Η Abascal είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο μετά την έξωσή της από το σπίτι της
Η Maricarmen Abascal, η 87χρονη γυναίκα που εξελίχθηκε σε σύμβολο του αγώνα κατά των εξώσεων στην Ισπανία, έφυγε από τη ζωή την Τετάρτη 7/10 στο Νοσοκομείο Gregorio Marañón, όπως ανακοίνωσε η Ένωση Ενοικιαστών.
Η Abascal είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο μετά την έξωσή της από το σπίτι της. Η υπόθεσή της προκάλεσε κύμα αντιδράσεων, με χιλιάδες Ισπανούς να πραγματοποιούν επί ημέρες συγκεντρώσεις στο κέντρο της Μαδρίτης, καταγγέλλοντας τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε η 87χρονη και απαιτώντας μέτρα για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης.
Στις 23 Σεπτεμβρίου, η ηλικιωμένη γυναίκα απομακρύνθηκε από το διαμέρισμά της στην περιοχή Retiro, όπου είχε περάσει περίπου επτά δεκαετίες. Έξι χρόνια νωρίτερα, το ακίνητο είχε αγοραστεί από εταιρεία σε τιμή ιδιαίτερα χαμηλή για τα δεδομένα της περιοχής, ακριβώς επειδή η Abascal εξακολουθούσε να κατοικεί σε αυτό.
Παρά το γεγονός ότι λάμβανε σύνταξη ύψους 1.400 ευρώ, συνέχιζε να καταβάλλει κανονικά το ενοίκιο που ίσχυε με βάση την παλαιότερη συμφωνία, μαζί με τους λογαριασμούς, καταβάλλοντας συνολικά περίπου 500 ευρώ τον μήνα. Το 2020 οι ιδιοκτήτες την ενημέρωσαν ότι έπρεπε να αποχωρήσει, υποστηρίζοντας πως η συγκεκριμένη μίσθωση είχε ήδη μεταβιβαστεί δύο φορές. Αρχικά είχε περάσει στη μητέρα της, η οποία, εξαιτίας νομοθεσίας που ίσχυε επί Franco, δεν είχε καταχωριστεί ως ιδιοκτήτρια, και στη συνέχεια είχε μεταβιβαστεί στην ίδια.
Έκτοτε έγιναν τέσσερις προσπάθειες έξωσής της, ενώ οι ιδιοκτήτες απέρριψαν όλες τις προτάσεις που κατατέθηκαν για την επίλυση της διαφοράς. Μεταξύ αυτών ήταν είτε η καταβολή αυξημένου ενοικίου, ύψους 1.600 ευρώ, είτε η αγορά του διαμερίσματος από την ίδια.
Στην ανακοίνωση της Ένωσης Ενοικιαστών, την οποία συνυπογράφουν η οικογένειά της και η δικηγόρος της, επισημαίνεται ότι η Maricarmen Abascal παρέμεινε νοσηλευόμενη από την ημέρα της έξωσης. Όπως αναφέρεται, παρά το γεγονός ότι τελικά επιτεύχθηκε μια ιστορική συμφωνία που της έδινε τη δυνατότητα να επιστρέψει στην κατοικία της, η λύση αυτή επήλθε όταν πλέον ήταν πολύ αργά.
Οι συντάκτες της ανακοίνωσης συνδέουν την υπόθεση με τις μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις που ακολούθησαν την έξωση: τις μαζικές κινητοποιήσεις, τις κατασκηνώσεις διαμαρτυρίας στις πλατείες, την προκήρυξη πρόωρων εκλογών και την κήρυξη γενικής απεργίας. Εκτιμούν ότι όλα αυτά αποτελούν «σημείο καμπής στην ιστορία της χώρας», προειδοποιώντας ωστόσο πως «το τίμημα για να φτάσουμε έως εδώ ήταν υπερβολικά μεγάλο».
Το μήνυμα με το οποίο ολοκληρώνουν την ανακοίνωσή τους είναι εκείνο που η ίδια επαναλάμβανε διαρκώς: «Αγωνιστείτε, συνεχίστε να αγωνίζεστε για ό,τι σας ανήκει».
70 χρόνια στο ίδιο σπίτι
Αν και όλοι τη γνώριζαν ως Maricarmen, το πλήρες όνομά της ήταν María del Carmen Abascal. Η ιστορία της με το συγκεκριμένο διαμέρισμα ξεκίνησε το 1956, όταν ο πατέρας της νοίκιασε την κατοικία στο Retiro. Εκεί πέρασε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή της, ζώντας μαζί με τη μητέρα και τον αδελφό της.
Είχε σπουδάσει στενογραφία και γραμματειακή υποστήριξη και εργάστηκε επί 34 χρόνια ως γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου φαρμακευτικής εταιρείας. Το 1998 συνταξιοδοτήθηκε.
Η αποχώρησή της από την εργασία δεν άλλαξε ιδιαίτερα την καθημερινότητά της. Ξυπνούσε περίπου στις εννέα το πρωί, έκανε βόλτες στη γειτονιά, πήγαινε για ψώνια στο κρεοπωλείο της γωνίας και περνούσε χρόνο ανάμεσα στα αντικείμενα που είχε συγκεντρώσει στο σπίτι της, από πίνακες και πορσελάνες μέχρι συλλεκτικά αντικείμενα που διακοσμούσαν το τραπεζάκι του τσαγιού.
«Δούλευα όλη μου τη ζωή», έλεγε με υπερηφάνεια. Με ανάλογη περηφάνια παρουσίαζε και τις ασπρόμαυρες οικογενειακές φωτογραφίες της, μερικές από τις ελάχιστες προσωπικές αναμνήσεις που κατάφερε να πάρει μαζί της στο νοσοκομείο μετά την τελική διάγνωση.
Η Abascal χαρακτηριζόταν από έντονη προσωπικότητα και αλύγιστη αποφασιστικότητα. «Θα πολεμήσω μέχρι το τέλος», επαναλάμβανε στις συνεντεύξεις της. Ήταν επίμονη και σε αρκετές περιπτώσεις ιδιαίτερα σκληρή, αλλά δεν εγκατέλειψε ποτέ την προσπάθεια να παραμείνει στο σπίτι της.
Ακόμη και όταν οι δυνάμεις της άρχισαν να την εγκαταλείπουν, ζήτησε από την οικογένειά της στο Σωματείο Ενοικιαστών, όπως συνήθιζε να τους αποκαλεί, να συνεχίσει τον αγώνα για λογαριασμό της. Όταν δημοσιογράφοι την επισκέφθηκαν για τελευταία φορά στο σπίτι της, δύο ημέρες πριν από την έξωση, είχε εκφράσει μέσα από δάκρυα την ελπίδα ότι η δική της ιστορία θα μπορούσε να αποτελέσει φάρο για τον αγώνα υπέρ της αξιοπρεπούς στέγασης για όλους.
Τελικά, η παρουσία της ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια μιας προσωπικής υπόθεσης. Η Maricarmen Abascal μετατράπηκε σε σύμβολο του στεγαστικού αγώνα, με το πρόσωπό της να εμφανίζεται σε πλακάτ και μπλουζάκια και το σύνθημα «Είμαστε όλοι Maricarmen» να κυριαρχεί στις κινητοποιήσεις και στις πλατείες σε ολόκληρη την Ισπανία.
Η ίδια επαναλάμβανε διαρκώς πως η μεγαλύτερη επιθυμία της ήταν να φύγει από τη ζωή στο δωμάτιο όπου είχε δει να πεθαίνουν ο πατέρας και η μητέρα της, στο σπίτι όπου είχε περάσει τα τελευταία 71 χρόνια της ζωής της.
www.bankingnews.gr
Η Abascal είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο μετά την έξωσή της από το σπίτι της. Η υπόθεσή της προκάλεσε κύμα αντιδράσεων, με χιλιάδες Ισπανούς να πραγματοποιούν επί ημέρες συγκεντρώσεις στο κέντρο της Μαδρίτης, καταγγέλλοντας τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε η 87χρονη και απαιτώντας μέτρα για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης.
Στις 23 Σεπτεμβρίου, η ηλικιωμένη γυναίκα απομακρύνθηκε από το διαμέρισμά της στην περιοχή Retiro, όπου είχε περάσει περίπου επτά δεκαετίες. Έξι χρόνια νωρίτερα, το ακίνητο είχε αγοραστεί από εταιρεία σε τιμή ιδιαίτερα χαμηλή για τα δεδομένα της περιοχής, ακριβώς επειδή η Abascal εξακολουθούσε να κατοικεί σε αυτό.
Παρά το γεγονός ότι λάμβανε σύνταξη ύψους 1.400 ευρώ, συνέχιζε να καταβάλλει κανονικά το ενοίκιο που ίσχυε με βάση την παλαιότερη συμφωνία, μαζί με τους λογαριασμούς, καταβάλλοντας συνολικά περίπου 500 ευρώ τον μήνα. Το 2020 οι ιδιοκτήτες την ενημέρωσαν ότι έπρεπε να αποχωρήσει, υποστηρίζοντας πως η συγκεκριμένη μίσθωση είχε ήδη μεταβιβαστεί δύο φορές. Αρχικά είχε περάσει στη μητέρα της, η οποία, εξαιτίας νομοθεσίας που ίσχυε επί Franco, δεν είχε καταχωριστεί ως ιδιοκτήτρια, και στη συνέχεια είχε μεταβιβαστεί στην ίδια.
Έκτοτε έγιναν τέσσερις προσπάθειες έξωσής της, ενώ οι ιδιοκτήτες απέρριψαν όλες τις προτάσεις που κατατέθηκαν για την επίλυση της διαφοράς. Μεταξύ αυτών ήταν είτε η καταβολή αυξημένου ενοικίου, ύψους 1.600 ευρώ, είτε η αγορά του διαμερίσματος από την ίδια.
Στην ανακοίνωση της Ένωσης Ενοικιαστών, την οποία συνυπογράφουν η οικογένειά της και η δικηγόρος της, επισημαίνεται ότι η Maricarmen Abascal παρέμεινε νοσηλευόμενη από την ημέρα της έξωσης. Όπως αναφέρεται, παρά το γεγονός ότι τελικά επιτεύχθηκε μια ιστορική συμφωνία που της έδινε τη δυνατότητα να επιστρέψει στην κατοικία της, η λύση αυτή επήλθε όταν πλέον ήταν πολύ αργά.
Οι συντάκτες της ανακοίνωσης συνδέουν την υπόθεση με τις μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις που ακολούθησαν την έξωση: τις μαζικές κινητοποιήσεις, τις κατασκηνώσεις διαμαρτυρίας στις πλατείες, την προκήρυξη πρόωρων εκλογών και την κήρυξη γενικής απεργίας. Εκτιμούν ότι όλα αυτά αποτελούν «σημείο καμπής στην ιστορία της χώρας», προειδοποιώντας ωστόσο πως «το τίμημα για να φτάσουμε έως εδώ ήταν υπερβολικά μεγάλο».
Το μήνυμα με το οποίο ολοκληρώνουν την ανακοίνωσή τους είναι εκείνο που η ίδια επαναλάμβανε διαρκώς: «Αγωνιστείτε, συνεχίστε να αγωνίζεστε για ό,τι σας ανήκει».
70 χρόνια στο ίδιο σπίτι
Αν και όλοι τη γνώριζαν ως Maricarmen, το πλήρες όνομά της ήταν María del Carmen Abascal. Η ιστορία της με το συγκεκριμένο διαμέρισμα ξεκίνησε το 1956, όταν ο πατέρας της νοίκιασε την κατοικία στο Retiro. Εκεί πέρασε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή της, ζώντας μαζί με τη μητέρα και τον αδελφό της.
Είχε σπουδάσει στενογραφία και γραμματειακή υποστήριξη και εργάστηκε επί 34 χρόνια ως γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου φαρμακευτικής εταιρείας. Το 1998 συνταξιοδοτήθηκε.
Η αποχώρησή της από την εργασία δεν άλλαξε ιδιαίτερα την καθημερινότητά της. Ξυπνούσε περίπου στις εννέα το πρωί, έκανε βόλτες στη γειτονιά, πήγαινε για ψώνια στο κρεοπωλείο της γωνίας και περνούσε χρόνο ανάμεσα στα αντικείμενα που είχε συγκεντρώσει στο σπίτι της, από πίνακες και πορσελάνες μέχρι συλλεκτικά αντικείμενα που διακοσμούσαν το τραπεζάκι του τσαγιού.
«Δούλευα όλη μου τη ζωή», έλεγε με υπερηφάνεια. Με ανάλογη περηφάνια παρουσίαζε και τις ασπρόμαυρες οικογενειακές φωτογραφίες της, μερικές από τις ελάχιστες προσωπικές αναμνήσεις που κατάφερε να πάρει μαζί της στο νοσοκομείο μετά την τελική διάγνωση.
Η Abascal χαρακτηριζόταν από έντονη προσωπικότητα και αλύγιστη αποφασιστικότητα. «Θα πολεμήσω μέχρι το τέλος», επαναλάμβανε στις συνεντεύξεις της. Ήταν επίμονη και σε αρκετές περιπτώσεις ιδιαίτερα σκληρή, αλλά δεν εγκατέλειψε ποτέ την προσπάθεια να παραμείνει στο σπίτι της.
Ακόμη και όταν οι δυνάμεις της άρχισαν να την εγκαταλείπουν, ζήτησε από την οικογένειά της στο Σωματείο Ενοικιαστών, όπως συνήθιζε να τους αποκαλεί, να συνεχίσει τον αγώνα για λογαριασμό της. Όταν δημοσιογράφοι την επισκέφθηκαν για τελευταία φορά στο σπίτι της, δύο ημέρες πριν από την έξωση, είχε εκφράσει μέσα από δάκρυα την ελπίδα ότι η δική της ιστορία θα μπορούσε να αποτελέσει φάρο για τον αγώνα υπέρ της αξιοπρεπούς στέγασης για όλους.
Τελικά, η παρουσία της ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια μιας προσωπικής υπόθεσης. Η Maricarmen Abascal μετατράπηκε σε σύμβολο του στεγαστικού αγώνα, με το πρόσωπό της να εμφανίζεται σε πλακάτ και μπλουζάκια και το σύνθημα «Είμαστε όλοι Maricarmen» να κυριαρχεί στις κινητοποιήσεις και στις πλατείες σε ολόκληρη την Ισπανία.
Η ίδια επαναλάμβανε διαρκώς πως η μεγαλύτερη επιθυμία της ήταν να φύγει από τη ζωή στο δωμάτιο όπου είχε δει να πεθαίνουν ο πατέρας και η μητέρα της, στο σπίτι όπου είχε περάσει τα τελευταία 71 χρόνια της ζωής της.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών