Νέα έκθεση του Bloomberg Economics προειδοποιεί ότι η συνέχιση του πολέμου έως το 2027 θα εξαρτηθεί σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό από τη Δυτική χρηματοδότηση, την ώρα που οι ρωσικές επιθέσεις αυξάνουν το οικονομικό κόστος κι οι πολιτικές ισορροπίες στην Ευρώπη αλλάζουν
Η Ουκρανία μπορεί να μη βρίσκεται αντιμέτωπη με άμεση οικονομική κατάρρευση, όμως γίνεται ολοένα και πιο εξαρτημένη από τη Δυτική χρηματοδότηση για να συνεχίσει τον πόλεμο. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα νέας έκθεσης του Bloomberg Economics, η οποία υποστηρίζει ότι η ουκρανική οικονομία δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να αντέξει τις επιπτώσεις των ρωσικών πληγμάτων στις ενεργειακές, βιομηχανικές και εξαγωγικές υποδομές της χώρας. Σύμφωνα με την έκθεση, όσο παρατείνεται η σύγκρουση, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ανάγκη του Κιέβου για σταθερές κι αξιόπιστες εισροές Δυτικών κεφαλαίων. Το Bloomberg σημειώνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη δεσμεύσει περισσότερα από 100 δισ. δολάρια για τη στήριξη της Ουκρανίας κατά την περίοδο 2026-2027, ωστόσο ακόμη και αυτό το ποσό ενδέχεται να μην επαρκεί εάν ο πόλεμος συνεχιστεί με την ίδια ένταση.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό
Η έκθεση υπογραμμίζει ότι η μεγαλύτερη ανησυχία του Κιέβου δεν αφορά μόνο τις ζημιές στις υποδομές ή τις αυξανόμενες στρατιωτικές δαπάνες.
Αφορά και την πολιτική βούληση της Δύσης – μιας Δύσης που διχάζεται ολοένα και περισσότερο – να συνεχίσει να χρηματοδοτεί τον πόλεμο με τους ίδιους ρυθμούς.
Οι αναλυτές του Bloomberg επισημαίνουν ότι μια σειρά εκλογικών αναμετρήσεων στην Ευρώπη, από τη Γαλλία μέχρι την Ιταλία και την Πολωνία, μπορεί να δημιουργήσει νέες πολιτικές ισορροπίες οι οποίες θα επηρεάσουν τη μακροπρόθεσμη στήριξη προς την Ουκρανία.
Με άλλα λόγια, το Κίεβο παρακολουθεί πλέον όχι μόνο το μέτωπο του πολέμου αλλά και τις πολιτικές εξελίξεις στις χώρες που χρηματοδοτούν την άμυνά του.
Ο Zelensky και η λογική της «συλλογικής Δύσης»
Το δημοσίευμα του Bloomberg αναδεικνύει έμμεσα ένα στοιχείο που συχνά παραβλέπεται στις αναλύσεις για τον πόλεμο.
Η ουκρανική πολεμική προσπάθεια εξαρτάται σήμερα σε μεγάλο βαθμό από οικονομικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς που βρίσκονται εκτός Ουκρανίας.
Γι' αυτό αρκετοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι η σύγκρουση έχει πλέον ξεπεράσει τα στενά όρια μιας διμερούς αντιπαράθεσης Ρωσίας - Ουκρανίας.
Σύμφωνα με αυτή τη σχολή σκέψης, ο Volodymyr Zelensky και κατ’ επέκταση η Ουκρανία δε λειτουργεί ως πλήρως αυτόνομος γεωπολιτικός δρών, αλλά ως μέρος ενός ευρύτερου Δυτικού γεωστρατηγικού πλαισίου.
Υπό αυτή την οπτική, η Μόσχα δε θεωρεί ότι συγκρούεται μόνο με την Ουκρανία, αλλά με αυτό που συχνά αποκαλεί «συλλογική Δύση».
Η Δύση δεν είναι μία
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι ακόμη πιο σύνθετη. Παρότι η Ρωσία χρησιμοποιεί συχνά τον όρο «συλλογική Δύση», το Δυτικό στρατόπεδο δεν αποτελεί ένα ενιαίο κέντρο αποφάσεων.
Τουλάχιστον, όχι πια.
Όχι στη μετά Δημοκρατικών εποχή.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στη Βρετανία, στο Ισραήλ και στα διάφορα υπερεθνικά δίκτυα επιρροής υπάρχουν κοινά συμφέροντα, όπως είναι επί παραδείγματι η διατήρηση κι ενίσχυση της γεωπολιτικής πρωτοκαθεδρίας του «Δυτικού Πολιτισμού», αλλά όχι πάντοτε κοινές προτεραιότητες.
Η Ουάσιγκτον, ακριβέστερα ο Trump κι οι συντηρητικοί, – ας την αποκαλέσουμε «Δύση 1» – δίνει μεγαλύτερη έμφαση στον ανταγωνισμό με την Κίνα, την οποία θεωρεί το νούμερο ένα γεωπολιτικό της ανταγωνιστή. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι φιλελεύθερες ελίτ, η «Δύση 2», αντιμετωπίζει το ουκρανικό ζήτημα ως άμεσο πρόβλημα ασφαλείας.
Η Βρετανία, η «Δύση 3», διατηρεί τη δική της στρατηγική παράδοση (από εποχής του Sir Halford Mackinder) ενεργού εμπλοκής στην Ανατολική Ευρώπη.
Το Ισραήλ, επίσης Δυτικός πόλος, επικεντρώνεται πρωτίστως στη Μέση Ανατολή. Κι υπάρχουν ακόμη οι φιλελεύθεροι Δημοκρατικοί με το «deep state», η «Δύση 5», η οποία τόσο ιδεολογικά όσα και στρατηγικά ευθυγραμμίζεται με τις Βρυξέλλες, τη «Δύση 2».
Αυτό δεν σημαίνει ότι τα κέντρα αυτά βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους, τουλάχιστον όχι σε άμεση σύγκρουση, αλλά ότι οι επιμέρους στρατηγικές τους επιδιώξεις δεν ταυτίζονται πάντα.
Κι ακριβώς αυτή η διαφοροποίηση αποτελεί για τη Μόσχα ένα από τα σημαντικότερα πεδία πολιτικής και διπλωματικής δράσης.
Η μεγάλη εικόνα
Η έκθεση του Bloomberg ίσως αναδεικνύει κάτι βαθύτερο από μια απλή ανάγκη πρόσθετης χρηματοδότησης.
Όσο η Ουκρανία εξαρτάται όλο και περισσότερο από εξωτερική βοήθεια, τόσο μεγαλύτερη βαρύτητα αποκτούν οι εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στη Δύση.
Για το Κίεβο, η διατήρηση της Δυτικής ενότητας είναι σχεδόν εξίσου σημαντική με όσα συμβαίνουν στο πεδίο των μαχών.
Υπάρχει, όμως, ενότητα; Και σε ποιον βαθμό; Από τη σκοπιά της ρωσικής στρατηγικής σκέψης, αυτό οδηγεί σε ένα προφανές συμπέρασμα: όσο πιο ενωμένο εμφανίζεται το Δυτικό στρατόπεδο, τόσο δυσκολότερη γίνεται η θέση της Μόσχας.
Αντίστροφα, κάθε εσωτερική πολιτική κρίση στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάθε σύγκρουση μεταξύ Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών, κάθε διαφωνία ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ή κάθε ένδειξη ρήγματος στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ θεωρείται από τη ρωσική πλευρά στρατηγικό πλεονέκτημα.
Υπό αυτή την οπτική, το ιδανικό σενάριο για τη Ρωσία δεν θα ήταν απαραίτητα μια στρατιωτική νίκη στο πεδίο, αλλά μια σταδιακή φθορά της Δυτικής συνοχής.
Με απλά λόγια, όσο πιο κατακερματισμένη είναι η Δύση, τόσο ευνοϊκότερο γίνεται το γεωπολιτικό περιβάλλον για τη Μόσχα.
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί πίσω από τους αριθμούς και τις προειδοποιήσεις της έκθεσης του Bloomberg.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών