Θυμάμαι τότε στο σχολείο και στις εκδρομές που οι δάσκαλοι μας μετρούσαν. Περνούσαν από αυτό το στενό διάδρομο του λεωφορείου, κοιτούσαν δεξιά και αριστερά, ενίοτε ακουμπούσαν κεφάλια και μετρούσαν. «Πόσοι πρέπει να είναι;» ρωτούσε ο ένας τον άλλο. «46» απαντούσε. «Όλοι εδώ λοιπόν, πάμε» έλεγαν στον οδηγό. Μόνο που σε εκείνο το InterCity άλλος αριθμός ξεκίνησε και άλλος έφτασε. Όχι, δεν ήταν σχολική εκδρομή αλλά κάλλιστα θα μπορούσε να είναι…
Δεν ήταν δυστύχημα αυτό που συνέβη διότι ως τέτοιο ορίζεται μία στιγμή ατυχίας. Όταν όλα βαίνουν καλώς, νόμιμα, κατά γράμμα, βάσει προγράμματος και κάτι αναπάντεχο συμβαίνει και τα ανατρέπει με συνέπεια να θρηνήσουμε θύματα. Αυτό που έγινε το μαύρο εκείνο βράδυ της Τρίτης (28/02) λέγεται έγκλημα. Εκ προθέσεως μάλιστα έγκλημα, στυγερό, βαρύ και ασήκωτο. Περισσότερα στο BN Sports
Σχόλια αναγνωστών