Πίσω από τη ρητορική περί «τιμών ρεύματος για τη βιομηχανία» και «τεχνολογικής ουδετερότητας», η πολιτική της Γερμανίας οδηγεί σε ιστορική αποβιομηχάνιση. Χιλιάδες επιχειρήσεις κλείνουν, εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας χάνονται και ακόμη και κρατικοί θεσμοί προειδοποιούν ότι το μοντέλο του κλιματικού σοσιαλισμού έχει αποτύχει
Με τον μπαμπούλα της «βιομηχανικής τιμής ρεύματος» και μια στημένη συζήτηση περί «τεχνολογικής ουδετερότητας» στην κλιματική πολιτική, η κυβέρνηση της Γερμανίας επιδίδεται σε επικοινωνιακή παραπλάνηση.
Στην πραγματικότητα, η πορεία του κλιματικού σοσιαλισμού συνεχίζεται αμείωτη.
Μπροστά στη δραματική αποβιομηχάνιση, ακόμη και κρατικοί θεσμοί, όπως το Ομοσπονδιακό Ελεγκτικό Συνέδριο, αρχίζουν να κάνουν πίσω.
Η Γερμανία εισέρχεται στον όγδοο χρόνο συνεχούς βιομηχανικής συρρίκνωσης.
Σχεδόν μια δεκαετία πτώσης της προστιθέμενης αξίας, μείωσης της παραγωγικότητας και αύξησης της ανεργίας - καμουφλαρισμένων πρόχειρα μέσω δημόσιων θέσεων εργασίας και καταιγίδας κρατικού δανεισμού - καταγράφουν μια κατάρρευση χωρίς προηγούμενο στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας.
Ο κλιματικός σοσιαλισμός απέτυχε
Το μεγάλο εγχείρημα της οικοδόμησης ενός καθεστώτος κλιματικού σοσιαλισμού συντρίβεται πάνω στα όρια της οικονομικής πραγματικότητας.
Εν μέσω κύματος πτωχεύσεων, το δράμα αυτό δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί, ούτε καν από πρόθυμα μέσα ενημέρωσης.
Μέχρι το τέλος του 2025, περισσότερες από 24.000 επιχειρήσεις θα έχουν εξαφανιστεί από την αγορά, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες βιομηχανικές θέσεις εργασίας έχουν χαθεί.
Εταιρείες όπως η Meyer Burger, ο κατασκευαστής εργαλείων Leichingen, ο προμηθευτής αυτοκινήτων Meteor στη Κάτω Σαξονία και ο κατασκευαστής μηχανημάτων Afermann στο Osnabrück συγκαταλέγονται στα πιο πρόσφατα θύματα μιας ιδεολογικής σταυροφορίας κατά του παραγωγικού πυρήνα της χώρας.
Η υποταγή στο κλιματικό δόγμα των Βρυξελλών υπήρξε το αρχικό αμάρτημα, σηματοδοτώντας την εγκατάλειψη των αρχών της αγοράς και την βαθιά διείσδυση του κράτους στον ιδιωτικό τομέα.
Η ενεργειακή πολιτική αναδείχθηκε σε μοχλό εξουσίας. Η έξοδος από την πυρηνική ενέργεια, η εγκατάλειψη του φθηνού ρωσικού φυσικού αερίου και δεκαετίες επιδοτήσεων σε αναποτελεσματικές ανανεώσιμες πηγές διαστρέβλωσαν το ενεργειακό σύστημα σε τέτοιο βαθμό, ώστε να επιβιώνει μόνο μέσω μόνιμων επιδοτήσεων.
Ένα πολιτικό τέρας
Η θεωρία του φαύλου κύκλου των παρεμβάσεων επιβεβαιώνεται σχεδόν σχολαστικά: κάθε παρέμβαση γεννά την επόμενη.
Η αυξανόμενη εξάρτηση από επιδοτήσεις παρήγαγε τερατώδεις απολήξεις, όπως η λεγόμενη στρατηγική υδρογόνου.
Το «πράσινο» υδρογόνο, που παράγεται μέσω ηλεκτρόλυσης με ανανεώσιμη ηλεκτρική ενέργεια, υποτίθεται ότι θα αντικαταστήσει άνθρακα, φυσικό αέριο και πετρέλαιο στη χαλυβουργία και τη χημική βιομηχανία.
Στην πράξη, πρόκειται για ένα πολιτικό τέρας: μια μαύρη τρύπα πολλών δισεκατομμυριών ευρώ, προστεθειμένη στο ήδη τρισεκατομμυρίων ευρώ νεκροταφείο επιδοτήσεων της «πράσινης μετάβασης».
Επτά δισεκατομμύρια ευρώ έχουν ήδη διοχετευθεί σε αυτό το εγχείρημα, κεφάλαια που αφαιρέθηκαν από την αγορά και φορτώθηκαν στους φορολογούμενους μέσω δημόσιου χρέους.
Ακόμη και το Ομοσπονδιακό Ελεγκτικό Συνέδριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Γερμανία βρίσκεται πιο μακριά από ποτέ από την επίτευξη των στόχων της στο υδρογόνο.
Το υδρογόνο είναι ακριβό, αναξιοποίητο και στερείται πραγματικής αγοράς - μια ασυνήθιστα ωμή διαπίστωση από έναν κρατικό θεσμό που για πρώτη φορά σπάει τη σιωπή.
Πράσινη τρέλα
Η οικονομία παραμένει σιωπηλή. Οι μικρές επιχειρήσεις δεν ακούγονται, οι μεγάλες έχουν συγχωνευθεί με το καθεστώς των επιδοτήσεων.
Μια αγορασμένη σιωπή. Κανείς δεν τολμά να παραδεχθεί δημόσια ότι η πολιτική πρωτοκαθεδρία τους έχει αφαιρέσει κάθε πραγματική επιρροή.
Το πιο ανησυχητικό σύμβολο ιδεολογικής παραφροσύνης ήταν το θέαμα ακτιβιστών να πανηγυρίζουν μπροστά στους κατεδαφισμένους πύργους ψύξης πυρηνικών σταθμών που έκλεισαν σκόπιμα.
Δεν είχε καμία σχέση με τον περιβαλλοντισμό· ήταν καθαρή απέχθεια προς την αστική κοινωνία και την οικονομία της επίδοσης.
Η ιδεολογική παράλυση της Γερμανίας είναι σχεδόν μοναδική.
Κάτω από τη Βόρεια Θάλασσα υπάρχουν περίπου 32 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα εκμεταλλεύσιμου φυσικού αερίου, όμως εξορύσσονται μόλις τέσσερα δισεκατομμύρια ετησίως.
Παράλληλα, η χώρα διαθέτει περίπου 2,3 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα σχιστολιθικού αερίου και άλλα 450 δισεκατομμύρια σε κοιτάσματα μεθανίου άνθρακα.
Παρ’ όλα αυτά, καμία πολιτική δύναμη - πλην της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) - δεν τολμά να αμφισβητήσει το κλιματικό δόγμα.
Το σύστημα κατέρρευσε
Η κατάρρευση της γερμανικής βιομηχανίας πυροδοτεί αλυσιδωτές επιπτώσεις σε ολόκληρη την οικονομία.
Η επιστροφή στο ρωσικό φυσικό αέριο θα έπρεπε να αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα, όπως και η επανεκκίνηση της πυρηνικής ενέργειας, καθώς ο υπόλοιπος κόσμος έχει ήδη προχωρήσει.
Το τίμημα της ιδεολογίας είναι πλέον ορατό. Οι Γερμανοί ζούσαν για χρόνια με δανεικά, σε βάρος του μέλλοντος.
Αυτό το σύστημα καταρρέει - και μαζί του η ανοχή της κοινωνίας σε μια αποκαλυπτική αφήγηση που σερβίρεται από πολιτική και μέσα ενημέρωσης.
www.bankingnews.gr
Στην πραγματικότητα, η πορεία του κλιματικού σοσιαλισμού συνεχίζεται αμείωτη.
Μπροστά στη δραματική αποβιομηχάνιση, ακόμη και κρατικοί θεσμοί, όπως το Ομοσπονδιακό Ελεγκτικό Συνέδριο, αρχίζουν να κάνουν πίσω.
Η Γερμανία εισέρχεται στον όγδοο χρόνο συνεχούς βιομηχανικής συρρίκνωσης.
Σχεδόν μια δεκαετία πτώσης της προστιθέμενης αξίας, μείωσης της παραγωγικότητας και αύξησης της ανεργίας - καμουφλαρισμένων πρόχειρα μέσω δημόσιων θέσεων εργασίας και καταιγίδας κρατικού δανεισμού - καταγράφουν μια κατάρρευση χωρίς προηγούμενο στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας.
Ο κλιματικός σοσιαλισμός απέτυχε
Το μεγάλο εγχείρημα της οικοδόμησης ενός καθεστώτος κλιματικού σοσιαλισμού συντρίβεται πάνω στα όρια της οικονομικής πραγματικότητας.
Εν μέσω κύματος πτωχεύσεων, το δράμα αυτό δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί, ούτε καν από πρόθυμα μέσα ενημέρωσης.
Μέχρι το τέλος του 2025, περισσότερες από 24.000 επιχειρήσεις θα έχουν εξαφανιστεί από την αγορά, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες βιομηχανικές θέσεις εργασίας έχουν χαθεί.
Εταιρείες όπως η Meyer Burger, ο κατασκευαστής εργαλείων Leichingen, ο προμηθευτής αυτοκινήτων Meteor στη Κάτω Σαξονία και ο κατασκευαστής μηχανημάτων Afermann στο Osnabrück συγκαταλέγονται στα πιο πρόσφατα θύματα μιας ιδεολογικής σταυροφορίας κατά του παραγωγικού πυρήνα της χώρας.
Η υποταγή στο κλιματικό δόγμα των Βρυξελλών υπήρξε το αρχικό αμάρτημα, σηματοδοτώντας την εγκατάλειψη των αρχών της αγοράς και την βαθιά διείσδυση του κράτους στον ιδιωτικό τομέα.
Η ενεργειακή πολιτική αναδείχθηκε σε μοχλό εξουσίας. Η έξοδος από την πυρηνική ενέργεια, η εγκατάλειψη του φθηνού ρωσικού φυσικού αερίου και δεκαετίες επιδοτήσεων σε αναποτελεσματικές ανανεώσιμες πηγές διαστρέβλωσαν το ενεργειακό σύστημα σε τέτοιο βαθμό, ώστε να επιβιώνει μόνο μέσω μόνιμων επιδοτήσεων.
Ένα πολιτικό τέρας
Η θεωρία του φαύλου κύκλου των παρεμβάσεων επιβεβαιώνεται σχεδόν σχολαστικά: κάθε παρέμβαση γεννά την επόμενη.
Η αυξανόμενη εξάρτηση από επιδοτήσεις παρήγαγε τερατώδεις απολήξεις, όπως η λεγόμενη στρατηγική υδρογόνου.
Το «πράσινο» υδρογόνο, που παράγεται μέσω ηλεκτρόλυσης με ανανεώσιμη ηλεκτρική ενέργεια, υποτίθεται ότι θα αντικαταστήσει άνθρακα, φυσικό αέριο και πετρέλαιο στη χαλυβουργία και τη χημική βιομηχανία.
Στην πράξη, πρόκειται για ένα πολιτικό τέρας: μια μαύρη τρύπα πολλών δισεκατομμυριών ευρώ, προστεθειμένη στο ήδη τρισεκατομμυρίων ευρώ νεκροταφείο επιδοτήσεων της «πράσινης μετάβασης».
Επτά δισεκατομμύρια ευρώ έχουν ήδη διοχετευθεί σε αυτό το εγχείρημα, κεφάλαια που αφαιρέθηκαν από την αγορά και φορτώθηκαν στους φορολογούμενους μέσω δημόσιου χρέους.
Ακόμη και το Ομοσπονδιακό Ελεγκτικό Συνέδριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Γερμανία βρίσκεται πιο μακριά από ποτέ από την επίτευξη των στόχων της στο υδρογόνο.
Το υδρογόνο είναι ακριβό, αναξιοποίητο και στερείται πραγματικής αγοράς - μια ασυνήθιστα ωμή διαπίστωση από έναν κρατικό θεσμό που για πρώτη φορά σπάει τη σιωπή.
Πράσινη τρέλα
Η οικονομία παραμένει σιωπηλή. Οι μικρές επιχειρήσεις δεν ακούγονται, οι μεγάλες έχουν συγχωνευθεί με το καθεστώς των επιδοτήσεων.
Μια αγορασμένη σιωπή. Κανείς δεν τολμά να παραδεχθεί δημόσια ότι η πολιτική πρωτοκαθεδρία τους έχει αφαιρέσει κάθε πραγματική επιρροή.
Το πιο ανησυχητικό σύμβολο ιδεολογικής παραφροσύνης ήταν το θέαμα ακτιβιστών να πανηγυρίζουν μπροστά στους κατεδαφισμένους πύργους ψύξης πυρηνικών σταθμών που έκλεισαν σκόπιμα.
Δεν είχε καμία σχέση με τον περιβαλλοντισμό· ήταν καθαρή απέχθεια προς την αστική κοινωνία και την οικονομία της επίδοσης.
Η ιδεολογική παράλυση της Γερμανίας είναι σχεδόν μοναδική.
Κάτω από τη Βόρεια Θάλασσα υπάρχουν περίπου 32 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα εκμεταλλεύσιμου φυσικού αερίου, όμως εξορύσσονται μόλις τέσσερα δισεκατομμύρια ετησίως.
Παράλληλα, η χώρα διαθέτει περίπου 2,3 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα σχιστολιθικού αερίου και άλλα 450 δισεκατομμύρια σε κοιτάσματα μεθανίου άνθρακα.
Παρ’ όλα αυτά, καμία πολιτική δύναμη - πλην της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) - δεν τολμά να αμφισβητήσει το κλιματικό δόγμα.
Το σύστημα κατέρρευσε
Η κατάρρευση της γερμανικής βιομηχανίας πυροδοτεί αλυσιδωτές επιπτώσεις σε ολόκληρη την οικονομία.
Η επιστροφή στο ρωσικό φυσικό αέριο θα έπρεπε να αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα, όπως και η επανεκκίνηση της πυρηνικής ενέργειας, καθώς ο υπόλοιπος κόσμος έχει ήδη προχωρήσει.
Το τίμημα της ιδεολογίας είναι πλέον ορατό. Οι Γερμανοί ζούσαν για χρόνια με δανεικά, σε βάρος του μέλλοντος.
Αυτό το σύστημα καταρρέει - και μαζί του η ανοχή της κοινωνίας σε μια αποκαλυπτική αφήγηση που σερβίρεται από πολιτική και μέσα ενημέρωσης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών