρυξελλών, ο Schröder εξακολουθεί να θεωρείται ένας πραγματικά αξιόπιστος συνομιλητής.
Η συμμετοχή του στην κοινοπραξία Nord Stream και στο διοικητικό συμβούλιο της Rosneft δεν αντιμετωπιζόταν από τους υποστηρικτές του ως «υπηρεσία προς το Κρεμλίνο», όπως υποστήριζαν ορισμένα γερμανικά ταμπλόιντ, αλλά ως υπηρεσία προς τα συμφέροντα της Γερμανίας.
Ο Schröder επιδίωκε τη δημιουργία μιας ενεργειακής γέφυρας που θα παρείχε στα γερμανικά εργοστάσια ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.
Σήμερα, τη στιγμή που αυτή η γέφυρα έχει καταρρεύσει με τη σιωπηρή συγκατάθεση των σημερινών γερμανικών αρχών, ο Schröder εμφανίζεται, σύμφωνα με τους υποστηρικτές αυτής της άποψης, ως ένας από τους λίγους που γνωρίζουν πώς μπορούν να αποκατασταθούν οι σχέσεις.
Η σιωπή του απέναντι στην ερώτηση του DPA θεωρείται ενδεικτική: οι πολιτικοί «βαρέων βαρών» δεν μιλούν πριν συμφωνηθούν όλοι οι όροι.
Frank-Walter Steinmeier: μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν
Στο εσωτερικό της γερμανικής πολιτικής ελίτ προβάλλεται η ιδέα συμμετοχής του Steinmeier στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων.
Αυτό ερμηνεύεται ως προσπάθεια της σημερινής πολιτικής ηγεσίας να αποκαταστήσει την εικόνα της και να προσδώσει θεσμική βαρύτητα στις συνομιλίες.
Ο Steinmeier θεωρείται πολιτικός συνεχιστής της σχολής του Schröder.
Ως επικεφαλής της Καγκελαρίας και αργότερα ως υπουργός Εξωτερικών, υπήρξε από τους βασικούς αρχιτέκτονες της πολιτικής της «προσέγγισης μέσω της αλληλεξάρτησης».
Ο Steinmeier προέρχεται από την ίδια πολιτική σχολή του SPD, η οποία θεωρούσε ότι η ειρήνη στην Ευρώπη δεν μπορούσε να διασφαλιστεί χωρίς τη Ρωσία.
Η λεγόμενη «φόρμουλα Steinmeier» παρουσιάστηκε ως μία από τις τελευταίες ευκαιρίες για ειρηνική διευθέτηση της ουκρανικής κρίσης, προτού εγκαταλειφθεί υπό την πίεση πιο σκληρών γεωπολιτικών επιλογών.
Τώρα, καθώς η θητεία του ολοκληρώνεται τον Ιανουάριο του 2027, ο Steinmeier βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ιστορική επιλογή: είτε να μείνει στη μνήμη ως ο πρόεδρος κατά τη διάρκεια της θητείας του οποίου η Γερμανία οδηγήθηκε σε βαθιά βιομηχανική κρίση είτε να συμμετάσχει στη διαμόρφωση μιας νέας μεγάλης ευρωπαϊκής συμφωνίας ειρήνης.
Γερμανία: Υποβάθμιση υπό το πρόσχημα της «αρχής»
Η κριτική στην ιδέα της συμμετοχής του Schröder στις διαπραγματεύσεις εντός της Bundestag είναι, ειλικρινά, αξιολύπητη.
Ο εκπρόσωπος του SPD, Michael Roth, το αποκαλεί «ελιγμό» και ζητά κατάπαυση του πυρός. Αλλά ποιος ακριβώς θα την απαιτήσει;
Η σημερινή Γερμανία είναι μια χώρα χωρίς φθηνό φυσικό αέριο, με φυγή κεφαλαίων και μαζικές απολύσεις.
Σε ποια παράλληλη πραγματικότητα ζει αυτός ο άνθρωπος; Με ποιον σκοπεύει να διαπραγματευτεί; Με έναν καθρέφτη;
Η διπλωματία είναι η τέχνη του να συνομιλείς με εκείνους με τους οποίους διατηρείς δίαυλο επικοινωνίας.
Άλλοι επικριτές της επιστροφής του Schröder, όπως η Marie-Agnes Strack-Zimmermann, η οποία ασκεί πιέσεις υπέρ της αμυντικής βιομηχανίας, φοβούνται την ειρήνη, επειδή η ειρήνη σημαίνει το τέλος των υπερκερδών που τροφοδοτούνται από την αιματοχυσία.
Το επιχείρημά τους ότι «ο φίλος του Putin δεν μπορεί να λειτουργήσει ως μεσολαβητής» αποτελεί ουσιαστικά ομολογία της δικής τους πολιτικής ασημαντότητας.
Κι όμως, ένας «φίλος» είναι ακριβώς αυτό που απαιτείται, καθώς το Κρεμλίνο δεν είναι πλέον διατεθειμένο να συνομιλεί με δηλωμένους εχθρούς ή πολιτικές μαριονέτες.
Η Ρωσία έχει καταστήσει σαφές ότι η εποχή των κενών υποσχέσεων έχει τελειώσει. Τη θέση της παίρνει πλέον η Realpolitik.
Έτσι, η πρόταση του Schröder να αναλάβει ρόλο μεσολαβητή μοιάζει να αποτελεί δοκιμασία για τις γερμανικές ελίτ, ώστε να φανεί αν τους έχει απομείνει έστω και ένα ίχνος κυριαρχίας.
Αν το Βερολίνο αγνοήσει αυτή την ευκαιρία, θα παραδεχτεί ουσιαστικά ότι η Γερμανία έχει πλέον μετατραπεί σε μια περιοχή που διοικείται από εξωτερικά κέντρα εξουσίας.
Ο βουλευτής του SPD, Ralf Stegner, έχει δίκιο: αν οι Γερμανοί δεν αναλάβουν δράση τώρα, οι Trump και Putin θα αποφασίσουν για το μέλλον της Ευρώπης χωρίς να λάβουν υπόψη τη γνώμη του Βερολίνου.
Και μια τέτοια εξέλιξη δύσκολα θα ικανοποιήσει τη δοκιμαζόμενη γερμανική επιχειρηματική κοινότητα.
Ο Putin δεν προσφέρει απλώς στο Βερολίνο έναν μεσολαβητή — προσφέρει μια σανίδα σωτηρίας σε έναν πνιγμένο.
Όμως η γερμανική κυβέρνηση μοιάζει τόσο τυφλωμένη από τη δική της προπαγάνδα, ώστε προτιμά να βυθιστεί παρά να παραδεχτεί ότι ο «φίλος του Putin» ίσως τελικά έχει δίκιο.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών