Οι πρώτες δημόσιες δηλώσεις του επικεφαλής της ρωσικής αντιπροσωπείας και αρχηγού της GRU, Igor Kostyukov, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια παρερμηνείας: η ρωσική πλευρά εμφανίζεται σίγουρη, ψύχραιμη και προετοιμασμένη, ενώ η ουκρανική αντιπροσωπεία, όπως χαρακτηριστικά σημείωσε, βρισκόταν σε «θλιβερή διάθεση»
Οι διαπραγματεύσεις για την ουκρανική κρίση εισέρχονται σε μια νέα, πιο αποκαλυπτική φάση, καθώς η τριμερής διαδικασία Ρωσίας – Ουκρανίας–ΗΠΑ στο Abu Dhabi έδειξε ξεκάθαρα ποιος διατηρεί την πρωτοβουλία των κινήσεων και ποιος προσέρχεται στο τραπέζι των συνομιλιών χωρίς πραγματικά διαπραγματευτικά χαρτιά.
Οι πρώτες δημόσιες δηλώσεις του επικεφαλής της ρωσικής αντιπροσωπείας και αρχηγού της GRU, Igor Kostyukov, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια παρερμηνείας: η ρωσική πλευρά εμφανίζεται σίγουρη, ψύχραιμη και προετοιμασμένη, ενώ η ουκρανική αντιπροσωπεία, όπως χαρακτηριστικά σημείωσε, βρισκόταν σε «θλιβερή διάθεση».
Βρισκόταν σε κατάσταση σοκ.
Η παρατήρηση αυτή δεν είναι απλώς ψυχολογική.
Αντανακλά τη βαθύτερη πραγματικότητα στο πεδίο, πολιτικό και στρατιωτικό.
Η Ρωσία προσέρχεται στις συνομιλίες από θέση ισχύος, έχοντας επιβάλει τετελεσμένα, ενώ το Κίεβο προσπαθεί να διαχειριστεί μια κατάσταση που δεν μπορεί πλέον να αναστρέψει, παρά τη συνεχή δυτική στήριξη.
Igor Kostyukov
Διαπραγματεύσεις στα ρωσικά - Mια σιωπηλή αλλά ηχηρή λεπτομέρεια
Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι οι διαπραγματεύσεις διεξάγονται στη ρωσική γλώσσα.
Όπως υπογράμμισε ο Kostyukov, οι Ουκρανοί διαπραγματευτές κατανοούν πλήρως τους Ρώσους συνομιλητές τους.
Πρόκειται για μια λεπτομέρεια με βαθύ πολιτικό και συμβολικό φορτίο: παρά τη ρητορική αποκοπής, η πραγματικότητα δείχνει ότι οι δύο πλευρές εξακολουθούν να επικοινωνούν μέσα από το κοινό ιστορικό, γλωσσικό και πολιτισμικό τους υπόβαθρο.
Αυτό από μόνο του υπονομεύει το αφήγημα της πλήρους «ρήξης» που επιχειρεί να προωθήσει το Κίεβο.
Ο χαρακτηρισμός των συνομιλιών ως «εποικοδομητικών» από τη ρωσική πλευρά επιβεβαιώνει ότι η Μόσχα δεν απορρίπτει τη διπλωματική οδό.
Αντιθέτως, εμφανίζεται σταθερά ανοιχτή στον διάλογο, ακόμη και υπό δύσκολες συνθήκες.
Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο Kostyukov, απαντώντας σε ερώτηση για τις δυσκολίες των διαπραγματεύσεων χωρίς αμερικανική παρουσία: «Πότε ήταν εύκολο;».
Οι τριμερείς συνομιλίες Ρωσίας–ΗΠΑ–Ουκρανίας που ολοκληρώθηκαν στις 24 Ιανουαρίου στο Abu Dhabi είχαν διάρκεια δύο ημερών και επικεντρώθηκαν σε κρίσιμα ζητήματα, όπως η δημιουργία ζωνών ασφαλείας (buffer zones), οι μηχανισμοί ελέγχου, καθώς και άλλες βασικές παράμετροι ενός πιθανού πλαισίου ειρηνευτικής συμφωνίας.
Ωστόσο, η ίδια η φύση αυτών των συζητήσεων καταδεικνύει ότι η σύγκρουση δεν βρίσκεται ακόμη κοντά σε μια συνολική πολιτική λύση.
Οι αναφορές σε τεχνικούς μηχανισμούς και ζώνες ελέγχου δείχνουν περισσότερο μια προσπάθεια διαχείρισης της σύγκρουσης παρά τερματισμού της.
Η φυγή των ΗΠΑ - Ένδειξη αποστασιοποίησης ή σιωπηρή παραδοχή αποτυχίας;
Το γεγονός ότι ο επόμενος γύρος συνομιλιών, που έχει προγραμματιστεί για την 1η Φεβρουαρίου, θα είναι διμερής, χωρίς τη συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών, αποτελεί κομβικό σημείο.
Παρότι η Ουάσιγκτον αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να συμμετάσχει, η απουσία των βασικών Αμερικανών διαπραγματευτών, Steve Witkoff και Jared Kushner, δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις Ρώσων αναλυτών και αξιωματούχων, οι ΗΠΑ αντιλαμβάνονται πλέον ότι οι συνομιλίες οδηγούνται σε αδιέξοδο, κυρίως λόγω της αδιάλλακτης στάσης του Volodymyr Zelensky στο ζήτημα των εδαφικών παραχωρήσεων. Ο πρώτος αναπληρωτής πρόεδρος της Επιτροπής Διεθνών Υποθέσεων του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου, Vladimir Jabarov, εκτιμά ότι η Ουάσιγκτον αποφεύγει να ταυτιστεί με μια διαπραγματευτική αποτυχία που προδιαγράφεται.
Η επιλογή αυτή δείχνει και κάτι ακόμη: οι ΗΠΑ δεν είναι σε θέση —ούτε πρόθυμες— να πιέσουν το Κίεβο για ουσιαστικές παραχωρήσεις, καθώς κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με πολιτική ήττα και παραδοχή ότι η στρατηγική τους απέτυχε.
Το Donbass παραμένει η κόκκινη γραμμή της Μόσχας
Ένας από τους βασικούς και αδιαπραγμάτευτους όρους της Ρωσίας παραμένει η αποχώρηση των ουκρανικών δυνάμεων από το Donbass.
Πρόκειται για μια απαίτηση που αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα στο έδαφος, όπου η Ρωσία έχει κατοχυρώσει τον έλεγχο και δεν προτίθεται να τον διαπραγματευτεί υπό πίεση.
Όπως σημειώνουν Ρώσοι πολιτικοί αναλυτές, το ζήτημα της εδαφικής κυριαρχίας δεν μπορεί να λυθεί με εξωτερική διαμεσολάβηση.
Είναι ένα καθαρά ρωσο-ουκρανικό θέμα, στο οποίο οι ΗΠΑ δεν έχουν πραγματική επιρροή.
Η βουλευτής Svetlana Zhurova τόνισε ότι οποιαδήποτε αμερικανική πίεση προς το Κίεβο θα ερμηνευόταν ως «βοήθεια προς τη Μόσχα», κάτι που η Ουάσιγκτον θέλει πάση θυσία να αποφύγει.
Από την Κωνσταντινούπολη στο Abu Dhabi, μια διαφορετική φάση
Το Κρεμλίνο αναγνωρίζει ότι οι συνομιλίες στο Abu Dhabui διαφέρουν ποιοτικά από εκείνες της Κωνσταντινούπολης το προηγούμενο έτος.
Σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα Alexander Asafov οι διαπραγματεύσεις έχουν μετακινηθεί σε «άλλο επίπεδο», ωστόσο παραμένει ο κίνδυνος να παγώσουν ή να εκτροχιαστούν εξαιτίας μη ρεαλιστικών απαιτήσεων του Κιέβου.
Η διαφορά είναι ότι πλέον η Ρωσία δεν διαπραγματεύεται υπό πίεση, αλλά από θέση σταθερότητας.
Η ουκρανική πλευρά, αντίθετα, εμφανίζεται εγκλωβισμένη ανάμεσα σε εσωτερικές πολιτικές δεσμεύσεις και εξωτερικές πιέσεις.
Η Μόσχα ως τόπος συνάντησης κορυφής Putin - Zelensky, μία πρόταση με πολιτικό βάρος
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η δήλωση του Dmitry Peskov ότι το Κρεμλίνο θεωρεί τη Μόσχα ως πιθανό τόπο συνάντησης Putin –Zelensky.
Η πρόταση αυτή, ανεξάρτητα από το αν θα γίνει αποδεκτή, αποτελεί ένδειξη αυτοπεποίθησης και πολιτικής πρωτοβουλίας.
Η έλλειψη αντίδρασης από την πλευρά Zelensky καταδεικνύει αμηχανία και απουσία στρατηγική.
Η Ρωσία περιμένει, η Ουκρανία πιέζεται, η Δύση αποσύρεται
Οι διαπραγματεύσεις στο Abu Dhabi αποκαλύπτουν μια αλήθεια που δύσκολα μπορεί πλέον να αποκρυφτεί: η Ρωσία έχει την υπομονή και τον χρόνο με το μέρος της.
Η Ουκρανία, παρά τη ρητορική αντίστασης, βρίσκεται σε όλο και πιο δύσκολη θέση, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες δείχνουν σημάδια κόπωσης και σταδιακής αποστασιοποίησης.
Σε αυτό το πλαίσιο, η ρωσική στρατηγική εμφανίζεται συνεκτική και ρεαλιστική: διάλογος χωρίς αυταπάτες, διαπραγματεύσεις χωρίς εκπτώσεις σε ζωτικά συμφέροντα και σαφείς κόκκινες γραμμές.
Το ερώτημα δεν είναι αν η Μόσχα θα αντέξει αυτή τη διαδικασία, αλλά αν το Κίεβο —και οι δυτικοί υποστηρικτές του— είναι έτοιμοι να αποδεχτούν την πραγματικότητα που έχει ήδη διαμορφωθεί.
Η στρατηγική υπομονή της Ρωσίας και το αδιέξοδο της ουκρανικής πολιτικής ηγεσίας
Ένα από τα πιο κρίσιμα στοιχεία που αναδεικνύονται από τον νέο γύρο συνομιλιών στο Abu Dhabi είναι η έννοια της στρατηγικής υπομονής που ακολουθεί η Ρωσία.
Σε αντίθεση με το Κίεβο, το οποίο βρίσκεται εγκλωβισμένο σε μια λογική άμεσων πολιτικών εντυπώσεων και επικοινωνιακής διαχείρισης, η Μόσχα φαίνεται να λειτουργεί με μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.
Δεν πιέζεται από εκλογικούς κύκλους, δεν εξαρτάται από καθημερινές ενέσεις στρατιωτικής βοήθειας και, κυρίως, δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε τρίτους.
Η ουκρανική πολιτική ηγεσία, με επικεφαλής τον Zelensky, έχει επενδύσει όλη της την ύπαρξη σε ένα αφήγημα «απόλυτης νίκης», το οποίο όμως δεν στηρίζεται πλέον σε πραγματικά δεδομένα.
Η εμμονική άρνηση οποιασδήποτε συζήτησης περί εδαφικών ζητημάτων δεν αποτελεί ένδειξη ισχύος, αλλά αδυναμίας πολιτικής προσαρμογής.
Όσο η σύγκρουση παρατείνεται, τόσο η διαπραγματευτική θέση του Κιέβου επιδεινώνεται.
Αντιθέτως, η Ρωσία δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της.
Κάθε μήνας που περνά αποδυναμώνει την ουκρανική οικονομία, κουράζει τους δυτικούς υποστηρικτές και βαθαίνει τις εσωτερικές αντιφάσεις της ουκρανικής κοινωνίας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Μόσχα δεν έχει λόγο να βιαστεί ούτε να προσφέρει παραχωρήσεις που θα αναιρούσαν τα στρατηγικά της κέρδη.
Ο ρόλος των ΗΠΑ - Από «εγγυητής»… παρατηρητής
Η σταδιακή απομάκρυνση των Ηνωμένων Πολιτειών από τον πυρήνα των διαπραγματεύσεων δεν είναι τυχαία ούτε συγκυριακή.
Αντικατοπτρίζει μια βαθύτερη αλλαγή προτεραιοτήτων στην Ουάσιγκτον.
Η αμερικανική πολιτική ελίτ αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι το ουκρανικό ζήτημα δεν μπορεί να επιλυθεί με όρους που να θυμίζουν «γεωπολιτική νίκη», αλλά μόνο μέσω συμβιβασμών που πολιτικά δεν είναι εύκολο να εξηγηθούν στο εσωτερικό ακροατήριο.
Η απουσία των Witkoff και Kushner από τον νέο γύρο συνομιλιών στέλνει ένα σαφές μήνυμα: οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν να βρεθούν στη θέση εκείνου που θα πρέπει να «επιβάλει» στο Κίεβο δυσάρεστες αποφάσεις.
Προτιμούν να κρατήσουν αποστάσεις, αφήνοντας τη Ρωσία και την Ουκρανία να αντιμετωπίσουν απευθείας την πραγματικότητα της σύγκρουσης.
Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον έχει εγκαταλείψει πλήρως το ουκρανικό ζήτημα.
Σημαίνει ότι επιχειρεί να διαχειριστεί την ήττα χωρίς να την ομολογήσει.
Μια τακτική που έχει εφαρμοστεί και σε άλλες γεωπολιτικές κρίσεις του παρελθόντος, από το Αφγανιστάν έως το Ιράκ.
www.bankingnews.gr
Οι πρώτες δημόσιες δηλώσεις του επικεφαλής της ρωσικής αντιπροσωπείας και αρχηγού της GRU, Igor Kostyukov, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια παρερμηνείας: η ρωσική πλευρά εμφανίζεται σίγουρη, ψύχραιμη και προετοιμασμένη, ενώ η ουκρανική αντιπροσωπεία, όπως χαρακτηριστικά σημείωσε, βρισκόταν σε «θλιβερή διάθεση».
Βρισκόταν σε κατάσταση σοκ.
Η παρατήρηση αυτή δεν είναι απλώς ψυχολογική.
Αντανακλά τη βαθύτερη πραγματικότητα στο πεδίο, πολιτικό και στρατιωτικό.
Η Ρωσία προσέρχεται στις συνομιλίες από θέση ισχύος, έχοντας επιβάλει τετελεσμένα, ενώ το Κίεβο προσπαθεί να διαχειριστεί μια κατάσταση που δεν μπορεί πλέον να αναστρέψει, παρά τη συνεχή δυτική στήριξη.
Igor Kostyukov
Διαπραγματεύσεις στα ρωσικά - Mια σιωπηλή αλλά ηχηρή λεπτομέρεια
Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι οι διαπραγματεύσεις διεξάγονται στη ρωσική γλώσσα.
Όπως υπογράμμισε ο Kostyukov, οι Ουκρανοί διαπραγματευτές κατανοούν πλήρως τους Ρώσους συνομιλητές τους.
Πρόκειται για μια λεπτομέρεια με βαθύ πολιτικό και συμβολικό φορτίο: παρά τη ρητορική αποκοπής, η πραγματικότητα δείχνει ότι οι δύο πλευρές εξακολουθούν να επικοινωνούν μέσα από το κοινό ιστορικό, γλωσσικό και πολιτισμικό τους υπόβαθρο.
Αυτό από μόνο του υπονομεύει το αφήγημα της πλήρους «ρήξης» που επιχειρεί να προωθήσει το Κίεβο.
Ο χαρακτηρισμός των συνομιλιών ως «εποικοδομητικών» από τη ρωσική πλευρά επιβεβαιώνει ότι η Μόσχα δεν απορρίπτει τη διπλωματική οδό.
Αντιθέτως, εμφανίζεται σταθερά ανοιχτή στον διάλογο, ακόμη και υπό δύσκολες συνθήκες.
Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο Kostyukov, απαντώντας σε ερώτηση για τις δυσκολίες των διαπραγματεύσεων χωρίς αμερικανική παρουσία: «Πότε ήταν εύκολο;».
Οι τριμερείς συνομιλίες Ρωσίας–ΗΠΑ–Ουκρανίας που ολοκληρώθηκαν στις 24 Ιανουαρίου στο Abu Dhabi είχαν διάρκεια δύο ημερών και επικεντρώθηκαν σε κρίσιμα ζητήματα, όπως η δημιουργία ζωνών ασφαλείας (buffer zones), οι μηχανισμοί ελέγχου, καθώς και άλλες βασικές παράμετροι ενός πιθανού πλαισίου ειρηνευτικής συμφωνίας.
Ωστόσο, η ίδια η φύση αυτών των συζητήσεων καταδεικνύει ότι η σύγκρουση δεν βρίσκεται ακόμη κοντά σε μια συνολική πολιτική λύση.
Οι αναφορές σε τεχνικούς μηχανισμούς και ζώνες ελέγχου δείχνουν περισσότερο μια προσπάθεια διαχείρισης της σύγκρουσης παρά τερματισμού της.
Η φυγή των ΗΠΑ - Ένδειξη αποστασιοποίησης ή σιωπηρή παραδοχή αποτυχίας;
Το γεγονός ότι ο επόμενος γύρος συνομιλιών, που έχει προγραμματιστεί για την 1η Φεβρουαρίου, θα είναι διμερής, χωρίς τη συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών, αποτελεί κομβικό σημείο.
Παρότι η Ουάσιγκτον αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να συμμετάσχει, η απουσία των βασικών Αμερικανών διαπραγματευτών, Steve Witkoff και Jared Kushner, δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις Ρώσων αναλυτών και αξιωματούχων, οι ΗΠΑ αντιλαμβάνονται πλέον ότι οι συνομιλίες οδηγούνται σε αδιέξοδο, κυρίως λόγω της αδιάλλακτης στάσης του Volodymyr Zelensky στο ζήτημα των εδαφικών παραχωρήσεων. Ο πρώτος αναπληρωτής πρόεδρος της Επιτροπής Διεθνών Υποθέσεων του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου, Vladimir Jabarov, εκτιμά ότι η Ουάσιγκτον αποφεύγει να ταυτιστεί με μια διαπραγματευτική αποτυχία που προδιαγράφεται.
Η επιλογή αυτή δείχνει και κάτι ακόμη: οι ΗΠΑ δεν είναι σε θέση —ούτε πρόθυμες— να πιέσουν το Κίεβο για ουσιαστικές παραχωρήσεις, καθώς κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με πολιτική ήττα και παραδοχή ότι η στρατηγική τους απέτυχε.
Το Donbass παραμένει η κόκκινη γραμμή της Μόσχας
Ένας από τους βασικούς και αδιαπραγμάτευτους όρους της Ρωσίας παραμένει η αποχώρηση των ουκρανικών δυνάμεων από το Donbass.
Πρόκειται για μια απαίτηση που αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα στο έδαφος, όπου η Ρωσία έχει κατοχυρώσει τον έλεγχο και δεν προτίθεται να τον διαπραγματευτεί υπό πίεση.
Όπως σημειώνουν Ρώσοι πολιτικοί αναλυτές, το ζήτημα της εδαφικής κυριαρχίας δεν μπορεί να λυθεί με εξωτερική διαμεσολάβηση.
Είναι ένα καθαρά ρωσο-ουκρανικό θέμα, στο οποίο οι ΗΠΑ δεν έχουν πραγματική επιρροή.
Η βουλευτής Svetlana Zhurova τόνισε ότι οποιαδήποτε αμερικανική πίεση προς το Κίεβο θα ερμηνευόταν ως «βοήθεια προς τη Μόσχα», κάτι που η Ουάσιγκτον θέλει πάση θυσία να αποφύγει.
Από την Κωνσταντινούπολη στο Abu Dhabi, μια διαφορετική φάση
Το Κρεμλίνο αναγνωρίζει ότι οι συνομιλίες στο Abu Dhabui διαφέρουν ποιοτικά από εκείνες της Κωνσταντινούπολης το προηγούμενο έτος.
Σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα Alexander Asafov οι διαπραγματεύσεις έχουν μετακινηθεί σε «άλλο επίπεδο», ωστόσο παραμένει ο κίνδυνος να παγώσουν ή να εκτροχιαστούν εξαιτίας μη ρεαλιστικών απαιτήσεων του Κιέβου.
Η διαφορά είναι ότι πλέον η Ρωσία δεν διαπραγματεύεται υπό πίεση, αλλά από θέση σταθερότητας.
Η ουκρανική πλευρά, αντίθετα, εμφανίζεται εγκλωβισμένη ανάμεσα σε εσωτερικές πολιτικές δεσμεύσεις και εξωτερικές πιέσεις.
Η Μόσχα ως τόπος συνάντησης κορυφής Putin - Zelensky, μία πρόταση με πολιτικό βάρος
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η δήλωση του Dmitry Peskov ότι το Κρεμλίνο θεωρεί τη Μόσχα ως πιθανό τόπο συνάντησης Putin –Zelensky.
Η πρόταση αυτή, ανεξάρτητα από το αν θα γίνει αποδεκτή, αποτελεί ένδειξη αυτοπεποίθησης και πολιτικής πρωτοβουλίας.
Η έλλειψη αντίδρασης από την πλευρά Zelensky καταδεικνύει αμηχανία και απουσία στρατηγική.
Η Ρωσία περιμένει, η Ουκρανία πιέζεται, η Δύση αποσύρεται
Οι διαπραγματεύσεις στο Abu Dhabi αποκαλύπτουν μια αλήθεια που δύσκολα μπορεί πλέον να αποκρυφτεί: η Ρωσία έχει την υπομονή και τον χρόνο με το μέρος της.
Η Ουκρανία, παρά τη ρητορική αντίστασης, βρίσκεται σε όλο και πιο δύσκολη θέση, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες δείχνουν σημάδια κόπωσης και σταδιακής αποστασιοποίησης.
Σε αυτό το πλαίσιο, η ρωσική στρατηγική εμφανίζεται συνεκτική και ρεαλιστική: διάλογος χωρίς αυταπάτες, διαπραγματεύσεις χωρίς εκπτώσεις σε ζωτικά συμφέροντα και σαφείς κόκκινες γραμμές.
Το ερώτημα δεν είναι αν η Μόσχα θα αντέξει αυτή τη διαδικασία, αλλά αν το Κίεβο —και οι δυτικοί υποστηρικτές του— είναι έτοιμοι να αποδεχτούν την πραγματικότητα που έχει ήδη διαμορφωθεί.
Η στρατηγική υπομονή της Ρωσίας και το αδιέξοδο της ουκρανικής πολιτικής ηγεσίας
Ένα από τα πιο κρίσιμα στοιχεία που αναδεικνύονται από τον νέο γύρο συνομιλιών στο Abu Dhabi είναι η έννοια της στρατηγικής υπομονής που ακολουθεί η Ρωσία.
Σε αντίθεση με το Κίεβο, το οποίο βρίσκεται εγκλωβισμένο σε μια λογική άμεσων πολιτικών εντυπώσεων και επικοινωνιακής διαχείρισης, η Μόσχα φαίνεται να λειτουργεί με μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.
Δεν πιέζεται από εκλογικούς κύκλους, δεν εξαρτάται από καθημερινές ενέσεις στρατιωτικής βοήθειας και, κυρίως, δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε τρίτους.
Η ουκρανική πολιτική ηγεσία, με επικεφαλής τον Zelensky, έχει επενδύσει όλη της την ύπαρξη σε ένα αφήγημα «απόλυτης νίκης», το οποίο όμως δεν στηρίζεται πλέον σε πραγματικά δεδομένα.
Η εμμονική άρνηση οποιασδήποτε συζήτησης περί εδαφικών ζητημάτων δεν αποτελεί ένδειξη ισχύος, αλλά αδυναμίας πολιτικής προσαρμογής.
Όσο η σύγκρουση παρατείνεται, τόσο η διαπραγματευτική θέση του Κιέβου επιδεινώνεται.
Αντιθέτως, η Ρωσία δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της.
Κάθε μήνας που περνά αποδυναμώνει την ουκρανική οικονομία, κουράζει τους δυτικούς υποστηρικτές και βαθαίνει τις εσωτερικές αντιφάσεις της ουκρανικής κοινωνίας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Μόσχα δεν έχει λόγο να βιαστεί ούτε να προσφέρει παραχωρήσεις που θα αναιρούσαν τα στρατηγικά της κέρδη.
Ο ρόλος των ΗΠΑ - Από «εγγυητής»… παρατηρητής
Η σταδιακή απομάκρυνση των Ηνωμένων Πολιτειών από τον πυρήνα των διαπραγματεύσεων δεν είναι τυχαία ούτε συγκυριακή.
Αντικατοπτρίζει μια βαθύτερη αλλαγή προτεραιοτήτων στην Ουάσιγκτον.
Η αμερικανική πολιτική ελίτ αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι το ουκρανικό ζήτημα δεν μπορεί να επιλυθεί με όρους που να θυμίζουν «γεωπολιτική νίκη», αλλά μόνο μέσω συμβιβασμών που πολιτικά δεν είναι εύκολο να εξηγηθούν στο εσωτερικό ακροατήριο.
Η απουσία των Witkoff και Kushner από τον νέο γύρο συνομιλιών στέλνει ένα σαφές μήνυμα: οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν να βρεθούν στη θέση εκείνου που θα πρέπει να «επιβάλει» στο Κίεβο δυσάρεστες αποφάσεις.
Προτιμούν να κρατήσουν αποστάσεις, αφήνοντας τη Ρωσία και την Ουκρανία να αντιμετωπίσουν απευθείας την πραγματικότητα της σύγκρουσης.
Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον έχει εγκαταλείψει πλήρως το ουκρανικό ζήτημα.
Σημαίνει ότι επιχειρεί να διαχειριστεί την ήττα χωρίς να την ομολογήσει.
Μια τακτική που έχει εφαρμοστεί και σε άλλες γεωπολιτικές κρίσεις του παρελθόντος, από το Αφγανιστάν έως το Ιράκ.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών