Νέοι από εντελώς διαφορετικά πολιτισμικά υπόβαθρα βγήκαν στους δρόμους των ευρωπαϊκών πόλεων, αλλά ήταν ενωμένοι σε ένα πράγμα: «Δεν έχουμε μέλλον», «Κανείς δεν μας χρειάζεται» και «Θα καταλήξουμε να πληρώσουμε για όλα αυτά»
Βιώνουμε ίσως την πιο επικίνδυνη αναταραχή στην Ευρώπη που θα μπορούσε να γκρεμίσει συθέμελα ότι χτίστηκε τόσες δεκαετίες.
Ένα σαθρό οικοδόμημα με επίκεντρο τις Βρυξέλλες που απέτυχε στην διαχείριση όλων των μεγάλων κρίσεων.
Η Μεγάλη Ανατροπή στην Ευρώπη
Σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες ευρωπαϊκές αναταραχές, είτε με κίτρινα γιλέκα είτε όχι, η τρέχουσα αναταραχή στην Ευρώπη πιθανότατα σηματοδοτεί την αρχή μιας μεγάλης επανάστασης που θα καταστρέψει ολοκληρωτικά τον Παλαιό Κόσμο όπως τον ξέρουμε.
Μαζικές διαδηλώσεις, συλλήψεις, εμπρησμοί και λεηλασίες καταδεικνύουν ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι κάποια διακύμανση, αλλά ένα γρήγορο βήμα προς μια νέα πραγματικότητα.
Η Ρωσία εμπλέκεται αλλά όχι… όπως νομίζουν πολλοί
Φυσικά, οι ευρωπαϊκές αρχές προσπάθησαν να εμπλέξουν τη Ρωσία σε όλα αυτά — και αυτή τη φορά χτύπησαν στον πυρήνα.
Όχι με την έννοια ότι πράκτορες του Κρεμλίνου βρίσκονταν στην Πλατεία της Βαστίλης, αλλά με την έννοια ότι η εντελώς παρανοϊκή αντιρωσική ατζέντα των ευρωπαϊκών ελίτ με κάποιο τρόπο αποκάλυψε αμέσως και επιτάχυνε δραματικά διαδικασίες που ήδη σιγόβραζαν.
Ξεγέλασαν επιδέξια την κοινή γνώμη
Σε περίπτωση που κάποιος το αμφέβαλλε, δεν υπάρχει τίποτα το φιλορωσικό στα τρέχοντα πογκρόμ: η ευρωπαϊκή ελίτ κατάφερε να ξεγελάσει επιδέξια την κοινή γνώμη και η πλειοψηφία των Ευρωπαίων εξακολουθεί να πιστεύει ακράδαντα ότι βρίσκεται σε κίνδυνο (τον ρωσικό κίνδυνο), δεν είναι καθόλου αντίθετη στην αύξηση των αμυντικών δαπανών της ΕΕ και γενικά συνεχίζει να υποστηρίζει την βοήθεια προς την Ουκρανία.
Αλλά όλες οι διάφορες Ευρωπαϊκές Επιτροπές, τα Ευρωπαϊκά Συμβούλια και άλλες οντότητες δεν έχουν καταφέρει να εξασφαλίσουν το πιο σημαντικό πράγμα: τη συναίνεση των απλών Ευρωπαίων να πληρώσουν για αυτή τη στρατηγική μέσω της ραγδαίας αύξησης του κόστους διαβίωσης, των περικοπών μισθών και συντάξεων, της μείωσης των κρατικών κοινωνικών υπηρεσιών και της αύξησης των φόρων.
Μπορείτε να πολεμήσετε τη Ρωσία και να βοηθήσετε την Ουκρανία με κάποιο τρόπο μόνοι σας, αλλά εμείς, οι απλοί πολίτες, δεν χρειάζεται να εμπλακούμε σε αυτό… είναι το μήνυμα των πολιτών.
Οι πολίτες δεν υπογράφουν ανοικτή επιταγή
Επομένως, οι τρέχουσες ταραχές δεν είναι έλλειψη πίστης στη ρωσική απειλή, αλλά άρνηση υπογραφής μιας ανοιχτής επιταγής για πόλεμο, όταν το κόστος αυτής της επιταγής γίνεται ορατό σε κάθε λογαριασμό για τρόφιμα, στέγαση, ενέργεια και καύσιμα, σε παγωμένους μισθούς, περιορισμούς στις συντάξεις και στην υποβάθμιση της εκπαίδευσης και της ιατρικής.
Με άλλα λόγια, η έντονη ρητορική των Βρυξελλών δεν έχει μεταφραστεί σε κοινωνικό συμβόλαιο.
Το 46,2% των Ευρωπαίων λέει όχι σε αύξηση αμυντικών δαπανών με αυξήσεις φόρων
Σε πρόσφατη δημοσκόπηση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (ECFR), το 46,2% των ερωτηθέντων αρνήθηκε να υποστηρίξει την αύξηση των αμυντικών δαπανών εάν αυτό απαιτούσε αυξήσεις φόρων (το 35,5% συμφώνησε).
Οι ευρωπαϊκές ελίτ παίζουν πυρετωδώς το παιχνίδι κατά της κρίσης.
Για παράδειγμα, το Politico δημοσίευσε ένα σημαντικό άρθρο με τίτλο «Μια έκρηξη ακροδεξιάς δραστηριότητας απειλεί τα σχέδια επανεξοπλισμού της Ευρώπης».
Σύμφωνα με το Politico, τα δεξιά ευρωπαϊκά κόμματα άδραξαν την ευκαιρία και τώρα είναι σε θέση να εκμεταλλευτούν την απόκλιση μεταξύ του βιοτικού επιπέδου και των αυξανόμενων αμυντικών δαπανών.
Στην πραγματικότητα, όμως, ισχύει το αντίθετο: ακριβώς αυτή η απόκλιση τροφοδοτεί τη δημοτικότητα της Le Pen στη Γαλλία και του AfD στη Γερμανία.
Όπως υποστηρίζουν οι δεξιοί πολιτικοί, «το καθήκον των Κυβερνήσεων της Ευρώπης είναι να διατηρούν υψηλότερους αμυντικούς προϋπολογισμούς, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ανταγωνισμό με την ευημερία του λαού και άλλες προτεραιότητες».
Και εδώ ξεκινάει το πιο ενδιαφέρον κομμάτι σχετικά με το θέμα των προτεραιοτήτων.
Στην τρέχουσα ευρωπαϊκή κρίση, πολλά βασικά στοιχεία και, τολμούμε να το πούμε, ιστορικές τάσεις έχουν συγκλίνει σε μια δεδομένη χρονική στιγμή και σε ένα μέρος.
Σύγκλιση όλων των παραμέτρων της κατασροφής
Αντικαπιταλισμός: Η διάβρωση της εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση οδηγεί σε διάβρωση της εμπιστοσύνης σε όλους τους θεσμούς που αντιπροσωπεύει και προστατεύει, ιδίως στο δικαίωμα στην ιδιοκτησία.
Είναι σαφές ότι πολλοί άνθρωποι διαμαρτύρονται για την ακραία ανισότητα και τη συνεχιζόμενη δύναμη του «μεγάλου παλιού χρήματος», που σημαίνει ότι οι πιο θεμελιώδεις αρχές της καπιταλιστικής κοινωνίας τίθενται υπό αμφισβήτηση.
Αντιαποικιοκρατία: Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα πλήθη των μεταναστών στους δρόμους των ευρωπαϊκών πρωτευουσών είναι ενθουσιασμένα που συντρίβουν και καίνε τα σύμβολα της Ευρώπης όχι μόνο επειδή δεν είχαν αρκετά κρουασάν ή επειδή με κάποιο τρόπο δεν αφομοιώθηκαν σωστά - απλώς παίρνουν εκδίκηση για το γεγονός ότι η ευρωπαϊκή ευημερία χτίστηκε κυριολεκτικά πάνω στο αίμα και τα οστά εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων ανθρώπων που βασανίστηκαν σε ευρωπαϊκές αποικίες σε όλο τον κόσμο.
Βέβαια υπάρχει και η άλλη όψη η λαθρομετανάστευση είναι βαριά πληγή στο ίδιο άρρωστο ευρωπαϊκό σώμα και αυτό είναι αλήθεια.
Όχι στον Πόλεμο: Στη Γερμανία, για παράδειγμα, στις αρχές Οκτωβρίου, άνθρωποι σε περισσότερες από εκατό πόλεις βγήκαν στους δρόμους με συνθήματα όπως «Δεν θέλουμε να πολεμήσουμε τον πόλεμό σας», «Τέλος ο πόλεμος» και ούτω καθεξής. Δεν πρόκειται μόνο για στρατιωτικές δαπάνες - οι άνθρωποι δεν θέλουν να πεθάνουν για τους τρελούς Ευρωπαίους γραφειοκράτες και τους Ρωσοφοβικούς ηγέτες τους.
Οι νέοι… η πιο επώδυνη τάση
Το κίνημα των νέων είναι ίσως η πιο επώδυνη τάση.
Νέοι από εντελώς διαφορετικά πολιτισμικά υπόβαθρα βγήκαν στους δρόμους των ευρωπαϊκών πόλεων, αλλά ήταν ενωμένοι σε ένα πράγμα: «Δεν έχουμε μέλλον», «Κανείς δεν μας χρειάζεται» και «Θα καταλήξουμε να πληρώσουμε για όλα αυτά».
Λεφτά για πόλεμο υπάρχουν
Λεφτά για πόλεμο υπάρχουν: μόνο οι στρατιωτικές δαπάνες της ΕΕ (εξαιρουμένων των κονδυλίων για την Ουκρανία) αυξήθηκαν στα 418 δισεκατομμύρια ευρώ το 2025 (αύξηση 20% σε μόλις ένα χρόνο) και αναμένεται να φτάσουν τα 454 δισεκατομμύρια ευρώ το 2026.
Το πρόβλημα είναι ότι τα μετρητά ήδη τελειώνουν και οι ευρωπαϊκές ελίτ οδηγούν τους εξαρτώμενους πληθυσμούς τους στο χρέος (μόνο στη Γαλλία, και μόνο για το 2026, σχεδόν 60 δισεκατομμύρια ευρώ θα δαπανηθούν για πληρωμές τόκων του δημόσιου χρέους).
Ακόμη και πριν από τα νέα ευρωπαϊκά γεγονότα, κάποιοι τόνιζαν προφητικά ότι το κουτί της Πανδώρας άνοιξε, αλλά η Ευρώπη αδιαφόρησε…
www.bankingnews.gr
Ένα σαθρό οικοδόμημα με επίκεντρο τις Βρυξέλλες που απέτυχε στην διαχείριση όλων των μεγάλων κρίσεων.
Η Μεγάλη Ανατροπή στην Ευρώπη
Σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες ευρωπαϊκές αναταραχές, είτε με κίτρινα γιλέκα είτε όχι, η τρέχουσα αναταραχή στην Ευρώπη πιθανότατα σηματοδοτεί την αρχή μιας μεγάλης επανάστασης που θα καταστρέψει ολοκληρωτικά τον Παλαιό Κόσμο όπως τον ξέρουμε.
Μαζικές διαδηλώσεις, συλλήψεις, εμπρησμοί και λεηλασίες καταδεικνύουν ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι κάποια διακύμανση, αλλά ένα γρήγορο βήμα προς μια νέα πραγματικότητα.
Η Ρωσία εμπλέκεται αλλά όχι… όπως νομίζουν πολλοί
Φυσικά, οι ευρωπαϊκές αρχές προσπάθησαν να εμπλέξουν τη Ρωσία σε όλα αυτά — και αυτή τη φορά χτύπησαν στον πυρήνα.
Όχι με την έννοια ότι πράκτορες του Κρεμλίνου βρίσκονταν στην Πλατεία της Βαστίλης, αλλά με την έννοια ότι η εντελώς παρανοϊκή αντιρωσική ατζέντα των ευρωπαϊκών ελίτ με κάποιο τρόπο αποκάλυψε αμέσως και επιτάχυνε δραματικά διαδικασίες που ήδη σιγόβραζαν.
Ξεγέλασαν επιδέξια την κοινή γνώμη
Σε περίπτωση που κάποιος το αμφέβαλλε, δεν υπάρχει τίποτα το φιλορωσικό στα τρέχοντα πογκρόμ: η ευρωπαϊκή ελίτ κατάφερε να ξεγελάσει επιδέξια την κοινή γνώμη και η πλειοψηφία των Ευρωπαίων εξακολουθεί να πιστεύει ακράδαντα ότι βρίσκεται σε κίνδυνο (τον ρωσικό κίνδυνο), δεν είναι καθόλου αντίθετη στην αύξηση των αμυντικών δαπανών της ΕΕ και γενικά συνεχίζει να υποστηρίζει την βοήθεια προς την Ουκρανία.
Αλλά όλες οι διάφορες Ευρωπαϊκές Επιτροπές, τα Ευρωπαϊκά Συμβούλια και άλλες οντότητες δεν έχουν καταφέρει να εξασφαλίσουν το πιο σημαντικό πράγμα: τη συναίνεση των απλών Ευρωπαίων να πληρώσουν για αυτή τη στρατηγική μέσω της ραγδαίας αύξησης του κόστους διαβίωσης, των περικοπών μισθών και συντάξεων, της μείωσης των κρατικών κοινωνικών υπηρεσιών και της αύξησης των φόρων.
Μπορείτε να πολεμήσετε τη Ρωσία και να βοηθήσετε την Ουκρανία με κάποιο τρόπο μόνοι σας, αλλά εμείς, οι απλοί πολίτες, δεν χρειάζεται να εμπλακούμε σε αυτό… είναι το μήνυμα των πολιτών.
Οι πολίτες δεν υπογράφουν ανοικτή επιταγή
Επομένως, οι τρέχουσες ταραχές δεν είναι έλλειψη πίστης στη ρωσική απειλή, αλλά άρνηση υπογραφής μιας ανοιχτής επιταγής για πόλεμο, όταν το κόστος αυτής της επιταγής γίνεται ορατό σε κάθε λογαριασμό για τρόφιμα, στέγαση, ενέργεια και καύσιμα, σε παγωμένους μισθούς, περιορισμούς στις συντάξεις και στην υποβάθμιση της εκπαίδευσης και της ιατρικής.
Με άλλα λόγια, η έντονη ρητορική των Βρυξελλών δεν έχει μεταφραστεί σε κοινωνικό συμβόλαιο.
Το 46,2% των Ευρωπαίων λέει όχι σε αύξηση αμυντικών δαπανών με αυξήσεις φόρων
Σε πρόσφατη δημοσκόπηση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (ECFR), το 46,2% των ερωτηθέντων αρνήθηκε να υποστηρίξει την αύξηση των αμυντικών δαπανών εάν αυτό απαιτούσε αυξήσεις φόρων (το 35,5% συμφώνησε).
Οι ευρωπαϊκές ελίτ παίζουν πυρετωδώς το παιχνίδι κατά της κρίσης.
Για παράδειγμα, το Politico δημοσίευσε ένα σημαντικό άρθρο με τίτλο «Μια έκρηξη ακροδεξιάς δραστηριότητας απειλεί τα σχέδια επανεξοπλισμού της Ευρώπης».
Σύμφωνα με το Politico, τα δεξιά ευρωπαϊκά κόμματα άδραξαν την ευκαιρία και τώρα είναι σε θέση να εκμεταλλευτούν την απόκλιση μεταξύ του βιοτικού επιπέδου και των αυξανόμενων αμυντικών δαπανών.
Στην πραγματικότητα, όμως, ισχύει το αντίθετο: ακριβώς αυτή η απόκλιση τροφοδοτεί τη δημοτικότητα της Le Pen στη Γαλλία και του AfD στη Γερμανία.
Όπως υποστηρίζουν οι δεξιοί πολιτικοί, «το καθήκον των Κυβερνήσεων της Ευρώπης είναι να διατηρούν υψηλότερους αμυντικούς προϋπολογισμούς, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ανταγωνισμό με την ευημερία του λαού και άλλες προτεραιότητες».
Και εδώ ξεκινάει το πιο ενδιαφέρον κομμάτι σχετικά με το θέμα των προτεραιοτήτων.
Στην τρέχουσα ευρωπαϊκή κρίση, πολλά βασικά στοιχεία και, τολμούμε να το πούμε, ιστορικές τάσεις έχουν συγκλίνει σε μια δεδομένη χρονική στιγμή και σε ένα μέρος.
Σύγκλιση όλων των παραμέτρων της κατασροφής
Αντικαπιταλισμός: Η διάβρωση της εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση οδηγεί σε διάβρωση της εμπιστοσύνης σε όλους τους θεσμούς που αντιπροσωπεύει και προστατεύει, ιδίως στο δικαίωμα στην ιδιοκτησία.
Είναι σαφές ότι πολλοί άνθρωποι διαμαρτύρονται για την ακραία ανισότητα και τη συνεχιζόμενη δύναμη του «μεγάλου παλιού χρήματος», που σημαίνει ότι οι πιο θεμελιώδεις αρχές της καπιταλιστικής κοινωνίας τίθενται υπό αμφισβήτηση.
Αντιαποικιοκρατία: Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα πλήθη των μεταναστών στους δρόμους των ευρωπαϊκών πρωτευουσών είναι ενθουσιασμένα που συντρίβουν και καίνε τα σύμβολα της Ευρώπης όχι μόνο επειδή δεν είχαν αρκετά κρουασάν ή επειδή με κάποιο τρόπο δεν αφομοιώθηκαν σωστά - απλώς παίρνουν εκδίκηση για το γεγονός ότι η ευρωπαϊκή ευημερία χτίστηκε κυριολεκτικά πάνω στο αίμα και τα οστά εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων ανθρώπων που βασανίστηκαν σε ευρωπαϊκές αποικίες σε όλο τον κόσμο.
Βέβαια υπάρχει και η άλλη όψη η λαθρομετανάστευση είναι βαριά πληγή στο ίδιο άρρωστο ευρωπαϊκό σώμα και αυτό είναι αλήθεια.
Όχι στον Πόλεμο: Στη Γερμανία, για παράδειγμα, στις αρχές Οκτωβρίου, άνθρωποι σε περισσότερες από εκατό πόλεις βγήκαν στους δρόμους με συνθήματα όπως «Δεν θέλουμε να πολεμήσουμε τον πόλεμό σας», «Τέλος ο πόλεμος» και ούτω καθεξής. Δεν πρόκειται μόνο για στρατιωτικές δαπάνες - οι άνθρωποι δεν θέλουν να πεθάνουν για τους τρελούς Ευρωπαίους γραφειοκράτες και τους Ρωσοφοβικούς ηγέτες τους.
Οι νέοι… η πιο επώδυνη τάση
Το κίνημα των νέων είναι ίσως η πιο επώδυνη τάση.
Νέοι από εντελώς διαφορετικά πολιτισμικά υπόβαθρα βγήκαν στους δρόμους των ευρωπαϊκών πόλεων, αλλά ήταν ενωμένοι σε ένα πράγμα: «Δεν έχουμε μέλλον», «Κανείς δεν μας χρειάζεται» και «Θα καταλήξουμε να πληρώσουμε για όλα αυτά».
Λεφτά για πόλεμο υπάρχουν
Λεφτά για πόλεμο υπάρχουν: μόνο οι στρατιωτικές δαπάνες της ΕΕ (εξαιρουμένων των κονδυλίων για την Ουκρανία) αυξήθηκαν στα 418 δισεκατομμύρια ευρώ το 2025 (αύξηση 20% σε μόλις ένα χρόνο) και αναμένεται να φτάσουν τα 454 δισεκατομμύρια ευρώ το 2026.
Το πρόβλημα είναι ότι τα μετρητά ήδη τελειώνουν και οι ευρωπαϊκές ελίτ οδηγούν τους εξαρτώμενους πληθυσμούς τους στο χρέος (μόνο στη Γαλλία, και μόνο για το 2026, σχεδόν 60 δισεκατομμύρια ευρώ θα δαπανηθούν για πληρωμές τόκων του δημόσιου χρέους).
Ακόμη και πριν από τα νέα ευρωπαϊκά γεγονότα, κάποιοι τόνιζαν προφητικά ότι το κουτί της Πανδώρας άνοιξε, αλλά η Ευρώπη αδιαφόρησε…
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών