Ο Maximilian Krah βουλευτής στην Bundestag και από τα ηγετικά στελέχη της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (Alternative für Deutschland), εξετάζει τις συνέπειες και τις ευκαιρίες από την ανατροπή στα γεωπολιτικά δεδομένα που έχει φέρει το διαζύγιο του Donald Trump με την Ευρώπη και η επιστροφή στις ζώνες επιρροής.
Ο Donald Trump μετασχηματίζει τον κόσμο - σε αυτό δεν μπορεί να διαφωνήσει όποιος παρακολουθεί τις ραγδαίες εξελίξεις.
Η εξωτερική πολιτική δεν κρύβεται πλέον πίσω από νομικά προσχήματα - γίνεται πραγματιστική.
Δεν βασίζεται πια σε «αξίες», είτε αυτές είναι αριστερές-φιλελεύθερες-woke είτε νεοσυντηρητικές, και δεν δρα πλέον οικουμενικά μέσα από πολυμερείς δομές, αλλά μέσω διμερών συμφωνιών και ισορροπιών ισχύος (ειρήνη διά της ισχύος).
Αυτές λαμβάνουν υπόψη τη συγκεκριμένη γεωγραφική, πολιτισμική, πολιτισμική, οικονομική και πολιτική κατάσταση στις μεγάλες περιφερειακές σφαίρες [Grossraeume] του κόσμου.
Η Γερμανία μπορεί να επιτύχει σε αυτή τη νέα τάξη, αλλά σήμερα κυβερνάται από μια πολιτική ελίτ που δεν την κατανοεί διανοητικά, πόσο μάλλον ξέρει πώς να την αξιοποιήσει.
Αυτές είναι οι κεντρικές θέσεις του κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία το οποίο αναμένεται στο εγγύς μέλλον να συμμετάσχει σε κυβέρνηση και ετοιμάζεται για πλήρη ρήξη τόσο με το γερμανικό κατεστημένο όσο και με το κατεστημένο των Βρυξελλών.
Στο άρθρο του για νέα παγκόσμια τάξη που διαμορφώνει ο καταλύτης για της γεωπολιτικές εξελίξεις Donald Trump, ο Maximilian Krah βουλευτής στην Bundestag και από τα ηγετικά στελέχη της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (Alternative für Deutschland) εξετάζει τις συνέπειες και τις ευκαιρίες για τη Γερμανία και πώς μπορεί να ανακάμψει η χώρα από την οικονομική και πολιτική παρακμή.
Από την Ευρωπαϊκή Ένωση στην πραγματική Ευρώπη - Η Ουκρανική παγίδα
Επισημαίνει ότι η απόρριψη του πολυμερισμού ως δομής και του αριστερού φιλελευθερισμού ως περιεχομένου από τις ΗΠΑ πλήττει ευθέως την ΕΕ.
Είναι προφανές ότι ο Trump δεν πιστεύει στην ΕΕ και ότι επιθυμεί μια νέα Ευρώπη.
Αυτό περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα της AfD από το 2013.
Ο μοχλός για την αναδιάρθρωση της Ευρώπης είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία.
Οι Δυτικοευρωπαίοι έχουν αναγάγει τη στήριξη προς την Ουκρανία σε ζήτημα αρχής και πλέον είναι αιχμάλωτοι των ίδιων τους των μεγαλόστομων διακηρύξεων.
Τα αμερικανικά σχέδια ειρήνης μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας περιλαμβάνουν, επομένως, πάντα άμεση πρόσβαση της Ουκρανίας στην αγορά της ΕΕ και ταχεία ένταξη στην Ένωση.
Αφού οι Δυτικοευρωπαίοι έδιναν διαρκώς τέτοιες υποσχέσεις στην Ουκρανία, τώρα θα πρέπει να τις τηρήσουν.
Ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Viktor Orban, από την πλευρά του, έχει δηλώσει ότι θα συμφωνήσει στην ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ μόνο εάν γίνει δεκτή και η Σερβία, κάτι που πιθανότατα θα επεκταθεί σε ολόκληρα τα Δυτικά Βαλκάνια.
Ακόμη και σε περίπτωση εκλογικής ήττας του Orban την άνοιξη του τρέχοντος έτους, αυτή η ουγγρική θέση είναι πιθανό να διατηρηθεί.
Ωστόσο, η ΕΕ δεν μπορεί, στη σημερινή της μορφή, να αφομοιώσει μια διεύρυνση που θα περιλαμβάνει την Ουκρανία, πόσο μάλλον τα Δυτικά Βαλκάνια.
Ιδίως η αγροτική πολιτική και η πολιτική συνοχής, που αντιστοιχούν σχεδόν στο 70% του προϋπολογισμού της ΕΕ, δεν θα μπορούν πλέον να εφαρμοστούν στη σημερινή τους μορφή.
Επιπλέον, η ΕΕ δεν θα μπορεί να λειτουργεί αποτελεσματικά έχοντας στο πλευρό της τη διαβόητα διεφθαρμένη Ουκρανία, της οποίας η περαιτέρω πολιτική εξέλιξη μετά τη συμφωνία ειρήνης είναι εντελώς απρόβλεπτη, ενώ θα διαθέτει και δικαίωμα veto στο Συμβούλιο.
Θα απαιτηθεί, επομένως, μεταρρύθμιση πριν από αυτή τη διεύρυνση, η οποία δεν θα οδηγήσει προς το παρόν σε περαιτέρω ολοκλήρωση, αλλά σε αποσύνθεση.
Η ΕΕ θα είναι μεγαλύτερη, αλλά ταυτόχρονα θα υποβαθμιστεί στο καθεστώς μιας απλής οικονομικής κοινότητας χωρίς γεωπολιτικό αποτύπωμα.
Το πολιτικό εγχείρημα έχει τελειώσει, όχι μόνο λόγω της Ουκρανίας, αλλά και επειδή ορισμένα κράτη-μέλη προβλέψιμα θα προτιμήσουν καλές σχέσεις με την Ουάσιγκτον αντί με τις Βρυξέλλες, ή επειδή ευρωσκεπτικιστικά κόμματα θα κερδίσουν εκλογές.
Το κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής στο Βερολίνο δεν είναι προετοιμασμένο για αυτή την αλλαγή, επισημαίνει το ηγετικό στέλεχος της AfD.
Αν ρωτήσει κανείς εκπροσώπους του κυβερνώντος ενιαίου κόμματος Χριστιανοδημοκρατών, Σοσιαλιστών και Πρασίνων για το όραμά τους για την Ευρώπη, αυτό είναι μια διαρκώς αυξανόμενη ολοκλήρωση της ΕΕ μέχρι ένα ευρωπαϊκό ομοσπονδιακό κράτος.
Σημειώνει ότι δεν αναγνωρίζεται το γεγονός ότι από τις τρεις μεγάλες οικονομικές περιοχές της Βόρειας Αμερικής, της Νοτιοανατολικής Ασίας και της Ευρώπης, η ΕΕ είναι εκείνη με τη χαμηλότερη ανάπτυξη, τη μικρότερη παραγωγη καινοτομίας αλλά τη μεγαλύτερη πυκνότητα ρυθμίσεων, ενώ ταυτόχρονα συρρικνώνεται δημογραφικά και δεν μπορεί καν να αμυνθεί .
Όμως κανείς δεν μπορεί να κυβερνά ενάντια στην πραγματικότητα, ούτε καν οι Γερμανοί πολιτικοί.\ Η ΕΕ δεν αποδίδει.
Κατά συνέπεια, δεν θα μπορέσει να επιβιώσει από τις αναπόφευκτες αλλαγές που θα προκαλέσει η ειρήνη στην Ουκρανία.
Η προτεινόμενη λύση του ευρωπαϊκού πολιτικού κατεστημένου στο Βερολίνο, τις Βρυξέλλες και το Παρίσι παραμένει εντός του συμβατικού πλαισίου.
Ενάντια στο γαλλογερμανικό άξονα
Υπάρχουν σχέδια ενίσχυσης της γαλλογερμανικής συνεργασίας.
Αυτό θα δημιουργούσε μια λιγότερο ολοκληρωμένη αλλά μεγαλύτερη ΕΕ, με έναν πολιτικά ενοποιημένο γαλλογερμανικό πυρήνα.
Η ιδέα αυτή συγκρούεται με τη νέα αμερικανική πολιτική και δεν είναι ούτε οικονομικά ούτε πολιτικά συμφέρουσα για τη Γερμανία.
Η AfD θα είναι το μόνο κόμμα που θα απορρίψει αυτή την ιδέα και έτσι θα ευθυγραμμιστεί με την αμερικανική πολιτική για την Ευρώπη.
Αυτό είναι πολύ εύκολο, διότι τα οικονομικά δεδομένα είναι εναντίον της ιδέας των ευρωκρατών.
Η Γαλλία υποφέρει από ένα διαρθρωτικό δημοσιονομικό έλλειμμα.
Οι κρατικές δαπάνες της είναι υπερβολικά υψηλές. Το μερίδιο του κράτους στο ΑΕΠ ανέρχεται στο 57%.
Το μεγαλύτερο κονδύλι είναι οι συντάξεις, στις οποίες δαπανάται περίπου το ένα τέταρτο του προϋπολογισμού, συμπεριλαμβανομένων και των συντάξεων στρατιωτικών, αστυνομικών κ.λπ.
Οι φόροι έχουν ήδη ξεπεράσει κάθε εύλογο όριο.
Η συνολική απορρύθμιση, ιδίως της αγοράς εργασίας, καθώς και οι περικοπές στον προϋπολογισμό – και άρα στο μεγαλύτερο κονδύλι, τις συντάξεις – είναι αναπόφευκτες.
Ωστόσο, καμία πολιτική παράταξη δεν είναι διατεθειμένη να το πράξει.
Αντιθέτως, τόσο η αριστερή αντιπολίτευση – από τον Melenchon – όσο και η δεξιά αντιπολίτευση – από τη Le Pen – επιθυμούν περαιτέρω αύξηση των κρατικών δαπανών, στο 64% και 63% του ΑΕΠ αντίστοιχα.
Είναι αδιανόητο πώς μπορεί να μειωθεί το έλλειμμα στο υπάρχον πολιτικό πλαίσιο.
Παράλληλα, η Γαλλία δεν μπορεί να συνεχίσει να δανείζεται λόγω των κριτηρίων του Maastricht.
Αν το έκανε, θα έπρεπε να αντιμετωπίσει αισθητά υψηλότερα επιτόκια, τα οποία δεν μπορεί να αντέξει.
Εξαρτάται, επομένως, από το αν η Γερμανία θα αναλάβει εγγυήσεις για νέα χρέη ή θα καταβάλει άμεσες πληρωμές.
Μια πιθανή δικαιολόγηση θα μπορούσε να είναι, για παράδειγμα, η ανακήρυξη της γαλλικής πυρηνικής δύναμης («Force de Frappe») ως «ευρωπαϊκής», πράγμα που σε αυτή τη διάταξη θα σήμαινε: η Γερμανία πληρώνει, η Γαλλία διατάζει.
Είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να ανεχθούν ένα τέτοιο «ευρωπαϊκό», δηλαδή πολυμερές, πυρηνικό σχέδιο, ιδίως επειδή θα στρεφόταν ξεκάθαρα κατά της νέας Pax Americana.
Είναι επίσης απαράδεκτο για ένα πατριωτικό κόμμα όπως η AfD να στηρίζει μόνιμα το δημοσιονομικό έλλειμμα μιας εταίρου χώρας, είτε μέσω εγγυήσεων δανείων είτε μέσω πληρωμών.
Αυτή η λύση δεν έχει ούτε στρατηγική λογική: η Γαλλία δεν είναι αναπτυσσόμενη αγορά, αντιμετωπίζει σοβαρά εσωτερικά πολιτικά προβλήματα, δεν διαθέτει καινοτόμο βιομηχανία πέρα από την παραγωγή ειδών πολυτελείας και προσφέρει περιορισμένες προοπτικές.
Ιστορικά, αυτή η λύση θα σήμαινε μια εθελοντική επιστροφή στον Ναπολέοντα, εναντίον του οποίου γεννήθηκε κάποτε η γερμανική εθνική ιδέα: μια Συνομοσπονδία του Ρήνου 2.0.
Η νέα Νοτιοανατολική Στρατηγική
Η Γερμανία πρέπει να αξιοποιήσει μόνη της την ευκαιρία που φέρνει ο Donald Trump και να γίνει ο καλύτερος φίλος της Αμερικής στην Ευρώπη. Η λύση σε αυτό είναι μια νέα «Νοτιοανατολική Στρατηγική», επισημαίνει ο Maximilian Krah.
Ο παραδοσιακός χώρος απήχησης της γερμανικής πολιτικής και κουλτούρας είναι η Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Οι χώρες αυτών των περιοχών συνδέονται στενά με τη Γερμανία ιστορικά, πολιτισμικά και οικονομικά και, λόγω των μεταναστευτικών ροών των τελευταίων δεκαετιών, και δημογραφικά, σημειώνει ο βουλευτής της AfD.
Η Γερμανία ήδη διαδραματίζει ηγετικό ρόλο για αυτές.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία πρέπει να αποδεσμευτεί από τη μονομερή στροφή προς τη Δύση που επιβλήθηκε από τη διαίρεση της Ευρώπης και να επανανακαλύψει τον κλασικό χώρο γερμανικής επιρροής.
Συγκεκριμένα, η Γερμανία πρέπει να προσφέρει ηγεσία στις χώρες της Κεντρικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Αυτό περιλαμβάνει συνεργασία στους στρατιωτικούς και επιστημονικούς τομείς, ενθάρρυνση των γερμανικών επιχειρήσεων να επενδύσουν, στήριξη διασυνοριακών έργων υποδομής και forum πολιτικού συντονισμού, παρόμοια με το σχήμα του Visegrad για τη λήψη αποφάσεων σε βασικά πολιτικά ζητήματα.
Η αναπροσαρμογή της ευρωπαϊκής πολιτικής της Γερμανίας προς τα νοτιοανατολικά ανοίγει επίσης τον δρόμο προς την Τουρκία, τον γεωστρατηγικό άσο των επόμενων δεκαετιών.
O κρίσιμος γεωπολιτικός ρόλος της Τουρκίας
Υπό την ηγεσία του Προέδρου Recep Tayyip Erdogan, η Τουρκία εξελίχθηκε σε ανεξάρτητη περιφερειακή δύναμη, επισημαίνει ο Krah .
Εξηγεί ότι οικονομικά έχει ενισχυθεί θεαματικά. Λαμβάνοντας υπόψη τις ισοτιμίες αγοραστικής δύναμης, έχει ήδη ξεπεράσει την Ιταλία σε οικονομική παραγωγή και μέχρι το τέλος της δεκαετίας θα έχει ξεπεράσει και τη Γαλλία.
Λόγω της γεωγραφικής της θέσης, επηρεάζει την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία.
Ειδικά στην Κεντρική Ασία διαδραματίζει ολοένα και πιο κεντρικό ρόλο ως ο δεύτερος μεγαλύτερος ξένος άμεσος επενδυτής μετά την Κίνα, εξισορροπώντας έτσι την κινεζική επιρροή, την οποία οι ΗΠΑ βλέπουν εξαιρετικά επικριτικά.
Σημειώνει ότι η Τουρκία βρίσκεται σε παρόμοια θέση με τη Γερμανία όσον αφορά τις σχέσεις με τις ΗΠΑ: υπάρχει η δυνατότητα σύναψης μιας ευνοϊκής συμφωνίας στη μεταπολυμερή τάξη και να γίνει «ο καλύτερος φίλος της Αμερικής» στην περιοχή της.
Λόγω της ιστορικά στενής εταιρικής σχέσης Γερμανίας-Τουρκίας, της σημαντικής τουρκικής μεταναστευτικής κοινότητας στη Γερμανία και παρόμοιων συμφερόντων εξωτερικής πολιτικής, η προοπτική στενής γερμανοτουρκικής συνεργασίας είναι σχεδόν αυτονόητη.
Αν χαράξει κανείς μια γραμμή που συνδέει το Βερολίνο με την Άγκυρα στον χάρτη, αυτή αντιστοιχεί στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής πολιτικής στην Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη και οδηγεί σε μια συνεκτική ευρωπαϊκή στρατηγική.
Αυτό θα έβρισκε εύκολα τη στήριξη τόσο των ΗΠΑ όσο και της Ρωσίας.
Η νέα γεωπολιτική Μεγάλη Περιοχή / Grossraum
Η Γερμανία θα συνέχιζε τις εξελίξεις της περιόδου πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως τις είχε αρχικά οραματιστεί ο Friedrich List, οι οποίες οδήγησαν σε μια άνευ προηγουμένου ανάπτυξη.
Στρατηγικά, οι αναπτυσσόμενες οικονομίες και οι φυσικοί πόροι της Κεντρικής Ασίας ανοίγονται έτσι στις ευρωπαϊκές επενδύσεις και στο εμπόριο μέσω της Τουρκίας.
Η ενσωμάτωση της Τουρκίας στις ευρωπαϊκές πολιτικές και οικονομικές δομές είναι επίσης σημαντική για τη σταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής.
Η Τουρκία υπήρξε παραδοσιακά παράγοντας στην περιοχή και διατηρεί ανθεκτικές σχέσεις με το Ισραήλ.
Μια Τουρκία που είναι οικονομικά ενταγμένη στη μετα-ΕΕ οικονομική ζώνη και προσανατολίζεται επίσης προς την Κεντρική Ασία δεν έχει στρατηγικό συμφέρον να έρθει σε συγκρούσεις με το Ισραήλ στη Συρία ή αλλού, αλλά θα συνάπτει συμφωνίες για την εξυπηρέτηση των δικών της σκοπών.
Από την αντίθεση στη Ρωσία στη συνεργασία
Επισημαίνει ότι η αλλαγή παραδείγματος που φέρνει ο Trump είναι πιο εμφανής στη στάση απέναντι στη Ρωσία.
Η κυβέρνηση του Joe Biden κυριαρχούνταν ακόμη από παράγοντες που είχαν μείνει diaνοητικά στον Ψυχρό Πόλεμο και ήθελαν να κερδίσουν τον αγώνα κατά της Σοβιετικής Ένωσης – εναντίον της Ρωσίας.
Για να το πετύχουν, προκάλεσαν τη σύγκρουση στην Ουκρανία και η Ρωσία τους έκανε τη χάρη να πέσει στην παγίδα.
Αυτή η δυτική πολιτική ανάγκασε τη Ρωσία να γίνει ο μικρότερος εταίρος της Κίνας στην παγκόσμια πολιτική.
Όμως, επειδή δεν είναι η Ρωσία αλλά η Κίνα που αμφισβητεί τις ΗΠΑ οικονομικά, τεχνολογικά και πολιτικά, η νέα κυβέρνηση αναζητά τρόπους να εντάξει τη Ρωσία στη νέα, μεταφιλελεύθερη Pax Americana.
Ο Henry Kissinger είχε κάποτε εξουδετερώσει τη Σοβιετική Ένωση φέρνοντας την Κίνα, τότε την ασθενέστερη από τις τρεις παγκόσμιες δυνάμεις, στο πλευρό των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Trump θα παίξει αντίστροφη στρατηγική από τον Kissinger: θα ασκήσει πίεση στην Κίνα κερδίζοντας ξανά τη Ρωσία ως εταίρο.
Τον διευκολύνει το γεγονός ότι η Ρωσία έχει αποδυναμωθεί σημαντικά.
Η άνοδος της Τουρκίας δεν την εκτόπισε μόνο από τη Συρία, αλλά την έφερε και πίσω οικονομικά στην Κεντρική Ασία σε σχέση με την Κίνα και την Τουρκία.
Το Αζερμπαϊτζάν μετακινήθηκε από τη ρωσική στη τουρκική σφαίρα επιρροής και ακόμη και η φτωχή Αρμενία απομακρύνθηκε από τη Ρωσία.
Πιθανότατα, η Ρωσία θα χάσει και το Ιράν ως εταίρο στη Μέση Ανατολή.
Υποφέρει επίσης από δημογραφικά προβλήματα παρόμοια με εκείνα της Δυτικής Ευρώπης.
Παραδοσιακά φοβάται ότι η Κίνα θα μπορούσε να καταλάβει τη Σιβηρία.
Της λείπουν τα χρήματα και η τεχνολογία για την εκμετάλλευση των τεράστιων ορυκτών της πόρων.
Στο πλαίσιο μιας ανανεωμένης εταιρικής σχέσης με τις ΗΠΑ, μπορεί να εξισορροπήσει την Κίνα, να εκμεταλλευτεί τους φυσικούς της πόρους και να ανακτήσει τη θέση της στον κόσμο.
Είναι προβλέψιμο - σημειώνειι ο Krah - ότι ο Trump θα κάνει στη Ρωσία μια «πρόταση που δεν μπορεί να αρνηθεί».
Οι χαμένοι θα είναι η Ουκρανία και οι Δυτικοευρωπαίοι, οι οποίοι αγκάλιασαν άθελά τους την υπόθεση της κυβέρνησης του Κιέβου και θα κληθούν τώρα να επωμιστούν το κόστος της ανοικοδόμησης, καθώς και τη διαφθορά που τη συνοδεύει.
Χαμένος θα είναι και η Πολωνία, η οποία αντλούσε ισχύ στην εξωτερική της πολιτική από την εχθρότητα προς τη Ρωσία, αλλά θα χάσει τη σημασία της σε περίπτωση αμερικανο-ρωσικού συμβιβασμού.
Για τη Γερμανία υπάρχει η ευκαιρία να οικοδομήσει πάνω στην παραδοσιακή εδώ και αιώνες γερμανο-ρωσική συνεργασία, η οποία έχει και δημογραφική βάση λόγω της μετανάστευσης από την πρώην Σοβιετική Ένωση από τη δεκαετία του 1990 και μετά.
Σε μεγάλα τμήματα του γερμανικού πληθυσμού υπάρχει επίσης συναισθηματική εγγύτητα προς τη Ρωσία, τον πολιτισμό και τον λαό της, η οποία ανταποδίδεται και από τη ρωσική πλευρά.
Πάνω σε αυτό μπορεί να οικοδομηθεί μια νέα εταιρική σχέση στο πλαίσιο της Pax Americana του Trump, η οποία θα επιτρέψει επίσης την ανακατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου Nordstream, εάν χρειαστεί με αμερικανικό κεφάλαιο.
Από το πολυπολικό συστήμα στο διπολικό
Η φιλελεύθερη, πολυμερής αμερικανική ηγεμονία αποτελούσε απειλή για όποιον πίστευε στον δικό του δρόμο προς το μέλλον, βασισμένο στις τοπικές παραδόσεις.
Οι «αξίες» που χρησιμοποιούνταν για να δικαιολογηθεί η παγκόσμια πολιτική ισχύος μέχρι το τέλος των ετών της προεδρίας Biden ήταν αυτό που ο Πάπας Ιωάννης Παύλος II αποκάλεσε «κουλτούρα του θανάτου».
Η νεοσυντηρητική απάντηση σε αυτό δεν ήταν παρά μια απάτη ετικέτας - τώρα αρχίζει το γεωπολιτικό παιχνίδι μοιράσματος του κόσμοι, καταλήγει ο Maximilian Krah.
www.bankingnews.gr
Η εξωτερική πολιτική δεν κρύβεται πλέον πίσω από νομικά προσχήματα - γίνεται πραγματιστική.
Δεν βασίζεται πια σε «αξίες», είτε αυτές είναι αριστερές-φιλελεύθερες-woke είτε νεοσυντηρητικές, και δεν δρα πλέον οικουμενικά μέσα από πολυμερείς δομές, αλλά μέσω διμερών συμφωνιών και ισορροπιών ισχύος (ειρήνη διά της ισχύος).
Αυτές λαμβάνουν υπόψη τη συγκεκριμένη γεωγραφική, πολιτισμική, πολιτισμική, οικονομική και πολιτική κατάσταση στις μεγάλες περιφερειακές σφαίρες [Grossraeume] του κόσμου.
Η Γερμανία μπορεί να επιτύχει σε αυτή τη νέα τάξη, αλλά σήμερα κυβερνάται από μια πολιτική ελίτ που δεν την κατανοεί διανοητικά, πόσο μάλλον ξέρει πώς να την αξιοποιήσει.
Αυτές είναι οι κεντρικές θέσεις του κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία το οποίο αναμένεται στο εγγύς μέλλον να συμμετάσχει σε κυβέρνηση και ετοιμάζεται για πλήρη ρήξη τόσο με το γερμανικό κατεστημένο όσο και με το κατεστημένο των Βρυξελλών.
Στο άρθρο του για νέα παγκόσμια τάξη που διαμορφώνει ο καταλύτης για της γεωπολιτικές εξελίξεις Donald Trump, ο Maximilian Krah βουλευτής στην Bundestag και από τα ηγετικά στελέχη της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (Alternative für Deutschland) εξετάζει τις συνέπειες και τις ευκαιρίες για τη Γερμανία και πώς μπορεί να ανακάμψει η χώρα από την οικονομική και πολιτική παρακμή.
Από την Ευρωπαϊκή Ένωση στην πραγματική Ευρώπη - Η Ουκρανική παγίδα
Επισημαίνει ότι η απόρριψη του πολυμερισμού ως δομής και του αριστερού φιλελευθερισμού ως περιεχομένου από τις ΗΠΑ πλήττει ευθέως την ΕΕ.
Είναι προφανές ότι ο Trump δεν πιστεύει στην ΕΕ και ότι επιθυμεί μια νέα Ευρώπη.
Αυτό περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα της AfD από το 2013.
Ο μοχλός για την αναδιάρθρωση της Ευρώπης είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία.
Οι Δυτικοευρωπαίοι έχουν αναγάγει τη στήριξη προς την Ουκρανία σε ζήτημα αρχής και πλέον είναι αιχμάλωτοι των ίδιων τους των μεγαλόστομων διακηρύξεων.
Τα αμερικανικά σχέδια ειρήνης μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας περιλαμβάνουν, επομένως, πάντα άμεση πρόσβαση της Ουκρανίας στην αγορά της ΕΕ και ταχεία ένταξη στην Ένωση.
Αφού οι Δυτικοευρωπαίοι έδιναν διαρκώς τέτοιες υποσχέσεις στην Ουκρανία, τώρα θα πρέπει να τις τηρήσουν.
Ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Viktor Orban, από την πλευρά του, έχει δηλώσει ότι θα συμφωνήσει στην ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ μόνο εάν γίνει δεκτή και η Σερβία, κάτι που πιθανότατα θα επεκταθεί σε ολόκληρα τα Δυτικά Βαλκάνια.
Ακόμη και σε περίπτωση εκλογικής ήττας του Orban την άνοιξη του τρέχοντος έτους, αυτή η ουγγρική θέση είναι πιθανό να διατηρηθεί.
Ωστόσο, η ΕΕ δεν μπορεί, στη σημερινή της μορφή, να αφομοιώσει μια διεύρυνση που θα περιλαμβάνει την Ουκρανία, πόσο μάλλον τα Δυτικά Βαλκάνια.
Ιδίως η αγροτική πολιτική και η πολιτική συνοχής, που αντιστοιχούν σχεδόν στο 70% του προϋπολογισμού της ΕΕ, δεν θα μπορούν πλέον να εφαρμοστούν στη σημερινή τους μορφή.
Επιπλέον, η ΕΕ δεν θα μπορεί να λειτουργεί αποτελεσματικά έχοντας στο πλευρό της τη διαβόητα διεφθαρμένη Ουκρανία, της οποίας η περαιτέρω πολιτική εξέλιξη μετά τη συμφωνία ειρήνης είναι εντελώς απρόβλεπτη, ενώ θα διαθέτει και δικαίωμα veto στο Συμβούλιο.
Θα απαιτηθεί, επομένως, μεταρρύθμιση πριν από αυτή τη διεύρυνση, η οποία δεν θα οδηγήσει προς το παρόν σε περαιτέρω ολοκλήρωση, αλλά σε αποσύνθεση.
Η ΕΕ θα είναι μεγαλύτερη, αλλά ταυτόχρονα θα υποβαθμιστεί στο καθεστώς μιας απλής οικονομικής κοινότητας χωρίς γεωπολιτικό αποτύπωμα.
Το πολιτικό εγχείρημα έχει τελειώσει, όχι μόνο λόγω της Ουκρανίας, αλλά και επειδή ορισμένα κράτη-μέλη προβλέψιμα θα προτιμήσουν καλές σχέσεις με την Ουάσιγκτον αντί με τις Βρυξέλλες, ή επειδή ευρωσκεπτικιστικά κόμματα θα κερδίσουν εκλογές.
Το κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής στο Βερολίνο δεν είναι προετοιμασμένο για αυτή την αλλαγή, επισημαίνει το ηγετικό στέλεχος της AfD.
Αν ρωτήσει κανείς εκπροσώπους του κυβερνώντος ενιαίου κόμματος Χριστιανοδημοκρατών, Σοσιαλιστών και Πρασίνων για το όραμά τους για την Ευρώπη, αυτό είναι μια διαρκώς αυξανόμενη ολοκλήρωση της ΕΕ μέχρι ένα ευρωπαϊκό ομοσπονδιακό κράτος.
Σημειώνει ότι δεν αναγνωρίζεται το γεγονός ότι από τις τρεις μεγάλες οικονομικές περιοχές της Βόρειας Αμερικής, της Νοτιοανατολικής Ασίας και της Ευρώπης, η ΕΕ είναι εκείνη με τη χαμηλότερη ανάπτυξη, τη μικρότερη παραγωγη καινοτομίας αλλά τη μεγαλύτερη πυκνότητα ρυθμίσεων, ενώ ταυτόχρονα συρρικνώνεται δημογραφικά και δεν μπορεί καν να αμυνθεί .
Όμως κανείς δεν μπορεί να κυβερνά ενάντια στην πραγματικότητα, ούτε καν οι Γερμανοί πολιτικοί.\ Η ΕΕ δεν αποδίδει.
Κατά συνέπεια, δεν θα μπορέσει να επιβιώσει από τις αναπόφευκτες αλλαγές που θα προκαλέσει η ειρήνη στην Ουκρανία.
Η προτεινόμενη λύση του ευρωπαϊκού πολιτικού κατεστημένου στο Βερολίνο, τις Βρυξέλλες και το Παρίσι παραμένει εντός του συμβατικού πλαισίου.
Ενάντια στο γαλλογερμανικό άξονα
Υπάρχουν σχέδια ενίσχυσης της γαλλογερμανικής συνεργασίας.
Αυτό θα δημιουργούσε μια λιγότερο ολοκληρωμένη αλλά μεγαλύτερη ΕΕ, με έναν πολιτικά ενοποιημένο γαλλογερμανικό πυρήνα.
Η ιδέα αυτή συγκρούεται με τη νέα αμερικανική πολιτική και δεν είναι ούτε οικονομικά ούτε πολιτικά συμφέρουσα για τη Γερμανία.
Η AfD θα είναι το μόνο κόμμα που θα απορρίψει αυτή την ιδέα και έτσι θα ευθυγραμμιστεί με την αμερικανική πολιτική για την Ευρώπη.
Αυτό είναι πολύ εύκολο, διότι τα οικονομικά δεδομένα είναι εναντίον της ιδέας των ευρωκρατών.
Η Γαλλία υποφέρει από ένα διαρθρωτικό δημοσιονομικό έλλειμμα.
Οι κρατικές δαπάνες της είναι υπερβολικά υψηλές. Το μερίδιο του κράτους στο ΑΕΠ ανέρχεται στο 57%.
Το μεγαλύτερο κονδύλι είναι οι συντάξεις, στις οποίες δαπανάται περίπου το ένα τέταρτο του προϋπολογισμού, συμπεριλαμβανομένων και των συντάξεων στρατιωτικών, αστυνομικών κ.λπ.
Οι φόροι έχουν ήδη ξεπεράσει κάθε εύλογο όριο.
Η συνολική απορρύθμιση, ιδίως της αγοράς εργασίας, καθώς και οι περικοπές στον προϋπολογισμό – και άρα στο μεγαλύτερο κονδύλι, τις συντάξεις – είναι αναπόφευκτες.
Ωστόσο, καμία πολιτική παράταξη δεν είναι διατεθειμένη να το πράξει.
Αντιθέτως, τόσο η αριστερή αντιπολίτευση – από τον Melenchon – όσο και η δεξιά αντιπολίτευση – από τη Le Pen – επιθυμούν περαιτέρω αύξηση των κρατικών δαπανών, στο 64% και 63% του ΑΕΠ αντίστοιχα.
Είναι αδιανόητο πώς μπορεί να μειωθεί το έλλειμμα στο υπάρχον πολιτικό πλαίσιο.
Παράλληλα, η Γαλλία δεν μπορεί να συνεχίσει να δανείζεται λόγω των κριτηρίων του Maastricht.
Αν το έκανε, θα έπρεπε να αντιμετωπίσει αισθητά υψηλότερα επιτόκια, τα οποία δεν μπορεί να αντέξει.
Εξαρτάται, επομένως, από το αν η Γερμανία θα αναλάβει εγγυήσεις για νέα χρέη ή θα καταβάλει άμεσες πληρωμές.
Μια πιθανή δικαιολόγηση θα μπορούσε να είναι, για παράδειγμα, η ανακήρυξη της γαλλικής πυρηνικής δύναμης («Force de Frappe») ως «ευρωπαϊκής», πράγμα που σε αυτή τη διάταξη θα σήμαινε: η Γερμανία πληρώνει, η Γαλλία διατάζει.
Είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να ανεχθούν ένα τέτοιο «ευρωπαϊκό», δηλαδή πολυμερές, πυρηνικό σχέδιο, ιδίως επειδή θα στρεφόταν ξεκάθαρα κατά της νέας Pax Americana.
Είναι επίσης απαράδεκτο για ένα πατριωτικό κόμμα όπως η AfD να στηρίζει μόνιμα το δημοσιονομικό έλλειμμα μιας εταίρου χώρας, είτε μέσω εγγυήσεων δανείων είτε μέσω πληρωμών.
Αυτή η λύση δεν έχει ούτε στρατηγική λογική: η Γαλλία δεν είναι αναπτυσσόμενη αγορά, αντιμετωπίζει σοβαρά εσωτερικά πολιτικά προβλήματα, δεν διαθέτει καινοτόμο βιομηχανία πέρα από την παραγωγή ειδών πολυτελείας και προσφέρει περιορισμένες προοπτικές.
Ιστορικά, αυτή η λύση θα σήμαινε μια εθελοντική επιστροφή στον Ναπολέοντα, εναντίον του οποίου γεννήθηκε κάποτε η γερμανική εθνική ιδέα: μια Συνομοσπονδία του Ρήνου 2.0.
Η νέα Νοτιοανατολική Στρατηγική
Η Γερμανία πρέπει να αξιοποιήσει μόνη της την ευκαιρία που φέρνει ο Donald Trump και να γίνει ο καλύτερος φίλος της Αμερικής στην Ευρώπη. Η λύση σε αυτό είναι μια νέα «Νοτιοανατολική Στρατηγική», επισημαίνει ο Maximilian Krah.
Ο παραδοσιακός χώρος απήχησης της γερμανικής πολιτικής και κουλτούρας είναι η Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Οι χώρες αυτών των περιοχών συνδέονται στενά με τη Γερμανία ιστορικά, πολιτισμικά και οικονομικά και, λόγω των μεταναστευτικών ροών των τελευταίων δεκαετιών, και δημογραφικά, σημειώνει ο βουλευτής της AfD.
Η Γερμανία ήδη διαδραματίζει ηγετικό ρόλο για αυτές.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία πρέπει να αποδεσμευτεί από τη μονομερή στροφή προς τη Δύση που επιβλήθηκε από τη διαίρεση της Ευρώπης και να επανανακαλύψει τον κλασικό χώρο γερμανικής επιρροής.
Συγκεκριμένα, η Γερμανία πρέπει να προσφέρει ηγεσία στις χώρες της Κεντρικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Αυτό περιλαμβάνει συνεργασία στους στρατιωτικούς και επιστημονικούς τομείς, ενθάρρυνση των γερμανικών επιχειρήσεων να επενδύσουν, στήριξη διασυνοριακών έργων υποδομής και forum πολιτικού συντονισμού, παρόμοια με το σχήμα του Visegrad για τη λήψη αποφάσεων σε βασικά πολιτικά ζητήματα.
Η αναπροσαρμογή της ευρωπαϊκής πολιτικής της Γερμανίας προς τα νοτιοανατολικά ανοίγει επίσης τον δρόμο προς την Τουρκία, τον γεωστρατηγικό άσο των επόμενων δεκαετιών.
O κρίσιμος γεωπολιτικός ρόλος της Τουρκίας
Υπό την ηγεσία του Προέδρου Recep Tayyip Erdogan, η Τουρκία εξελίχθηκε σε ανεξάρτητη περιφερειακή δύναμη, επισημαίνει ο Krah .
Εξηγεί ότι οικονομικά έχει ενισχυθεί θεαματικά. Λαμβάνοντας υπόψη τις ισοτιμίες αγοραστικής δύναμης, έχει ήδη ξεπεράσει την Ιταλία σε οικονομική παραγωγή και μέχρι το τέλος της δεκαετίας θα έχει ξεπεράσει και τη Γαλλία.
Λόγω της γεωγραφικής της θέσης, επηρεάζει την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία.
Ειδικά στην Κεντρική Ασία διαδραματίζει ολοένα και πιο κεντρικό ρόλο ως ο δεύτερος μεγαλύτερος ξένος άμεσος επενδυτής μετά την Κίνα, εξισορροπώντας έτσι την κινεζική επιρροή, την οποία οι ΗΠΑ βλέπουν εξαιρετικά επικριτικά.
Σημειώνει ότι η Τουρκία βρίσκεται σε παρόμοια θέση με τη Γερμανία όσον αφορά τις σχέσεις με τις ΗΠΑ: υπάρχει η δυνατότητα σύναψης μιας ευνοϊκής συμφωνίας στη μεταπολυμερή τάξη και να γίνει «ο καλύτερος φίλος της Αμερικής» στην περιοχή της.
Λόγω της ιστορικά στενής εταιρικής σχέσης Γερμανίας-Τουρκίας, της σημαντικής τουρκικής μεταναστευτικής κοινότητας στη Γερμανία και παρόμοιων συμφερόντων εξωτερικής πολιτικής, η προοπτική στενής γερμανοτουρκικής συνεργασίας είναι σχεδόν αυτονόητη.
Αν χαράξει κανείς μια γραμμή που συνδέει το Βερολίνο με την Άγκυρα στον χάρτη, αυτή αντιστοιχεί στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής πολιτικής στην Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη και οδηγεί σε μια συνεκτική ευρωπαϊκή στρατηγική.
Αυτό θα έβρισκε εύκολα τη στήριξη τόσο των ΗΠΑ όσο και της Ρωσίας.
Η νέα γεωπολιτική Μεγάλη Περιοχή / Grossraum
Η Γερμανία θα συνέχιζε τις εξελίξεις της περιόδου πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως τις είχε αρχικά οραματιστεί ο Friedrich List, οι οποίες οδήγησαν σε μια άνευ προηγουμένου ανάπτυξη.
Στρατηγικά, οι αναπτυσσόμενες οικονομίες και οι φυσικοί πόροι της Κεντρικής Ασίας ανοίγονται έτσι στις ευρωπαϊκές επενδύσεις και στο εμπόριο μέσω της Τουρκίας.
Η ενσωμάτωση της Τουρκίας στις ευρωπαϊκές πολιτικές και οικονομικές δομές είναι επίσης σημαντική για τη σταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής.
Η Τουρκία υπήρξε παραδοσιακά παράγοντας στην περιοχή και διατηρεί ανθεκτικές σχέσεις με το Ισραήλ.
Μια Τουρκία που είναι οικονομικά ενταγμένη στη μετα-ΕΕ οικονομική ζώνη και προσανατολίζεται επίσης προς την Κεντρική Ασία δεν έχει στρατηγικό συμφέρον να έρθει σε συγκρούσεις με το Ισραήλ στη Συρία ή αλλού, αλλά θα συνάπτει συμφωνίες για την εξυπηρέτηση των δικών της σκοπών.
Από την αντίθεση στη Ρωσία στη συνεργασία
Επισημαίνει ότι η αλλαγή παραδείγματος που φέρνει ο Trump είναι πιο εμφανής στη στάση απέναντι στη Ρωσία.
Η κυβέρνηση του Joe Biden κυριαρχούνταν ακόμη από παράγοντες που είχαν μείνει diaνοητικά στον Ψυχρό Πόλεμο και ήθελαν να κερδίσουν τον αγώνα κατά της Σοβιετικής Ένωσης – εναντίον της Ρωσίας.
Για να το πετύχουν, προκάλεσαν τη σύγκρουση στην Ουκρανία και η Ρωσία τους έκανε τη χάρη να πέσει στην παγίδα.
Αυτή η δυτική πολιτική ανάγκασε τη Ρωσία να γίνει ο μικρότερος εταίρος της Κίνας στην παγκόσμια πολιτική.
Όμως, επειδή δεν είναι η Ρωσία αλλά η Κίνα που αμφισβητεί τις ΗΠΑ οικονομικά, τεχνολογικά και πολιτικά, η νέα κυβέρνηση αναζητά τρόπους να εντάξει τη Ρωσία στη νέα, μεταφιλελεύθερη Pax Americana.
Ο Henry Kissinger είχε κάποτε εξουδετερώσει τη Σοβιετική Ένωση φέρνοντας την Κίνα, τότε την ασθενέστερη από τις τρεις παγκόσμιες δυνάμεις, στο πλευρό των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Trump θα παίξει αντίστροφη στρατηγική από τον Kissinger: θα ασκήσει πίεση στην Κίνα κερδίζοντας ξανά τη Ρωσία ως εταίρο.
Τον διευκολύνει το γεγονός ότι η Ρωσία έχει αποδυναμωθεί σημαντικά.
Η άνοδος της Τουρκίας δεν την εκτόπισε μόνο από τη Συρία, αλλά την έφερε και πίσω οικονομικά στην Κεντρική Ασία σε σχέση με την Κίνα και την Τουρκία.
Το Αζερμπαϊτζάν μετακινήθηκε από τη ρωσική στη τουρκική σφαίρα επιρροής και ακόμη και η φτωχή Αρμενία απομακρύνθηκε από τη Ρωσία.
Πιθανότατα, η Ρωσία θα χάσει και το Ιράν ως εταίρο στη Μέση Ανατολή.
Υποφέρει επίσης από δημογραφικά προβλήματα παρόμοια με εκείνα της Δυτικής Ευρώπης.
Παραδοσιακά φοβάται ότι η Κίνα θα μπορούσε να καταλάβει τη Σιβηρία.
Της λείπουν τα χρήματα και η τεχνολογία για την εκμετάλλευση των τεράστιων ορυκτών της πόρων.
Στο πλαίσιο μιας ανανεωμένης εταιρικής σχέσης με τις ΗΠΑ, μπορεί να εξισορροπήσει την Κίνα, να εκμεταλλευτεί τους φυσικούς της πόρους και να ανακτήσει τη θέση της στον κόσμο.
Είναι προβλέψιμο - σημειώνειι ο Krah - ότι ο Trump θα κάνει στη Ρωσία μια «πρόταση που δεν μπορεί να αρνηθεί».
Οι χαμένοι θα είναι η Ουκρανία και οι Δυτικοευρωπαίοι, οι οποίοι αγκάλιασαν άθελά τους την υπόθεση της κυβέρνησης του Κιέβου και θα κληθούν τώρα να επωμιστούν το κόστος της ανοικοδόμησης, καθώς και τη διαφθορά που τη συνοδεύει.
Χαμένος θα είναι και η Πολωνία, η οποία αντλούσε ισχύ στην εξωτερική της πολιτική από την εχθρότητα προς τη Ρωσία, αλλά θα χάσει τη σημασία της σε περίπτωση αμερικανο-ρωσικού συμβιβασμού.
Για τη Γερμανία υπάρχει η ευκαιρία να οικοδομήσει πάνω στην παραδοσιακή εδώ και αιώνες γερμανο-ρωσική συνεργασία, η οποία έχει και δημογραφική βάση λόγω της μετανάστευσης από την πρώην Σοβιετική Ένωση από τη δεκαετία του 1990 και μετά.
Σε μεγάλα τμήματα του γερμανικού πληθυσμού υπάρχει επίσης συναισθηματική εγγύτητα προς τη Ρωσία, τον πολιτισμό και τον λαό της, η οποία ανταποδίδεται και από τη ρωσική πλευρά.
Πάνω σε αυτό μπορεί να οικοδομηθεί μια νέα εταιρική σχέση στο πλαίσιο της Pax Americana του Trump, η οποία θα επιτρέψει επίσης την ανακατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου Nordstream, εάν χρειαστεί με αμερικανικό κεφάλαιο.
Από το πολυπολικό συστήμα στο διπολικό
Η φιλελεύθερη, πολυμερής αμερικανική ηγεμονία αποτελούσε απειλή για όποιον πίστευε στον δικό του δρόμο προς το μέλλον, βασισμένο στις τοπικές παραδόσεις.
Οι «αξίες» που χρησιμοποιούνταν για να δικαιολογηθεί η παγκόσμια πολιτική ισχύος μέχρι το τέλος των ετών της προεδρίας Biden ήταν αυτό που ο Πάπας Ιωάννης Παύλος II αποκάλεσε «κουλτούρα του θανάτου».
Η νεοσυντηρητική απάντηση σε αυτό δεν ήταν παρά μια απάτη ετικέτας - τώρα αρχίζει το γεωπολιτικό παιχνίδι μοιράσματος του κόσμοι, καταλήγει ο Maximilian Krah.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών