Η «διευκόλυνση» και η υποχρεωτικότητα των ηλεκτρονικών συναλλαγών που καταλύουν κάθε έννοια προσωπικής ζωής
Ο στόχος είναι ξεκάθαρος. Να υπάρχουν συναλλαγές σε μετρητά υποτίθεται για να τιθασευτεί το τέρας της φοροδιαφυγής.
Και μπορεί ως εργαλείο να έχουν μια αποτελεσματικότητα οι ηλεκτρονικές συναλλαγές σε πληρωμές αλλά την ίδια στιγμή ανοίγει ο ασκός του Αιόλου της απόλυτης παρακολούθησης της ιδιωτικής ζωής των πολιτών αλλά και των πρακτικών των επιχειρήσεων.
Γιατί οι συναλλαγές με κάρτα ή με IRIS ή οποιοδήποτε ηλεκτρονικό μέσο αποκαλύπτουν στοιχεία τα οποία στην ουσία παραβιάζουν την ιδιωτική ζωή του πολίτη.
Το πλέγμα παρακολούθησης
Με μια συναλλαγή η τράπεζα αλλά και οι υπόλοιποι μεσολαβούντες στην πραγματοποίηση και την εκκαθάρισή της γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή στις περισσότερες των περιπτώσεων που ακριβώς βρίσκεσαι δηλαδή έχουν γνώση των καθημερινών σου κινήσεων.
Γνωρίζουν ταυτόχρονα όμως και την καταναλωτική σου συμπεριφορά αλλά και αποκτούν πρόσβαση σε ευαίσθητα δεδομένα.
Για παράδειγμα αν κάποιος κάνει αγορές από sex shops και τι είδους αγορές είναι αυτές.
Έχοντας γνώση κάποιος της καταναλωτικής σου συμπεριφοράς μπορεί εύκολα να την «πουλήσει» παρά το γεγονός ότι υποτίθεται πως υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας αλλά είναι απολύτως αμφίβολο σε ποιο βαθμό λειτουργούν αυτές όταν κάποιος κακόβουλος έχει πρόσβαση σε υψηλό επίπεδο σε πολύ ευαίσθητες πληροφορίες.
Ουσιαστικά μέσω των ηλεκτρονικών συναλλαγών δημιουργείται ένα πλέγμα παρακολούθησης του πολίτη από το τραπεζικό σύστημα και τις εταιρίες πληρωμών και δεν προκαλεί εντύπωση για παράδειγμα όταν σου έρχονται προσωποιημένες προτάσεις στα μέτρα σου.
Πεδίο ανήθικών και αθέμιτών πρακτικών
Ο πολίτης που αποκαλύπτει την συμπεριφορά του, τον τρόπο και τα σημεία που κινείται είναι προφανές ότι καθίσταται περισσότερο ευάλωτος σε ανήθικες και αθέμιτες πρακτικές καθώς στην ουσία μπορεί να γνωστοποιεί την οικονομική του κατάσταση αλλά και σε πολλές περιπτώσεις με τις κινήσεις του να γνωστοποιεί και άλλου είδους δεδομένα ακόμα και τους οικονομικούς δεσμούς με την οικογένειά του.
Ακόμα και η περίφημη επικαιροποίηση στοιχείων στις τράπεζες το άλλο μπορεί να αποτελεί από το πλήρες ξεγύμνωμα της οικονομικής και όχι μόνο κατάστασης του κάθε πολίτη; Υποτίθεται ότι όλο αυτά γίνονται για να προληφθούν παραβατικές συμπεριφορές αλλά στο τέλος της ημέρας δεν παύουν να είναι ένα εργαλείο πρόσβασης των τραπεζών σε ευαίσθητα δεδομένα.
Θα ήταν αντιληπτό μια τράπεζα να ζητά οικονομικά στοιχεία σε περίπτωση δανείου αλλά πόσο θεμιτό είναι όταν ο πολίτης έχει έναν τραπεζικό λογαριασμό μισθοδοσίας;
Ο Big Brother της ΑΑΔΕ αλλά και ιδιωτών
Σε αυτό το Big Brother συμμετέχει και η ΑΑΔΕ και εμμέσως το ίδιο το κράτος και η εκάστοτε εξουσία που μπορεί να χρησιμοποιήσει πολύ ευαίσθητες πληροφορίες για ανοίκιες πρακτικές.
Η πρόσβαση της ΑΑΔΕ σε τραπεζικούς λογαριασμούς και μάλιστα σε πραγματικό χρόνο τι άλλο μπορεί να είναι από την στενή παρακολούθηση του πολίτη και την κατάργηση της ιδιωτικότητας;
Αυτό όμως μπορεί να είναι το λιγότερο αν κάποιος αναλογιστεί τι πληροφορίες δίνονται σε τρίτους με τα περίφημα ηλεκτρονικά τιμολόγια, τα ηλεκτρονικά δελτία αποστολής και τις συναφείς υποχρεώσεις που έχει θεσπίσει η ΑΑΔΕ.
Έρχεται δηλαδή ένας κρατικός φορέας που είναι αρμόδιος για τη συλλογή των εσόδων και υποχρεώνει τις επιχειρήσεις να εκδίδουν τιμολόγια μέσω τρίτων τους περίφημους παρόχους.
Έτσι έχουμε το φαινόμενο δύο πάροχοι να συγκεντρώνουν πολύ μεγάλο μερίδιο αγοράς και ουσιαστικά μέσω της τιμολογέρας να έχουν αποκτήσει πρόσβαση σε κρίσιμα στοιχεία των επιχειρήσεων.
Και το ερώτημα είναι πως διασφαλίζεται και με ποιο τρόπο ότι αυτά τα στοιχεία δεν θα περιέλθουν στην κατοχή των μετόχων των εταιριών που παρέχουν τις υπηρεσίες αυτές και δεν θα αξιοποιηθούν με κακόβουλο τρόπο;
Κατά τα λοιπά υπάρχει η περίφημη Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και νόμοι επί νόμων προστασίας προσωπικών δεδομένων.
Μόνο που φαίνεται ότι η λειτουργία της αποτελεί φερετζέ της κατάλυσης κάθε έννοια προσωπικής ζωής και επιχειρηματικότητας.
Νίκος Καρούτζος
nkaroutzos@gmail.com
www.bankingnews.gr
Και μπορεί ως εργαλείο να έχουν μια αποτελεσματικότητα οι ηλεκτρονικές συναλλαγές σε πληρωμές αλλά την ίδια στιγμή ανοίγει ο ασκός του Αιόλου της απόλυτης παρακολούθησης της ιδιωτικής ζωής των πολιτών αλλά και των πρακτικών των επιχειρήσεων.
Γιατί οι συναλλαγές με κάρτα ή με IRIS ή οποιοδήποτε ηλεκτρονικό μέσο αποκαλύπτουν στοιχεία τα οποία στην ουσία παραβιάζουν την ιδιωτική ζωή του πολίτη.
Το πλέγμα παρακολούθησης
Με μια συναλλαγή η τράπεζα αλλά και οι υπόλοιποι μεσολαβούντες στην πραγματοποίηση και την εκκαθάρισή της γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή στις περισσότερες των περιπτώσεων που ακριβώς βρίσκεσαι δηλαδή έχουν γνώση των καθημερινών σου κινήσεων.
Γνωρίζουν ταυτόχρονα όμως και την καταναλωτική σου συμπεριφορά αλλά και αποκτούν πρόσβαση σε ευαίσθητα δεδομένα.
Για παράδειγμα αν κάποιος κάνει αγορές από sex shops και τι είδους αγορές είναι αυτές.
Έχοντας γνώση κάποιος της καταναλωτικής σου συμπεριφοράς μπορεί εύκολα να την «πουλήσει» παρά το γεγονός ότι υποτίθεται πως υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας αλλά είναι απολύτως αμφίβολο σε ποιο βαθμό λειτουργούν αυτές όταν κάποιος κακόβουλος έχει πρόσβαση σε υψηλό επίπεδο σε πολύ ευαίσθητες πληροφορίες.
Ουσιαστικά μέσω των ηλεκτρονικών συναλλαγών δημιουργείται ένα πλέγμα παρακολούθησης του πολίτη από το τραπεζικό σύστημα και τις εταιρίες πληρωμών και δεν προκαλεί εντύπωση για παράδειγμα όταν σου έρχονται προσωποιημένες προτάσεις στα μέτρα σου.
Πεδίο ανήθικών και αθέμιτών πρακτικών
Ο πολίτης που αποκαλύπτει την συμπεριφορά του, τον τρόπο και τα σημεία που κινείται είναι προφανές ότι καθίσταται περισσότερο ευάλωτος σε ανήθικες και αθέμιτες πρακτικές καθώς στην ουσία μπορεί να γνωστοποιεί την οικονομική του κατάσταση αλλά και σε πολλές περιπτώσεις με τις κινήσεις του να γνωστοποιεί και άλλου είδους δεδομένα ακόμα και τους οικονομικούς δεσμούς με την οικογένειά του.
Ακόμα και η περίφημη επικαιροποίηση στοιχείων στις τράπεζες το άλλο μπορεί να αποτελεί από το πλήρες ξεγύμνωμα της οικονομικής και όχι μόνο κατάστασης του κάθε πολίτη; Υποτίθεται ότι όλο αυτά γίνονται για να προληφθούν παραβατικές συμπεριφορές αλλά στο τέλος της ημέρας δεν παύουν να είναι ένα εργαλείο πρόσβασης των τραπεζών σε ευαίσθητα δεδομένα.
Θα ήταν αντιληπτό μια τράπεζα να ζητά οικονομικά στοιχεία σε περίπτωση δανείου αλλά πόσο θεμιτό είναι όταν ο πολίτης έχει έναν τραπεζικό λογαριασμό μισθοδοσίας;
Ο Big Brother της ΑΑΔΕ αλλά και ιδιωτών
Σε αυτό το Big Brother συμμετέχει και η ΑΑΔΕ και εμμέσως το ίδιο το κράτος και η εκάστοτε εξουσία που μπορεί να χρησιμοποιήσει πολύ ευαίσθητες πληροφορίες για ανοίκιες πρακτικές.
Η πρόσβαση της ΑΑΔΕ σε τραπεζικούς λογαριασμούς και μάλιστα σε πραγματικό χρόνο τι άλλο μπορεί να είναι από την στενή παρακολούθηση του πολίτη και την κατάργηση της ιδιωτικότητας;
Αυτό όμως μπορεί να είναι το λιγότερο αν κάποιος αναλογιστεί τι πληροφορίες δίνονται σε τρίτους με τα περίφημα ηλεκτρονικά τιμολόγια, τα ηλεκτρονικά δελτία αποστολής και τις συναφείς υποχρεώσεις που έχει θεσπίσει η ΑΑΔΕ.
Έρχεται δηλαδή ένας κρατικός φορέας που είναι αρμόδιος για τη συλλογή των εσόδων και υποχρεώνει τις επιχειρήσεις να εκδίδουν τιμολόγια μέσω τρίτων τους περίφημους παρόχους.
Έτσι έχουμε το φαινόμενο δύο πάροχοι να συγκεντρώνουν πολύ μεγάλο μερίδιο αγοράς και ουσιαστικά μέσω της τιμολογέρας να έχουν αποκτήσει πρόσβαση σε κρίσιμα στοιχεία των επιχειρήσεων.
Και το ερώτημα είναι πως διασφαλίζεται και με ποιο τρόπο ότι αυτά τα στοιχεία δεν θα περιέλθουν στην κατοχή των μετόχων των εταιριών που παρέχουν τις υπηρεσίες αυτές και δεν θα αξιοποιηθούν με κακόβουλο τρόπο;
Κατά τα λοιπά υπάρχει η περίφημη Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και νόμοι επί νόμων προστασίας προσωπικών δεδομένων.
Μόνο που φαίνεται ότι η λειτουργία της αποτελεί φερετζέ της κατάλυσης κάθε έννοια προσωπικής ζωής και επιχειρηματικότητας.
Νίκος Καρούτζος
nkaroutzos@gmail.com
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών