Το Great Reset του Donald Trump σκότωσε την παγκοσμιοποίηση – Oικονομική κυριαρχία και εθνικό συμφέρον

Ξαφνικά σε όλο τον κόσμο φαίνεται η Ιστορία να κινείται με ταχύτερους ρυθμούς…
Ο κόσμος στον οποίο ζούμε στη σημερινή συγκυρία κυοφορήθηκε μέσα από τρεις αλλεπάλληλες κρίσεις: Τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008/2009, την κρίση χρέους της Ευρώπης, όπου στο επίκεντρο βρέθηκε η Ελλάδα το διάστημα 2010 - 2012, και την ειδική στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας στην Ουκρανία η οποία ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2022.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες στο πλαίσιο της κυβέρνησης Trump 2.0 αρχής γενομένης από τις 20 Ιανουαρίου 2025 γινόμαστε μάρτυρες μίας επανεκκίνησης που αποσκοπεί στην ανάκτηση της οικονομικής κυριαρχίας με όχημα την ανακοπή της τάσης της αποβιομηχάνισης, η οποία κατέστη κυρίαρχη στον 21ο αιώνα.
Η εν λόγω στρατηγική επιλογή έχει αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού πλανητικά στην οικονομική πολιτική, το παγκόσμιο εμπόριο, τη νομισματική πολιτική και την πρόσληψη της εθνικής ασφάλειας.
Δηλαδή και στους δύο πυλώνες της αμερικανικής ισχύος – το status τους ως οικονομική υπερδύναμη, αλλά και την οικονομική κυριαρχία στο εσωτερικό τους.
Οι κινήσεις αυτές αντικατοπτρίζουν μια ευρύτερη στρατηγική — πρόκειται για μία στρατηγική που υπερβαίνει τις βραχυπρόθεσμες οικονομικο-πολιτικές αναταράξεις όπως π.χ. αυτές που προέκυψαν από την ανακοίνωση των ανταποδοτικών δασμών την περίφημη «Ημέρα της Απελευθέρωσης» στις 2 Απριλίου του 2025.
Τα αποτελέσματα ήταν η πορεία προς μία κοσμογονία ευρέων μετασχηματισμών στην οικονομική σφαίρα και η βίαιη αλλαγή των κανόνων του παιχνιδιού – από την αναστροφή της παγκοσμιοποίησης (απο-παγκοσμιοποίηση, ονομάστηκε αρχικώς αυτή η τάση) στον τελικό κερματισμό τής άλλοτε πλανητικά δικτυακά οργανωμένης ροής αγαθών και κεφαλαίων.
Και εν τέλει σε ένα νέο οικονομικό υπόδειγμα, όπως θα φανεί.
Ας δούμε ποια είναι η μετατόπιση, οι στρατηγικές επιταγές που την κινούν - οι ευκαιρίες και οι πιθανοί κίνδυνοι που μπορεί να προκύψουν.

Γιατί ήταν αναγκαία η επανεκκίνηση;

Στον πυρήνα της, αυτή η επανεκκίνηση επιδιώκει να αντιμετωπίσει μια θεμελιώδη αδυναμία η οποία προέκυψε από τη λεγόμενη φάση της υπερ-παγκοσμιοποίησης τον 21ο αιώνα: τη διάβρωση της μεταποιητικής βάσης της Αμερικής μετά από δεκαετίες κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού τομέα.
Αυτό το γεγονός, εάν δεν αντιμετωπιστεί με ριζικό τρόπο, είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει ανεπανόρθωτο πλήγμα τόσο στην οικονομική όσο και στην γεωπολιτική ηγεμονία των ΗΠΑ - και αυτό το πρόβλημα ανέλαβε ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ να επιλύσει
Κυρίως στο πεδίο της ασφάλειας, στο πλαίσιο μιας σύγκρουσης της κλίμακας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η αποδυναμωμένη βιομηχανική της βάσης θα αποτελούσε ολέθριο ανταγωνιστικό μειονέκτημα.
Οι μορφές που έχει λάβει ο πόλεμος, όπως αποδεικνύεται στην Ουκρανία και στο Ισραήλ, υπογραμμίζει αυτή την ευαλωτότητα.
Φθηνές τεχνολογίες, όπως τα drones, αποδεικνύονται πιο αποτελεσματικές από τα παραδοσιακά, υψηλού κόστους συστήματα – και εκεί οι παραγωγικές δομές των ΗΠΑ υστερούν σημαντικά
Για παράδειγμα, οι ΗΠΑ έχουν δώσει στην Ουκρανία πάνω από β εκατομμύριο βλήματα πυροβολικού των 155 χιλιοστών, αλλά με ετήσια παραγωγή μόλις 240.000, η αναπλήρωση αυτού του αποθέματος θα απαιτούσε πάνω από πέντε χρόνια.
Αντίστοιχα, η αντικατάσταση των 1.600 πυραύλων Stinger που στάλθηκαν στο εξωτερικό θα απαιτούσε σχεδόν δύο δεκαετίες με τους σημερινούς ρυθμούς παραγωγής.
Αυτό το κενό στη βιομηχανική ικανότητα είναι μια κραυγαλέα αδυναμία η οποία πρέπει να αντιμετωπιστεί διότι συνιστά θανάσιμο κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια.

1. Η εξάρτηση από ξένες αλυσίδες εφοδιασμού

Τα διακυβεύματα, βεβαίως, εκτείνονται πέρα από την ετοιμότητα της στρατιωτικής μηχανής των ΗΠΑ.
Η εξάρτησή από ξένες αλυσίδες εφοδιασμού, που αποκαλύφθηκε εμφατικά κατά την πανδημία COVID-19, έχει αφήσει την υπερδύναμη ευάλωτη σε «εμφράγματα» στις εφοδιαστικές αλυσίδες που επηρεάζουν τα πάντα - από τα φαρμακευτικά προϊόντα έως τα είδη οικιακής χρήσης.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Αμερικανοί ανακάλυψαν ότι η χώρα τους δεν παράγει ούτε καν ιατρικές μάσκες κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVD 19, επειδή η εγχώρια παραγωγή δεν ήταν οικονομικά συμφέρουσα…
Αυτό είναι το αποτέλεσμα μίας εξέλιξης που διήρκεσε δεκαετίες με τη μεταφορά παραγωγής στο εξωτερικό, η οποία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970, εν μέσω υψηλού πληθωρισμού και ισχυρών συνδικάτων, προκειμένου να μειωθεί το μισθολογικό κόστος, και επιταχύνθηκε με τη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση και τεράστιες εμπορικές συμφωνίες όπως η NAFTA – που απελευθέρωσαν την κίνηση κεφαλαίων και αγαθών από κάθε περιορισμό
Κάποτε οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιπροσώπευαν το 25%–30% της παγκόσμιας μεταποίησης· σήμερα (2025) συνεισφέρουν μόλις το 11%.
Οι δασμολογικές πολιτικές της κυβέρνησης του Donald Trump στοχεύουν να αντιστρέψουν αυτή την τάση, αποκαθιστώντας τα βιομηχανικά και τεχνολογικά θεμέλια της αμερικανικής ηγεμονίας η οποία απειλείται από αναδυόμενες οικονομικές και γεωπολιτικές δυνάμεις.

2. Η κυριαρχία της Κίνας και οι στρατηγικές εξαρτήσεις

Σημαντικός παράγοντας ώθησης αυτής της επανεκκίνησης είναι η κυρίαρχη θέση της Κίνας στην παγκόσμια μεταποίηση και στον έλεγχο κρίσιμων πόρων για την τεχνολογική κυριαρχία και την αμυντική παραγωγή και την εθνική ασφάλεια.
Πρόκειται για έναν αντίπαλο τον οποίο οι ίδιες οι ΗΠΑ κατασκεύασαν και ο οποίος εκμεταλλεύθηκε προς όφελος του την απελευθέρωση του παγκόσμιου εμπορίου.
Χαρακτηριστικά, ελέγχει το 50% της παγκόσμιας ναυπηγικής βιομηχανίας και παράγει 4,7 τρισ. δολάρια σε αγαθά ετησίως — το 29% του παγκόσμιου συνόλου, ξεπερνώντας το συνδυασμένο παραγόμενο προϊόν των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ιαπωνίας, της Γερμανίας και της Ινδίας.
Ο έλεγχος που ασκεί στα σπάνια ορυκτά είναι συντριπτικός, με το 80% της παγκόσμιας παραγωγής, το 70% της εξόρυξης και το 87% της επεξεργασίας υπό την εποπτεία της.
Κρίσιμες πρώτες ύλες όπως το γάλλιο, το γερμάνιο και ο γραφίτης τελούν υπό κινεζικό έλεγχο – έχει το πάνω χέρι σε κρίσιμες αλυσίδες εφοδιασμού.
Αυτή η εξάρτηση πέραν από την προφανή οικονομική απειλή συνιστά στρατηγικό κίνδυνο για τη γεωπολιτική θέση των ΗΠΑ.
Η αμυντική βιομηχανία των ΗΠΑ βασίζεται σε εξαρτήματα προερχόμενα από την Κίνα ως ενδιάμεσα αγαθά για την παραγωγή οπλισμού - από ημιαγωγούς έως μαγνήτες - ενώ τα χρονοδιαγράμματα κατασκευής για παλαιά οπλικά συστήματα εκτείνονται σε πολλά έτη καθιστώντας μη βιώσιμη της διαδικασία εφοδιασμού των Ενόπλων Δυνάμεων.
Η πανδημία ανέδειξε περαιτέρω την εν λόγω ευθραυστότητα της αμερικανικής οικονομίας, με ελλείψεις στην εφοδιαστική αλυσίδα οι οποίες καθυστέρησαν κατασκευαστικά έργα και βιομηχανική παραγωγή.
Κατοικίες που κάποτε χρειάζονταν 12 μήνες για να χτιστούν έφτασαν να απαιτούν 18 και πλέον μήνες, λόγω έλλειψης διαθέσιμων υλικών.
Ο στόχος της κυβέρνησης Trump είναι σαφής: πρέπει να μειωθεί αυτή την εξάρτηση και να αναχθεί η εγχώρια παραγωγική ικανότητα ώστε εν τέλει να διασφαλιστούν τα οικονομικά συμφέροντα και τα συμφέροντα ασφαλείας.

3. Οι δασμοί ως στρατηγικός μοχλός ανάκτησης της οικονομικής κυριαρχίας

Οι δασμοί αντιπροσωπεύουν τη δύσκολη πρώτη φάση αυτής της επανεκκίνησης, αλλά αποτελούν αναγκαίο εργαλείο για την επαναρρύθμιση του παγκόσμιου εμπορίου – παρά τα σενάρια καταστροφής που αναπαράχθηκαν από τα διεθνή ΜΜΕ, και βεβαίως κανένα δεν επιβεβαιώθηκε (όπως αυτό για τον υπερπληθωρισμό).
Πολλοί χαρακτήρισαν αυτά τα μέτρα προκλητικά, ωστόσο άλλα κράτη εδώ και καιρό επιβάλλουν σημαντικούς δασμούς στα αμερικανικά προϊόντα.
Αντίθετα, οι Ηνωμένες Πολιτείες ιστορικά διατηρούσαν πιο ανοικτή στάση η οποία απήχει τη διαχρονική δέσμευσή τους στην προαγωγή της ελευθερίας του εμπορίου.
Διαπιστώθηκε όμως ότι αυτή η διαδικασία χρησιμοποιήθηκε από εξαγωγικές δυνάμεις, όπως η Κίνα ή η Ευρώπη, εις βάρος των συμφερόντων των ΗΠΑ, οι οποίες καταδικάστηκαν σε χρόνια δημοσιονομικά και εμπορικά ελλείμματα.
Την ίδια ώρα με εξαγωγές που αντιστοιχούν μόλις στο 11% του ΑΕΠ, είναι λιγότερο εκτεθειμένες από την Ευρώπη (23%), τον Καναδά (34%) ή την Κίνα (20%) σε έναν δασμολογικό πόλεμο.
Αυτή η σχετική αυτάρκεια προσέφερε διαπραγματευτική ισχύ στην πολιτική των ανταποδοτικών δασμών του Donald Trump εξού και τις χρησιμοποίει ως «μαστίγιο» για να επιτύχει ευρύτερους γεωπολιτικούς/αναπτυξιακούς στόχους.
Οι δασμοί αποτελούν μέσο προς έναν ευρύτερο σκοπό όπως επί παραδείγματι η δέσμευση της Ευρώπης να αυξήσει τις επενδύσεις της στις ΗΠΑ κατά 600 δισ. δολάρια και να προχωρήσει σε αγορές αμερικανικής ενέργειας ύψους 750 δισ. δολαρίων.
Πρόκειται επίσης την άσκηση πίεσης προς τους εμπορικούς εταίρους να υιοθετήσουν δίκαιους αμοιβαίους όρους στο διμερές εμπόριο.
Οι χώρες που εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις εξαγωγές δεν μπορούν να διατηρήσουν παρατεταμένους περιορισμούς απέναντι στη μεγαλύτερη αγορά του κόσμου.
Η ανάταξη της βιομηχανικής βάσης απαιτεί ισότιμους όρους ανταγωνισμού — τα αμερικανικά προϊόντα δεν μπορούν να ανταγωνιστούν εάν οι άλλοι επιβάλλουν δασμούς και χρησιμοποιούν επ’ ωφελεία τους το δολάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.
Αυτή η μετατόπιση διαταράσσει δεκαετίες εφησυχασμού  όλων στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης αλλά αποτελεί κρίσιμο βήμα για την αναζωογόνηση της εγχώριας παραγωγής.
Η περίφημη Έκθεση Miran για την αναδιάρθωση της οικονομίας των ΗΠΑ - και ολόκληρου του κόσμου

Άσκηση πολιτικής και όχι διαχείριση των κρίσεων - Το στοίχημα με το χρέος

Η στάση σύσσωμης της πολιτικής τάξης, και από τις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος, εδώ και δεκαετίες ήταν: «Αφού δεν μπορούμε να διορθώσουμε το εμπόριο, το χρέος ή τα ελλείμματα, ας βγάλουμε τουλάχιστον χρήματα πριν καταρρεύσει και εξαφανιστεί o πλούτος».
Η διαφορά ανάμεσα σε όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις και σε αυτήν του Trump είναι ότι τώρα υπάρχει ένα πραγματικό σχέδιο για να διορθώσει το χρέος… να αλλάξει τη φύση των χρημάτων τα οποία ξοδεύονται σε κλίμακα τρισεκατομμυρίων (ιστορικά αδιανότητα ποσά)… και να επαναπατρίσει τις θέσεις εργασίας.
Εάν ερμηνεύσουμε σωστά όλες τις ενδείξεις, ο τελικός στόχος του σχεδίου είναι ο ανασχεδιασμός του χάρτη των αμερικανικών εφοδιαστικών αλυσίδων – κάτι που θα είναι εξαιρετικό για τους επενδυτές σε έναν χτυπημένο και παραμελημένο κλάδο.
Η νομισματοποίηση του χρυσού και το δολάριο

Φυσικά, οι επικριτές του θα τον πουν τρελό…
Το σχέδιο Trump είναι νηφάλιο και φιλόδοξο – και έχει πραγματικές πιθανότητες να πετύχει.
Το παράδοξο ότι τα οικονομικά ΜΜΕ παγκοσμίως δεν αναφέρονται σε αυτό και παρουσιάζουν την εικόνα μιας χαοτικής πολιτικής ενώ επιδίδονται και σε καταστροφολογίες προβλέψεις – οι οποίες, βεβαίως, όπως στην περίπτωση των δασμών δεν επιβεβαιώθηκαν.
Εάν κολλήσουμε τα κομμάτια του πάζλ όπως επιχειρούμε να κάνουμε στο αφιέρωμα – πρόκειται για ένα λαμπρό, φιλόδοξο σχέδιο για να παραμείνουν οι ΗΠΑ στην κορυφή στον επερχόμενο πολυπολικό κόσμο.
Το συμπέρασμα είναι: Ο Trump έχει θέσει στόχο να διορθώσει προβλήματα τόσο τεράστια ώστε το αποτέλεσμα της προσπάθειάς του θα επηρεάσει κάθε οικονομία στον πλανήτη.
Το σχέδιό του θα έχει τεράστιο αντίκτυπο σε όποιον έχει σχέση με το δολαριακό σύστημα – αυτό σημαίνει κάθε άνθρωπο στον πλανήτη.

Η έλξη των ριζοσπαστικών νέων ιδεών - Ο ανασχεδιασμός του δολαριακού συστήματος

Ένας κρίσιμος θεσμός της κοινωνίας επανασχεδιάζεται μπροστά στα μάτια μας — το παγκόσμιο νομισματικό σύστημα.
Μέχρι τώρα όλα έμοιαζαν με ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα σε αργή κίνηση. Μέχρι τώρα...
Φαίνεται ότι η κυβέρνηση Trump κάνει αυτό που ήταν αδιανόητο για προηγούμενες κυβερνήσεις: Αναλαμβάνει την ευθύνη και σχεδιάζει ένα «κόλπο» για να περάσει πάνω από την οικονομική και χρηματοπιστωτική άβυσσο.
Θα πετύχει; Κανείς δεν γνωρίζει.
Έχουν ήδη θέσει τα πράγματα σε κίνηση και τώρα ο χρόνος θα δείξει.
Αν πετύχει, η ομάδα Trump θα αναδιαμορφώσει το παγκόσμιο εμπόριο και το νομισματικό σύστημα σε κλίμακα που ξεπερνά τη Συμφωνία Plaza— ακόμη και το «Nixon Shock» του 1971.
Όλοι γνωρίζουν ότι το σύστημα των ΗΠΑ στη σημερινή του μορφή είναι καταδικασμένο.
Κάτι πρέπει να αλλάξει.

Η ομάδα του Trump η νομισματική επανάσταση

Ο Scott Bessent που κρατάει το τιμόνι  στην οικονομία είναι ένας άνθρωπος του ιδιωτικού τομέα— ένας αυτοδημιούργητος δισεκατομμυριούχος που δεν έχει τίποτα να κερδίσει από το να εκτεθεί σε δημόσιο αξίωμα.
Γύρω στις 10 Φεβρουαρίου 2025, ενα το βίντεο του Bessent έγινε viral, όπου είπε:
«Μέσα στους επόμενους 12 μήνες, θα νομισματοποιήσουμε την πλευρά των περιουσιακών στοιχείων του ισολογισμού των ΗΠΑ προς όφελος του αμερικανικού λαού.
Θα βάλουμε τα περιουσιακά στοιχεία να δουλέψουν».
Ο Bessent δεν καθόλου αδαής.
Γνωρίζει ότι ο πιο γρήγορος τρόπος να «νομισματοποιήσεις την πλευρά των περιουσιακών στοιχείων του ισολογισμού των ΗΠΑ» είναι να επανατιμήσεις τον χρυσό.
Αυτή είναι η πρώτη κίνηση στο μεγάλο παιχνίδι που παίζει η ομάδα Trump.
Ο χρυσός — που ήδη έφευγε από το Λονδίνο από τον Νοέμβριο — άρχισε να μεταφέρεται στη Νέα Υόρκη  με ακόμα πιο πυρετώδη ρυθμό.
Οι καθυστερήσεις πήγαν από δύο μέρες σε δύο μήνες.
Όταν τα έθνη ζητούν ταυτόχρονα φυσική παράδοση χρυσού…
Σημαίνει ότι κάτι μεγάλο συμβαίνει.
Αλλά η φράση του Bessent για το «να βάλουμε τα περιουσιακά στοιχεία να δουλέψουν» δεν αφορά μόνο τον χρυσό…
Σχεδιάζει ένα νέο νομισματικό σύστημα — κάτι σαν ένα Bretton Woods 2.0.
Εάν το σχέδιο πετύχει, όχι μόνο θα «νομισματοποιήσει την πλευρά των περιουσιακών στοιχείων του ισολογισμού των ΗΠΑ»…
Θα απελευθερώσει επίσης τις ΗΠΑ από το βάρος του να κρατούν το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.
Ο στόχος είναι να αναμορφωθεί το παγκόσμιο νομισματικό καθεστώς… να επιστρέψουν οι δουλειές και η παραγωγή και να δημιουργηθούν νέες πηγές πρώτων υλών για ασφαλέστερες αλυσίδες εφοδιασμού - πρόκειται για την περίφημη ανάκτηση της οικονομικής κυριαρχίας
Αλλά η συνέπεια θα είναι μια αναπόφευκτη περίοδος επώδυνης προσαρμογής.
Για να επιτευχθεί οτιδήποτε, και ειδικά ο τελικός στόχος, το σχέδιο Trump θα υποτιμήσει το δολάριο με πολύ προσεκτικό και συγκεκριμένο τρόπο: Κάνοντας το δολάριο πολύ λιγότερο ελκυστικό για τους ξένους – όλο το σχέδιο εξαρτάται από αυτό.
Ο Trump δεν θέλει μόνο ένα πιο αδύναμο δολάριο – θέλει ένα δολάριο που θα υποτιμηθεί ριζικά σε σχέση με κάθε άλλο νόμισμα στον κόσμο.
Μετά από αυτή την υποτίμηση, μπορεί να δούμε τον χρυσό πάνω από 21.000 δολάρια ανά ουγκιά – κάτι που αντιστοιχεί σε υποτίμηση δολαρίου 90%.
Μπορεί να ακούγεται τρομακτικό, αλλά είναι μόνο λίγο λιγότερο από την υποτίμηση της δεκαετίας του 1970, όταν το δολάριο έχασε το 75% της αγοραστικής του δύναμης.
Όποιος δεν κατέχει «αγαθά με πραγματική αξία» – όπως χρυσό, ασήμι, φυσικούς πόρους, εμπορεύματα – θα δει το βιοτικό του επίπεδο να πέφτει δραματικά.

Η κυβέρνηση Trump 2.0 θα αντιμετωπίσει το χρέος των ΗΠΑ όπως κάνουν πάντα οι κυβερνήσεις…
Με το να το φουσκώσει – και μαζί με αυτό, την αγοραστική δύναμη των αποταμιεύσεών σε δολάρια.
Όλα εξαρτώνται από πολύ λεπτους πολιτικούς χειρισμούς.
Η ομάδα Trump προετοιμάζει τα.... καρότα και τα μαστίγια που θα χρειαστούν για να πείσουν άλλες χώρες να συμμετάσχουν στο νέο νομισματικό καθεστώς.
Ξέρουμε ήδη ότι ο Trump δεν μπορεί να αντισταθεί στο να απειλεί και να επιβάλλει δασμούς σε όποιον αντιστέκεται.
Αυτή η τακτική έχει ήδη δουλέψει δύο φορές στο παρελθόν – στις δύο προηγούμενες αλλαγές νομισματικού καθεστώτος.
Το σχέδιο έχει καλές πιθανότητες επιτυχίας γιατί ακολουθεί το σενάριο από τις δύο τελευταίες αλλαγές νομισματικού καθεστώτος.
Το 1985, ο κόσμος συνεργάστηκε για να υπογράψει τις Συμφωνίας της Plaza – για να υποτιμηθεί ένα τεχνητά ισχυρό δολάριο.
Τότε, η Ιαπωνία ήταν ο «κακός».
Αν διαβάσει κάποιος οποιαδήποτε αναφορά από εκείνη την εποχή θα δει τις ίδιες κατηγορίες για αθέμιτο ανταγωνισμό που απευθύνονταν στην Ιαπωνία τότε να ακούγονται σήμερα για την Κίνα.
Υπό απειλή μεγάλων δασμών, η Ιαπωνία και οι άλλοι εμπορικοί εταίροι των ΗΠΑ ήρθαν στο τραπέζι και συμφώνησαν να συνεργαστούν σε μια υποτίμηση του δολαρίου.
Πριν από αυτό, ήταν το shock.
Όλοι γνωρίζουν ότι ο Richard Nixon έκλεισε το «παράθυρο του χρυσού» στις 15 Αυγούστου 1971.
Αυτό που λίγοι γνωρίζουν είναι… ότι επέβαλε δασμό 10% σε όλα τα αγαθά που εισέρχονταν στις ΗΠΑ την ίδια μέρα. Γιατί;
Για να αναγκάσει τους εμπορικούς εταίρους να συνεργαστούν στην υποτίμηση του δολαρίου.
Το αποτέλεσμα ήταν μια νέα νομισματική συμφωνία – η Συμφωνία Smithsonian.
Έτσι, αυτό που κάνει ο Trump δεν φαίνεται καθόλου παράλογο σε όσους ξέρουν Ιστορία.
Ο Nixon ήθελε συμμόρφωση με το νέο νομισματικό του σύστημα και ο Trump θέλει το ίδιο – και θα χρησιμοποιήσει το ίδιο «μαστίγιο» για να εκβιάσει τη συμμετοχή των άλλων παικτών.

Το τρομερό και τολμηρό κτύπημα στο παγκόσμιο και εγχώριο κατεστημένο

Τώρα, η ομάδα Trump σχεδιάζει να διορθώσει όλα αυτά τα ζητήματα με ένα τολμηρό χτύπημα.
Ετοιμάζεται να προτείνει τη μεγαλύτερη αλλαγή στο νομισματικό μας σύστημα εδώ και πάνω από 50 χρόνια.
Το σχέδιο του Trump ξεπερνά τον χρυσό και αγγίζει:
-Το μη βιώσιμο χρέος των ΗΠΑ
-Τον στρατηγικό πλούτο
-Την έλλειψη καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας στη μεταποίηση στις ΗΠΑ
-Τα μεγάλα εμπορικά ελλείμματα και
-Το μοιραίο ελάττωμα του δολαρίου - το οποίο από υπερβολικό προνόμια κατέληξε κατάρα - το κρατά τεχνητά ισχυρό και αναγκάζει τις ΗΠΑ να τυπώνουν συνεχώς χρήμα και να διασώζουν τη Wall Street και όσα συμφέροντα είναι συνδεδεμένα με το χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Η επανατιμολόγηση του χρυσού στις τρέχουσες τιμές αγοράς είναι απλώς η πρώτη κίνηση.

Ποιοι είναι οι κίνδυνοι για την πολιτική Trump

Η ανασυγκρότηση της βιομηχανικής ικανότητας της Αμερικής είναι ένα μνημειώδες πολιτικό σχέδιο και μπορεί εύκολα να περιπλακεί από καθυστερήσεις στην εκτέλεση.
Παρότι έχουν ανακοινωθεί επενδύσεις 4 τρισεκατομμυρίων δολαρίων εντός του 2025, η επιτυχία τους εξαρτάται από την υπέρβαση των «εμφραγμάτων» στις αλυσίδες εφοδιασμού, των ελλείψεων εργατικού δυναμικού και των κανονιστικών εμποδίων.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναθέσει μεγάλο μέρος της βιομηχανικής τους ικανότητας στην Κίνα, αφήνοντάς τη χώρα εξαρτημένη από τον κεφαλαιουχικό (παγιοποιημένο) εξοπλισμό κατασκευασμένο στο εξωτερικό (foreign-manufactured capital equipment ) για να κτιστούν τα εργοστάσια που χρειάζονται.
Προηγμένες εγκαταστάσεις, όπως αυτές που σχεδιάζονται στο π.χ. Phoenix, απαιτούν επίσης εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό και τεχνολογία αιχμής.
Οποιαδήποτε υστέρηση σε αυτούς τους τομείς θα μπορούσε να επιβραδύνει σημαντικά την πρόοδο.
Οι πολιτικές και οικονομικές πιέσεις περιπλέκουν περαιτέρω την προσπάθεια.
Ο Πρόεδρος Donald Trump πιθανότατα έχει το περιθώριο να παρουσιάσει απτά οικονομικά αποτελέσματα πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές του Κογκρέσου το 2026.
Η αποτυχία θα μπορούσε να κοστίσει στο κόμμα του τον έλεγχο του Κογκρέσου, ενδεχομένως τερματίζοντας αυτές τις πρωτοβουλίες εάν ακολουθήσουν διαδικασίες καθαίρεσης, όπως ο ίδιος υπαινίχθηκε σε πρόσφατες δηλώσεις του.
Παράλληλα, οι δημόσιες δαπάνες έχουν εκτοξευθεί, με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να ξοδεύει πλέον το 23% του ΑΕΠ, από 18–19% την προηγούμενη δεκαετία.
Το εθνικό χρέος ξεπερνά τα 38 τρισεκατομμύρια δολάρια και μπορεί να φτάσει πιο κοντά στα 40 τρισεκατομμύρια μέχρι το τέλος του 2026.
Επιπλέον, οι πληρωμές τόκων καταναλώνουν σήμερα το 20% των φορολογικών εσόδων — μια μη βιώσιμη δημοσιονομική πορεία που ενέχει τον κίνδυνο χρηματοπιστωτικής κρίσης και πολιτικής αστάθειας.
Η σπατάλη, η απάτη και η διαφθορά στο εσωτερικό της κυβέρνησης απειλούν επίσης να υπονομεύσουν την πρόοδο.
Το Γραφείο Προυπολογισμού του Κογκρέσου - Congressional Budget Office εκτιμά ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες χάνουν 233 έως 521 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως από ανορθολογικές δαπάνες, συνολικά 2,8 τρισεκατομμύρια από το 2003 έως το 2025.
Αυτές οι συστημικές αναποτελεσματικότητες, σε συνδυασμό με ισχυρά κατεστημένα συμφέροντα, καθιστούν τις μεταρρυθμίσεις εξαιρετικά δύσκολες και θέτουν σε κίνδυνο τη χρηματοοικονομική υγεία της χώρας και την στρατιωτική της ισχύ.
Η επαναβιομηχάνιση της Αμερικής δεν μπορεί να γίνει μέσα σε μια νύχτα.
Δεκαετίες μεταφοράς παραγωγής στο εξωτερικό και βιομηχανικής παρακμής δεν μπορούν να αντιστραφούν εν μία νυκτί – το ζήτημα είναι η αποφασιστικότητα και εάν η συγκυρίες αποδειχθούν θετικές…

Ο αντίκτυπος του ευρύτερου σχεδίου του Trump θα φτάσει μέχρι και τα ίδια τα υλικά με τα οποία χτίζουμε τον πολιτισμό μας.

www.bankingnews.gr