Το μέγεθος και το βάρος επιβλήθηκαν από το στρατό, ο οποίος επέμενε σε ένα φυσίγγιο διαμέτρου .451 ιντσών (11,45mm).
Όλοι γνωρίζουν το πιστόλι 1911 και το φυσίγγιο .45 ACP.
Αμφότερα έχουν τις ρίζες τους στο πρόγραμμα όπλων χειρός του αμερικανικού στρατού που εξελισσόταν επί σχεδόν μια δεκαετία.
Ο Τζον Μπράουνινγκ ήταν ο νους που τα συνέλαβε και τελειοποίησε τις διαστάσεις τους.
Όμως λίγοι ξέρουν ότι αυτό που σήμερα βλέπουμε δεν ήταν το όπλο που ο σχεδιαστής οραματίστηκε.
Το μέγεθος και το βάρος επιβλήθηκαν από το στρατό, ο οποίος επέμενε σε ένα φυσίγγιο διαμέτρου .451 ιντσών (11,45mm).
Από το βάρος στην ταχύτητα
Φυσίγγια όπως το .45 Colt (που προερχόταν από το 1874) χρησιμοποιούσαν βαριές βολίδες μεγάλης διαμέτρου κινούμενες από προωθητικά χαμηλής πίεσης. Οπότε ο μόνος τρόπος για αποτελεσματικότητα ήταν η μεγάλη μάζα. Με αφετηρία αυτό, το 1905 ο στρατός κατέληξε πως δεν ενδιαφερόταν για βολίδες μικρότερης διαμέτρου.
O Μπράουνινγκ κατανοούσε πως οι “άκαπνες πυρίτιδες” -που τότε ήταν μια αναδυόμενη τεχνολογία- ευνοούσαν τη χρήση ελαφρότερων και γρήγορων βολίδων. Εξελίσσοντας σχέδια όπως το Colt 1900, 1903 και 1905 καταστάλαξε σε ένα νέο μέγεθος “υπηρεσιακού” πιστολιού, που θα ήταν ικανό να αντικαταστήσει τα δημοφιλή περίστροφα. Έχοντας ήδη εφεύρει τα φυσίγγια .38 ACP και .380 Auto για λογαριασμό της Colt, απέκτησε γνώση της λειτουργίας ημιαυτομάτων όπλων μεσαίου μεγέθους. Θεωρούσε ότι η μεγάλη μάζα του .45 και το μέγεθος όπλου που επέβαλλε δεν ήταν απαραίτητα.
Μεταξύ 1908 και 1913 προχωρούσε μια παράλληλη έρυνα για ένα “λογικότερο” διαμέτρημα και πιστόλι. Τα πειραματικά φυσίγγια γόμωσε η Winchester και τα “επιζώντα” δείγματα φέρουν τη σφραγίδα WRA (Winchester repeating Arms) στο πυθμένιο ή ένα “W” πάνω στο ίδιο το καψύλιο. Η σήμανση στα κουτιά είναι “W. R. A. Co. 9.8m/m A.C.”. Η χρήση μετρικών στοιχείων αντικατοπτρίζει την πρόθεση να το προωθήσουν εκτός ΗΠΑ.
Η διάμετρος της βολίδας ήταν 9,8mm και του κάλυκα 10mm. Το μήκος έφτανε τα 23mm, το ίδιο με του .38 ACP. Αυτό έδινε χώρο για βλήματα βάρους 130-150 grain (8.4-9.7 γραμμάρια) τα οποία ωθούνταν στα 360 ως 400 m/sec. Ήταν μια εντυπωσιακή επίδοση που ξεπερνούσε κάθε άλλο φυσίγγιο της εποχής. Βαλλιστικά κινούνταν μεταξύ του .38 Super Auto και του .40 SW, δύο φυσιγγίων που θεωρούμε σύγχρονα και θα έρχονταν δεκαετίες αργότερα.
Το πιστόλι M1910
Παράλληλα με το φυσίγγιο δημιουργήθηκε ένα πιστόλι προορισμένο για στρατιωτικές πωλήσεις.
Τα πρωτότυπα δείχνουν πως η μορφολογία και η εξέλιξη τους ακολούθησε την αντίστοιχη του “σαρανταπενταριού” που εξελίχθηκε σε Μ1911.
Από τα διασωθέντα δείγματα συμπεραίνουμε πως είναι κατασκευασμένο υπό κλίμακα 9/10 του μεγαλύτερου μοντέλου.
Αυτή η διαφορά μεγέθους του δέκα τοίς εκατό καθιστά το Μ1910 ελαφρότερο και βολικότερο.
Η κάνη έχει μήκος 4,68 ιντσών (11,9cm). Αντίστοιχα το κλείστρο είναι κάποια χιλιοστά λεπτότερο, αφού στεγάζει μια κάνη μικρότερης διαμέτρου. Η λαβή και ο γεμιστήρας είναι επίσης 2 χιλιοστά λεπτότερα. Η απόσταση μεταξύ του προσώπου και της ράχης της λαβής είναι βραχύτερη και καταλήγει σε κυρτό σχήμα τόξου. Η σκανδάλη είναι αυτό που θα αναγνωρίζαμε ως “βραχέος τύπου”, για χρήστες με μικρότερες παλάμες. Το δύο αυτά χαρακτηριστικά θα έφταναν στην παραγωγή 15 χρόνια αργότερα στο μοντέλο Μ1911 Α1.
Η εξέλιξη συνεχίστηκε μέχρι το 1913, κινούμενη από την προσδοκία παραγγελιών από τη Βρετανία και τα Βαλκάνια. Λίγο πριν την έναρξη του πρώτου παγκόσμιου πολέμου, η Colt ογάνωσε μια σειρά από επιδείξεις για στρατούς. Το γραφείο τους στο Λονδίνο έλαβε δείγματα φυσιγγίων και ένα ή δύο πιστόλια για παρουσίαση στο Βασιλικό Στρατό. Ταυτόχρονα ο μηχανικός Τζην Ρέησινγκ (που λίγα χρόνια αργότερα θα σχεδίαζε το ομώνυμο υποπολυβόλο) ξεκίνησε επιδείξεις σε Σερβία, Βουλγαρία και Ρουμανία.
Οι δοκιμές ήταν επιτυχημένες και οι Ρουμάνοι ήταν θετικοί για αγορά.
Αλλά η εμπλοκή των Βαλκανίων στον πόλεμο άλλαξε τα σχέδια. Καθώς δεν υπήρχε γραμμή παραγωγής και στοκ πυρομαχικών, το εγχείρημα ήταν αβέβαιο. Προτίμησαν να αγοράσουν όπλα σε υφιστάμενα διαμετρήματα υπό τον φόβο αδυναμίας να εξασφαλίζουν ανταλλακτικά και πυρομαχικά από την Αμερική.
Έτσι χάθηκε η ευκαιρία να δημιουργηθεί ένα “μεσαίου μεγέθους Colt” παράλληλα με το Μ1911. Θα χρειαζόταν να περάσουν 90 χρόνια μέχρι η Springfield Armory να κατασκευάσει το ΕΜΡ, το επόμενο όπλο τύπου 1911 με διαστάσεις και λαβή σχεδιασμένες για ένα μικρότερο φυσίγγιο από το .45 ACP. Με κάνη 4 ιντσών είναι ανάλογο του Colt από τον προηγούμενο αιώνα.
Σπάνιο
Φαίνεται πως η Colt κατασκεύασε πέντε αριθμημένα πρωτότυπα (αριθμοί σειράς από “0” ως “4”) και τουλάχιστον ένα από εκείνα δεχόταν το φυσίγγιο .38 ACP αντί του πειραματικού 9.8mm.
Αυτό θα είχε λογική για την πολιτική αγορά αφού πυρομαχικά .38 ήταν ήδη διαθέσιμα για τα παλιότερα Colt 1900, 1902 και 1903.
Σίγουρα θα μελέτησαν πιθανή διάθεση του προηγμένου 1910 στο κοινό, αν κατάφερναν να εκκινήσουν την παραγωγή για στρατιωτικά συμβόλαια.
Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος σταμάτησε την προώηση του “μικρού Μ 1910”, γιατί εκτός των άλλων, το σύνολο της παραγωγικής δυνατότητας πήγε στην παραγωγή Μ 1911 (.45) για τον αμερικανικό στρατό.
Σήμερα παραμένουν δύο, με το ένα να εκτίθεται στο εθνικό μουσείο του Σπρήνγκφηλντ και το άλλο (αρ. Σειράς “4”) να βρίσκεται σε ιδιωτική συλλογή.
www.bankingnews.gr
Αμφότερα έχουν τις ρίζες τους στο πρόγραμμα όπλων χειρός του αμερικανικού στρατού που εξελισσόταν επί σχεδόν μια δεκαετία.
Ο Τζον Μπράουνινγκ ήταν ο νους που τα συνέλαβε και τελειοποίησε τις διαστάσεις τους.
Όμως λίγοι ξέρουν ότι αυτό που σήμερα βλέπουμε δεν ήταν το όπλο που ο σχεδιαστής οραματίστηκε.
Το μέγεθος και το βάρος επιβλήθηκαν από το στρατό, ο οποίος επέμενε σε ένα φυσίγγιο διαμέτρου .451 ιντσών (11,45mm).
Από το βάρος στην ταχύτητα
Φυσίγγια όπως το .45 Colt (που προερχόταν από το 1874) χρησιμοποιούσαν βαριές βολίδες μεγάλης διαμέτρου κινούμενες από προωθητικά χαμηλής πίεσης. Οπότε ο μόνος τρόπος για αποτελεσματικότητα ήταν η μεγάλη μάζα. Με αφετηρία αυτό, το 1905 ο στρατός κατέληξε πως δεν ενδιαφερόταν για βολίδες μικρότερης διαμέτρου.
O Μπράουνινγκ κατανοούσε πως οι “άκαπνες πυρίτιδες” -που τότε ήταν μια αναδυόμενη τεχνολογία- ευνοούσαν τη χρήση ελαφρότερων και γρήγορων βολίδων. Εξελίσσοντας σχέδια όπως το Colt 1900, 1903 και 1905 καταστάλαξε σε ένα νέο μέγεθος “υπηρεσιακού” πιστολιού, που θα ήταν ικανό να αντικαταστήσει τα δημοφιλή περίστροφα. Έχοντας ήδη εφεύρει τα φυσίγγια .38 ACP και .380 Auto για λογαριασμό της Colt, απέκτησε γνώση της λειτουργίας ημιαυτομάτων όπλων μεσαίου μεγέθους. Θεωρούσε ότι η μεγάλη μάζα του .45 και το μέγεθος όπλου που επέβαλλε δεν ήταν απαραίτητα.
Μεταξύ 1908 και 1913 προχωρούσε μια παράλληλη έρυνα για ένα “λογικότερο” διαμέτρημα και πιστόλι. Τα πειραματικά φυσίγγια γόμωσε η Winchester και τα “επιζώντα” δείγματα φέρουν τη σφραγίδα WRA (Winchester repeating Arms) στο πυθμένιο ή ένα “W” πάνω στο ίδιο το καψύλιο. Η σήμανση στα κουτιά είναι “W. R. A. Co. 9.8m/m A.C.”. Η χρήση μετρικών στοιχείων αντικατοπτρίζει την πρόθεση να το προωθήσουν εκτός ΗΠΑ.
Η διάμετρος της βολίδας ήταν 9,8mm και του κάλυκα 10mm. Το μήκος έφτανε τα 23mm, το ίδιο με του .38 ACP. Αυτό έδινε χώρο για βλήματα βάρους 130-150 grain (8.4-9.7 γραμμάρια) τα οποία ωθούνταν στα 360 ως 400 m/sec. Ήταν μια εντυπωσιακή επίδοση που ξεπερνούσε κάθε άλλο φυσίγγιο της εποχής. Βαλλιστικά κινούνταν μεταξύ του .38 Super Auto και του .40 SW, δύο φυσιγγίων που θεωρούμε σύγχρονα και θα έρχονταν δεκαετίες αργότερα.
Το πιστόλι M1910
Παράλληλα με το φυσίγγιο δημιουργήθηκε ένα πιστόλι προορισμένο για στρατιωτικές πωλήσεις.
Τα πρωτότυπα δείχνουν πως η μορφολογία και η εξέλιξη τους ακολούθησε την αντίστοιχη του “σαρανταπενταριού” που εξελίχθηκε σε Μ1911.
Από τα διασωθέντα δείγματα συμπεραίνουμε πως είναι κατασκευασμένο υπό κλίμακα 9/10 του μεγαλύτερου μοντέλου.
Αυτή η διαφορά μεγέθους του δέκα τοίς εκατό καθιστά το Μ1910 ελαφρότερο και βολικότερο.
Η κάνη έχει μήκος 4,68 ιντσών (11,9cm). Αντίστοιχα το κλείστρο είναι κάποια χιλιοστά λεπτότερο, αφού στεγάζει μια κάνη μικρότερης διαμέτρου. Η λαβή και ο γεμιστήρας είναι επίσης 2 χιλιοστά λεπτότερα. Η απόσταση μεταξύ του προσώπου και της ράχης της λαβής είναι βραχύτερη και καταλήγει σε κυρτό σχήμα τόξου. Η σκανδάλη είναι αυτό που θα αναγνωρίζαμε ως “βραχέος τύπου”, για χρήστες με μικρότερες παλάμες. Το δύο αυτά χαρακτηριστικά θα έφταναν στην παραγωγή 15 χρόνια αργότερα στο μοντέλο Μ1911 Α1.
Η εξέλιξη συνεχίστηκε μέχρι το 1913, κινούμενη από την προσδοκία παραγγελιών από τη Βρετανία και τα Βαλκάνια. Λίγο πριν την έναρξη του πρώτου παγκόσμιου πολέμου, η Colt ογάνωσε μια σειρά από επιδείξεις για στρατούς. Το γραφείο τους στο Λονδίνο έλαβε δείγματα φυσιγγίων και ένα ή δύο πιστόλια για παρουσίαση στο Βασιλικό Στρατό. Ταυτόχρονα ο μηχανικός Τζην Ρέησινγκ (που λίγα χρόνια αργότερα θα σχεδίαζε το ομώνυμο υποπολυβόλο) ξεκίνησε επιδείξεις σε Σερβία, Βουλγαρία και Ρουμανία.
Οι δοκιμές ήταν επιτυχημένες και οι Ρουμάνοι ήταν θετικοί για αγορά.
Αλλά η εμπλοκή των Βαλκανίων στον πόλεμο άλλαξε τα σχέδια. Καθώς δεν υπήρχε γραμμή παραγωγής και στοκ πυρομαχικών, το εγχείρημα ήταν αβέβαιο. Προτίμησαν να αγοράσουν όπλα σε υφιστάμενα διαμετρήματα υπό τον φόβο αδυναμίας να εξασφαλίζουν ανταλλακτικά και πυρομαχικά από την Αμερική.
Έτσι χάθηκε η ευκαιρία να δημιουργηθεί ένα “μεσαίου μεγέθους Colt” παράλληλα με το Μ1911. Θα χρειαζόταν να περάσουν 90 χρόνια μέχρι η Springfield Armory να κατασκευάσει το ΕΜΡ, το επόμενο όπλο τύπου 1911 με διαστάσεις και λαβή σχεδιασμένες για ένα μικρότερο φυσίγγιο από το .45 ACP. Με κάνη 4 ιντσών είναι ανάλογο του Colt από τον προηγούμενο αιώνα.
Σπάνιο
Φαίνεται πως η Colt κατασκεύασε πέντε αριθμημένα πρωτότυπα (αριθμοί σειράς από “0” ως “4”) και τουλάχιστον ένα από εκείνα δεχόταν το φυσίγγιο .38 ACP αντί του πειραματικού 9.8mm.
Αυτό θα είχε λογική για την πολιτική αγορά αφού πυρομαχικά .38 ήταν ήδη διαθέσιμα για τα παλιότερα Colt 1900, 1902 και 1903.
Σίγουρα θα μελέτησαν πιθανή διάθεση του προηγμένου 1910 στο κοινό, αν κατάφερναν να εκκινήσουν την παραγωγή για στρατιωτικά συμβόλαια.
Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος σταμάτησε την προώηση του “μικρού Μ 1910”, γιατί εκτός των άλλων, το σύνολο της παραγωγικής δυνατότητας πήγε στην παραγωγή Μ 1911 (.45) για τον αμερικανικό στρατό.
Σήμερα παραμένουν δύο, με το ένα να εκτίθεται στο εθνικό μουσείο του Σπρήνγκφηλντ και το άλλο (αρ. Σειράς “4”) να βρίσκεται σε ιδιωτική συλλογή.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών