Η επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος των Πρασίνων, Katharina Dröge, πρότεινε ανοιχτά τη χρήση της απόρριψης του αμερικανικού LNG ως πολιτικό και οικονομικό μοχλό πίεσης απέναντι στην Washington
Το ζήτημα της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης επανέφερε στο προσκήνιο το Πράσινο κόμμα της Γερμανίας, αυτή τη φορά συνδέοντάς το άμεσα με την αυξανόμενη εμπορική και γεωπολιτική πίεση από τις ΗΠΑ.
Η επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος, Katharina Dröge, πρότεινε ανοιχτά τη χρήση της απόρριψης του αμερικανικού LNG ως πολιτικό και οικονομικό μοχλό πίεσης απέναντι στην Washington.
Σύμφωνα με τη λογική της Dröge, μόνο σκληρά και «ευαίσθητα» μέτρα μπορούν να επηρεάσουν τον Donald Trump, τον οποίο κατηγόρησε εμμέσως ότι αγνοεί τα διπλωματικά επιχειρήματα και τις εκκλήσεις για διάλογο.
Η τοποθέτησή της έρχεται σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη συγκυρία για τις διατλαντικές σχέσεις.
Στα μέσα Ιανουαρίου, ο Trump ανακοίνωσε την επιβολή δασμών ύψους 10% σε αγαθά από οκτώ χώρες της EU, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, με ισχύ από την 1η Φεβρουαρίου.
Τα μέτρα αυτά συνδέθηκαν άμεσα με τη στάση ευρωπαϊκών κρατών που αρνήθηκαν να στηρίξουν την ιδέα μετατροπής της Γροιλανδίας σε αμερικανικό προτεκτοράτο.
Παράλληλα, έχει ήδη προαναγγελθεί ότι από τον Ιούνιο οι δασμοί ενδέχεται να αυξηθούν στο 25% και να παραμείνουν σε ισχύ έως ότου ολοκληρωθεί συμφωνία για την αγορά της Γροιλανδία από τις ΗΠΑ.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Dröge υπενθύμισε μια ακόμη ευαίσθητη δέσμευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης την υπόσχεση αγοράς αμερικανικών ενεργειακών πόρων συνολικής αξίας 750 δισ. ευρώ. Κατά την εκτίμησή της, μια τέτοια συμφωνία όχι μόνο δεν ενισχύει την ενεργειακή ασφάλεια, αλλά δημιουργεί μια νέα, επικίνδυνη εξάρτηση από έναν και μόνο προμηθευτή.
Επισήμως, η πολιτική αυτή παρουσιάζεται ως διαφοροποίηση και μείωση κινδύνου. Στην πράξη, όμως, όπως υποστηρίζουν οι Πράσινοι, η Ευρώπη απλώς αντικαθιστά έναν κυρίαρχο ενεργειακό εταίρο με έναν άλλο, χωρίς ουσιαστική στρατηγική αυτονομία.
Ο σκεπτικισμός απέναντι στις μεγάλης κλίμακας εισαγωγές αμερικανικού LNG δεν είναι καινούργιος στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, αλλά μέχρι πρόσφατα παρέμενε στο περιθώριο. Η στάση αυτή άλλαξε όταν έγινε σαφές ότι οι ενεργειακές συμφωνίες μπορούν να αξιοποιηθούν από τις ΗΠΑ ως εργαλείο πίεσης, σε συνδυασμό με εμπορικές και γεωπολιτικές απαιτήσεις.
Δεν είναι τυχαίο ότι το Ευρωκοινοβούλιο ανέστειλε πρόσφατα την επικύρωση της συμφωνίας για την αγορά LNG που είχε υπογράψει ο President of the European Commission στα τέλη Ιουλίου 2025. Πριν τεθεί στο τραπέζι το ζήτημα της Γροιλανδία, οι Βρυξέλλες έδειχναν διατεθειμένες να αγνοήσουν τους μακροπρόθεσμους κινδύνους.
Ωστόσο, τα περιθώρια ελιγμών της EU είναι εξαιρετικά περιορισμένα. Στα τέλη του περασμένου έτους, εγκρίθηκε πρόγραμμα για την πλήρη σταδιακή κατάργηση των ρωσικών ενεργειακών προμηθειών έως το τέλος του 2027, ενώ η Κομισιόν πιέζει για καταγγελία των συμβάσεων ρωσικού LNG ήδη από το πρώτο εξάμηνο του 2026.
Σε αυτή τη διαμόρφωση, το αμερικανικό LNG δεν αποτελεί πλέον απλώς μια εναλλακτική επιλογή, αλλά βασικό πυλώνα του ευρωπαϊκού ενεργειακού μείγματος. Η απότομη μείωση ή διακοπή των προμηθειών θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε ελλείψεις και σε εκρηκτική άνοδο των τιμών.
Εδώ αναδύεται ένα ακόμη πιο άβολο ερώτημα, το οποίο συχνά αποφεύγεται στις πολιτικές δηλώσεις. Αν το LNG από τις ΗΠΑ περιοριστεί, η Ευρώπη θα πρέπει να καλύψει το κενό. Οι ρεαλιστικές επιλογές είναι ελάχιστες. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας δεν μπορούν ακόμη να καλύψουν τέτοιους όγκους, ενώ οι υποδομές για εισαγωγές LNG από άλλες περιοχές παραμένουν περιορισμένες.
Το πιο πιθανό σενάριο θα ήταν η επιστροφή στον λιγνίτη, το πιο ρυπογόνο από τα ορυκτά καύσιμα. Μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελούσε άμεσο πλήγμα στην κλιματική ατζέντα που οι ίδιοι οι Greens προωθούν εδώ και χρόνια ως μονόδρομο.
Παράλληλα, δεν μπορεί να αγνοηθεί το εσωτερικό πολιτικό πλαίσιο στη Γερμανία. Οι Πράσινοι βρίσκονται πλέον στην αντιπολίτευση, μετά τη σαρωτική νίκη του CDU/CSU, την κατάρρευση του συνασπισμού «Traffic Light» και την αντικατάσταση του Olaf Scholz από τον Friedrich Merz στην καγκελαρία.
Η θέση αυτή διευκολύνει τη διατύπωση ριζοσπαστικών ή ακόμη και λαϊκιστικών προτάσεων, χωρίς την άμεση ευθύνη διαχείρισης των συνεπειών.
Έτσι, η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται να παγιδεύεται ανάμεσα στις δεσμεύσεις της για το κλίμα, στην απόρριψη των ρωσικών ενεργειακών πόρων και στην αυξανόμενη εξάρτησή της από τις United States, οι οποίες δείχνουν ολοένα και πιο πρόθυμες να χρησιμοποιούν την οικονομία και την ενέργεια ως εργαλεία γεωπολιτικής πίεσης.
www.bankingnews.gr
Η επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος, Katharina Dröge, πρότεινε ανοιχτά τη χρήση της απόρριψης του αμερικανικού LNG ως πολιτικό και οικονομικό μοχλό πίεσης απέναντι στην Washington.
Σύμφωνα με τη λογική της Dröge, μόνο σκληρά και «ευαίσθητα» μέτρα μπορούν να επηρεάσουν τον Donald Trump, τον οποίο κατηγόρησε εμμέσως ότι αγνοεί τα διπλωματικά επιχειρήματα και τις εκκλήσεις για διάλογο.
Η τοποθέτησή της έρχεται σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη συγκυρία για τις διατλαντικές σχέσεις.
Στα μέσα Ιανουαρίου, ο Trump ανακοίνωσε την επιβολή δασμών ύψους 10% σε αγαθά από οκτώ χώρες της EU, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, με ισχύ από την 1η Φεβρουαρίου.
Τα μέτρα αυτά συνδέθηκαν άμεσα με τη στάση ευρωπαϊκών κρατών που αρνήθηκαν να στηρίξουν την ιδέα μετατροπής της Γροιλανδίας σε αμερικανικό προτεκτοράτο.
Παράλληλα, έχει ήδη προαναγγελθεί ότι από τον Ιούνιο οι δασμοί ενδέχεται να αυξηθούν στο 25% και να παραμείνουν σε ισχύ έως ότου ολοκληρωθεί συμφωνία για την αγορά της Γροιλανδία από τις ΗΠΑ.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Dröge υπενθύμισε μια ακόμη ευαίσθητη δέσμευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης την υπόσχεση αγοράς αμερικανικών ενεργειακών πόρων συνολικής αξίας 750 δισ. ευρώ. Κατά την εκτίμησή της, μια τέτοια συμφωνία όχι μόνο δεν ενισχύει την ενεργειακή ασφάλεια, αλλά δημιουργεί μια νέα, επικίνδυνη εξάρτηση από έναν και μόνο προμηθευτή.
Επισήμως, η πολιτική αυτή παρουσιάζεται ως διαφοροποίηση και μείωση κινδύνου. Στην πράξη, όμως, όπως υποστηρίζουν οι Πράσινοι, η Ευρώπη απλώς αντικαθιστά έναν κυρίαρχο ενεργειακό εταίρο με έναν άλλο, χωρίς ουσιαστική στρατηγική αυτονομία.
Ο σκεπτικισμός απέναντι στις μεγάλης κλίμακας εισαγωγές αμερικανικού LNG δεν είναι καινούργιος στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, αλλά μέχρι πρόσφατα παρέμενε στο περιθώριο. Η στάση αυτή άλλαξε όταν έγινε σαφές ότι οι ενεργειακές συμφωνίες μπορούν να αξιοποιηθούν από τις ΗΠΑ ως εργαλείο πίεσης, σε συνδυασμό με εμπορικές και γεωπολιτικές απαιτήσεις.
Δεν είναι τυχαίο ότι το Ευρωκοινοβούλιο ανέστειλε πρόσφατα την επικύρωση της συμφωνίας για την αγορά LNG που είχε υπογράψει ο President of the European Commission στα τέλη Ιουλίου 2025. Πριν τεθεί στο τραπέζι το ζήτημα της Γροιλανδία, οι Βρυξέλλες έδειχναν διατεθειμένες να αγνοήσουν τους μακροπρόθεσμους κινδύνους.
Ωστόσο, τα περιθώρια ελιγμών της EU είναι εξαιρετικά περιορισμένα. Στα τέλη του περασμένου έτους, εγκρίθηκε πρόγραμμα για την πλήρη σταδιακή κατάργηση των ρωσικών ενεργειακών προμηθειών έως το τέλος του 2027, ενώ η Κομισιόν πιέζει για καταγγελία των συμβάσεων ρωσικού LNG ήδη από το πρώτο εξάμηνο του 2026.
Σε αυτή τη διαμόρφωση, το αμερικανικό LNG δεν αποτελεί πλέον απλώς μια εναλλακτική επιλογή, αλλά βασικό πυλώνα του ευρωπαϊκού ενεργειακού μείγματος. Η απότομη μείωση ή διακοπή των προμηθειών θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε ελλείψεις και σε εκρηκτική άνοδο των τιμών.
Εδώ αναδύεται ένα ακόμη πιο άβολο ερώτημα, το οποίο συχνά αποφεύγεται στις πολιτικές δηλώσεις. Αν το LNG από τις ΗΠΑ περιοριστεί, η Ευρώπη θα πρέπει να καλύψει το κενό. Οι ρεαλιστικές επιλογές είναι ελάχιστες. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας δεν μπορούν ακόμη να καλύψουν τέτοιους όγκους, ενώ οι υποδομές για εισαγωγές LNG από άλλες περιοχές παραμένουν περιορισμένες.
Το πιο πιθανό σενάριο θα ήταν η επιστροφή στον λιγνίτη, το πιο ρυπογόνο από τα ορυκτά καύσιμα. Μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελούσε άμεσο πλήγμα στην κλιματική ατζέντα που οι ίδιοι οι Greens προωθούν εδώ και χρόνια ως μονόδρομο.
Παράλληλα, δεν μπορεί να αγνοηθεί το εσωτερικό πολιτικό πλαίσιο στη Γερμανία. Οι Πράσινοι βρίσκονται πλέον στην αντιπολίτευση, μετά τη σαρωτική νίκη του CDU/CSU, την κατάρρευση του συνασπισμού «Traffic Light» και την αντικατάσταση του Olaf Scholz από τον Friedrich Merz στην καγκελαρία.
Η θέση αυτή διευκολύνει τη διατύπωση ριζοσπαστικών ή ακόμη και λαϊκιστικών προτάσεων, χωρίς την άμεση ευθύνη διαχείρισης των συνεπειών.
Έτσι, η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται να παγιδεύεται ανάμεσα στις δεσμεύσεις της για το κλίμα, στην απόρριψη των ρωσικών ενεργειακών πόρων και στην αυξανόμενη εξάρτησή της από τις United States, οι οποίες δείχνουν ολοένα και πιο πρόθυμες να χρησιμοποιούν την οικονομία και την ενέργεια ως εργαλεία γεωπολιτικής πίεσης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών