Όλα δείχνουν ότι το όλο ζήτημα θα καθυστερήσει πολύ ακόμη αφού η ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας δεν έχει καταλήξει ακόμη ούτε στο μοντέλο που θα προτείνει
Έντονο εκνευρισμό και δυσαρέσκεια προκαλεί στην εγχώρια βιομηχανία η καθυστέρηση στην διαμόρφωση του πακέτου μέτρων στήριξης των επιχειρήσεων έναντι του αυξημένου ενεργειακού κόστους, το οποίο έχει υποσχεθεί η κυβέρνηση δια στόματος του ιδίου του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη από τον περασμένο Οκτώβριο, ενώ έχουν γίνει και δύο συσκέψεις της ηγεσίας του ΣΕΒ σε κορυφαίο κυβερνητικό επίπεδο.
Το ζήτημα χειρίζεται ο υφυπουργός Ενέργειας Νίκος Τσάφος ο οποίος μοιάζει να έχει μπλέξει στους διαδρόμους των Βρυξελών και να αδυνατεί να καταλήξει σε ένα σχήμα στήριξης που να είναι αποδεκτό τόσο από την Κομισιόν όσο και κυρίως από την ελληνική βιομηχανία.
Έτσι όλα δείχνουν ότι το όλο ζήτημα θα καθυστερήσει πολύ ακόμη αφού η ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας δεν έχει καταλήξει ακόμη ούτε στο μοντέλο που θα προτείνει. Αν μάλιστα συνυπολογιστεί και ο χρόνος που απαιτείται για μια τέτοιου είδους έγκριση από την Κομισιόν τότε το εξάμηνο είναι ένας μάλλον αισιόδοξος χρονικός ορίζοντας.
Πρόκειται για μία κατάσταση που ήδη προκαλεί τις εύλογες ανησυχίες της ενεργοβόρου βιομηχανίας, που θεωρεί πλέον ότι εμπαίζεται. Υψηλόβαθμα στελέχη του ΥΠΕΝ ανέφεραν πρόσφατα ότι στη τρέχουσα φάση εξετάζονται τόσο το ιταλικό μοντέλο, προσαρμοσμένο στην ελληνική πραγματικότητα, όσο και οι δυνατότητες του CISAF καθώς και η αντιστάθμιση.
Μάλιστα τονίζεται ότι με βάση τους νέους κανόνες περί ανταγωνισμού τα τρία αυτά μέτρα δεν μπορούν να λειτουργήσουν συνδυαστικά αφού η ευρωπαϊκή νομοθεσία προβλέπει πως μπορεί να επιδοτηθεί μέχρι το 50% του ενεργειακού κόστους και το τελικό ποσό που θα πληρώνουν οι επιχειρήσεις να μην είναι χαμηλότερο από τα 50 ευρώ/MWh.
Έτσι παρά το γεγονός ότι το ΥΠΕΝ δεν έχει καταλήξει ακόμη φαίνεται ότι η πλέον αποδεκτή επιλογή σε αυτή τη φάση είναι η συνέχιση της αντιστάθμισης η οποία αποτελεί και ένα εγκεκριμένο μέτρο από την Κομισιόν. Ωστόσο η βιομηχανία αντιτάσσει αυτό ακριβώς. Ότι δηλαδή πρόκειται για εγκεκριμένο μέτρο και ως εκ τούτου η οποιαδήποτε συζήτηση για τη χορήγηση του απλώς δεν αποτελεί νέα ενίσχυση.
CISAF: Μια μη αποδεκτή λύση
Σε ότι αφορά το CISAF (Πλαίσιο Κρατικών Ενισχύσεων για μια Συμφωνία Καθαρής Βιομηχανίας) που είναι ο νέος βασικός κανονισμός που ενέκρινε η ΕΕ τον Ιούνιο του 2025, για την παροχή από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις οικονομικής στήριξης για την ενίσχυση της παραγωγής καθαρής τεχνολογίας και την επιτάχυνση της πράσινης μετάβασης, η στάση τόσο της ελληνικής βιομηχανίας όσο και των βιομηχανιών άλλων χωρών όπως η Γερμανία είναι απολύτως αρνητική.
Το νέο Πλαίσιο, που ήλθε σε αντικατάσταση του TCTF βελτιστοποιεί τους κανόνες για τις επιδοτήσεις, τις φορολογικές ελαφρύνσεις και άλλες ενισχύσεις για την υποστήριξη της απαλλαγής της βιομηχανίας από τον άνθρακα, τις ΑΠΕ, τη δέσμευση άνθρακα, των κρίσιμων πρώτων υλών και της στρατηγικής παραγωγής καθαρής τεχνολογίας (μπαταρίες, ημιαγωγοί κλπ.
Ωστόσο, ορισμένα από τα όρια που θέτει το CISAF φαίνεται ότι θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αντιστρόφως ανάλογα για τη μείωση του ενεργειακού κόστους της βιομηχανίας ειδικά αν συγκριθούν με την αντιστάθμιση, την οικονομική ενίσχυση για το κόστος ρύπων που λαμβάνουν οι βιομηχανίες, οι οποίες εκτίθενται στον διεθνή ανταγωνισμό και υπάρχει κίνδυνος μετεγκατάστασης τους σε τρίτες χώρες με χαμηλότερο περιβαλλοντικό κόστος.
Με βάση αυτά τα δεδομένα φαίνεται ότι η υπόθεση της στήριξης της βιομηχανίας έναντι του αυξημένου ενεργειακού κόστους βρίσκεται σε μηδενικό σημείο.
Επίσης φαίνεται οτι η κυβέρνηση πελαγοδρομεί καθώς αδυνατεί να βρει ένα πακέτο που θα περιλαμβάνει πρισσότερους κλάδους με ευνοϊκούς όρους, ενώ ελέγχεται από την αγορά ως προς την αποτελεσματικότητα διαχείρισης του όλου ζητήματος σε σχέση με την Κομισιόν.
www.bankingnews.gr
Το ζήτημα χειρίζεται ο υφυπουργός Ενέργειας Νίκος Τσάφος ο οποίος μοιάζει να έχει μπλέξει στους διαδρόμους των Βρυξελών και να αδυνατεί να καταλήξει σε ένα σχήμα στήριξης που να είναι αποδεκτό τόσο από την Κομισιόν όσο και κυρίως από την ελληνική βιομηχανία.
Έτσι όλα δείχνουν ότι το όλο ζήτημα θα καθυστερήσει πολύ ακόμη αφού η ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας δεν έχει καταλήξει ακόμη ούτε στο μοντέλο που θα προτείνει. Αν μάλιστα συνυπολογιστεί και ο χρόνος που απαιτείται για μια τέτοιου είδους έγκριση από την Κομισιόν τότε το εξάμηνο είναι ένας μάλλον αισιόδοξος χρονικός ορίζοντας.
Πρόκειται για μία κατάσταση που ήδη προκαλεί τις εύλογες ανησυχίες της ενεργοβόρου βιομηχανίας, που θεωρεί πλέον ότι εμπαίζεται. Υψηλόβαθμα στελέχη του ΥΠΕΝ ανέφεραν πρόσφατα ότι στη τρέχουσα φάση εξετάζονται τόσο το ιταλικό μοντέλο, προσαρμοσμένο στην ελληνική πραγματικότητα, όσο και οι δυνατότητες του CISAF καθώς και η αντιστάθμιση.
Μάλιστα τονίζεται ότι με βάση τους νέους κανόνες περί ανταγωνισμού τα τρία αυτά μέτρα δεν μπορούν να λειτουργήσουν συνδυαστικά αφού η ευρωπαϊκή νομοθεσία προβλέπει πως μπορεί να επιδοτηθεί μέχρι το 50% του ενεργειακού κόστους και το τελικό ποσό που θα πληρώνουν οι επιχειρήσεις να μην είναι χαμηλότερο από τα 50 ευρώ/MWh.
Έτσι παρά το γεγονός ότι το ΥΠΕΝ δεν έχει καταλήξει ακόμη φαίνεται ότι η πλέον αποδεκτή επιλογή σε αυτή τη φάση είναι η συνέχιση της αντιστάθμισης η οποία αποτελεί και ένα εγκεκριμένο μέτρο από την Κομισιόν. Ωστόσο η βιομηχανία αντιτάσσει αυτό ακριβώς. Ότι δηλαδή πρόκειται για εγκεκριμένο μέτρο και ως εκ τούτου η οποιαδήποτε συζήτηση για τη χορήγηση του απλώς δεν αποτελεί νέα ενίσχυση.
CISAF: Μια μη αποδεκτή λύση
Σε ότι αφορά το CISAF (Πλαίσιο Κρατικών Ενισχύσεων για μια Συμφωνία Καθαρής Βιομηχανίας) που είναι ο νέος βασικός κανονισμός που ενέκρινε η ΕΕ τον Ιούνιο του 2025, για την παροχή από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις οικονομικής στήριξης για την ενίσχυση της παραγωγής καθαρής τεχνολογίας και την επιτάχυνση της πράσινης μετάβασης, η στάση τόσο της ελληνικής βιομηχανίας όσο και των βιομηχανιών άλλων χωρών όπως η Γερμανία είναι απολύτως αρνητική.
Το νέο Πλαίσιο, που ήλθε σε αντικατάσταση του TCTF βελτιστοποιεί τους κανόνες για τις επιδοτήσεις, τις φορολογικές ελαφρύνσεις και άλλες ενισχύσεις για την υποστήριξη της απαλλαγής της βιομηχανίας από τον άνθρακα, τις ΑΠΕ, τη δέσμευση άνθρακα, των κρίσιμων πρώτων υλών και της στρατηγικής παραγωγής καθαρής τεχνολογίας (μπαταρίες, ημιαγωγοί κλπ.
Ωστόσο, ορισμένα από τα όρια που θέτει το CISAF φαίνεται ότι θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αντιστρόφως ανάλογα για τη μείωση του ενεργειακού κόστους της βιομηχανίας ειδικά αν συγκριθούν με την αντιστάθμιση, την οικονομική ενίσχυση για το κόστος ρύπων που λαμβάνουν οι βιομηχανίες, οι οποίες εκτίθενται στον διεθνή ανταγωνισμό και υπάρχει κίνδυνος μετεγκατάστασης τους σε τρίτες χώρες με χαμηλότερο περιβαλλοντικό κόστος.
Με βάση αυτά τα δεδομένα φαίνεται ότι η υπόθεση της στήριξης της βιομηχανίας έναντι του αυξημένου ενεργειακού κόστους βρίσκεται σε μηδενικό σημείο.
Επίσης φαίνεται οτι η κυβέρνηση πελαγοδρομεί καθώς αδυνατεί να βρει ένα πακέτο που θα περιλαμβάνει πρισσότερους κλάδους με ευνοϊκούς όρους, ενώ ελέγχεται από την αγορά ως προς την αποτελεσματικότητα διαχείρισης του όλου ζητήματος σε σχέση με την Κομισιόν.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών