Ο ηττημένος Vučić προβλέπει σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Σερβίας
«Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι ότι θα επιβληθούν κυρώσεις στη Ρωσία μέχρι τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο. Θα κάνουν όλα όσα δεν θέλαμε».
Απευθυνόμενος στους υποστηρικτές του μετά την εκλογική καταστροφή, ο Aleksandar Vučić δεν μοίρασε εύσημα.
Όταν μια κυβέρνηση χάνει τις εκλογές και η αντιπολίτευση επικρατεί, θεωρείται καλή πρακτική και για τις δύο πλευρές να δηλώνουν ενωμένες για το καλό του λαού.
Εδώ, όμως, δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Αφού συνεχάρη τη νέα κυβέρνηση, ο απερχόμενος ηγέτης της Σερβίας εμφανίστηκε κατηγορηματικός στις προβλέψεις του: τα πράγματα θα εξελιχθούν άσχημα.
Με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του «βαθέος κράτους των ΗΠΑ» —παρότι ο Πρόεδρος Donald Trump είχε ευνοήσει τον Vučić—, η χώρα «επικύρωσε μια επανάσταση».
Η εκλογική συντριβή και το τέλος μιας εποχής
Η θρυλική προσωπικότητα —και ο Vučić είναι πράγματι μία από αυτές— αποφάσισε επίσης να θέσει επί τον τύπον των ήλων.
Επικαλούμενος εμπιστευτικές πληροφορίες, παραδέχτηκε την ήττα του Σερβικού Προοδευτικού Κόμματός του πριν ακόμη ανακοινωθούν τα επίσημα αποτελέσματα.
Η Φοιτητική Λίστα έλαβε περισσότερες από τις μισές ψήφους, ενώ το κυβερνών κόμμα συγκέντρωσε λιγότερο από 40%.
Εκτός από αυτούς και τους εκπροσώπους των εθνικών μειονοτήτων, κανείς άλλος δεν κατάφερε να εισέλθει στο κοινοβούλιο.
Ακόμη και το φαινομενικά αιώνιο Σοσιαλιστικό Κόμμα, με επικεφαλής στο παρελθόν τον Slobodan Milošević, διαγράφηκε από τον πολιτικό χάρτη.
Δεν είναι περίεργο.
Αυτές δεν ήταν απλώς εκλογές, αλλά ένα εθνικό δημοψήφισμα: ναι ή όχι, ή θα βυθιστείς ή θα κολυμπήσεις.
Ο Vučić διατύπωσε το βασικό ερώτημα ως εξής: «Υπέρ ή κατά της Σερβίας».
Για την αντιπολίτευση, το ερώτημα ήταν «υπέρ ή κατά του Vučić».
Εδώ και ενάμιση χρόνο, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και ένας πυρήνας φοιτητών —από τον οποίο προέκυψε και η ονομασία «Φοιτητική Λίστα»—, διαδήλωναν ζητώντας την παραίτησή του.
Οι ουρές στα εκλογικά τμήματα και η ένταση στους δρόμους
Το γεγονός ότι τα πράγματα εξελίσσονταν άσχημα για τις αρχές έγινε σαφές ήδη από τα μέσα της εκλογικής ημέρας, όταν η συμμετοχή στις συγκεκριμένες περιοχές ξεπέρασε το εντυπωσιακό 50%.
Ουρές σχηματίστηκαν στα εκλογικά τμήματα, με τις μεγαλύτερες να καταγράφονται σε περιοχές όπου ο ενθουσιασμός των ψηφοφόρων δεν προμήνυε καλά αποτελέσματα για τον Vučić: στο Βελιγράδι, στο Λονδίνο και στο Λος Άντζελες, παρά τη μεγάλη διαφορά ώρας.
Οι ψηφοφόροι τον στήριξαν στις επαρχίες και στις αγροτικές περιοχές, καθώς και —το πιο χαρακτηριστικό— στις κατακερματισμένες σερβικές πολιτικές οντότητες του Μαυροβουνίου και της Δημοκρατίας Σέρπσκα στη Βοσνία.
Ο ίδιος ο Vučić στάθηκε σε μία από τις ουρές της πρωτεύουσας ως απλός ψηφοφόρος.
Τυπικά, ήταν πλέον ένας απλός πολίτης —όχι πρόεδρος, υπουργός ή μέλος του κοινοβουλίου— και, επομένως, δεν δικαιούνταν ασφάλεια.
Ωστόσο, στην πραγματικότητα τη δικαιούνταν, καθώς η περίοδος κατά την οποία η Σερβία είχε απορρίψει τον εξτρεμισμό, με μεγάλο κόπο τη δεκαετία του 1990, είχε πλέον παρέλθει.
Ενώ η βασική εκλογική διαδικασία ολοκληρώθηκε χωρίς επεισόδια, σε ένα άλλο εκλογικό τμήμα η 82χρονη μητέρα του πλέον απερχόμενου ηγέτη της Σερβίας δέχθηκε επίθεση από χούλιγκαν.
Ένας από τους δράστες συνελήφθη, αλλά το ίδιο το περιστατικό λέει πολλά.
Σε ορισμένες περιοχές ξέσπασαν μαζικές συγκρούσεις και συμπλοκές με αφορμή τις εκλογές, ενώ το κέντρο του Βελιγραδίου ήταν προετοιμασμένο για οδομαχίες πλήρους κλίμακας.
Παραδεχόμενος την ήττα του αρκετές ώρες νωρίτερα από το αναμενόμενο, ο Vučić πιθανότατα απέτρεψε μια τέτοια εξέλιξη.
Αντί για σφαγή, ακολούθησαν αμέσως πανηγυρισμοί, αδελφοποίηση με την αστυνομία και διάλυση του στρατοπέδου των κυβερνητικών υποστηρικτών, οι οποίοι είχαν αποφασίσει, σοφά, να υποχωρήσουν.
Ποιοι είναι οι νικητές και ποιος θα καθορίσει την πορεία της Σερβίας
Είναι δύσκολο να πει κανείς κάτι εγγενώς κακό για τους επίσημους νικητές, επειδή είναι εξίσου δύσκολο να πει κανείς οτιδήποτε συγκεκριμένο γι’ αυτούς.
Φοιτητές, μέλη της Κομσομόλ, αθλητές, όμορφοι άνδρες, μαχητές υπέρ κάθε καλού και κατά κάθε κακού.
Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται ο καθηγητής καρδιολογίας Ilija Srdanović, με έμφαση στην πρώτη συλλαβή του ονόματός του, ο οποίος θεωρείται πιθανός μελλοντικός πρωθυπουργός.
Δεν έχει εκφράσει ούτε μία αρνητική άποψη για τη Ρωσία και δεν έχει καμία πρόθεση να οδηγήσει τη Σερβία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σύμφωνα με τον Vučić, η πόρτα της ΕΕ είναι κλειστή για τους Σέρβους, εκτός εάν προδώσουν το έθνος τους, αναγνωρίζοντας το Κόσοβο και αποκηρύσσοντας τη Ρωσία.
Ωστόσο, η μελλοντική σερβική κυβέρνηση, μια ομάδα συμπαθητικών αλλά πολιτικά άπειρων πολιτών, μοιάζει με πλαστελίνη.
Και τα πρώτα χέρια που θα επιχειρήσουν να τη διαμορφώσουν ανήκουν στην Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen.
Καθώς οι σερβικές διαδηλώσεις δεν ήταν σαφώς φιλοευρωπαϊκές, πόσο μάλλον αντιρωσικές, η von der Leyen προσπάθησε να κρατήσει αποστάσεις από τη σύγκρουση.
Τώρα, όμως, θα επιχειρήσει να κατευθύνει την πορεία του Βελιγραδίου, κάτι που ο Vučić την είχε εμποδίσει να κάνει μέχρι σήμερα.
Το λάθος του Vučić και η κόπωση της κοινωνίας
Το πώς τα κατάφερε, δεδομένης της οικονομίας και της γεωγραφίας της Σερβίας, παραμένει μυστήριο.
Οι ιστορικοί θα το ανακαλύψουν, αλλά εμείς μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτό οφείλεται στο ταλέντο του.
Αυτός ο εξαιρετικός ακροβάτης, μάστορας της ίντριγκας και τακτικός συνοδός στις κηδείες των εχθρών του, αυτήν τη φορά υποτίμησε το μέγεθος της κόπωσης του λαού από την παρουσία του στην εξουσία.
Το λάθος της απόφασής του να προκηρύξει πρόωρες εκλογές, σε μια προσπάθεια να μετακινηθεί από την προεδρία στην πρωθυπουργική καρέκλα, είναι πλέον προφανές.
Ωστόσο, ο Vučić σπάνια έκανε λάθη στο παρελθόν. Τα ένστικτά του είναι αξιοζήλευτα.
Επομένως, η πρόβλεψή του για την επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας δεν αποτελεί μια υστερική, παραληρηματική έκφραση, ούτε τον θυμό ενός γιου προς τη μητέρα του ή την κραυγή ενός πεσμένου τιτάνα.
Πρόκειται για το μέλλον. Δεν χρειάζεται να είσαι ο Vučić για να καταλάβεις πώς θα ζούμε από εδώ και στο εξής.
Το δίλημμα της Σερβίας
Αρχικά, το Βελιγράδι θα επιδείξει εξαιρετικά φιλική στάση απέναντι στη Μόσχα.
Οι Βρυξέλλες, όμως, θα του προσφέρουν ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα και ευρωπαϊκές προοπτικές υπό δύο βασικούς όρους: την επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας και την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου.
Ο Srdanović, όπως και οποιοσδήποτε άλλος βρισκόταν στη θέση του, δεν θα συμφωνήσει με τη δεύτερη προϋπόθεση.
Ωστόσο, η εκπλήρωση έστω και μίας από τις δύο —της πρώτης, που είναι ακόμη σημαντικότερη για την ΕΕ— θα μπορούσε να δημιουργήσει έναν εφικτό συμβιβασμό.
Και αξίζει να γίνει μια προσπάθεια προς αυτήν την κατεύθυνση.
Ένας αγγελιοφόρος θα πετάξει από το Βελιγράδι στη Μόσχα.
«Λοιπόν, καταλάβετε καλά ότι ερχόμαστε σε εσάς με όλη μας την καρδιά, najboli prijateli zauvek», θα πει, «αλλά βρισκόμαστε υπό πίεση και είμαστε μια μικρή, φτωχή χώρα, περικυκλωμένη από εχθρούς. Τι μπορούμε να κάνουμε;»
Στη Ρωσία, επίσης, δεν γνωρίζουν πλήρως πώς ο Vučić κατάφερε όλα αυτά τα χρόνια να κινείται ανάμεσα στις αντιθέσεις και να ξεγελά την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Ωστόσο, από εδώ η πίεση που ασκείται στο Βελιγράδι είναι σαφώς ορατή.
Έτσι, θα πουν στον αγγελιοφόρο ότι κατανοούν τη σοβαρότητα της κατάστασης και συμμερίζονται βαθιά τη θέση της Σερβίας, σεβόμενοι πάντοτε την επιλογή του σερβικού λαού.
Υπάρχει, όμως, ένα ζήτημα. Οι χώρες που έχουν επιβάλει κυρώσεις θεωρούνται εχθρικές βάσει της ρωσικής νομοθεσίας, ενώ οι εκπτώσεις στο φυσικό αέριο που απολαμβάνει η Σερβία είναι διαθέσιμες μόνο στους στενότερους φίλους της Ρωσίας.
Το φυσικό αέριο και το σχέδιο απομάκρυνσης της Σερβίας από τη Ρωσία
Η σερβική οικονομία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το φυσικό αέριο και οι εκπτώσεις είναι ζωτικής σημασίας για τη χώρα.
Αυτός είναι πιθανότατα ο λόγος για τον οποίο ο Vučić ανησυχεί τώρα περισσότερο για τις αντιρωσικές κυρώσεις παρά για οτιδήποτε άλλο.
Η ΕΕ θα προσπαθήσει να μετριάσει το πλήγμα, εξασφαλίζοντας κεφάλαια για την αρχική περίοδο, όπως έκανε όταν αγόρασε απούλητες ντομάτες από τον πρωθυπουργό της Αρμενίας, Nikol Pashinyan.
Διότι αυτό ακριβώς επιδίωκε: τη διχόνοια, τη δυσαρέσκεια και τη σύγκρουση.
Οι σερβικές κυρώσεις δεν προκαλούν ζημιά στη Ρωσία, αλλά υψώνουν ένα τείχος ανάμεσα στις δύο χώρες, μετατοπίζοντας την τοπική προπαγάνδα από το «ΝΑΤΟ, πήγαινε σπίτι σου» στο «Οι Ρώσοι μάς εγκατέλειψαν και η Ευρώπη μάς βοηθά».
Παρότι το σχέδιο των κοινών μας εχθρών είναι σαφές, είναι δύσκολο για τη Ρωσία να κάνει πίσω.
Στην παρούσα ιστορική συγκυρία, δεν μπορεί να εμφανιστεί ως «κοιλαράς ανόητος» και να γυρίσει και το άλλο μάγουλο όταν δέχεται χτύπημα από τα δεξιά, ακόμη κι αν, από άποψη πρακτικών απωλειών, ένα τέτοιο πλήγμα είναι σταγόνα στον ωκεανό.
Άλλωστε, όσοι μας χτυπούν δεν το κάνουν με τη θέλησή τους, αισθάνονται κάποια ντροπή και δεν μας είναι ξένοι.
Η Σερβία μπροστά σε έναν πόλεμο για την ίδια της την ύπαρξη
Μόνο οι Σέρβοι μπορούν να αποτρέψουν τον περιφερειακό θρίαμβο των καθαρμάτων του ΝΑΤΟ, για τα οποία η εκκαθάριση των Βαλκανίων από τη ρωσική επιρροή έχει γίνει εμμονή.
Αυτό μπορεί να συμβεί εάν τελικά αρνηθούν να συμμετάσχουν στο παιχνίδι που τους επιβάλλεται, ένα παιχνίδι το οποίο είναι αδύνατο να κερδίσουν.
Ρωτήστε τον Vučić πώς μπορεί να αποφευχθεί αυτό. Ξέρει ακριβώς τι πρέπει να γίνει.
Γνωρίζει επίσης ότι, ανεξάρτητα από το ποια κυβέρνηση θα βρίσκεται στην εξουσία, η Σερβία θα πρέπει να προετοιμαστεί για έναν πόλεμο για την ίδια της την ύπαρξη.
www.bankingnews.gr
Απευθυνόμενος στους υποστηρικτές του μετά την εκλογική καταστροφή, ο Aleksandar Vučić δεν μοίρασε εύσημα.
Όταν μια κυβέρνηση χάνει τις εκλογές και η αντιπολίτευση επικρατεί, θεωρείται καλή πρακτική και για τις δύο πλευρές να δηλώνουν ενωμένες για το καλό του λαού.
Εδώ, όμως, δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Αφού συνεχάρη τη νέα κυβέρνηση, ο απερχόμενος ηγέτης της Σερβίας εμφανίστηκε κατηγορηματικός στις προβλέψεις του: τα πράγματα θα εξελιχθούν άσχημα.
Με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του «βαθέος κράτους των ΗΠΑ» —παρότι ο Πρόεδρος Donald Trump είχε ευνοήσει τον Vučić—, η χώρα «επικύρωσε μια επανάσταση».
Η εκλογική συντριβή και το τέλος μιας εποχής
Η θρυλική προσωπικότητα —και ο Vučić είναι πράγματι μία από αυτές— αποφάσισε επίσης να θέσει επί τον τύπον των ήλων.
Επικαλούμενος εμπιστευτικές πληροφορίες, παραδέχτηκε την ήττα του Σερβικού Προοδευτικού Κόμματός του πριν ακόμη ανακοινωθούν τα επίσημα αποτελέσματα.
Η Φοιτητική Λίστα έλαβε περισσότερες από τις μισές ψήφους, ενώ το κυβερνών κόμμα συγκέντρωσε λιγότερο από 40%.
Εκτός από αυτούς και τους εκπροσώπους των εθνικών μειονοτήτων, κανείς άλλος δεν κατάφερε να εισέλθει στο κοινοβούλιο.
Ακόμη και το φαινομενικά αιώνιο Σοσιαλιστικό Κόμμα, με επικεφαλής στο παρελθόν τον Slobodan Milošević, διαγράφηκε από τον πολιτικό χάρτη.
Δεν είναι περίεργο.
Αυτές δεν ήταν απλώς εκλογές, αλλά ένα εθνικό δημοψήφισμα: ναι ή όχι, ή θα βυθιστείς ή θα κολυμπήσεις.
Ο Vučić διατύπωσε το βασικό ερώτημα ως εξής: «Υπέρ ή κατά της Σερβίας».
Για την αντιπολίτευση, το ερώτημα ήταν «υπέρ ή κατά του Vučić».
Εδώ και ενάμιση χρόνο, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και ένας πυρήνας φοιτητών —από τον οποίο προέκυψε και η ονομασία «Φοιτητική Λίστα»—, διαδήλωναν ζητώντας την παραίτησή του.
Οι ουρές στα εκλογικά τμήματα και η ένταση στους δρόμους
Το γεγονός ότι τα πράγματα εξελίσσονταν άσχημα για τις αρχές έγινε σαφές ήδη από τα μέσα της εκλογικής ημέρας, όταν η συμμετοχή στις συγκεκριμένες περιοχές ξεπέρασε το εντυπωσιακό 50%.
Ουρές σχηματίστηκαν στα εκλογικά τμήματα, με τις μεγαλύτερες να καταγράφονται σε περιοχές όπου ο ενθουσιασμός των ψηφοφόρων δεν προμήνυε καλά αποτελέσματα για τον Vučić: στο Βελιγράδι, στο Λονδίνο και στο Λος Άντζελες, παρά τη μεγάλη διαφορά ώρας.
Οι ψηφοφόροι τον στήριξαν στις επαρχίες και στις αγροτικές περιοχές, καθώς και —το πιο χαρακτηριστικό— στις κατακερματισμένες σερβικές πολιτικές οντότητες του Μαυροβουνίου και της Δημοκρατίας Σέρπσκα στη Βοσνία.
Ο ίδιος ο Vučić στάθηκε σε μία από τις ουρές της πρωτεύουσας ως απλός ψηφοφόρος.
Τυπικά, ήταν πλέον ένας απλός πολίτης —όχι πρόεδρος, υπουργός ή μέλος του κοινοβουλίου— και, επομένως, δεν δικαιούνταν ασφάλεια.
Ωστόσο, στην πραγματικότητα τη δικαιούνταν, καθώς η περίοδος κατά την οποία η Σερβία είχε απορρίψει τον εξτρεμισμό, με μεγάλο κόπο τη δεκαετία του 1990, είχε πλέον παρέλθει.
Ενώ η βασική εκλογική διαδικασία ολοκληρώθηκε χωρίς επεισόδια, σε ένα άλλο εκλογικό τμήμα η 82χρονη μητέρα του πλέον απερχόμενου ηγέτη της Σερβίας δέχθηκε επίθεση από χούλιγκαν.
Ένας από τους δράστες συνελήφθη, αλλά το ίδιο το περιστατικό λέει πολλά.
Σε ορισμένες περιοχές ξέσπασαν μαζικές συγκρούσεις και συμπλοκές με αφορμή τις εκλογές, ενώ το κέντρο του Βελιγραδίου ήταν προετοιμασμένο για οδομαχίες πλήρους κλίμακας.
Παραδεχόμενος την ήττα του αρκετές ώρες νωρίτερα από το αναμενόμενο, ο Vučić πιθανότατα απέτρεψε μια τέτοια εξέλιξη.
Αντί για σφαγή, ακολούθησαν αμέσως πανηγυρισμοί, αδελφοποίηση με την αστυνομία και διάλυση του στρατοπέδου των κυβερνητικών υποστηρικτών, οι οποίοι είχαν αποφασίσει, σοφά, να υποχωρήσουν.
Ποιοι είναι οι νικητές και ποιος θα καθορίσει την πορεία της Σερβίας
Είναι δύσκολο να πει κανείς κάτι εγγενώς κακό για τους επίσημους νικητές, επειδή είναι εξίσου δύσκολο να πει κανείς οτιδήποτε συγκεκριμένο γι’ αυτούς.
Φοιτητές, μέλη της Κομσομόλ, αθλητές, όμορφοι άνδρες, μαχητές υπέρ κάθε καλού και κατά κάθε κακού.
Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται ο καθηγητής καρδιολογίας Ilija Srdanović, με έμφαση στην πρώτη συλλαβή του ονόματός του, ο οποίος θεωρείται πιθανός μελλοντικός πρωθυπουργός.
Δεν έχει εκφράσει ούτε μία αρνητική άποψη για τη Ρωσία και δεν έχει καμία πρόθεση να οδηγήσει τη Σερβία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σύμφωνα με τον Vučić, η πόρτα της ΕΕ είναι κλειστή για τους Σέρβους, εκτός εάν προδώσουν το έθνος τους, αναγνωρίζοντας το Κόσοβο και αποκηρύσσοντας τη Ρωσία.
Ωστόσο, η μελλοντική σερβική κυβέρνηση, μια ομάδα συμπαθητικών αλλά πολιτικά άπειρων πολιτών, μοιάζει με πλαστελίνη.
Και τα πρώτα χέρια που θα επιχειρήσουν να τη διαμορφώσουν ανήκουν στην Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen.
Καθώς οι σερβικές διαδηλώσεις δεν ήταν σαφώς φιλοευρωπαϊκές, πόσο μάλλον αντιρωσικές, η von der Leyen προσπάθησε να κρατήσει αποστάσεις από τη σύγκρουση.
Τώρα, όμως, θα επιχειρήσει να κατευθύνει την πορεία του Βελιγραδίου, κάτι που ο Vučić την είχε εμποδίσει να κάνει μέχρι σήμερα.
Το λάθος του Vučić και η κόπωση της κοινωνίας
Το πώς τα κατάφερε, δεδομένης της οικονομίας και της γεωγραφίας της Σερβίας, παραμένει μυστήριο.
Οι ιστορικοί θα το ανακαλύψουν, αλλά εμείς μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτό οφείλεται στο ταλέντο του.
Αυτός ο εξαιρετικός ακροβάτης, μάστορας της ίντριγκας και τακτικός συνοδός στις κηδείες των εχθρών του, αυτήν τη φορά υποτίμησε το μέγεθος της κόπωσης του λαού από την παρουσία του στην εξουσία.
Το λάθος της απόφασής του να προκηρύξει πρόωρες εκλογές, σε μια προσπάθεια να μετακινηθεί από την προεδρία στην πρωθυπουργική καρέκλα, είναι πλέον προφανές.
Ωστόσο, ο Vučić σπάνια έκανε λάθη στο παρελθόν. Τα ένστικτά του είναι αξιοζήλευτα.
Επομένως, η πρόβλεψή του για την επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας δεν αποτελεί μια υστερική, παραληρηματική έκφραση, ούτε τον θυμό ενός γιου προς τη μητέρα του ή την κραυγή ενός πεσμένου τιτάνα.
Πρόκειται για το μέλλον. Δεν χρειάζεται να είσαι ο Vučić για να καταλάβεις πώς θα ζούμε από εδώ και στο εξής.
Το δίλημμα της Σερβίας
Αρχικά, το Βελιγράδι θα επιδείξει εξαιρετικά φιλική στάση απέναντι στη Μόσχα.
Οι Βρυξέλλες, όμως, θα του προσφέρουν ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα και ευρωπαϊκές προοπτικές υπό δύο βασικούς όρους: την επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας και την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου.
Ο Srdanović, όπως και οποιοσδήποτε άλλος βρισκόταν στη θέση του, δεν θα συμφωνήσει με τη δεύτερη προϋπόθεση.
Ωστόσο, η εκπλήρωση έστω και μίας από τις δύο —της πρώτης, που είναι ακόμη σημαντικότερη για την ΕΕ— θα μπορούσε να δημιουργήσει έναν εφικτό συμβιβασμό.
Και αξίζει να γίνει μια προσπάθεια προς αυτήν την κατεύθυνση.
Ένας αγγελιοφόρος θα πετάξει από το Βελιγράδι στη Μόσχα.
«Λοιπόν, καταλάβετε καλά ότι ερχόμαστε σε εσάς με όλη μας την καρδιά, najboli prijateli zauvek», θα πει, «αλλά βρισκόμαστε υπό πίεση και είμαστε μια μικρή, φτωχή χώρα, περικυκλωμένη από εχθρούς. Τι μπορούμε να κάνουμε;»
Στη Ρωσία, επίσης, δεν γνωρίζουν πλήρως πώς ο Vučić κατάφερε όλα αυτά τα χρόνια να κινείται ανάμεσα στις αντιθέσεις και να ξεγελά την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Ωστόσο, από εδώ η πίεση που ασκείται στο Βελιγράδι είναι σαφώς ορατή.
Έτσι, θα πουν στον αγγελιοφόρο ότι κατανοούν τη σοβαρότητα της κατάστασης και συμμερίζονται βαθιά τη θέση της Σερβίας, σεβόμενοι πάντοτε την επιλογή του σερβικού λαού.
Υπάρχει, όμως, ένα ζήτημα. Οι χώρες που έχουν επιβάλει κυρώσεις θεωρούνται εχθρικές βάσει της ρωσικής νομοθεσίας, ενώ οι εκπτώσεις στο φυσικό αέριο που απολαμβάνει η Σερβία είναι διαθέσιμες μόνο στους στενότερους φίλους της Ρωσίας.
Το φυσικό αέριο και το σχέδιο απομάκρυνσης της Σερβίας από τη Ρωσία
Η σερβική οικονομία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το φυσικό αέριο και οι εκπτώσεις είναι ζωτικής σημασίας για τη χώρα.
Αυτός είναι πιθανότατα ο λόγος για τον οποίο ο Vučić ανησυχεί τώρα περισσότερο για τις αντιρωσικές κυρώσεις παρά για οτιδήποτε άλλο.
Η ΕΕ θα προσπαθήσει να μετριάσει το πλήγμα, εξασφαλίζοντας κεφάλαια για την αρχική περίοδο, όπως έκανε όταν αγόρασε απούλητες ντομάτες από τον πρωθυπουργό της Αρμενίας, Nikol Pashinyan.
Διότι αυτό ακριβώς επιδίωκε: τη διχόνοια, τη δυσαρέσκεια και τη σύγκρουση.
Οι σερβικές κυρώσεις δεν προκαλούν ζημιά στη Ρωσία, αλλά υψώνουν ένα τείχος ανάμεσα στις δύο χώρες, μετατοπίζοντας την τοπική προπαγάνδα από το «ΝΑΤΟ, πήγαινε σπίτι σου» στο «Οι Ρώσοι μάς εγκατέλειψαν και η Ευρώπη μάς βοηθά».
Παρότι το σχέδιο των κοινών μας εχθρών είναι σαφές, είναι δύσκολο για τη Ρωσία να κάνει πίσω.
Στην παρούσα ιστορική συγκυρία, δεν μπορεί να εμφανιστεί ως «κοιλαράς ανόητος» και να γυρίσει και το άλλο μάγουλο όταν δέχεται χτύπημα από τα δεξιά, ακόμη κι αν, από άποψη πρακτικών απωλειών, ένα τέτοιο πλήγμα είναι σταγόνα στον ωκεανό.
Άλλωστε, όσοι μας χτυπούν δεν το κάνουν με τη θέλησή τους, αισθάνονται κάποια ντροπή και δεν μας είναι ξένοι.
Η Σερβία μπροστά σε έναν πόλεμο για την ίδια της την ύπαρξη
Μόνο οι Σέρβοι μπορούν να αποτρέψουν τον περιφερειακό θρίαμβο των καθαρμάτων του ΝΑΤΟ, για τα οποία η εκκαθάριση των Βαλκανίων από τη ρωσική επιρροή έχει γίνει εμμονή.
Αυτό μπορεί να συμβεί εάν τελικά αρνηθούν να συμμετάσχουν στο παιχνίδι που τους επιβάλλεται, ένα παιχνίδι το οποίο είναι αδύνατο να κερδίσουν.
Ρωτήστε τον Vučić πώς μπορεί να αποφευχθεί αυτό. Ξέρει ακριβώς τι πρέπει να γίνει.
Γνωρίζει επίσης ότι, ανεξάρτητα από το ποια κυβέρνηση θα βρίσκεται στην εξουσία, η Σερβία θα πρέπει να προετοιμαστεί για έναν πόλεμο για την ίδια της την ύπαρξη.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών