Η ικανότητα ανάπτυξης και επιχειρησιακής αξιοποίησης τέτοιων οπλικών συστημάτων αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για τον χαρακτηρισμό μιας χώρας ως παγκόσμιας στρατιωτικής δύναμης
Οι υπερηχητικές τεχνολογίες θεωρούνται πλέον το τελευταίο και πιο απαιτητικό στάδιο στην εξέλιξη του σύγχρονου πολέμου.
Η ικανότητα ανάπτυξης και επιχειρησιακής αξιοποίησης τέτοιων οπλικών συστημάτων αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για τον χαρακτηρισμό μιας χώρας ως παγκόσμιας στρατιωτικής δύναμης.
Η Σοβιετική Ένωση διέθετε σημαντικό προβάδισμα δεκαετιών στην έρευνα και ανάπτυξη υπερηχητικών όπλων, προβάδισμα που περιορίστηκε μεν μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και τη δεκαετία του 1990, χωρίς ωστόσο να εξαλειφθεί.
Η Ρωσία διατήρησε σε μεγάλο βαθμό την τεχνογνωσία και τις υποδομές, εξασφαλίζοντας συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των δυτικών χωρών.
Την ίδια περίοδο, η Κίνα γνώρισε ραγδαία οικονομική και τεχνολογική άνοδο, η οποία της επέτρεψε να επενδύσει συστηματικά σε προηγμένα στρατιωτικά προγράμματα. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 και μετά, το Πεκίνο άρχισε να αναδεικνύεται σε παγκόσμια δύναμη, μειώνοντας σταδιακά το τεχνολογικό χάσμα.
Ρωσία και Κίνα στην αιχμή των υπερηχητικών όπλων
Σήμερα, η Κίνα θεωρείται η μόνη χώρα που προσεγγίζει την επιχειρησιακή ωριμότητα των ρωσικών υπερηχητικών συστημάτων.
Παράλληλα, περιφερειακές δυνάμεις όπως η Βόρεια Κορέα και το Ιράν έχουν σημειώσει αξιοσημείωτη πρόοδο στον συγκεκριμένο τομέα.
Αντίθετα, οι χώρες της Δύσης αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες στην ανάπτυξη αντίστοιχων συστημάτων.
Η πρόκληση δεν αφορά μόνο την υπέρβαση του ορίου των Mach 5 (περίπου 6.200 χλμ./ώρα), αλλά κυρίως την ανάπτυξη όπλων ικανών να εκτελούν ελιγμούς και να διαφεύγουν σύγχρονων αντιβαλλιστικών συστημάτων (ABM).
Ενδεικτικά, το Ηνωμένο Βασίλειο παρακολουθεί στενά την επιχειρησιακή απόδοση ρωσικών συστημάτων όπως τα 9K720M Iskander-M και Kh-47M2 Kinzhal, τα οποία έχουν αποδείξει υψηλή ικανότητα διάτρησης αντιαεροπορικής και αντιβαλλιστικής άμυνας σε μεγάλες αποστάσεις.
Ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες και περιορισμοί
Αδυνατώντας να αναπτύξει εγχώρια υπερηχητικά όπλα, το Λονδίνο στράφηκε σε προγράμματα βαλλιστικών πυραύλων μικρής εμβέλειας. Στις 11 Ιανουαρίου, το βρετανικό Υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε διαγωνισμό για την ταχεία ανάπτυξη επίγειων βαλλιστικών πυραύλων στο πλαίσιο του Project Nightfall, με στόχο την ενίσχυση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων.
Παράλληλα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο Γάλλος πρόεδρος Macron προώθησε την πρωτοβουλία European Long-range Strike Approach (ELSA), με στόχο την απόκτηση ευρωπαϊκής ικανότητας πλήγματος μεγάλου βεληνεκούς. Στο πρόγραμμα συμμετέχουν η Γαλλία, η Γερμανία και η Πολωνία, ενώ αργότερα προστέθηκαν η Ιταλία, η Σουηδία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ολλανδία.
Ωστόσο, το πρόγραμμα παραμένει σε αρχικό στάδιο, αντιμετωπίζοντας τόσο τεχνολογικά εμπόδια όσο και τις γνωστές δυσκολίες συντονισμού πολυεθνικών αμυντικών έργων, τα οποία συχνά καθυστερούν ή αναστέλλονται.
Οι ΗΠΑ και το πρόβλημα του «Dark Eagle»
Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν η μόνη δυτική δύναμη με ρεαλιστικές πιθανότητες να ανταγωνιστούν, έστω μερικώς, τη ρωσική υπερηχητική υπεροχή. Ωστόσο, τα αποτελέσματα μέχρι σήμερα είναι περιορισμένα.
Το Πεντάγωνο έχει επιβεβαιώσει επανειλημμένες καθυστερήσεις στο πρόγραμμα Long-Range Hypersonic Weapon (LRHW), γνωστό ως “Dark Eagle”, το οποίο δεν έχει ακόμη καταστεί επιχειρησιακό. Πρόκειται για την έκτη συνεχόμενη χρονιά καθυστερήσεων, γεγονός που εγείρει ερωτήματα για τη βιωσιμότητα του προγράμματος.
Παράλληλα, η σταδιακή απόσυρση παλαιότερων συστημάτων όπως οι ATACMS και οι καθυστερήσεις στο νέο διηπειρωτικό πύραυλο LGM-35A Sentinel υπογραμμίζουν τα δομικά προβλήματα της αμερικανικής πυραυλικής ανανέωσης.
www.bankingnews.gr
Η ικανότητα ανάπτυξης και επιχειρησιακής αξιοποίησης τέτοιων οπλικών συστημάτων αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για τον χαρακτηρισμό μιας χώρας ως παγκόσμιας στρατιωτικής δύναμης.
Η Σοβιετική Ένωση διέθετε σημαντικό προβάδισμα δεκαετιών στην έρευνα και ανάπτυξη υπερηχητικών όπλων, προβάδισμα που περιορίστηκε μεν μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και τη δεκαετία του 1990, χωρίς ωστόσο να εξαλειφθεί.
Η Ρωσία διατήρησε σε μεγάλο βαθμό την τεχνογνωσία και τις υποδομές, εξασφαλίζοντας συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των δυτικών χωρών.
Την ίδια περίοδο, η Κίνα γνώρισε ραγδαία οικονομική και τεχνολογική άνοδο, η οποία της επέτρεψε να επενδύσει συστηματικά σε προηγμένα στρατιωτικά προγράμματα. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 και μετά, το Πεκίνο άρχισε να αναδεικνύεται σε παγκόσμια δύναμη, μειώνοντας σταδιακά το τεχνολογικό χάσμα.
Ρωσία και Κίνα στην αιχμή των υπερηχητικών όπλων
Σήμερα, η Κίνα θεωρείται η μόνη χώρα που προσεγγίζει την επιχειρησιακή ωριμότητα των ρωσικών υπερηχητικών συστημάτων.
Παράλληλα, περιφερειακές δυνάμεις όπως η Βόρεια Κορέα και το Ιράν έχουν σημειώσει αξιοσημείωτη πρόοδο στον συγκεκριμένο τομέα.
Αντίθετα, οι χώρες της Δύσης αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες στην ανάπτυξη αντίστοιχων συστημάτων.
Η πρόκληση δεν αφορά μόνο την υπέρβαση του ορίου των Mach 5 (περίπου 6.200 χλμ./ώρα), αλλά κυρίως την ανάπτυξη όπλων ικανών να εκτελούν ελιγμούς και να διαφεύγουν σύγχρονων αντιβαλλιστικών συστημάτων (ABM).
Ενδεικτικά, το Ηνωμένο Βασίλειο παρακολουθεί στενά την επιχειρησιακή απόδοση ρωσικών συστημάτων όπως τα 9K720M Iskander-M και Kh-47M2 Kinzhal, τα οποία έχουν αποδείξει υψηλή ικανότητα διάτρησης αντιαεροπορικής και αντιβαλλιστικής άμυνας σε μεγάλες αποστάσεις.
Ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες και περιορισμοί
Αδυνατώντας να αναπτύξει εγχώρια υπερηχητικά όπλα, το Λονδίνο στράφηκε σε προγράμματα βαλλιστικών πυραύλων μικρής εμβέλειας. Στις 11 Ιανουαρίου, το βρετανικό Υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε διαγωνισμό για την ταχεία ανάπτυξη επίγειων βαλλιστικών πυραύλων στο πλαίσιο του Project Nightfall, με στόχο την ενίσχυση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων.
Παράλληλα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο Γάλλος πρόεδρος Macron προώθησε την πρωτοβουλία European Long-range Strike Approach (ELSA), με στόχο την απόκτηση ευρωπαϊκής ικανότητας πλήγματος μεγάλου βεληνεκούς. Στο πρόγραμμα συμμετέχουν η Γαλλία, η Γερμανία και η Πολωνία, ενώ αργότερα προστέθηκαν η Ιταλία, η Σουηδία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ολλανδία.
Ωστόσο, το πρόγραμμα παραμένει σε αρχικό στάδιο, αντιμετωπίζοντας τόσο τεχνολογικά εμπόδια όσο και τις γνωστές δυσκολίες συντονισμού πολυεθνικών αμυντικών έργων, τα οποία συχνά καθυστερούν ή αναστέλλονται.
Οι ΗΠΑ και το πρόβλημα του «Dark Eagle»
Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν η μόνη δυτική δύναμη με ρεαλιστικές πιθανότητες να ανταγωνιστούν, έστω μερικώς, τη ρωσική υπερηχητική υπεροχή. Ωστόσο, τα αποτελέσματα μέχρι σήμερα είναι περιορισμένα.
Το Πεντάγωνο έχει επιβεβαιώσει επανειλημμένες καθυστερήσεις στο πρόγραμμα Long-Range Hypersonic Weapon (LRHW), γνωστό ως “Dark Eagle”, το οποίο δεν έχει ακόμη καταστεί επιχειρησιακό. Πρόκειται για την έκτη συνεχόμενη χρονιά καθυστερήσεων, γεγονός που εγείρει ερωτήματα για τη βιωσιμότητα του προγράμματος.
Παράλληλα, η σταδιακή απόσυρση παλαιότερων συστημάτων όπως οι ATACMS και οι καθυστερήσεις στο νέο διηπειρωτικό πύραυλο LGM-35A Sentinel υπογραμμίζουν τα δομικά προβλήματα της αμερικανικής πυραυλικής ανανέωσης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών