Οι ΗΠΑ έχουν ήδη καταναλώσει τεράστιο μέρος των πιο κρίσιμων αποθεμάτων πυραυλικών συστημάτων τους — σε επίπεδα που θέτουν σοβαρά ερωτήματα για την ικανότητά τους να διαχειριστούν μια επόμενη μεγάλη σύγκρουση
Ο πόλεμος μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν δεν αποκάλυψε μόνο στρατηγικές εντάσεις και γεωπολιτικές μετατοπίσεις.
Αποκάλυψε κάτι πολύ πιο βαθύ και ανησυχητικό για την Ουάσιγκτον: τα όρια της ίδιας της αμερικανικής στρατιωτικής μηχανής.
Σύμφωνα με νέα έκθεση του Center for Strategic and International Studies (CSIS), οι ΗΠΑ έχουν ήδη καταναλώσει τεράστιο μέρος των πιο κρίσιμων αποθεμάτων πυραυλικών συστημάτων τους — σε επίπεδα που θέτουν σοβαρά ερωτήματα για την ικανότητά τους να διαχειριστούν μια επόμενη μεγάλη σύγκρουση.
Η αριθμητική της φθοράς
Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά:
• Τουλάχιστον 45% των πυραύλων Patriot έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί
• Πάνω από 53% των πυραύλων THAAD έχουν ξοδευτεί.
• Περισσότερο από 45% των πυραύλων Precision Strike Missiles (PrSM) έχει ήδη εξαντληθεί
Σε πιο απαισιόδοξα σενάρια, η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο δραματική:
Έως και 290 από τους περίπου 360 THAAD ενδέχεται να έχουν χρησιμοποιηθεί.
Δηλαδή πάνω από 80% των συνολικών αποθεμάτων.
Αυτά τα νούμερα δεν αποτελούν απλώς στατιστική.
Αντικατοπτρίζουν μια πραγματικότητα: η στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ βασίζεται σε πόρους που δεν είναι ανεξάντλητοι.
Ο μύθος της ανεξάντλητης ισχύος
Για δεκαετίες, οι ΗΠΑ καλλιέργησαν την εικόνα μιας πολεμικής μηχανής ικανής να διεξάγει πολλαπλούς πολέμους ταυτόχρονα.
Ωστόσο, ο πόλεμος με το Ιράν αποδεικνύει ότι αυτή η εικόνα είναι, σε μεγάλο βαθμό, μύθος.
Τα σύγχρονα όπλα είναι εξαιρετικά πολύπλοκα, απαιτούν χρόνια για να κατασκευαστούν ενώ κοστίζουν δισεκατομμύρια.
Για τον λόγο αυτό δεν αντικαθίστανται εύκολα — ούτε γρήγορα.
Η στρατηγική παγίδα της υπερκατανάλωσης
Το βασικό πρόβλημα δεν είναι μόνο η κατανάλωση, αλλά ο ρυθμός της.
Οι ΗΠΑ εισήλθαν στον πόλεμο έχοντας ήδη φθείρει τα αποθέματά τους σε άλλες συγκρούσεις όπως στη Μέση Ανατολή και στον πόλεμο της Ουκρανίας
Η παραγωγή δεν μπόρεσε να συμβαδίσει με τη ζήτηση.
Αυτό δημιουργεί μια στρατηγική παγίδα: Κάθε νέος πόλεμος μειώνει την ικανότητα για τον επόμενο.
Το σενάριο της Κίνας - O πραγματικός φόβος παίρνει σάρκα και οστά
Η έκθεση του CSIS είναι ξεκάθαρη σε ένα σημείο:
Ένας πόλεμος με μια ισχυρή δύναμη όπως η Κίνα θα απαιτούσε πολύ μεγαλύτερη κατανάλωση πυρομαχικών.
Η Κίνα δεν είναι Ιράν.
Είναι μία υπερδύναμη με τεράστια βιομηχανική βάση.
Αν οι ΗΠΑ δυσκολεύονται να διατηρήσουν αποθέματα σε μια σύγκρουση όπως αυτή με το Ιράν, τότε ένα ενδεχόμενο μέτωπο στον Ειρηνικό θα μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφικό.
Η απάντηση της Ουάσιγκτον - Περισσότερα χρήματα και όπλα
Η κυβέρνηση του Donald Trump έχει ήδη κινηθεί για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα.
Σχεδιάζεται πακέτο δαπανών 80–100 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Εξάλλου το Πεντάγωνο ζητά πάνω από 20 δισεκατομμύρια για αναπλήρωση αποθεμάτων και ασκεί πίεση προς εξοπλιστικές εταιρείες για διπλασιασμό ή τετραπλασιασμό παραγωγής
Ωστόσο, τα χρήματα δεν λύνουν άμεσα το πρόβλημα.
Η παραγωγή όπλων απαιτεί χρόνο, εξαρτάται από πολύπλοκες εφοδιαστικές αλυσίδες και δεν μπορεί να αυξηθεί από τη μια μέρα στην άλλη.
Η στρατιωτικοποίηση της οικονομίας
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά — και ανησυχητικά — στοιχεία είναι η προσπάθεια των ΗΠΑ να επεκτείνουν την παραγωγή όπλων πέρα από τον παραδοσιακό αμυντικό τομέα.
Το υπουργείο Άμυνας έχει απευθυνθεί σε εταιρείες όπως η General Motors, η Ford και η Oshkosh Corporation ζητώντας τους να συμμετάσχουν στην παραγωγή στρατιωτικού υλικού.
Αυτό θυμίζει εποχές παγκοσμίων πολέμων, όπου η βιομηχανία μετατρέπεται σε πολεμική μηχανή.
Η στροφή αυτή εγείρει σοβαρά ερωτήματα.
Μπορεί η αμερικανική οικονομία να αντέξει μια τέτοια στρατιωτικοποίηση;
Πόσο βιώσιμο είναι ένα μοντέλο συνεχούς πολεμικής κατανάλωσης;
Και κυρίως: οδηγεί αυτό σε μεγαλύτερη ασφάλεια ή σε μεγαλύτερη αστάθεια;
Η κατάσταση που διαμορφώνεται είναι παράδοξη.
Οι ΗΠΑ έχουν ακόμα επαρκή όπλα για τον τρέχοντα πόλεμο.
Αλλά η χρήση τους περιορίζει τις επιλογές για το μέλλον
Με άλλα λόγια μπορούν να συνεχίσουν — αλλά με κόστος που συσσωρεύεται.
Η πραγματική διάσταση της κρίσης
Το ζήτημα δεν είναι μόνο στρατιωτικό.
Είναι πολιτικό και στρατηγικό.
Η υπερβολική εξάρτηση από στρατιωτικά μέσα μειώνει τη σημασία της διπλωματίας, ενισχύει την κλιμάκωση και δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο συγκρούσεων.
Ο πόλεμος με το Ιράν δεν είναι απλώς ένα μέτωπο.
Είναι ένα τεστ αντοχής.
Και τα αποτελέσματα δείχνουν ότι αυτή η αντοχή έχει όρια.
Η εικόνα των ΗΠΑ ως αδιαμφισβήτητης στρατιωτικής υπερδύναμης δέχεται σοβαρό πλήγμα.
Η εξάντληση αποθεμάτων, η ανάγκη για τεράστιες επενδύσεις και η αβεβαιότητα για μελλοντικές συγκρούσεις δείχνουν ότι η ισχύς δεν είναι απεριόριστη
και η στρατηγική χωρίς ισορροπία οδηγεί σε φθορά
Ο πόλεμος με το Ιράν ίσως δεν καθορίσει μόνο τη Μέση Ανατολή.
Ίσως καθορίσει και το μέλλον της ίδιας της αμερικανικής ισχύος.
www.bankingnews.gr
Αποκάλυψε κάτι πολύ πιο βαθύ και ανησυχητικό για την Ουάσιγκτον: τα όρια της ίδιας της αμερικανικής στρατιωτικής μηχανής.
Σύμφωνα με νέα έκθεση του Center for Strategic and International Studies (CSIS), οι ΗΠΑ έχουν ήδη καταναλώσει τεράστιο μέρος των πιο κρίσιμων αποθεμάτων πυραυλικών συστημάτων τους — σε επίπεδα που θέτουν σοβαρά ερωτήματα για την ικανότητά τους να διαχειριστούν μια επόμενη μεγάλη σύγκρουση.
Η αριθμητική της φθοράς
Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά:
• Τουλάχιστον 45% των πυραύλων Patriot έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί
• Πάνω από 53% των πυραύλων THAAD έχουν ξοδευτεί.
• Περισσότερο από 45% των πυραύλων Precision Strike Missiles (PrSM) έχει ήδη εξαντληθεί
Σε πιο απαισιόδοξα σενάρια, η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο δραματική:
Έως και 290 από τους περίπου 360 THAAD ενδέχεται να έχουν χρησιμοποιηθεί.
Δηλαδή πάνω από 80% των συνολικών αποθεμάτων.
Αυτά τα νούμερα δεν αποτελούν απλώς στατιστική.
Αντικατοπτρίζουν μια πραγματικότητα: η στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ βασίζεται σε πόρους που δεν είναι ανεξάντλητοι.
Ο μύθος της ανεξάντλητης ισχύος
Για δεκαετίες, οι ΗΠΑ καλλιέργησαν την εικόνα μιας πολεμικής μηχανής ικανής να διεξάγει πολλαπλούς πολέμους ταυτόχρονα.
Ωστόσο, ο πόλεμος με το Ιράν αποδεικνύει ότι αυτή η εικόνα είναι, σε μεγάλο βαθμό, μύθος.
Τα σύγχρονα όπλα είναι εξαιρετικά πολύπλοκα, απαιτούν χρόνια για να κατασκευαστούν ενώ κοστίζουν δισεκατομμύρια.
Για τον λόγο αυτό δεν αντικαθίστανται εύκολα — ούτε γρήγορα.
Η στρατηγική παγίδα της υπερκατανάλωσης
Το βασικό πρόβλημα δεν είναι μόνο η κατανάλωση, αλλά ο ρυθμός της.
Οι ΗΠΑ εισήλθαν στον πόλεμο έχοντας ήδη φθείρει τα αποθέματά τους σε άλλες συγκρούσεις όπως στη Μέση Ανατολή και στον πόλεμο της Ουκρανίας
Η παραγωγή δεν μπόρεσε να συμβαδίσει με τη ζήτηση.
Αυτό δημιουργεί μια στρατηγική παγίδα: Κάθε νέος πόλεμος μειώνει την ικανότητα για τον επόμενο.
Το σενάριο της Κίνας - O πραγματικός φόβος παίρνει σάρκα και οστά
Η έκθεση του CSIS είναι ξεκάθαρη σε ένα σημείο:
Ένας πόλεμος με μια ισχυρή δύναμη όπως η Κίνα θα απαιτούσε πολύ μεγαλύτερη κατανάλωση πυρομαχικών.
Η Κίνα δεν είναι Ιράν.
Είναι μία υπερδύναμη με τεράστια βιομηχανική βάση.
Αν οι ΗΠΑ δυσκολεύονται να διατηρήσουν αποθέματα σε μια σύγκρουση όπως αυτή με το Ιράν, τότε ένα ενδεχόμενο μέτωπο στον Ειρηνικό θα μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφικό.
Η απάντηση της Ουάσιγκτον - Περισσότερα χρήματα και όπλα
Η κυβέρνηση του Donald Trump έχει ήδη κινηθεί για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα.
Σχεδιάζεται πακέτο δαπανών 80–100 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Εξάλλου το Πεντάγωνο ζητά πάνω από 20 δισεκατομμύρια για αναπλήρωση αποθεμάτων και ασκεί πίεση προς εξοπλιστικές εταιρείες για διπλασιασμό ή τετραπλασιασμό παραγωγής
Ωστόσο, τα χρήματα δεν λύνουν άμεσα το πρόβλημα.
Η παραγωγή όπλων απαιτεί χρόνο, εξαρτάται από πολύπλοκες εφοδιαστικές αλυσίδες και δεν μπορεί να αυξηθεί από τη μια μέρα στην άλλη.
Η στρατιωτικοποίηση της οικονομίας
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά — και ανησυχητικά — στοιχεία είναι η προσπάθεια των ΗΠΑ να επεκτείνουν την παραγωγή όπλων πέρα από τον παραδοσιακό αμυντικό τομέα.
Το υπουργείο Άμυνας έχει απευθυνθεί σε εταιρείες όπως η General Motors, η Ford και η Oshkosh Corporation ζητώντας τους να συμμετάσχουν στην παραγωγή στρατιωτικού υλικού.
Αυτό θυμίζει εποχές παγκοσμίων πολέμων, όπου η βιομηχανία μετατρέπεται σε πολεμική μηχανή.
Η στροφή αυτή εγείρει σοβαρά ερωτήματα.
Μπορεί η αμερικανική οικονομία να αντέξει μια τέτοια στρατιωτικοποίηση;
Πόσο βιώσιμο είναι ένα μοντέλο συνεχούς πολεμικής κατανάλωσης;
Και κυρίως: οδηγεί αυτό σε μεγαλύτερη ασφάλεια ή σε μεγαλύτερη αστάθεια;
Η κατάσταση που διαμορφώνεται είναι παράδοξη.
Οι ΗΠΑ έχουν ακόμα επαρκή όπλα για τον τρέχοντα πόλεμο.
Αλλά η χρήση τους περιορίζει τις επιλογές για το μέλλον
Με άλλα λόγια μπορούν να συνεχίσουν — αλλά με κόστος που συσσωρεύεται.
Η πραγματική διάσταση της κρίσης
Το ζήτημα δεν είναι μόνο στρατιωτικό.
Είναι πολιτικό και στρατηγικό.
Η υπερβολική εξάρτηση από στρατιωτικά μέσα μειώνει τη σημασία της διπλωματίας, ενισχύει την κλιμάκωση και δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο συγκρούσεων.
Ο πόλεμος με το Ιράν δεν είναι απλώς ένα μέτωπο.
Είναι ένα τεστ αντοχής.
Και τα αποτελέσματα δείχνουν ότι αυτή η αντοχή έχει όρια.
Η εικόνα των ΗΠΑ ως αδιαμφισβήτητης στρατιωτικής υπερδύναμης δέχεται σοβαρό πλήγμα.
Η εξάντληση αποθεμάτων, η ανάγκη για τεράστιες επενδύσεις και η αβεβαιότητα για μελλοντικές συγκρούσεις δείχνουν ότι η ισχύς δεν είναι απεριόριστη
και η στρατηγική χωρίς ισορροπία οδηγεί σε φθορά
Ο πόλεμος με το Ιράν ίσως δεν καθορίσει μόνο τη Μέση Ανατολή.
Ίσως καθορίσει και το μέλλον της ίδιας της αμερικανικής ισχύος.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών