Στη δεκαετία του 1990 οι νατοϊκοί στρατοί αναζητούσαν τρόπους να αυξήσουν την ισχύ πυρός των πεζών στρατιωτών
Μεγάλο μέρος της στρατιωτικής τεχνολογίας αφορά στην αξιοποίηση υφιστάμενων στοιχείων σε νέους συνδυασμούς.
Στη δεκαετία του 1990 οι νατοϊκοί στρατοί αναζητούσαν τρόπους να αυξήσουν την ισχύ πυρός των πεζών στρατιωτών.
Εστίσαν στη χρήση προωθούμενων βομβίδων με μεγάλο βεληνεκές, προς αντικατάσταση των χειροβομβίδων.
Τα διαθέσιμα βομβιδοβόλα των 40mm (πχ. Μ79, Μ203) περιορίζονταν από τον αργό ρυθμό βολής και το μεγάλο βάρος.
Ένα αμερικανικό πρόγραμμα εξερεύνησε την ιδέα χρήσης του λειόκανου cal.12 (που υπήρχε ήδη στο οπλοστάσιο) με εκρηκτικά βλήματα.
Από το κυνήγι στις οδομαχίες
Ήταν οι Αμερικανοί πεζοναύτες που πειραματίστηκαν με τα προηγμένα πυρομαχικά.
Εμπλεκόμενοι σε επιχειρήσεις αστικού πολέμου στη Μέση Ανατολή, βασίζονταν στα Mossberg 500 (με μολυβένια σφαιρίδια-ψήφους) για εκρηκτική διάνοιξη θυρών και έλεγχο οχημάτων.
Το Εργαστήριο Μαχητικής Δράσης (MCWL) εξέτασε τρόπους βελτίωσης της απόδοσης του λειόκανου σε αστικές περιοχές “για την αδρανοποίηση οχημάτων σε μπλόκα, επιθέσεις σε οχυρωμένα σημεία και εξ’αποστάσεως εξουδετέρωση αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών”.
Αποτέλεσμα αυτής της ιδέας είναι το πυρομαχικό FRAG 12HE.
Η αρχική ευρασιτεχνία ανήκει σε μια βρετανική εταιρεία με την ονομασία The Special Cartridge Co LTD.
Αφορά βλήμα κυλινδρικού σχήματος που χωρά μέσα σε στάνταρ πλαστικό κάλυκα διαμετρήματος cal.12/76mm (μάγκνουμ).
Η έναυση γίνεται με τυποποιημένα καψύλια τύπου Cheddite 209 και άκαπνη πυρίτιδα (όμοια με των κυνηγετικών φυσιγγίων).
Το βλήμα έχει μήκος 50mm, βάρος περί τα 42 γραμμάρια και η γόμωση το ωθεί σε αρχική ταχύτητα περίπου 300 μέτρων ανά δευτερόλεπτο.
Η διάμετρος στο πλατύτερο σημείο του ήταν 18mm.
Αυτό σημαίνει ότι μπορούσε να βληθεί μέσα από οποιοδήποτε λειόκανο του οποίου η κάνη δε διαθέτει στένωση (τσοκ) στο στόμιο.
Καθώς τα περισσότερα στρατιωτικά λειόκανα έχουν “ανοικτές” κάνες, θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τα προηγμένα βλήματα.
Μετά την είσοδο σε υπηρεσία του λειόκανου M1014 (Benelli M4) που φέρει μόνιμο τσοκ, η διάμετρος άλλαξε σε 17,8mm.
Το επιθυμητό βεληνεκές ήταν 200 μέτρα και για να επιτευχθεί ακρίβεια από λείες κάνες υιοθετήθηκε μια αντισυμβατική σχεδίαση.
Τέσσερα αναδιπλούμενα πτερύγια στο πίσω μέρος του βλήματος αναπτύσονται μετά την έξοδο του από την κάνη. Εξασφαλίζουν την απαιτούμενη σταθερότητα, περιστρέφοντας το κατά την πτήση.
Υψηλό Εκρηκτικό
Για να καλυφθούν οι επιχειρησιακές απαιτήσεις αναπτύχθηκαν τρείς εκδοχές του φυσιγγίου: Εκρηκτικό, Θραυσματοφόρο, Διατρητικό σε ευθεία αναλογία με τις μεγαλύτερες βομβίδες τον 40mm.
Το τελευταίο πετυχαίνει διάτρηση θώρακα πάχους 12,7mm (½ ίντσας) στα 175 μέτρα κάνοντας χρήση κοίλου γεμίσματος.
Eπίσης διαπερνά αλεξίσφαιρη προστασία οχημάτων επιπέδου 5.
Η εκρηκτική ύλη που χρησιμοποιούν όλες οι παραλλαγές είναι σύνθεση RDX βάρους 3,4 γραμμαρίων.
Η έναυση γίνεται με τυποποιημένο στρατιωτικό πυροκροτητή MIL1316.
Ήταν πολύ σημαντικό κατά την ανάπτυξη να εξασφαλιστεί πως τα φυσίγγια θα παρέμεναν ασφαλή κατά το χειρισμό και τη μεταφορά από τους στρατιώτες χωρίς κίνδυνο ακούσιας ενεργοποίησης.
Ο πυροκροτητητής ενεργοποιείται μετά την έξοδο από την κάνη και σε απόσταση περίπου 3 μέτρων από το στόμιο. Αυτό καθιστά το χειρισμό και την ανακύκλωση (γέμιση-απογέμιση) μέσα από το μηχανισμό των όπλων ασφαλή.
Το “άγονο” CAWS
Όπως συμβαίνει συνήθως όταν κρατική χρηματοδότηση ρέει για πολεμική τεχνολογία, το πρόγραμμα “εκτροχιάστηκε” και διογκώθηκε για να λάβει τη μορφή CAWS (Close Assault Weapon System).
Περιελάμβανε ένα νέο αυτόματο λειόκανο το οποίο θεωρητικά θα αντικαθιστούσε όλα τα επαναληπτικά όπλα παλιότερης γενιάς (Ithaca 37, Remington 870, κλπ.). Θα τροφοδοτούνταν από κυτιοειδείς γεμιστήρες και θα ήταν ικανό για ριπές.
Θα έβαλλε όλα τα συμβατικά πυρομαχικά με την πρόσθετη δυνατότητα εκτόξευσης βομβίδων με εκρηκτική κεφαλή.
Η ιδεα ήταν πως τα προηγμένα πυρομαχικά θα υποκαθιστούσαν τα παλαιότερα βομβιδοβόλα 40mm προσφέροντας αυξημένη ταχυβολία και φονικότητα εναντίον ελαφρά θωρακισμένων στόχων. Θεωρούσαν πως θα ήταν αποτελεσματικά για την εξουδετέρωση αυτοκινήτων και αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών.
Ένας άλλος ρόλος ήταν η εξ’ αποστάσεως διάρρηξη θυρών και η καταστολή οχυρών θέσεων εντός κτηρίων με πυρά μέσα από ανοίγματα και παράθυρα.
Μεταξύ 1990 και 2007 δοκιμάστηκαν πρωτότυπα από την Heckler & Koch, ΑΑΙ Corp, Daewoo P.I. και άλλους κατασκευαστές χωρίς τελικά να υιοθετηθεί κάποιο.
To FRAG 12 προωθήθηκε στην Αμερική από την Combined Systems Inc σε συνδυασμό με το “λειόκανο πολυβόλο” Atchisson AA-12.
Καμία όμως πρόταση δεν υιοθετήθηκε και ο στρατός επέλεξε το πολύ συμβατικότερο τυφέκιο Benelli M4.
Το τελικό συμπέρασμα ήταν πως η διαθέσιμη τεχνολογία δεν ήταν ώριμη και αξιόπιστη για μαζική χρήση. Έκτοτε το πυρομαχικό FRAG 12HE παραμένει σε “αμηχανία”. Είναι μια ικανή εναλλακτική για άυξηση πυρός σε αστική μάχη.
Αλλά μετά την αποτυχία του CAWS, κανένας στρατός δεν υιοθέτησε τις εκρηκτικές βομβίδες για χρήση μέσα από συμβατικά λειόκανα.
www.bankingnews.gr
Στη δεκαετία του 1990 οι νατοϊκοί στρατοί αναζητούσαν τρόπους να αυξήσουν την ισχύ πυρός των πεζών στρατιωτών.
Εστίσαν στη χρήση προωθούμενων βομβίδων με μεγάλο βεληνεκές, προς αντικατάσταση των χειροβομβίδων.
Τα διαθέσιμα βομβιδοβόλα των 40mm (πχ. Μ79, Μ203) περιορίζονταν από τον αργό ρυθμό βολής και το μεγάλο βάρος.
Ένα αμερικανικό πρόγραμμα εξερεύνησε την ιδέα χρήσης του λειόκανου cal.12 (που υπήρχε ήδη στο οπλοστάσιο) με εκρηκτικά βλήματα.
Από το κυνήγι στις οδομαχίες
Ήταν οι Αμερικανοί πεζοναύτες που πειραματίστηκαν με τα προηγμένα πυρομαχικά.
Εμπλεκόμενοι σε επιχειρήσεις αστικού πολέμου στη Μέση Ανατολή, βασίζονταν στα Mossberg 500 (με μολυβένια σφαιρίδια-ψήφους) για εκρηκτική διάνοιξη θυρών και έλεγχο οχημάτων.
Το Εργαστήριο Μαχητικής Δράσης (MCWL) εξέτασε τρόπους βελτίωσης της απόδοσης του λειόκανου σε αστικές περιοχές “για την αδρανοποίηση οχημάτων σε μπλόκα, επιθέσεις σε οχυρωμένα σημεία και εξ’αποστάσεως εξουδετέρωση αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών”.
Αποτέλεσμα αυτής της ιδέας είναι το πυρομαχικό FRAG 12HE.
Η αρχική ευρασιτεχνία ανήκει σε μια βρετανική εταιρεία με την ονομασία The Special Cartridge Co LTD.
Αφορά βλήμα κυλινδρικού σχήματος που χωρά μέσα σε στάνταρ πλαστικό κάλυκα διαμετρήματος cal.12/76mm (μάγκνουμ).
Η έναυση γίνεται με τυποποιημένα καψύλια τύπου Cheddite 209 και άκαπνη πυρίτιδα (όμοια με των κυνηγετικών φυσιγγίων).
Το βλήμα έχει μήκος 50mm, βάρος περί τα 42 γραμμάρια και η γόμωση το ωθεί σε αρχική ταχύτητα περίπου 300 μέτρων ανά δευτερόλεπτο.
Η διάμετρος στο πλατύτερο σημείο του ήταν 18mm.
Αυτό σημαίνει ότι μπορούσε να βληθεί μέσα από οποιοδήποτε λειόκανο του οποίου η κάνη δε διαθέτει στένωση (τσοκ) στο στόμιο.
Καθώς τα περισσότερα στρατιωτικά λειόκανα έχουν “ανοικτές” κάνες, θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τα προηγμένα βλήματα.
Μετά την είσοδο σε υπηρεσία του λειόκανου M1014 (Benelli M4) που φέρει μόνιμο τσοκ, η διάμετρος άλλαξε σε 17,8mm.
Το επιθυμητό βεληνεκές ήταν 200 μέτρα και για να επιτευχθεί ακρίβεια από λείες κάνες υιοθετήθηκε μια αντισυμβατική σχεδίαση.
Τέσσερα αναδιπλούμενα πτερύγια στο πίσω μέρος του βλήματος αναπτύσονται μετά την έξοδο του από την κάνη. Εξασφαλίζουν την απαιτούμενη σταθερότητα, περιστρέφοντας το κατά την πτήση.
Υψηλό Εκρηκτικό
Για να καλυφθούν οι επιχειρησιακές απαιτήσεις αναπτύχθηκαν τρείς εκδοχές του φυσιγγίου: Εκρηκτικό, Θραυσματοφόρο, Διατρητικό σε ευθεία αναλογία με τις μεγαλύτερες βομβίδες τον 40mm.
Το τελευταίο πετυχαίνει διάτρηση θώρακα πάχους 12,7mm (½ ίντσας) στα 175 μέτρα κάνοντας χρήση κοίλου γεμίσματος.
Eπίσης διαπερνά αλεξίσφαιρη προστασία οχημάτων επιπέδου 5.
Η εκρηκτική ύλη που χρησιμοποιούν όλες οι παραλλαγές είναι σύνθεση RDX βάρους 3,4 γραμμαρίων.
Η έναυση γίνεται με τυποποιημένο στρατιωτικό πυροκροτητή MIL1316.
Ήταν πολύ σημαντικό κατά την ανάπτυξη να εξασφαλιστεί πως τα φυσίγγια θα παρέμεναν ασφαλή κατά το χειρισμό και τη μεταφορά από τους στρατιώτες χωρίς κίνδυνο ακούσιας ενεργοποίησης.
Ο πυροκροτητητής ενεργοποιείται μετά την έξοδο από την κάνη και σε απόσταση περίπου 3 μέτρων από το στόμιο. Αυτό καθιστά το χειρισμό και την ανακύκλωση (γέμιση-απογέμιση) μέσα από το μηχανισμό των όπλων ασφαλή.
Το “άγονο” CAWS
Όπως συμβαίνει συνήθως όταν κρατική χρηματοδότηση ρέει για πολεμική τεχνολογία, το πρόγραμμα “εκτροχιάστηκε” και διογκώθηκε για να λάβει τη μορφή CAWS (Close Assault Weapon System).
Περιελάμβανε ένα νέο αυτόματο λειόκανο το οποίο θεωρητικά θα αντικαθιστούσε όλα τα επαναληπτικά όπλα παλιότερης γενιάς (Ithaca 37, Remington 870, κλπ.). Θα τροφοδοτούνταν από κυτιοειδείς γεμιστήρες και θα ήταν ικανό για ριπές.
Θα έβαλλε όλα τα συμβατικά πυρομαχικά με την πρόσθετη δυνατότητα εκτόξευσης βομβίδων με εκρηκτική κεφαλή.
Η ιδεα ήταν πως τα προηγμένα πυρομαχικά θα υποκαθιστούσαν τα παλαιότερα βομβιδοβόλα 40mm προσφέροντας αυξημένη ταχυβολία και φονικότητα εναντίον ελαφρά θωρακισμένων στόχων. Θεωρούσαν πως θα ήταν αποτελεσματικά για την εξουδετέρωση αυτοκινήτων και αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών.
Ένας άλλος ρόλος ήταν η εξ’ αποστάσεως διάρρηξη θυρών και η καταστολή οχυρών θέσεων εντός κτηρίων με πυρά μέσα από ανοίγματα και παράθυρα.
Μεταξύ 1990 και 2007 δοκιμάστηκαν πρωτότυπα από την Heckler & Koch, ΑΑΙ Corp, Daewoo P.I. και άλλους κατασκευαστές χωρίς τελικά να υιοθετηθεί κάποιο.
To FRAG 12 προωθήθηκε στην Αμερική από την Combined Systems Inc σε συνδυασμό με το “λειόκανο πολυβόλο” Atchisson AA-12.
Καμία όμως πρόταση δεν υιοθετήθηκε και ο στρατός επέλεξε το πολύ συμβατικότερο τυφέκιο Benelli M4.
Το τελικό συμπέρασμα ήταν πως η διαθέσιμη τεχνολογία δεν ήταν ώριμη και αξιόπιστη για μαζική χρήση. Έκτοτε το πυρομαχικό FRAG 12HE παραμένει σε “αμηχανία”. Είναι μια ικανή εναλλακτική για άυξηση πυρός σε αστική μάχη.
Αλλά μετά την αποτυχία του CAWS, κανένας στρατός δεν υιοθέτησε τις εκρηκτικές βομβίδες για χρήση μέσα από συμβατικά λειόκανα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών