Η αμερικανική συμφωνία για τον έλεγχο 65 δισ. βαρελιών πετρελαίου και προβλεπόμενα έσοδα 200 δισ. δολ. για τη Βενεζουέλα δεν είναι απλώς επένδυση – Είναι απάντηση στην ενεργειακή κρίση του Ιράν και προσπάθεια αναδιαμόρφωσης του παγκόσμιου πετρελαϊκού χάρτη
Η συμφωνία που ανακοίνωσε ο Donald Trump για τη Βενεζουέλα μπορεί να αποδειχθεί πολύ σημαντικότερη από ένα ακόμη ενεργειακό deal.
Σε μια περίοδο κατά την οποία ο πόλεμος με το Ιράν έχει διαταράξει τις παγκόσμιες ενεργειακές ροές, ο Αμερικανός πρόεδρος επιχειρεί να δημιουργήσει έναν νέο στρατηγικό άξονα πετρελαίου, με τη Βενεζουέλα να βρίσκεται στο επίκεντρο.
Η Ουάσιγκτον συμφώνησε να αποκτήσει πλειοψηφικό έλεγχο σε νέα κοινοπραξία που θα έχει πρόσβαση σε περισσότερα από 65 δισ. βαρέλια αποδεδειγμένων αποθεμάτων πετρελαίου της Βενεζουέλας.
Σύμφωνα με αμερικανικές κυβερνητικές πηγές, το αμερικανικό ποσοστό θα φθάνει το 55%, ενώ το project μπορεί να προσελκύσει σε επενδύσεις περίπου 100 δισ. δολαρίων.
Ο Trump χαρακτήρισε τη συμφωνία «τη μεγαλύτερη πετρελαϊκή συμφωνία στην ιστορία».
Πίσω όμως από τη θεαματική ανακοίνωση υπάρχει ένας πολύ πιο σύνθετος γεωπολιτικός υπολογισμός.
Η Αμερική χρειάζεται επειγόντως περισσότερα βαρέλια μαύρου χρυσού
Οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου στον κόσμο και καθαρός εξαγωγέας πετρελαίου και καυσίμων.
Παρ' όλα αυτά, εξακολουθούν να εισάγουν σημαντικές ποσότητες αργού επειδή τα αμερικανικά διυλιστήρια έχουν κατασκευαστεί σε μεγάλο βαθμό για συγκεκριμένες ποιότητες πετρελαίου.
Εδώ αποκτά ιδιαίτερη σημασία η Βενεζουέλα.
Το βενεζουελανό αργό είναι βαρύ και υψηλής περιεκτικότητας σε θείο, ακριβώς ο τύπος πετρελαίου για τον οποίο έχουν σχεδιαστεί αρκετά αμερικανικά διυλιστήρια.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται το CNN, οι αμερικανικές εισαγωγές από τη Βενεζουέλα έχουν αυξηθεί πάνω από τέσσερις φορές μέσα στο 2026 και έχουν φθάσει περίπου στα 600.000 βαρέλια ημερησίως, καθιστώντας τη Βενεζουέλα τη δεύτερη μεγαλύτερη πηγή εισαγόμενου πετρελαίου για τις ΗΠΑ μετά τον Καναδά.
Η εξέλιξη αυτή δεν είναι τυχαία.
Ο πόλεμος με το Ιράν έχει διαταράξει περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου, ενώ η Ουάσιγκτον έχει χρησιμοποιήσει το Strategic Petroleum Reserve (τα στρατηγικά αποθέματα) για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της διαταραχής.
Το αμερικανικό στρατηγικό απόθεμα έχει πλέον υποχωρήσει σε επίπεδα που δεν είχαν καταγραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Έτσι, η Βενεζουέλα αποκτά ξαφνικά στρατηγική αξία που υπερβαίνει κατά πολύ την ίδια την οικονομία της.
Ο Trump δεν περιμένει πλέον τις πετρελαϊκές εταιρείες
Υπάρχει όμως ένα σημαντικό πρόβλημα.
Οι μεγάλες αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες δεν έχουν δείξει μέχρι σήμερα ιδιαίτερη προθυμία να επενδύσουν μαζικά στη Βενεζουέλα.
Η χώρα διαθέτει τεράστια αποθέματα, αλλά η πετρελαϊκή της υποδομή έχει υποστεί δεκαετίες υποεπένδυσης και κακοδιαχείρισης.
Η παραγωγή βρίσκεται περίπου στα 1,1–1,2 εκατ. βαρέλια ημερησίως, έναντι περίπου 3,5 εκατ. βαρελιών ημερησίως στην ιστορική της κορύφωση.
Η επαναφορά της παραγωγής στα παλιά επίπεδα δεν είναι υπόθεση μηνών.
Θα χρειαστούν δισεκατομμύρια δολάρια και τουλάχιστον μία δεκαετία επενδύσεων.
Γι' αυτό η αμερικανική κυβέρνηση φαίνεται να κάνει κάτι ασυνήθιστο.
Αντί να περιμένει από τις πετρελαϊκές εταιρείες να αναλάβουν μόνες τους το ρίσκο, το αμερικανικό κράτος μπαίνει πιο άμεσα στο παιχνίδι.
Η νέα κοινοπραξία θα ελέγχει περίπου 65 δισ. βαρέλια αποδεδειγμένων αποθεμάτων, ποσότητα μεγαλύτερη από τα περίπου 46 δισ. βαρέλια αποθεμάτων που ελέγχουν σήμερα συνολικά οι ΗΠΑ.
Εάν το σχέδιο υλοποιηθεί, η αμερικανική κυβέρνηση θα αποκτήσει ουσιαστικά έκθεση σε έναν από τους μεγαλύτερους πετρελαϊκούς πόρους του πλανήτη.
Και εδώ μπαίνει στο παιχνίδι και ο Περσικός Κόλπος
Το κρίσιμο σημείο είναι ότι η Βενεζουέλα δεν πρέπει να εξετάζεται απομονωμένα από όσα συμβαίνουν στον Περσικό Κόλπο.
Ο πόλεμος με το Ιράν αποκάλυψε πόσο ευάλωτη παραμένει η παγκόσμια οικονομία στην εξάρτηση από τις ενεργειακές ροές του Κόλπου και, κυρίως, από τα Στενά του Ορμούζ.
Για δεκαετίες, η παγκόσμια αγορά βασίστηκε σε μια σχετικά απλή εξίσωση:
Περσικός Κόλπος + OPEC/OPEC+ = έλεγχος μεγάλου μέρους της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου.
Η Ουάσιγκτον φαίνεται τώρα να επιδιώκει μια διαφορετική εξίσωση:
Αμερικανική παραγωγή + Βενεζουέλα + Βραζιλία + Γουιάνα + παραγωγοί εκτός OPEC = μεγαλύτερη διαφοροποίηση της παγκόσμιας προσφοράς.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ μπορούν να αντικαταστήσουν τον Περσικό Κόλπο.
Σημαίνει όμως ότι μπορούν να μειώσουν την εξάρτηση από αυτόν.
Και αυτή είναι μια πολύ διαφορετική στρατηγική.
Ο OPEC βρίσκεται ήδη υπό πίεση
Η εξέλιξη στη Βενεζουέλα έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία ο OPEC αντιμετωπίζει ήδη εσωτερικές πιέσεις.
Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αποχώρησαν από τον OPEC την 1η Μαΐου 2026, έχοντας προηγουμένως διαφωνήσει με τους περιορισμούς που περιόριζαν την αξιοποίηση της παραγωγικής τους δυναμικότητας.
Η EIA σημειώνει ότι τα ΗΑΕ διέθεταν το 2025 περίπου 4,2 εκατ. βαρέλια ημερήσιας αποτελεσματικής παραγωγικής δυναμικότητας.
Την ίδια στιγμή, το Ιράκ πιέζει για υψηλότερη ποσόστωση, ενώ ο OPEC+ συνεχίζει να χρησιμοποιεί τις ποσοστώσεις παραγωγής ως βασικό εργαλείο σταθεροποίησης της αγοράς. Ο ίδιος ο OPEC επιβεβαιώνει ότι Σαουδική Αραβία, Ρωσία, Ιράν, Κουβέιτ, Καζακστάν, Αλγερία και Ομάν εξακολουθούν να συντονίζουν τις παραγωγικές τους πολιτικές.
Η Βενεζουέλα, τώρα, εξετάζει την αποχώρησή της.
Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό.
Η χώρα που υπήρξε ιδρυτικό μέλος του OPEC μπορεί να γίνει μέρος μιας διαδικασίας που περιορίζει την επιρροή του οργανισμού.
Η ειρωνεία της ιστορίας
Το 1960 η Βενεζουέλα ήταν μία από τις πέντε χώρες που δημιούργησαν τον OPEC.
Σήμερα, περισσότερο από έξι δεκαετίες αργότερα, η ίδια χώρα μπορεί να βρεθεί στην αντίπερα όχθη μιας νέας ενεργειακής αρχιτεκτονικής.
Εάν η Βενεζουέλα αποχωρήσει από τον OPEC και ταυτόχρονα αυξήσει την παραγωγή της με αμερικανικά κεφάλαια και τεχνολογία, τότε η Ουάσιγκτον θα έχει πετύχει κάτι ιδιαίτερα σημαντικό: να αποκτήσει πρόσβαση σε τεράστια νέα αποθέματα εκτός του συστήματος παραγωγικών περιορισμών του OPEC.
Και αυτό έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από μια απλή εμπορική συμφωνία.
Το πραγματικό στοίχημα είναι ο έλεγχος της προσφοράς
Ο Trump υποστηρίζει ότι η συμφωνία θα μειώσει τις τιμές της βενζίνης για τους Αμερικανούς.
Βραχυπρόθεσμα, όμως, αυτό είναι δύσκολο να συμβεί.
Η παραγωγή της Βενεζουέλας δεν μπορεί να αυξηθεί απότομα. Οι υποδομές χρειάζονται τεράστιες επενδύσεις και η αποκατάσταση των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων θα απαιτήσει χρόνο.
Η ίδια η πρόεδρος Delcy Rodríguez μιλά πλέον για ένα πολυετές πρόγραμμα που στοχεύει στην αύξηση της παραγωγής, ενώ η Βενεζουέλα υποστηρίζει ότι η συμφωνία θα μπορούσε να δημιουργήσει περισσότερα από 100 δισ. δολάρια επενδύσεων.
Το Reuters αναφέρει ότι ο στόχος του νέου πλαισίου είναι η αύξηση της παραγωγής περίπου στα 1,5 εκατ. βαρέλια ημερησίως.
Άρα το βασικό όφελος για την Ουάσιγκτον δεν είναι το αυριανό βαρέλι.
Είναι το βαρέλι των επόμενων ετών.
Η νέα ενεργειακή γεωπολιτική
Αυτό είναι που κάνει τη συμφωνία Trump – Βενεζουέλας τόσο σημαντική για τις αγορές.
Η Ουάσιγκτον επιχειρεί να μετατρέψει τη Βενεζουέλα από προβληματικό πετρελαϊκό κράτος σε στρατηγικό παραγωγό του δυτικού ενεργειακού συστήματος.
Ταυτόχρονα, η αγορά βλέπει την άνοδο της παραγωγής από τη Βραζιλία και τη Γουιάνα, την τεράστια αμερικανική παραγωγή και τη σταδιακή διαφοροποίηση των παραγωγών του Περσικού Κόλπου.
Ο OPEC εξακολουθεί να έχει τεράστια δύναμη.
Όμως η δύναμή του βασίζεται στην ικανότητα να ελέγχει ένα μεγάλο μέρος της παγκόσμιας προσφοράς.
Όσο περισσότερα βαρέλια βρίσκονται εκτός του μηχανισμού του, τόσο δυσκολότερο γίνεται να χρησιμοποιεί την παραγωγή ως εργαλείο επιρροής στις τιμές.
Βενεζουέλα: Το πετρελαϊκό deal με τον Trump στοχεύει τα 1,5 εκατ. βαρέλια ημερησίως – Έσοδα άνω των 200 δισ.
Η Delcy Rodriguez χαρακτήρισε «ιστορική» τη νέα πετρελαϊκή συμφωνία με τις ΗΠΑ, την οποία ανακοίνωσε ο Αμερικανός πρόεδρος Donald Trump, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να αποτελέσει σημείο καμπής για την ανάκαμψη της πετρελαϊκής βιομηχανίας και της οικονομίας της χώρας.
Σύμφωνα με τη Rodriguez, η συμφωνία έχει 25ετή διάρκεια και προβλέπει αρχικά την ανάπτυξη 17 στρατηγικών πετρελαϊκών κοιτασμάτων, με στόχο η παραγωγή να ξεπεράσει τα 1,5 εκατ. βαρέλια πετρελαίου ημερησίως.
Η ίδια υπογράμμισε ότι η Βενεζουέλα διατηρεί την κυριότητα και την κυριαρχία επί των φυσικών της πόρων, ενώ αξιοποιεί αμερικανικά κεφάλαια, τεχνολογία και τεχνογνωσία για την αποκατάσταση μιας βιομηχανίας που έχει υποστεί σοβαρές ζημιές από χρόνια υποεπένδυσης και κυρώσεων.
Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Marco Rubio χαρακτήρισε τη συμφωνία «τεράστια νίκη» και για τις δύο χώρες.
Όπως ανέφερε, αναμένεται να προσελκύσει σχεδόν 100 δισ. δολ. ιδιωτικών επενδύσεων στη Βενεζουέλα, να δημιουργήσει χιλιάδες θέσεις εργασίας και να ενισχύσει την παραγωγή πετρελαίου στο δυτικό ημισφαίριο.
Η Rodriguez εκτίμησε ότι η συμφωνία μπορεί τελικά να αποφέρει πάνω από 200 δισ. δολ. σε έσοδα για τη Βενεζουέλα, ενώ τα σχέδια περιλαμβάνουν και την ανάπτυξη οκτώ νέων πετρελαϊκών blocks.
Το μεγάλο ερώτημα, ωστόσο, είναι πόσο γρήγορα μπορούν να κινητοποιηθούν τα απαιτούμενα κεφάλαια και η τεχνολογία. Η επαναφορά της πετρελαϊκής παραγωγής της Βενεζουέλας στα ιστορικά της επίπεδα απαιτεί πολυετείς επενδύσεις και εκτεταμένη αναβάθμιση των υποδομών.
Από τον Hormuz στη Βενεζουέλα
Ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο συμπέρασμα.
Ο πόλεμος του Ιράν απέδειξε το κόστος της ενεργειακής εξάρτησης από τον Περσικό Κόλπο.
Η αμερικανική απάντηση φαίνεται να μην περιορίζεται στην προστασία των θαλάσσιων διαδρομών.
Η Ουάσιγκτον επιχειρεί να δημιουργήσει νέες πηγές στρατηγικής προσφοράς.
Και η Βενεζουέλα είναι η μεγαλύτερη από αυτές.
Με 303 δισ. βαρέλια αποδεδειγμένων αποθεμάτων, η χώρα διαθέτει τον πόρο. Αυτό που της έλειπε ήταν το κεφάλαιο, η τεχνολογία, η πολιτική σταθερότητα και η πρόσβαση στις διεθνείς αγορές.
Ο Trump επιχειρεί να προσφέρει τα πρώτα δύο και να επιβάλει τα άλλα δύο μέσω της αμερικανικής ισχύος.
Το αν θα πετύχει είναι διαφορετικό ερώτημα.
Αλλά εάν το σχέδιο λειτουργήσει, η επίπτωση δεν θα αφορά μόνο τη Βενεζουέλα.
Θα αφορά τον OPEC, τον Περσικό Κόλπο, τις τιμές του πετρελαίου, τα στρατηγικά αποθέματα των ΗΠΑ και τελικά την ίδια την αρχιτεκτονική της παγκόσμιας ενεργειακής ασφάλειας.
Η Βενεζουέλα δημιούργησε τον OPEC.
Ίσως τώρα, ειρωνικά, να γίνει ένα από τα εργαλεία που θα περιορίσουν την ισχύ του.
www.bankingnews.gr
Σε μια περίοδο κατά την οποία ο πόλεμος με το Ιράν έχει διαταράξει τις παγκόσμιες ενεργειακές ροές, ο Αμερικανός πρόεδρος επιχειρεί να δημιουργήσει έναν νέο στρατηγικό άξονα πετρελαίου, με τη Βενεζουέλα να βρίσκεται στο επίκεντρο.
Η Ουάσιγκτον συμφώνησε να αποκτήσει πλειοψηφικό έλεγχο σε νέα κοινοπραξία που θα έχει πρόσβαση σε περισσότερα από 65 δισ. βαρέλια αποδεδειγμένων αποθεμάτων πετρελαίου της Βενεζουέλας.
Σύμφωνα με αμερικανικές κυβερνητικές πηγές, το αμερικανικό ποσοστό θα φθάνει το 55%, ενώ το project μπορεί να προσελκύσει σε επενδύσεις περίπου 100 δισ. δολαρίων.
Ο Trump χαρακτήρισε τη συμφωνία «τη μεγαλύτερη πετρελαϊκή συμφωνία στην ιστορία».
Πίσω όμως από τη θεαματική ανακοίνωση υπάρχει ένας πολύ πιο σύνθετος γεωπολιτικός υπολογισμός.
Η Αμερική χρειάζεται επειγόντως περισσότερα βαρέλια μαύρου χρυσού
Οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου στον κόσμο και καθαρός εξαγωγέας πετρελαίου και καυσίμων.
Παρ' όλα αυτά, εξακολουθούν να εισάγουν σημαντικές ποσότητες αργού επειδή τα αμερικανικά διυλιστήρια έχουν κατασκευαστεί σε μεγάλο βαθμό για συγκεκριμένες ποιότητες πετρελαίου.
Εδώ αποκτά ιδιαίτερη σημασία η Βενεζουέλα.
Το βενεζουελανό αργό είναι βαρύ και υψηλής περιεκτικότητας σε θείο, ακριβώς ο τύπος πετρελαίου για τον οποίο έχουν σχεδιαστεί αρκετά αμερικανικά διυλιστήρια.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται το CNN, οι αμερικανικές εισαγωγές από τη Βενεζουέλα έχουν αυξηθεί πάνω από τέσσερις φορές μέσα στο 2026 και έχουν φθάσει περίπου στα 600.000 βαρέλια ημερησίως, καθιστώντας τη Βενεζουέλα τη δεύτερη μεγαλύτερη πηγή εισαγόμενου πετρελαίου για τις ΗΠΑ μετά τον Καναδά.
Η εξέλιξη αυτή δεν είναι τυχαία.
Ο πόλεμος με το Ιράν έχει διαταράξει περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου, ενώ η Ουάσιγκτον έχει χρησιμοποιήσει το Strategic Petroleum Reserve (τα στρατηγικά αποθέματα) για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της διαταραχής.
Το αμερικανικό στρατηγικό απόθεμα έχει πλέον υποχωρήσει σε επίπεδα που δεν είχαν καταγραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Έτσι, η Βενεζουέλα αποκτά ξαφνικά στρατηγική αξία που υπερβαίνει κατά πολύ την ίδια την οικονομία της.
Ο Trump δεν περιμένει πλέον τις πετρελαϊκές εταιρείες
Υπάρχει όμως ένα σημαντικό πρόβλημα.
Οι μεγάλες αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες δεν έχουν δείξει μέχρι σήμερα ιδιαίτερη προθυμία να επενδύσουν μαζικά στη Βενεζουέλα.
Η χώρα διαθέτει τεράστια αποθέματα, αλλά η πετρελαϊκή της υποδομή έχει υποστεί δεκαετίες υποεπένδυσης και κακοδιαχείρισης.
Η παραγωγή βρίσκεται περίπου στα 1,1–1,2 εκατ. βαρέλια ημερησίως, έναντι περίπου 3,5 εκατ. βαρελιών ημερησίως στην ιστορική της κορύφωση.
Η επαναφορά της παραγωγής στα παλιά επίπεδα δεν είναι υπόθεση μηνών.
Θα χρειαστούν δισεκατομμύρια δολάρια και τουλάχιστον μία δεκαετία επενδύσεων.
Γι' αυτό η αμερικανική κυβέρνηση φαίνεται να κάνει κάτι ασυνήθιστο.
Αντί να περιμένει από τις πετρελαϊκές εταιρείες να αναλάβουν μόνες τους το ρίσκο, το αμερικανικό κράτος μπαίνει πιο άμεσα στο παιχνίδι.
Η νέα κοινοπραξία θα ελέγχει περίπου 65 δισ. βαρέλια αποδεδειγμένων αποθεμάτων, ποσότητα μεγαλύτερη από τα περίπου 46 δισ. βαρέλια αποθεμάτων που ελέγχουν σήμερα συνολικά οι ΗΠΑ.
Εάν το σχέδιο υλοποιηθεί, η αμερικανική κυβέρνηση θα αποκτήσει ουσιαστικά έκθεση σε έναν από τους μεγαλύτερους πετρελαϊκούς πόρους του πλανήτη.
Και εδώ μπαίνει στο παιχνίδι και ο Περσικός Κόλπος
Το κρίσιμο σημείο είναι ότι η Βενεζουέλα δεν πρέπει να εξετάζεται απομονωμένα από όσα συμβαίνουν στον Περσικό Κόλπο.
Ο πόλεμος με το Ιράν αποκάλυψε πόσο ευάλωτη παραμένει η παγκόσμια οικονομία στην εξάρτηση από τις ενεργειακές ροές του Κόλπου και, κυρίως, από τα Στενά του Ορμούζ.
Για δεκαετίες, η παγκόσμια αγορά βασίστηκε σε μια σχετικά απλή εξίσωση:
Περσικός Κόλπος + OPEC/OPEC+ = έλεγχος μεγάλου μέρους της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου.
Η Ουάσιγκτον φαίνεται τώρα να επιδιώκει μια διαφορετική εξίσωση:
Αμερικανική παραγωγή + Βενεζουέλα + Βραζιλία + Γουιάνα + παραγωγοί εκτός OPEC = μεγαλύτερη διαφοροποίηση της παγκόσμιας προσφοράς.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ μπορούν να αντικαταστήσουν τον Περσικό Κόλπο.
Σημαίνει όμως ότι μπορούν να μειώσουν την εξάρτηση από αυτόν.
Και αυτή είναι μια πολύ διαφορετική στρατηγική.
Ο OPEC βρίσκεται ήδη υπό πίεση
Η εξέλιξη στη Βενεζουέλα έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία ο OPEC αντιμετωπίζει ήδη εσωτερικές πιέσεις.
Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αποχώρησαν από τον OPEC την 1η Μαΐου 2026, έχοντας προηγουμένως διαφωνήσει με τους περιορισμούς που περιόριζαν την αξιοποίηση της παραγωγικής τους δυναμικότητας.
Η EIA σημειώνει ότι τα ΗΑΕ διέθεταν το 2025 περίπου 4,2 εκατ. βαρέλια ημερήσιας αποτελεσματικής παραγωγικής δυναμικότητας.
Την ίδια στιγμή, το Ιράκ πιέζει για υψηλότερη ποσόστωση, ενώ ο OPEC+ συνεχίζει να χρησιμοποιεί τις ποσοστώσεις παραγωγής ως βασικό εργαλείο σταθεροποίησης της αγοράς. Ο ίδιος ο OPEC επιβεβαιώνει ότι Σαουδική Αραβία, Ρωσία, Ιράν, Κουβέιτ, Καζακστάν, Αλγερία και Ομάν εξακολουθούν να συντονίζουν τις παραγωγικές τους πολιτικές.
Η Βενεζουέλα, τώρα, εξετάζει την αποχώρησή της.
Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό.
Η χώρα που υπήρξε ιδρυτικό μέλος του OPEC μπορεί να γίνει μέρος μιας διαδικασίας που περιορίζει την επιρροή του οργανισμού.
Η ειρωνεία της ιστορίας
Το 1960 η Βενεζουέλα ήταν μία από τις πέντε χώρες που δημιούργησαν τον OPEC.
Σήμερα, περισσότερο από έξι δεκαετίες αργότερα, η ίδια χώρα μπορεί να βρεθεί στην αντίπερα όχθη μιας νέας ενεργειακής αρχιτεκτονικής.
Εάν η Βενεζουέλα αποχωρήσει από τον OPEC και ταυτόχρονα αυξήσει την παραγωγή της με αμερικανικά κεφάλαια και τεχνολογία, τότε η Ουάσιγκτον θα έχει πετύχει κάτι ιδιαίτερα σημαντικό: να αποκτήσει πρόσβαση σε τεράστια νέα αποθέματα εκτός του συστήματος παραγωγικών περιορισμών του OPEC.
Και αυτό έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από μια απλή εμπορική συμφωνία.
Το πραγματικό στοίχημα είναι ο έλεγχος της προσφοράς
Ο Trump υποστηρίζει ότι η συμφωνία θα μειώσει τις τιμές της βενζίνης για τους Αμερικανούς.
Βραχυπρόθεσμα, όμως, αυτό είναι δύσκολο να συμβεί.
Η παραγωγή της Βενεζουέλας δεν μπορεί να αυξηθεί απότομα. Οι υποδομές χρειάζονται τεράστιες επενδύσεις και η αποκατάσταση των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων θα απαιτήσει χρόνο.
Η ίδια η πρόεδρος Delcy Rodríguez μιλά πλέον για ένα πολυετές πρόγραμμα που στοχεύει στην αύξηση της παραγωγής, ενώ η Βενεζουέλα υποστηρίζει ότι η συμφωνία θα μπορούσε να δημιουργήσει περισσότερα από 100 δισ. δολάρια επενδύσεων.
Το Reuters αναφέρει ότι ο στόχος του νέου πλαισίου είναι η αύξηση της παραγωγής περίπου στα 1,5 εκατ. βαρέλια ημερησίως.
Άρα το βασικό όφελος για την Ουάσιγκτον δεν είναι το αυριανό βαρέλι.
Είναι το βαρέλι των επόμενων ετών.
Η νέα ενεργειακή γεωπολιτική
Αυτό είναι που κάνει τη συμφωνία Trump – Βενεζουέλας τόσο σημαντική για τις αγορές.
Η Ουάσιγκτον επιχειρεί να μετατρέψει τη Βενεζουέλα από προβληματικό πετρελαϊκό κράτος σε στρατηγικό παραγωγό του δυτικού ενεργειακού συστήματος.
Ταυτόχρονα, η αγορά βλέπει την άνοδο της παραγωγής από τη Βραζιλία και τη Γουιάνα, την τεράστια αμερικανική παραγωγή και τη σταδιακή διαφοροποίηση των παραγωγών του Περσικού Κόλπου.
Ο OPEC εξακολουθεί να έχει τεράστια δύναμη.
Όμως η δύναμή του βασίζεται στην ικανότητα να ελέγχει ένα μεγάλο μέρος της παγκόσμιας προσφοράς.
Όσο περισσότερα βαρέλια βρίσκονται εκτός του μηχανισμού του, τόσο δυσκολότερο γίνεται να χρησιμοποιεί την παραγωγή ως εργαλείο επιρροής στις τιμές.
Βενεζουέλα: Το πετρελαϊκό deal με τον Trump στοχεύει τα 1,5 εκατ. βαρέλια ημερησίως – Έσοδα άνω των 200 δισ.
Η Delcy Rodriguez χαρακτήρισε «ιστορική» τη νέα πετρελαϊκή συμφωνία με τις ΗΠΑ, την οποία ανακοίνωσε ο Αμερικανός πρόεδρος Donald Trump, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να αποτελέσει σημείο καμπής για την ανάκαμψη της πετρελαϊκής βιομηχανίας και της οικονομίας της χώρας.
Σύμφωνα με τη Rodriguez, η συμφωνία έχει 25ετή διάρκεια και προβλέπει αρχικά την ανάπτυξη 17 στρατηγικών πετρελαϊκών κοιτασμάτων, με στόχο η παραγωγή να ξεπεράσει τα 1,5 εκατ. βαρέλια πετρελαίου ημερησίως.
Η ίδια υπογράμμισε ότι η Βενεζουέλα διατηρεί την κυριότητα και την κυριαρχία επί των φυσικών της πόρων, ενώ αξιοποιεί αμερικανικά κεφάλαια, τεχνολογία και τεχνογνωσία για την αποκατάσταση μιας βιομηχανίας που έχει υποστεί σοβαρές ζημιές από χρόνια υποεπένδυσης και κυρώσεων.
Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Marco Rubio χαρακτήρισε τη συμφωνία «τεράστια νίκη» και για τις δύο χώρες.
Όπως ανέφερε, αναμένεται να προσελκύσει σχεδόν 100 δισ. δολ. ιδιωτικών επενδύσεων στη Βενεζουέλα, να δημιουργήσει χιλιάδες θέσεις εργασίας και να ενισχύσει την παραγωγή πετρελαίου στο δυτικό ημισφαίριο.
Η Rodriguez εκτίμησε ότι η συμφωνία μπορεί τελικά να αποφέρει πάνω από 200 δισ. δολ. σε έσοδα για τη Βενεζουέλα, ενώ τα σχέδια περιλαμβάνουν και την ανάπτυξη οκτώ νέων πετρελαϊκών blocks.
Το μεγάλο ερώτημα, ωστόσο, είναι πόσο γρήγορα μπορούν να κινητοποιηθούν τα απαιτούμενα κεφάλαια και η τεχνολογία. Η επαναφορά της πετρελαϊκής παραγωγής της Βενεζουέλας στα ιστορικά της επίπεδα απαιτεί πολυετείς επενδύσεις και εκτεταμένη αναβάθμιση των υποδομών.
Από τον Hormuz στη Βενεζουέλα
Ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο συμπέρασμα.
Ο πόλεμος του Ιράν απέδειξε το κόστος της ενεργειακής εξάρτησης από τον Περσικό Κόλπο.
Η αμερικανική απάντηση φαίνεται να μην περιορίζεται στην προστασία των θαλάσσιων διαδρομών.
Η Ουάσιγκτον επιχειρεί να δημιουργήσει νέες πηγές στρατηγικής προσφοράς.
Και η Βενεζουέλα είναι η μεγαλύτερη από αυτές.
Με 303 δισ. βαρέλια αποδεδειγμένων αποθεμάτων, η χώρα διαθέτει τον πόρο. Αυτό που της έλειπε ήταν το κεφάλαιο, η τεχνολογία, η πολιτική σταθερότητα και η πρόσβαση στις διεθνείς αγορές.
Ο Trump επιχειρεί να προσφέρει τα πρώτα δύο και να επιβάλει τα άλλα δύο μέσω της αμερικανικής ισχύος.
Το αν θα πετύχει είναι διαφορετικό ερώτημα.
Αλλά εάν το σχέδιο λειτουργήσει, η επίπτωση δεν θα αφορά μόνο τη Βενεζουέλα.
Θα αφορά τον OPEC, τον Περσικό Κόλπο, τις τιμές του πετρελαίου, τα στρατηγικά αποθέματα των ΗΠΑ και τελικά την ίδια την αρχιτεκτονική της παγκόσμιας ενεργειακής ασφάλειας.
Η Βενεζουέλα δημιούργησε τον OPEC.
Ίσως τώρα, ειρωνικά, να γίνει ένα από τα εργαλεία που θα περιορίσουν την ισχύ του.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών