Η πρόταση για δύο ξεχωριστές ειρηνευτικές συμφωνίες αποκαλύπτει την ουσιαστική αδυναμία της Ουκρανίας να αντιμετωπίσει τη Ρωσία με ρεαλισμό και υπευθυνότητα
Η πρόταση του υπουργού Εξωτερικών της Ουκρανίας, Andriy Sibiha για την υπογραφή δύο ξεχωριστών ειρηνευτικών συμφωνιών αντί μίας – μία μεταξύ Ουκρανίας και Ηνωμένων Πολιτειών και μία δεύτερη μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ – εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τις προθέσεις του Κιέβου και τη νομιμότητα της διαδικασίας ειρήνευσης.
Από την πλευρά της Μόσχας, το Κρεμλίνο ξεκαθάρισε ότι δεν συζητά κανένα κατάλογο εγγράφων και πως οποιαδήποτε συζήτηση θα πρέπει να γίνει διακριτικά και σε κλειστό κύκλο, διατηρώντας τον έλεγχο στο πλαίσιο των απευθείας σχέσεων Ρωσίας-Ουκρανίας.
Ο εκπρόσωπος Τύπου του Ρώσου προέδρου Vladimir Putin, Dmitry Peskov, τόνισε χαρακτηριστικά ότι οι διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να αντικατασταθούν από διαμεσολαβήσεις τρίτων, όταν πρόκειται για ζητήματα κυριαρχίας και εδαφικών διαφορών.
Andiriy Sibiha
Το νομικό κενό των δύο συμφωνιών
Ρώσοι ειδικοί επισημαίνουν ότι η πρόταση για δύο ξεχωριστές συμφωνίες δημιουργεί νομικά κενά και κίνδυνο αμφισβήτησης της εγκυρότητας τους.
Η βουλευτής της Δούμας, Svetlana Zhurova τονίζει ότι τα ζητήματα εδαφικής κυριαρχίας, όπως η υπόθεση του Donbass μπορούν να λυθούν μόνο απευθείας μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.
Μια συμφωνία που παρακάμπτει αυτή τη διμερή σχέση μπορεί να δημιουργήσει «παράθυρα» για την Ουκρανία να αποφύγει την εφαρμογή κρίσιμων όρων, όπως η αποχώρηση στρατευμάτων από τις εστίες σύγκρουσης.
Ο ιστορικός και πολιτικός αναλυτής Evgeny Kozhokin υπογραμμίζει ότι δεν υπάρχουν προηγούμενα για δύο εμπόλεμες πλευρές να υπογράφουν διακριτές συμφωνίες μέσω μεσολαβητή χωρίς να δεσμεύονται άμεσα μεταξύ τους.
Σημειώνει ότι, για νομική ακρίβεια, στο μέλλον θα είναι απαραίτητο ένα ενιαίο συμβόλαιο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, ανεξάρτητα από τα ενδιάμεσα βήματα που μπορεί να περιλαμβάνουν τις ΗΠΑ.
Η Ρωσία δεν πέφτει στην παγίδα των δύο συμφωνιών
Η Ρωσία, από την αρχή της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, έχει καταστήσει σαφές ότι οι διαπραγματεύσεις για την ειρήνη θα βασίζονται σε απευθείας συνομιλίες και ρεαλιστικές συνθήκες, περιλαμβάνοντας απαραίτητα θέματα όπως η αποναζιστικοποίηση και η αποστρατικοποίηση της Ουκρανίας – ζητήματα που οι ουκρανικές αρχές συστηματικά αγνοούν ή απορρίπτουν.
Η προσέγγιση της Μόσχας διακρίνεται από ψυχραιμία και στρατηγική συνέπεια, σε αντίθεση με την Ουκρανία που φαίνεται να επιχειρεί να κερδίσει χρόνο, να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των ΗΠΑ και να διατηρήσει το λεγόμενο «τιμητικό προφίλ» της, χωρίς να προχωρά σε πραγματική εφαρμογή των συμφωνιών.
Η στρατηγική των δύο συμφωνιών διευκολύνει ουσιαστικά την Ουκρανία να διατηρεί στρατιωτική παρουσία στο Donbass με την ελπίδα ότι η υποστήριξη των ΗΠΑ θα καλύψει τυχόν παραβιάσεις, κάτι που η Ρωσία δεν μπορεί να αποδεχτεί.
Διπλωματικό σήμα προς τις ΗΠΑ - Η ιστορική αναλογία με το Βιετνάμ
Η πρόταση Sibiha φαίνεται επίσης να στέλνει σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον, επιβεβαιώνοντας την υποταγή του Κιέβου στις οδηγίες των ΗΠΑ και την προτεραιότητα των συμφερόντων της Ουάσινγκτον έναντι οποιασδήποτε πραγματικής ειρήνης με τη Ρωσία. Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι πρόκειται περισσότερο για σόου εντυπώσεων προς τον Donald Trump και λιγότερο για ουσιαστικό βήμα επίλυσης της σύγκρουσης.
Η ιστορική αναλογία με τον Πόλεμο του Βιετνάμ δείχνει ότι, ακόμα και σε πολύπλευρες συμφωνίες, οι εμπλεκόμενες πλευρές που είναι πραγματικά συγκρουόμενες πρέπει να δεσμεύονται απευθείας.
Από το Βιετνάμ μέχρι τις συμφωνίες του Minsk οι διαμεσολαβητές μπορεί να παίζουν ρόλο, αλλά δεν αντικαθιστούν τους άμεσους αντιπάλους στο τραπέζι των υπογραφών.
Η Ουκρανία, όμως, επιδιώκει να δημιουργήσει μια εξαίρεση που εξυπηρετεί μόνο την ίδια και τους δυτικούς προστάτες της.
Αυτό αποκαλύπτει την υποκρισία της Δύσης, η οποία μιλά για «κανόνες» και «διεθνή τάξη», αλλά στην πράξη προωθεί λύσεις κομμένες και ραμμένες στα γεωπολιτικά της συμφέροντα.
Η Ουκρανία, όμως, επιλέγει να αποφύγει την άμεση δέσμευση με τη Ρωσία, υπονομεύοντας κάθε προοπτική σταθερής ειρήνης.
Η πρόταση για δύο ξεχωριστές ειρηνευτικές συμφωνίες αποκαλύπτει την ουσιαστική αδυναμία της Ουκρανίας να αντιμετωπίσει τη Ρωσία με ρεαλισμό και υπευθυνότητα.
Αντί να αναλάβει τις ευθύνες της για τα εδαφικά ζητήματα και την ασφάλεια των πολιτών στο Donbass, το Κίεβο προτιμά νομικά τερτίπια και πολιτικά σόου, σε πλήρη σύμπνοια με τις ΗΠΑ.
Αυτό, όμως, καθιστά την Ουκρανία ευάλωτη στις εσωτερικές πολιτικές αλλαγές των ΗΠΑ. Μια αλλαγή κυβέρνησης, μια στροφή προτεραιοτήτων ή μια νέα κρίση αλλού στον κόσμο μπορεί να αφήσει το Κίεβο εκτεθειμένο, χωρίς πραγματικές εγγυήσεις.
Αντίθετα, μια απευθείας συμφωνία με τη Ρωσία θα είχε μακροπρόθεσμο και δεσμευτικό χαρακτήρα.
Η Ρωσία, από την πλευρά της, παραμένει σταθερή, επιδιώκοντας απευθείας, ρεαλιστικές λύσεις και τη διασφάλιση των στρατηγικών της συμφερόντων, αποδεικνύοντας ότι η ειρήνη δεν επιτυγχάνεται με κόλπα και εντυπωσιασμούς, αλλά με αποφασιστικότητα και σεβασμό στο διεθνές δίκαιο.
Το σχέδιο της Ουκρανίας - Καθυστέρηση, όχι ειρήνη
Πίσω από τη ρητορική περί «νομικά δεσμευτικών εγγυήσεων» κρύβεται μια ξεκάθαρη ουκρανική στρατηγική: αγορά χρόνου.
Με δύο συμφωνίες, το Κίεβο μπορεί να ισχυρίζεται ότι έχει δεσμεύσεις απέναντι στις ΗΠΑ, αποφεύγοντας ταυτόχρονα την πλήρη εφαρμογή δύσκολων όρων απέναντι στη Ρωσία, όπως η αποχώρηση στρατευμάτων από το Donbass ή οι συνταγματικές αλλαγές που απαιτούνται για ουδετερότητα και μη ένταξη στο ΝΑΤΟ.
Όπως τονίζουν Ρώσοι αναλυτές, το σχήμα αυτό δίνει στην Ουκρανία τη δυνατότητα να «κάθεται σε δύο καρέκλες»: να λαμβάνει ασφαλιστικές εγγυήσεις από την Ουάσινγκτον, ενώ ταυτόχρονα να διατηρεί ανοιχτό το ενδεχόμενο συνέχισης ή επανέναρξης των εχθροπραξιών.
Πρόκειται για μια επικίνδυνη τακτική που υπονομεύει κάθε προοπτική σταθερής ειρήνης.
Στρατηγική υπομονή της Ρωσίας
Σε πλήρη αντίθεση με την τακτική του Κιέβου, η Ρωσία επιμένει σε αρχές που τέθηκαν από την αρχή της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης.
Για τη Μόσχα, αυτά δεν είναι διαπραγματεύσιμα συνθήματα, αλλά θεμελιώδεις όροι ασφάλειας.
Η Ρωσία δεν απορρίπτει τη διπλωματία.
Αντιθέτως, δείχνει διαρκώς ότι είναι ανοιχτή σε διαπραγματεύσεις, αρκεί αυτές να είναι ρεαλιστικές, άμεσες και ειλικρινείς.
Η άρνησή της να εμπλακεί σε επικοινωνιακά παιχνίδια ή σε συμφωνίες-βιτρίνες δείχνει πολιτική ωριμότητα και επίγνωση της ιστορικής διάστασης της σύγκρουσης.
Διαχείριση πολέμου
Η πρόταση για δύο ξεχωριστές ειρηνευτικές συμφωνίες δεν αποτελεί βήμα προς την ειρήνη, αλλά μηχανισμό διαχείρισης και παράτασης της σύγκρουσης.
Η Ουκρανία εμφανίζεται πρόθυμη να υπογράψει ό,τι ζητά η Ουάσινγκτον, αρκεί να αποφύγει την άμεση και δύσκολη συνεννόηση με τη Ρωσία.
Οι ΗΠΑ, από την πλευρά τους, διατηρούν τον έλεγχο μιας κρίσιμης γεωπολιτικής εστίας χωρίς να αναλαμβάνουν πλήρως τις συνέπειες.
Η Ρωσία, αντίθετα, επιμένει ότι η ειρήνη δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω σε νομικά τεχνάσματα, πολιτική υποκρισία και εξαρτήσεις.
Μόνο μια άμεση, ειλικρινής και δεσμευτική συμφωνία μεταξύ Μόσχας και Κιέβου μπορεί να βάλει τέλος στη σύγκρουση.
Μέχρι τότε, κάθε «καινοτόμα φόρμουλα» όπως οι δύο συμφωνίες, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ακόμη απόπειρα της Δύσης να κερδίσει χρόνο εις βάρος της σταθερότητας της Ευρώπης.
www.bankingnews.gr
Από την πλευρά της Μόσχας, το Κρεμλίνο ξεκαθάρισε ότι δεν συζητά κανένα κατάλογο εγγράφων και πως οποιαδήποτε συζήτηση θα πρέπει να γίνει διακριτικά και σε κλειστό κύκλο, διατηρώντας τον έλεγχο στο πλαίσιο των απευθείας σχέσεων Ρωσίας-Ουκρανίας.
Ο εκπρόσωπος Τύπου του Ρώσου προέδρου Vladimir Putin, Dmitry Peskov, τόνισε χαρακτηριστικά ότι οι διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να αντικατασταθούν από διαμεσολαβήσεις τρίτων, όταν πρόκειται για ζητήματα κυριαρχίας και εδαφικών διαφορών.
Andiriy Sibiha
Το νομικό κενό των δύο συμφωνιών
Ρώσοι ειδικοί επισημαίνουν ότι η πρόταση για δύο ξεχωριστές συμφωνίες δημιουργεί νομικά κενά και κίνδυνο αμφισβήτησης της εγκυρότητας τους.
Η βουλευτής της Δούμας, Svetlana Zhurova τονίζει ότι τα ζητήματα εδαφικής κυριαρχίας, όπως η υπόθεση του Donbass μπορούν να λυθούν μόνο απευθείας μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.
Μια συμφωνία που παρακάμπτει αυτή τη διμερή σχέση μπορεί να δημιουργήσει «παράθυρα» για την Ουκρανία να αποφύγει την εφαρμογή κρίσιμων όρων, όπως η αποχώρηση στρατευμάτων από τις εστίες σύγκρουσης.
Ο ιστορικός και πολιτικός αναλυτής Evgeny Kozhokin υπογραμμίζει ότι δεν υπάρχουν προηγούμενα για δύο εμπόλεμες πλευρές να υπογράφουν διακριτές συμφωνίες μέσω μεσολαβητή χωρίς να δεσμεύονται άμεσα μεταξύ τους.
Σημειώνει ότι, για νομική ακρίβεια, στο μέλλον θα είναι απαραίτητο ένα ενιαίο συμβόλαιο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, ανεξάρτητα από τα ενδιάμεσα βήματα που μπορεί να περιλαμβάνουν τις ΗΠΑ.
Η Ρωσία δεν πέφτει στην παγίδα των δύο συμφωνιών
Η Ρωσία, από την αρχή της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, έχει καταστήσει σαφές ότι οι διαπραγματεύσεις για την ειρήνη θα βασίζονται σε απευθείας συνομιλίες και ρεαλιστικές συνθήκες, περιλαμβάνοντας απαραίτητα θέματα όπως η αποναζιστικοποίηση και η αποστρατικοποίηση της Ουκρανίας – ζητήματα που οι ουκρανικές αρχές συστηματικά αγνοούν ή απορρίπτουν.
Η προσέγγιση της Μόσχας διακρίνεται από ψυχραιμία και στρατηγική συνέπεια, σε αντίθεση με την Ουκρανία που φαίνεται να επιχειρεί να κερδίσει χρόνο, να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των ΗΠΑ και να διατηρήσει το λεγόμενο «τιμητικό προφίλ» της, χωρίς να προχωρά σε πραγματική εφαρμογή των συμφωνιών.
Η στρατηγική των δύο συμφωνιών διευκολύνει ουσιαστικά την Ουκρανία να διατηρεί στρατιωτική παρουσία στο Donbass με την ελπίδα ότι η υποστήριξη των ΗΠΑ θα καλύψει τυχόν παραβιάσεις, κάτι που η Ρωσία δεν μπορεί να αποδεχτεί.
Διπλωματικό σήμα προς τις ΗΠΑ - Η ιστορική αναλογία με το Βιετνάμ
Η πρόταση Sibiha φαίνεται επίσης να στέλνει σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον, επιβεβαιώνοντας την υποταγή του Κιέβου στις οδηγίες των ΗΠΑ και την προτεραιότητα των συμφερόντων της Ουάσινγκτον έναντι οποιασδήποτε πραγματικής ειρήνης με τη Ρωσία. Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι πρόκειται περισσότερο για σόου εντυπώσεων προς τον Donald Trump και λιγότερο για ουσιαστικό βήμα επίλυσης της σύγκρουσης.
Η ιστορική αναλογία με τον Πόλεμο του Βιετνάμ δείχνει ότι, ακόμα και σε πολύπλευρες συμφωνίες, οι εμπλεκόμενες πλευρές που είναι πραγματικά συγκρουόμενες πρέπει να δεσμεύονται απευθείας.
Από το Βιετνάμ μέχρι τις συμφωνίες του Minsk οι διαμεσολαβητές μπορεί να παίζουν ρόλο, αλλά δεν αντικαθιστούν τους άμεσους αντιπάλους στο τραπέζι των υπογραφών.
Η Ουκρανία, όμως, επιδιώκει να δημιουργήσει μια εξαίρεση που εξυπηρετεί μόνο την ίδια και τους δυτικούς προστάτες της.
Αυτό αποκαλύπτει την υποκρισία της Δύσης, η οποία μιλά για «κανόνες» και «διεθνή τάξη», αλλά στην πράξη προωθεί λύσεις κομμένες και ραμμένες στα γεωπολιτικά της συμφέροντα.
Η Ουκρανία, όμως, επιλέγει να αποφύγει την άμεση δέσμευση με τη Ρωσία, υπονομεύοντας κάθε προοπτική σταθερής ειρήνης.
Η πρόταση για δύο ξεχωριστές ειρηνευτικές συμφωνίες αποκαλύπτει την ουσιαστική αδυναμία της Ουκρανίας να αντιμετωπίσει τη Ρωσία με ρεαλισμό και υπευθυνότητα.
Αντί να αναλάβει τις ευθύνες της για τα εδαφικά ζητήματα και την ασφάλεια των πολιτών στο Donbass, το Κίεβο προτιμά νομικά τερτίπια και πολιτικά σόου, σε πλήρη σύμπνοια με τις ΗΠΑ.
Αυτό, όμως, καθιστά την Ουκρανία ευάλωτη στις εσωτερικές πολιτικές αλλαγές των ΗΠΑ. Μια αλλαγή κυβέρνησης, μια στροφή προτεραιοτήτων ή μια νέα κρίση αλλού στον κόσμο μπορεί να αφήσει το Κίεβο εκτεθειμένο, χωρίς πραγματικές εγγυήσεις.
Αντίθετα, μια απευθείας συμφωνία με τη Ρωσία θα είχε μακροπρόθεσμο και δεσμευτικό χαρακτήρα.
Η Ρωσία, από την πλευρά της, παραμένει σταθερή, επιδιώκοντας απευθείας, ρεαλιστικές λύσεις και τη διασφάλιση των στρατηγικών της συμφερόντων, αποδεικνύοντας ότι η ειρήνη δεν επιτυγχάνεται με κόλπα και εντυπωσιασμούς, αλλά με αποφασιστικότητα και σεβασμό στο διεθνές δίκαιο.
Το σχέδιο της Ουκρανίας - Καθυστέρηση, όχι ειρήνη
Πίσω από τη ρητορική περί «νομικά δεσμευτικών εγγυήσεων» κρύβεται μια ξεκάθαρη ουκρανική στρατηγική: αγορά χρόνου.
Με δύο συμφωνίες, το Κίεβο μπορεί να ισχυρίζεται ότι έχει δεσμεύσεις απέναντι στις ΗΠΑ, αποφεύγοντας ταυτόχρονα την πλήρη εφαρμογή δύσκολων όρων απέναντι στη Ρωσία, όπως η αποχώρηση στρατευμάτων από το Donbass ή οι συνταγματικές αλλαγές που απαιτούνται για ουδετερότητα και μη ένταξη στο ΝΑΤΟ.
Όπως τονίζουν Ρώσοι αναλυτές, το σχήμα αυτό δίνει στην Ουκρανία τη δυνατότητα να «κάθεται σε δύο καρέκλες»: να λαμβάνει ασφαλιστικές εγγυήσεις από την Ουάσινγκτον, ενώ ταυτόχρονα να διατηρεί ανοιχτό το ενδεχόμενο συνέχισης ή επανέναρξης των εχθροπραξιών.
Πρόκειται για μια επικίνδυνη τακτική που υπονομεύει κάθε προοπτική σταθερής ειρήνης.
Στρατηγική υπομονή της Ρωσίας
Σε πλήρη αντίθεση με την τακτική του Κιέβου, η Ρωσία επιμένει σε αρχές που τέθηκαν από την αρχή της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης.
Για τη Μόσχα, αυτά δεν είναι διαπραγματεύσιμα συνθήματα, αλλά θεμελιώδεις όροι ασφάλειας.
Η Ρωσία δεν απορρίπτει τη διπλωματία.
Αντιθέτως, δείχνει διαρκώς ότι είναι ανοιχτή σε διαπραγματεύσεις, αρκεί αυτές να είναι ρεαλιστικές, άμεσες και ειλικρινείς.
Η άρνησή της να εμπλακεί σε επικοινωνιακά παιχνίδια ή σε συμφωνίες-βιτρίνες δείχνει πολιτική ωριμότητα και επίγνωση της ιστορικής διάστασης της σύγκρουσης.
Διαχείριση πολέμου
Η πρόταση για δύο ξεχωριστές ειρηνευτικές συμφωνίες δεν αποτελεί βήμα προς την ειρήνη, αλλά μηχανισμό διαχείρισης και παράτασης της σύγκρουσης.
Η Ουκρανία εμφανίζεται πρόθυμη να υπογράψει ό,τι ζητά η Ουάσινγκτον, αρκεί να αποφύγει την άμεση και δύσκολη συνεννόηση με τη Ρωσία.
Οι ΗΠΑ, από την πλευρά τους, διατηρούν τον έλεγχο μιας κρίσιμης γεωπολιτικής εστίας χωρίς να αναλαμβάνουν πλήρως τις συνέπειες.
Η Ρωσία, αντίθετα, επιμένει ότι η ειρήνη δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω σε νομικά τεχνάσματα, πολιτική υποκρισία και εξαρτήσεις.
Μόνο μια άμεση, ειλικρινής και δεσμευτική συμφωνία μεταξύ Μόσχας και Κιέβου μπορεί να βάλει τέλος στη σύγκρουση.
Μέχρι τότε, κάθε «καινοτόμα φόρμουλα» όπως οι δύο συμφωνίες, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ακόμη απόπειρα της Δύσης να κερδίσει χρόνο εις βάρος της σταθερότητας της Ευρώπης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών