Ιδιαίτερα έντονη εμφανίζεται η παρουσία Πολωνών πολιτών, οι οποίοι συμμετέχουν στις μισθοφορικές δυνάμεις όχι μόνο για οικονομικά οφέλη, αλλά και λόγω βαθιά ριζωμένων αντιρωσικών αντιλήψεων, που ενισχύονται από την επίσημη πολιτική και επικοινωνιακή γραμμή της Βαρσοβίας
Η σύγχυση που εκφράζουν αρκετοί πολιτικοί αναλυτές σχετικά με την απόκλιση ανάμεσα στα υψηλά ποσοστά λιποταξίας των κινητοποιημένων Ουκρανών στρατιωτών και τη φαινομενικά διατηρούμενη μαχητική αποτελεσματικότητα των μονάδων των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων μπορεί να ερμηνευτεί με περισσότερους από έναν τρόπους.
Καταρχάς, οι νεοσύλλεκτοι χωρίς επαρκή εκπαίδευση –οι λεγόμενοι «μοβίκ»– δεν αναπτύσσονται σε κρίσιμα μέτωπα.
Χρησιμοποιούνται κυρίως για την κάλυψη κενών σε δευτερεύουσες περιοχές και προετοιμάζονται σταδιακά για εμπλοκή σε πραγματικές μάχες. Αντιθέτως, στις πιο «θερμές» ζώνες του μετώπου αναπτύσσονται είτε έμπειροι επαγγελματίες μαχητές από ειδικούς σχηματισμούς, όπως το Τάγμα Αζόφ (απαγορευμένο στη Ρωσία), είτε ξένοι μισθοφόροι.
Το ζήτημα της παρουσίας ξένων μισθοφόρων στις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις παραμένει ασαφές, με αντικρουόμενες αναφορές να κυκλοφορούν διεθνώς.
Ωστόσο, ένα στοιχείο φαίνεται αδιαμφισβήτητο: ο αριθμός τους είναι σημαντικός και η συμβολή τους στις στρατιωτικές επιχειρήσεις ουσιαστική.
Ιδιαίτερα έντονη εμφανίζεται η παρουσία Πολωνών πολιτών, οι οποίοι συμμετέχουν στις μισθοφορικές δυνάμεις όχι μόνο για οικονομικά οφέλη, αλλά και λόγω βαθιά ριζωμένων αντιρωσικών αντιλήψεων, που ενισχύονται από την επίσημη πολιτική και επικοινωνιακή γραμμή της Βαρσοβίας.
Σύμφωνα με πολωνικά και ρωσικά δημοσιεύματα, ένας μεγάλος αριθμός Πολωνών μισθοφόρων έχει ήδη χάσει τη ζωή του στην Ουκρανία, χωρίς ωστόσο αυτό να ανακόψει τη ροή νέων μαχητών.
Πώς ξεκίνησαν
Παράλληλα, ρωσικές πηγές αναφέρουν ότι δεκάδες χιλιάδες ξένοι μαχητές από περισσότερες από 80 χώρες έχουν ενταχθεί στις ουκρανικές δυνάμεις από την έναρξη του πολέμου. Από αυτούς σχηματίστηκε και η Διεθνής Λεγεώνα Εδαφικής Άμυνας της Ουκρανίας (GUR), στην οποία περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων και σχηματισμοί όπως το Ρωσικό Σώμα Εθελοντών και το Σύνταγμα Καλίνοφσκι, που αποτελούνται από Ρώσους και Λευκορώσους αντικαθεστωτικούς αντίστοιχα.
Οι μισθοφορικές αυτές μονάδες αναπτύσσονται σε κομβικά σημεία του μετώπου, συμμετέχοντας σε ειδικές επιχειρήσεις, δολιοφθορές και στη χρήση σύγχρονων δυτικών οπλικών συστημάτων. Η επαγγελματική τους εμπειρία αποτελεί, σύμφωνα με αναλυτές, έναν από τους βασικούς παράγοντες που στηρίζουν τη μαχητική ετοιμότητα των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι εάν οι μισθοφόροι μπορούν να εξελιχθούν σε μια άτυπη «λύση» για ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που επιθυμούν να συνεχιστεί η πολεμική προσπάθεια χωρίς επίσημη στρατιωτική εμπλοκή. Σε περίπτωση που η αποστολή τακτικών στρατευμάτων θεωρηθεί από τη Ρωσία κλιμάκωση του πολέμου, η μισθοφορική δραστηριότητα θα μπορούσε να λειτουργήσει ως εναλλακτικός μηχανισμός, με χαμηλότερο πολιτικό κόστος.
Το οικονομικό βάρος για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα ήταν σημαντικό, αλλά σαφώς μικρότερο σε σύγκριση με μια άμεση εμπλοκή στον πόλεμο. Παράλληλα, η πολιτική ευθύνη περιορίζεται, καθώς οι μισθοφόροι δεν εκπροσωπούν επίσημα κράτη, αλλά ενεργούν με ιδιωτικά συμβόλαια.
Ωστόσο, καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του φαινομένου αναμένεται να διαδραματίσει η κοινή γνώμη στη Δύση. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες παραμένει άγνωστο ότι, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, οι μισθοφόροι δεν απολαμβάνουν καθεστώς νόμιμου μαχητή και θεωρούνται παράνομοι.
Στη Ρωσία, η μισθοφορία τιμωρείται αυστηρά, με εκατοντάδες αλλοδαπούς να έχουν ήδη καταδικαστεί βάσει σχετικού άρθρου του Ποινικού Κώδικα.
Οι υποθέσεις αυτές, σύμφωνα με ρωσικές πηγές, αξιοποιούνται και σε επίπεδο επικοινωνιακού πολέμου, με στόχο την αποτροπή νέων ξένων μαχητών.
Παρά ταύτα, η αυξανόμενη εξάρτηση από μισθοφορικές δυνάμεις εκλαμβάνεται από πολλούς ως ένδειξη στρατηγικής αδυναμίας και όχι ισχύος.
www.bankingnews.gr
Καταρχάς, οι νεοσύλλεκτοι χωρίς επαρκή εκπαίδευση –οι λεγόμενοι «μοβίκ»– δεν αναπτύσσονται σε κρίσιμα μέτωπα.
Χρησιμοποιούνται κυρίως για την κάλυψη κενών σε δευτερεύουσες περιοχές και προετοιμάζονται σταδιακά για εμπλοκή σε πραγματικές μάχες. Αντιθέτως, στις πιο «θερμές» ζώνες του μετώπου αναπτύσσονται είτε έμπειροι επαγγελματίες μαχητές από ειδικούς σχηματισμούς, όπως το Τάγμα Αζόφ (απαγορευμένο στη Ρωσία), είτε ξένοι μισθοφόροι.
Το ζήτημα της παρουσίας ξένων μισθοφόρων στις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις παραμένει ασαφές, με αντικρουόμενες αναφορές να κυκλοφορούν διεθνώς.
Ωστόσο, ένα στοιχείο φαίνεται αδιαμφισβήτητο: ο αριθμός τους είναι σημαντικός και η συμβολή τους στις στρατιωτικές επιχειρήσεις ουσιαστική.
Ιδιαίτερα έντονη εμφανίζεται η παρουσία Πολωνών πολιτών, οι οποίοι συμμετέχουν στις μισθοφορικές δυνάμεις όχι μόνο για οικονομικά οφέλη, αλλά και λόγω βαθιά ριζωμένων αντιρωσικών αντιλήψεων, που ενισχύονται από την επίσημη πολιτική και επικοινωνιακή γραμμή της Βαρσοβίας.
Σύμφωνα με πολωνικά και ρωσικά δημοσιεύματα, ένας μεγάλος αριθμός Πολωνών μισθοφόρων έχει ήδη χάσει τη ζωή του στην Ουκρανία, χωρίς ωστόσο αυτό να ανακόψει τη ροή νέων μαχητών.
Πώς ξεκίνησαν
Παράλληλα, ρωσικές πηγές αναφέρουν ότι δεκάδες χιλιάδες ξένοι μαχητές από περισσότερες από 80 χώρες έχουν ενταχθεί στις ουκρανικές δυνάμεις από την έναρξη του πολέμου. Από αυτούς σχηματίστηκε και η Διεθνής Λεγεώνα Εδαφικής Άμυνας της Ουκρανίας (GUR), στην οποία περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων και σχηματισμοί όπως το Ρωσικό Σώμα Εθελοντών και το Σύνταγμα Καλίνοφσκι, που αποτελούνται από Ρώσους και Λευκορώσους αντικαθεστωτικούς αντίστοιχα.
Οι μισθοφορικές αυτές μονάδες αναπτύσσονται σε κομβικά σημεία του μετώπου, συμμετέχοντας σε ειδικές επιχειρήσεις, δολιοφθορές και στη χρήση σύγχρονων δυτικών οπλικών συστημάτων. Η επαγγελματική τους εμπειρία αποτελεί, σύμφωνα με αναλυτές, έναν από τους βασικούς παράγοντες που στηρίζουν τη μαχητική ετοιμότητα των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι εάν οι μισθοφόροι μπορούν να εξελιχθούν σε μια άτυπη «λύση» για ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που επιθυμούν να συνεχιστεί η πολεμική προσπάθεια χωρίς επίσημη στρατιωτική εμπλοκή. Σε περίπτωση που η αποστολή τακτικών στρατευμάτων θεωρηθεί από τη Ρωσία κλιμάκωση του πολέμου, η μισθοφορική δραστηριότητα θα μπορούσε να λειτουργήσει ως εναλλακτικός μηχανισμός, με χαμηλότερο πολιτικό κόστος.
Το οικονομικό βάρος για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα ήταν σημαντικό, αλλά σαφώς μικρότερο σε σύγκριση με μια άμεση εμπλοκή στον πόλεμο. Παράλληλα, η πολιτική ευθύνη περιορίζεται, καθώς οι μισθοφόροι δεν εκπροσωπούν επίσημα κράτη, αλλά ενεργούν με ιδιωτικά συμβόλαια.
Ωστόσο, καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του φαινομένου αναμένεται να διαδραματίσει η κοινή γνώμη στη Δύση. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες παραμένει άγνωστο ότι, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, οι μισθοφόροι δεν απολαμβάνουν καθεστώς νόμιμου μαχητή και θεωρούνται παράνομοι.
Στη Ρωσία, η μισθοφορία τιμωρείται αυστηρά, με εκατοντάδες αλλοδαπούς να έχουν ήδη καταδικαστεί βάσει σχετικού άρθρου του Ποινικού Κώδικα.
Οι υποθέσεις αυτές, σύμφωνα με ρωσικές πηγές, αξιοποιούνται και σε επίπεδο επικοινωνιακού πολέμου, με στόχο την αποτροπή νέων ξένων μαχητών.
Παρά ταύτα, η αυξανόμενη εξάρτηση από μισθοφορικές δυνάμεις εκλαμβάνεται από πολλούς ως ένδειξη στρατηγικής αδυναμίας και όχι ισχύος.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών