Ο Netanyahu αγνόησε τις προειδοποιήσεις, επειδή εξαρχής η πολιτική του προτεραιότητα ήταν ένας ολοκληρωτικός πόλεμος
Ακριβώς τρία χρόνια μετά την 7η Οκτωβρίου 2023, ο Benjamin Netanyahu επιχειρεί να ξαναγράψει την πιο σκοτεινή ημέρα της σύγχρονης ιστορίας του Ισραήλ.
Όχι ως μια καταστροφική αποτυχία του κράτους που κυβερνούσε, αλλά ως τον πρόλογο μιας στρατιωτικής εποποιίας.
Στη δική του αφήγηση, το Ισραήλ βρέθηκε αντιμέτωπο με έναν «πόλεμο επτά μετώπων», άντεξε και τελικά κατάφερε συντριπτικά πλήγματα στους αντιπάλους του.
Μόνο που υπάρχει ένα ερώτημα το οποίο καμία μεταγενέστερη στρατιωτική επιτυχία δεν μπορεί να εξαφανίσει: τι συνέβη πριν από το πρωινό της 7ης Οκτωβρίου 2023;
Και όσο πλησιάζουν οι εκλογές της 27ης Οκτωβρίου, το ερώτημα γίνεται ολοένα πιο επικίνδυνο για τον ισραηλινό πρωθυπουργό.
Οι εκλογές εξελίσσονται σε ένα ιδιότυπο δημοψήφισμα όχι μόνο για τους πολέμους που ακολούθησαν, αλλά για το κατά πόσο η πολιτική ηγεσία αγνόησε προειδοποιήσεις, υποτίμησε τη Hamas και στη συνέχεια επιχείρησε να μεταθέσει αλλού την ευθύνη.
O Netanyahu είχε ειδοποιηθεί πριν από την επίθεση της Hamas - Τον είχαν ενημερώσει Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Αίγυπτος
Η νέα εικόνα που προκύπτει από σειρά δημοσιευμάτων είναι εξαιρετικά επιβαρυντική.
Σύμφωνα με έρευνα της Haaretz, βασισμένη σε βιβλίο των δημοσιογράφων Shlomi Eldar και Ruth Yuval, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ) Mohamed bin Zayed φέρεται να επικοινώνησε με τον Netanyahu περίπου δέκα ημέρες πριν από την επίθεση.
Το μήνυμα, σύμφωνα με το δημοσίευμα, ήταν κάθε άλλο παρά ασαφές: ο Yahya Sinwar επικεφαλής της Hamas σχεδίαζε μια μεγάλη επιχείρηση και η κατάσταση μπορούσε να οδηγήσει σε αιματοχυσία και περιφερειακή αποσταθεροποίηση.
Ο Netanyahu φέρεται να αντιμετώπισε την προειδοποίηση με σχετική ψυχραιμία, αν όχι με απάθεια, εκτιμώντας ότι ενδεχόμενη δράση της Hamas θα επικεντρωνόταν μάλλον στη Δυτική Όχθη.
Το γραφείο του πρωθυπουργού αρνείται κατηγορηματικά ότι υπήρξε τέτοια συνομιλία και χαρακτήρισε την ιστορία ψευδή.
Αν επρόκειτο για μία μόνο διαρροή, η κυβέρνηση θα μπορούσε ευκολότερα να την απορρίψει ως προεκλογικό θόρυβο.
Δεν πρόκειται όμως μόνο για μία.
Έρευνα του The Atlantic αποκάλυψε ότι στις 26 Σεπτεμβρίου 2023 ο τότε επικεφαλής των αιγυπτιακών υπηρεσιών πληροφοριών Abbas Kamel πραγματοποίησε μια εξαιρετικά σύντομη και, σύμφωνα με το περιοδικό, επείγουσα επίσκεψη στο Ισραήλ.
Το μήνυμα της Αιγύπτου ήταν πως η Hamas κινητοποιούνταν για μια ασυνήθιστα μεγάλη επίθεση.
Η έρευνα δεν κατέληξε ότι ο Kamel παρέδωσε προσωπικά την προειδοποίηση στον Netanyahu.
Όμως πρώην και νυν αξιωματούχοι περιέγραψαν ως εξαιρετικά δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι ο επικεφαλής των αιγυπτιακών μυστικών υπηρεσιών θα ταξίδευε ειδικά στο Ισραήλ για ένα τέτοιο ζήτημα χωρίς να ενημερωθεί η κορυφή της πολιτικής ηγεσίας. Το The Atlantic αναφέρει επίσης ότι οι αιγυπτιακές προειδοποιήσεις συνεχίστηκαν πριν από την επίθεση.
Το κρίσιμο ζήτημα επομένως δεν είναι απλώς αν υπήρχε ένα χαρτί σε κάποιο συρτάρι ή μια πληροφορία χαμένη στον ωκεανό των μυστικών υπηρεσιών.
Γιατί ο Netanyahu αγνόησε τις προειδοποιήσεις;
Είναι αν η κορυφή της κυβέρνησης είχε στη διάθεσή της ένα μωσαϊκό προειδοποιήσεων το οποίο, αν είχε αντιμετωπιστεί διαφορετικά, θα μπορούσε να είχε κινητοποιήσει έναν μηχανισμό που εκείνη την ημέρα αποδείχθηκε τραγικά ανέτοιμος.
Ο Netanyahu έχει επιχειρήσει επανειλημμένα να τοποθετήσει το βάρος της αποτυχίας στους αρχηγούς των υπηρεσιών ασφαλείας και του στρατού.
Έχει ισχυριστεί ότι δεν τον ξύπνησαν εγκαίρως και ότι, εάν είχε ενημερωθεί, «όλα θα ήταν διαφορετικά».
Όμως όσο πληθαίνουν οι πληροφορίες για προειδοποιήσεις πριν από την επίθεση, τόσο δυσκολότερη γίνεται αυτή η υπερασπιστική γραμμή.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στις 7 Οκτωβρίου απέτυχε το ισραηλινό σύστημα ασφαλείας.
Απέτυχαν οι υπηρεσίες πληροφοριών.
Απέτυχε ο στρατός.
Απέτυχαν οι μηχανισμοί επιτήρησης και οι επιχειρησιακές εκτιμήσεις.
Το πολιτικό ερώτημα, όμως, είναι γιατί η κορυφή του κράτους θεωρεί ότι αποτελεί τη μοναδική εξαίρεση σε αυτή την αλυσίδα ευθύνης.
Ο πρωθυπουργός δεν είναι ένας εξωτερικός παρατηρητής της κρατικής μηχανής. Είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται στην κορυφή της.
Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη πολιτική αδυναμία της επιχειρηματολογίας Netanyahu: ζητά τα εύσημα για ό,τι συνέβη μετά την 7η Οκτωβρίου, αλλά αρνείται την πολιτική ιδιοκτησία για ό,τι συνέβη πριν και κατά τη διάρκειά της.
Οι στρατιωτικές επιτυχίες πιστώνονται στην ηγεσία.
Η καταστροφή, αντιθέτως, χρεώνεται στους υφισταμένους.
Οι προσεγγίσεις της Hamas
Αυτό δεν είναι ανάληψη ευθύνης. Είναι η επιλεκτική διαχείρισή της.
Ακόμη πιο βαριά είναι τα ερωτήματα για τις αποφάσεις που ελήφθησαν αμέσως μετά την επίθεση.
Η Haaretz έχει αναφέρει ότι υπήρξαν πρώιμες διερευνητικές προσεγγίσεις από τη Hamas για απελευθέρωση ορισμένων κατηγοριών ομήρων και έναρξη διαπραγματεύσεων.
Επιβεβαιώνεται δηλαδή ότι υπήρχαν πραγματικά παράθυρα διαπραγμάτευσης τα οποία απορρίφθηκαν επειδή η πολιτική προτεραιότητα ήταν εξαρχής ένας ολοκληρωτικός πόλεμος, τότε το ζήτημα ξεπερνά κατά πολύ την αποτυχία πρόβλεψης της 7ης Οκτωβρίου.
Αφορά τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση αντιλήφθηκε τη ζωή των ομήρων και τους πολιτικούς στόχους του πολέμου.
Ο Netanyahu παρουσιάζει σήμερα την τριετία που ακολούθησε ως απόδειξη της αποφασιστικότητάς του.
Όμως ένας πρωθυπουργός δεν κρίνεται μόνο από την ικανότητά του να εξαπολύει πολέμους ή να καταγράφει στρατιωτικές επιτυχίες.
Κρίνεται και από την ικανότητά του να αποτρέπει την καταστροφή.
Να ακούει τις προειδοποιήσεις. Να αξιολογεί τα δεδομένα χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες.
Να προστατεύει τους πολίτες του πριν χρειαστεί να τους εκδικηθεί.
Ο Netanyahu πρέπει να λογοδοτήσει
Η 7η Οκτωβρίου υπήρξε η φρικτή επίθεση της Hamas και η ευθύνη των δραστών για τη σφαγή και τις απαγωγές δεν επιδέχεται συμψηφισμό.
Περίπου 1.200 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 251 απήχθησαν εκείνη την ημέρα.
Αλλά ακριβώς επειδή το έγκλημα ήταν τόσο τεράστιο, η υποχρέωση λογοδοσίας του κράτους που απέτυχε να προστατεύσει τους πολίτες του είναι ακόμη μεγαλύτερη.
Και εκεί βρίσκεται η δεύτερη μεγάλη σκιά πάνω από τον Netanyahu: η επίμονη αντίστασή του στη δημιουργία μιας ανεξάρτητης κρατικής επιτροπής που θα διερευνήσει συνολικά τις αποτυχίες της 7ης Οκτωβρίου.
Οι επικριτές του, ανάμεσά τους ο βασικός εκλογικός αντίπαλος Gadi Eisenkot, ζητούν μια τέτοια έρευνα ακριβώς επειδή η λογοδοσία δεν μπορεί να αφεθεί στα χέρια εκείνων των οποίων οι αποφάσεις πρέπει να εξεταστούν.
Οι Naftali Bennett και Yair Lapid της ισραηλινής αντιπολίτευσης έχουν επίσης στρέψει τα πυρά τους προσωπικά στον Netanyahu, υποστηρίζοντας ότι η πολιτική ευθύνη για την καταστροφή φτάνει μέχρι τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό διακύβευμα των εκλογών.
Δεν είναι απλώς εάν οι Ισραηλινοί εγκρίνουν τη στρατιωτική πολιτική των τελευταίων τριών ετών.
Είναι εάν θεωρούν ότι ένας ηγέτης μπορεί να κυβερνά επί σχεδόν δύο δεκαετίες, να έχει οικοδομήσει μεγάλο μέρος της πολιτικής του ταυτότητας πάνω στην υπόσχεση ότι μόνο αυτός μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια και, όταν συμβεί η μεγαλύτερη αποτυχία ασφαλείας στην ιστορία της χώρας, να δηλώνει ουσιαστικά ότι η ευθύνη ανήκει σε όλους τους άλλους.
Το τίμημα που πρέπει να πληρώσει
Ο Netanyahu θέλει η 7η Οκτωβρίου να κριθεί μέσα από όσα ακολούθησαν.
Οι αντίπαλοί του επιμένουν ότι πρέπει πρώτα να κριθεί μέσα από όσα προηγήθηκαν.
Και αυτό είναι το ερώτημα που καμία πολεμική ρητορική δεν μπορεί να εξαφανίσει: αφού υπήρχαν προειδοποιήσεις, ποιος τις άκουσε, ποιος τις υποτίμησε, ποιος δεν τις μετέφερε — και γιατί;
Τρία χρόνια αργότερα, οι πολίτες του Ισραήλ δικαιούνται κάτι περισσότερο από θριαμβευτικούς απολογισμούς και αλληλοκατηγορίες.
Δικαιούνται την αλήθεια.
Και αν αυτή η αλήθεια αποδειχθεί πολιτικά καταστροφική για την ηγεσία που βρισκόταν στην εξουσία στις 7 Οκτωβρίου, τότε αυτό δεν θα είναι αποτέλεσμα μιας εχθρικής εφημερίδας, της αντιπολίτευσης ή μιας προεκλογικής συνωμοσίας.
Θα είναι το τίμημα της ευθύνης που επί τρία χρόνια η ισραηλινή κυβέρνηση προσπαθεί να αναβάλει.
www.bankingnews.gr
Όχι ως μια καταστροφική αποτυχία του κράτους που κυβερνούσε, αλλά ως τον πρόλογο μιας στρατιωτικής εποποιίας.
Στη δική του αφήγηση, το Ισραήλ βρέθηκε αντιμέτωπο με έναν «πόλεμο επτά μετώπων», άντεξε και τελικά κατάφερε συντριπτικά πλήγματα στους αντιπάλους του.
Μόνο που υπάρχει ένα ερώτημα το οποίο καμία μεταγενέστερη στρατιωτική επιτυχία δεν μπορεί να εξαφανίσει: τι συνέβη πριν από το πρωινό της 7ης Οκτωβρίου 2023;
Και όσο πλησιάζουν οι εκλογές της 27ης Οκτωβρίου, το ερώτημα γίνεται ολοένα πιο επικίνδυνο για τον ισραηλινό πρωθυπουργό.
Οι εκλογές εξελίσσονται σε ένα ιδιότυπο δημοψήφισμα όχι μόνο για τους πολέμους που ακολούθησαν, αλλά για το κατά πόσο η πολιτική ηγεσία αγνόησε προειδοποιήσεις, υποτίμησε τη Hamas και στη συνέχεια επιχείρησε να μεταθέσει αλλού την ευθύνη.
O Netanyahu είχε ειδοποιηθεί πριν από την επίθεση της Hamas - Τον είχαν ενημερώσει Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Αίγυπτος
Η νέα εικόνα που προκύπτει από σειρά δημοσιευμάτων είναι εξαιρετικά επιβαρυντική.
Σύμφωνα με έρευνα της Haaretz, βασισμένη σε βιβλίο των δημοσιογράφων Shlomi Eldar και Ruth Yuval, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ) Mohamed bin Zayed φέρεται να επικοινώνησε με τον Netanyahu περίπου δέκα ημέρες πριν από την επίθεση.
Το μήνυμα, σύμφωνα με το δημοσίευμα, ήταν κάθε άλλο παρά ασαφές: ο Yahya Sinwar επικεφαλής της Hamas σχεδίαζε μια μεγάλη επιχείρηση και η κατάσταση μπορούσε να οδηγήσει σε αιματοχυσία και περιφερειακή αποσταθεροποίηση.
Ο Netanyahu φέρεται να αντιμετώπισε την προειδοποίηση με σχετική ψυχραιμία, αν όχι με απάθεια, εκτιμώντας ότι ενδεχόμενη δράση της Hamas θα επικεντρωνόταν μάλλον στη Δυτική Όχθη.
Το γραφείο του πρωθυπουργού αρνείται κατηγορηματικά ότι υπήρξε τέτοια συνομιλία και χαρακτήρισε την ιστορία ψευδή.
Αν επρόκειτο για μία μόνο διαρροή, η κυβέρνηση θα μπορούσε ευκολότερα να την απορρίψει ως προεκλογικό θόρυβο.
Δεν πρόκειται όμως μόνο για μία.
Έρευνα του The Atlantic αποκάλυψε ότι στις 26 Σεπτεμβρίου 2023 ο τότε επικεφαλής των αιγυπτιακών υπηρεσιών πληροφοριών Abbas Kamel πραγματοποίησε μια εξαιρετικά σύντομη και, σύμφωνα με το περιοδικό, επείγουσα επίσκεψη στο Ισραήλ.
Το μήνυμα της Αιγύπτου ήταν πως η Hamas κινητοποιούνταν για μια ασυνήθιστα μεγάλη επίθεση.
Η έρευνα δεν κατέληξε ότι ο Kamel παρέδωσε προσωπικά την προειδοποίηση στον Netanyahu.
Όμως πρώην και νυν αξιωματούχοι περιέγραψαν ως εξαιρετικά δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι ο επικεφαλής των αιγυπτιακών μυστικών υπηρεσιών θα ταξίδευε ειδικά στο Ισραήλ για ένα τέτοιο ζήτημα χωρίς να ενημερωθεί η κορυφή της πολιτικής ηγεσίας. Το The Atlantic αναφέρει επίσης ότι οι αιγυπτιακές προειδοποιήσεις συνεχίστηκαν πριν από την επίθεση.
Το κρίσιμο ζήτημα επομένως δεν είναι απλώς αν υπήρχε ένα χαρτί σε κάποιο συρτάρι ή μια πληροφορία χαμένη στον ωκεανό των μυστικών υπηρεσιών.
Γιατί ο Netanyahu αγνόησε τις προειδοποιήσεις;
Είναι αν η κορυφή της κυβέρνησης είχε στη διάθεσή της ένα μωσαϊκό προειδοποιήσεων το οποίο, αν είχε αντιμετωπιστεί διαφορετικά, θα μπορούσε να είχε κινητοποιήσει έναν μηχανισμό που εκείνη την ημέρα αποδείχθηκε τραγικά ανέτοιμος.
Ο Netanyahu έχει επιχειρήσει επανειλημμένα να τοποθετήσει το βάρος της αποτυχίας στους αρχηγούς των υπηρεσιών ασφαλείας και του στρατού.
Έχει ισχυριστεί ότι δεν τον ξύπνησαν εγκαίρως και ότι, εάν είχε ενημερωθεί, «όλα θα ήταν διαφορετικά».
Όμως όσο πληθαίνουν οι πληροφορίες για προειδοποιήσεις πριν από την επίθεση, τόσο δυσκολότερη γίνεται αυτή η υπερασπιστική γραμμή.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στις 7 Οκτωβρίου απέτυχε το ισραηλινό σύστημα ασφαλείας.
Απέτυχαν οι υπηρεσίες πληροφοριών.
Απέτυχε ο στρατός.
Απέτυχαν οι μηχανισμοί επιτήρησης και οι επιχειρησιακές εκτιμήσεις.
Το πολιτικό ερώτημα, όμως, είναι γιατί η κορυφή του κράτους θεωρεί ότι αποτελεί τη μοναδική εξαίρεση σε αυτή την αλυσίδα ευθύνης.
Ο πρωθυπουργός δεν είναι ένας εξωτερικός παρατηρητής της κρατικής μηχανής. Είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται στην κορυφή της.
Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη πολιτική αδυναμία της επιχειρηματολογίας Netanyahu: ζητά τα εύσημα για ό,τι συνέβη μετά την 7η Οκτωβρίου, αλλά αρνείται την πολιτική ιδιοκτησία για ό,τι συνέβη πριν και κατά τη διάρκειά της.
Οι στρατιωτικές επιτυχίες πιστώνονται στην ηγεσία.
Η καταστροφή, αντιθέτως, χρεώνεται στους υφισταμένους.
Οι προσεγγίσεις της Hamas
Αυτό δεν είναι ανάληψη ευθύνης. Είναι η επιλεκτική διαχείρισή της.
Ακόμη πιο βαριά είναι τα ερωτήματα για τις αποφάσεις που ελήφθησαν αμέσως μετά την επίθεση.
Η Haaretz έχει αναφέρει ότι υπήρξαν πρώιμες διερευνητικές προσεγγίσεις από τη Hamas για απελευθέρωση ορισμένων κατηγοριών ομήρων και έναρξη διαπραγματεύσεων.
Επιβεβαιώνεται δηλαδή ότι υπήρχαν πραγματικά παράθυρα διαπραγμάτευσης τα οποία απορρίφθηκαν επειδή η πολιτική προτεραιότητα ήταν εξαρχής ένας ολοκληρωτικός πόλεμος, τότε το ζήτημα ξεπερνά κατά πολύ την αποτυχία πρόβλεψης της 7ης Οκτωβρίου.
Αφορά τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση αντιλήφθηκε τη ζωή των ομήρων και τους πολιτικούς στόχους του πολέμου.
Ο Netanyahu παρουσιάζει σήμερα την τριετία που ακολούθησε ως απόδειξη της αποφασιστικότητάς του.
Όμως ένας πρωθυπουργός δεν κρίνεται μόνο από την ικανότητά του να εξαπολύει πολέμους ή να καταγράφει στρατιωτικές επιτυχίες.
Κρίνεται και από την ικανότητά του να αποτρέπει την καταστροφή.
Να ακούει τις προειδοποιήσεις. Να αξιολογεί τα δεδομένα χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες.
Να προστατεύει τους πολίτες του πριν χρειαστεί να τους εκδικηθεί.
Ο Netanyahu πρέπει να λογοδοτήσει
Η 7η Οκτωβρίου υπήρξε η φρικτή επίθεση της Hamas και η ευθύνη των δραστών για τη σφαγή και τις απαγωγές δεν επιδέχεται συμψηφισμό.
Περίπου 1.200 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 251 απήχθησαν εκείνη την ημέρα.
Αλλά ακριβώς επειδή το έγκλημα ήταν τόσο τεράστιο, η υποχρέωση λογοδοσίας του κράτους που απέτυχε να προστατεύσει τους πολίτες του είναι ακόμη μεγαλύτερη.
Και εκεί βρίσκεται η δεύτερη μεγάλη σκιά πάνω από τον Netanyahu: η επίμονη αντίστασή του στη δημιουργία μιας ανεξάρτητης κρατικής επιτροπής που θα διερευνήσει συνολικά τις αποτυχίες της 7ης Οκτωβρίου.
Οι επικριτές του, ανάμεσά τους ο βασικός εκλογικός αντίπαλος Gadi Eisenkot, ζητούν μια τέτοια έρευνα ακριβώς επειδή η λογοδοσία δεν μπορεί να αφεθεί στα χέρια εκείνων των οποίων οι αποφάσεις πρέπει να εξεταστούν.
Οι Naftali Bennett και Yair Lapid της ισραηλινής αντιπολίτευσης έχουν επίσης στρέψει τα πυρά τους προσωπικά στον Netanyahu, υποστηρίζοντας ότι η πολιτική ευθύνη για την καταστροφή φτάνει μέχρι τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό διακύβευμα των εκλογών.
Δεν είναι απλώς εάν οι Ισραηλινοί εγκρίνουν τη στρατιωτική πολιτική των τελευταίων τριών ετών.
Είναι εάν θεωρούν ότι ένας ηγέτης μπορεί να κυβερνά επί σχεδόν δύο δεκαετίες, να έχει οικοδομήσει μεγάλο μέρος της πολιτικής του ταυτότητας πάνω στην υπόσχεση ότι μόνο αυτός μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια και, όταν συμβεί η μεγαλύτερη αποτυχία ασφαλείας στην ιστορία της χώρας, να δηλώνει ουσιαστικά ότι η ευθύνη ανήκει σε όλους τους άλλους.
Το τίμημα που πρέπει να πληρώσει
Ο Netanyahu θέλει η 7η Οκτωβρίου να κριθεί μέσα από όσα ακολούθησαν.
Οι αντίπαλοί του επιμένουν ότι πρέπει πρώτα να κριθεί μέσα από όσα προηγήθηκαν.
Και αυτό είναι το ερώτημα που καμία πολεμική ρητορική δεν μπορεί να εξαφανίσει: αφού υπήρχαν προειδοποιήσεις, ποιος τις άκουσε, ποιος τις υποτίμησε, ποιος δεν τις μετέφερε — και γιατί;
Τρία χρόνια αργότερα, οι πολίτες του Ισραήλ δικαιούνται κάτι περισσότερο από θριαμβευτικούς απολογισμούς και αλληλοκατηγορίες.
Δικαιούνται την αλήθεια.
Και αν αυτή η αλήθεια αποδειχθεί πολιτικά καταστροφική για την ηγεσία που βρισκόταν στην εξουσία στις 7 Οκτωβρίου, τότε αυτό δεν θα είναι αποτέλεσμα μιας εχθρικής εφημερίδας, της αντιπολίτευσης ή μιας προεκλογικής συνωμοσίας.
Θα είναι το τίμημα της ευθύνης που επί τρία χρόνια η ισραηλινή κυβέρνηση προσπαθεί να αναβάλει.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών