Η χρήση τέτοιων ακραίων και μακάβριων εκφράσεων δεν προάγει τον διάλογο για τα δικαιώματα των ζώων ή για εναλλακτικά διατροφικά πρότυπα
Υπάρχουν στιγμές που η δημόσια παρέμβαση δεν είναι απλώς άστοχη, αλλά βαθιά προσβλητική για την κοινή λογική και την κοινωνική συνοχή.
Η πρόσφατη καταγγελία του συλλόγου ΝΕΜΕΣΙΣ για την Τσικνοπέμπτη στα σχολεία, όπου το έθιμο παρομοιάζεται με «ψήσιμο πτωμάτων», ξεπερνά κάθε όριο σοβαρού λόγου και διολισθαίνει σε έναν επικίνδυνο ηθικό παραλογισμό.
Η Τσικνοπέμπτη, είτε συμφωνεί κανείς είτε όχι με τη διατροφική της διάσταση, αποτελεί ένα βαθιά ριζωμένο πολιτισμικό έθιμο, συνδεδεμένο με τη χαρά, τη συλλογικότητα και τη μετάδοση παραδόσεων από γενιά σε γενιά.
Η επιλογή να παρουσιαστεί ως πράξη βίας εξομοιώσιμη με την καύση νεκρών σωμάτων δεν είναι απλώς υπερβολική, αλλά είναι προσβλητική για τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές και τις οικογένειές τους.
Η χρήση τέτοιων ακραίων και μακάβριων εκφράσεων δεν προάγει τον διάλογο για τα δικαιώματα των ζώων ή για εναλλακτικά διατροφικά πρότυπα.
Αντιθέτως, τον υπονομεύει.
Όταν κάθε πολιτισμική πρακτική βαφτίζεται «βαρβαρότητα» και κάθε διαφωνία μετατρέπεται σε ηθικό κατηγορητήριο, τότε δεν μιλάμε για ευαισθητοποίηση αλλά για ιδεολογική επιβολή.
Ιδιαίτερα προβληματική είναι η στοχοποίηση του σχολείου.
Ο χώρος της εκπαίδευσης οφείλει να καλλιεργεί τον σεβασμό, την κριτική σκέψη και τη συνύπαρξη διαφορετικών απόψεων – όχι τον ενοχικό λόγο και τις εικόνες σοκ.
Τα παιδιά δεν χρειάζονται ακτιβιστική τρομοκράτηση.
Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από οργανώσεις που επενδύουν στον διχασμό, στη λεκτική βία και στην προσβολή της συλλογικής μνήμης.
Όταν ο ακτιβισμός χάνει την ανθρωπιά του, παύει να είναι προοδευτικός και καταλήγει απλώς θορυβώδης.
Η ΝΕΜΕΣΙΣ δεν προσβάλλει ένα έθιμο.
Προσβάλλει την ίδια την έννοια του δημόσιου λόγου. Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό απ’ όλα.
www.bankingnews.gr
Η πρόσφατη καταγγελία του συλλόγου ΝΕΜΕΣΙΣ για την Τσικνοπέμπτη στα σχολεία, όπου το έθιμο παρομοιάζεται με «ψήσιμο πτωμάτων», ξεπερνά κάθε όριο σοβαρού λόγου και διολισθαίνει σε έναν επικίνδυνο ηθικό παραλογισμό.
Η Τσικνοπέμπτη, είτε συμφωνεί κανείς είτε όχι με τη διατροφική της διάσταση, αποτελεί ένα βαθιά ριζωμένο πολιτισμικό έθιμο, συνδεδεμένο με τη χαρά, τη συλλογικότητα και τη μετάδοση παραδόσεων από γενιά σε γενιά.
Η επιλογή να παρουσιαστεί ως πράξη βίας εξομοιώσιμη με την καύση νεκρών σωμάτων δεν είναι απλώς υπερβολική, αλλά είναι προσβλητική για τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές και τις οικογένειές τους.
Η χρήση τέτοιων ακραίων και μακάβριων εκφράσεων δεν προάγει τον διάλογο για τα δικαιώματα των ζώων ή για εναλλακτικά διατροφικά πρότυπα.
Αντιθέτως, τον υπονομεύει.
Όταν κάθε πολιτισμική πρακτική βαφτίζεται «βαρβαρότητα» και κάθε διαφωνία μετατρέπεται σε ηθικό κατηγορητήριο, τότε δεν μιλάμε για ευαισθητοποίηση αλλά για ιδεολογική επιβολή.
Ιδιαίτερα προβληματική είναι η στοχοποίηση του σχολείου.
Ο χώρος της εκπαίδευσης οφείλει να καλλιεργεί τον σεβασμό, την κριτική σκέψη και τη συνύπαρξη διαφορετικών απόψεων – όχι τον ενοχικό λόγο και τις εικόνες σοκ.
Τα παιδιά δεν χρειάζονται ακτιβιστική τρομοκράτηση.
Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από οργανώσεις που επενδύουν στον διχασμό, στη λεκτική βία και στην προσβολή της συλλογικής μνήμης.
Όταν ο ακτιβισμός χάνει την ανθρωπιά του, παύει να είναι προοδευτικός και καταλήγει απλώς θορυβώδης.
Η ΝΕΜΕΣΙΣ δεν προσβάλλει ένα έθιμο.
Προσβάλλει την ίδια την έννοια του δημόσιου λόγου. Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό απ’ όλα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών