Το Ισραήλ προσαρμόζεται στη νέα πραγματικότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής, όπου οι χθεσινοί outsiders γίνονται οι σημερινοί κάτοχοι της εξουσίας
Όταν ο Herbert Kickl μίλησε σε συγκέντρωση εκπροσώπων ευρωπαϊκών δεξιών κομμάτων και μελών του Likud από το Ισραήλ στο Κοινοβούλιο της ΕΕ την Τετάρτη, σύμφωνα με το Junge Freiheit, παρουσιάστηκε ως ηγέτης κράτους παρά ως ο καυστικός «λαϊκιστής» για τον οποίο είναι γνωστό το Freedom Party of Austria (FPÖ).
Ο Kickl ανέλαβε ρητή δέσμευση για ιστορική ευθύνη, δηλώνοντας ότι η μνήμη του Holocaust, το οποίο χαρακτήρισε το πιο σκοτεινό κεφάλαιο στην ιστορία της Αυστρίας, πρέπει να χρησιμεύσει ως προειδοποίηση και ότι αυτό το πρωτοφανές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας δεν πρέπει να λησμονηθεί.
Η ομιλία, που διήρκεσε περίπου μισή ώρα, περιλάμβανε λεπτομερή υποστήριξη ενός ευρέος ορισμού του αντισημιτισμού και φάνηκε να έχει συντονιστεί προσεκτικά με Ισραηλινούς ομολόγους του.
Ο Gideon Sa'ar την χαρακτήρισε σημαντική ομιλία στον λογαριασμό του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ο Amichai Chikli προχώρησε περαιτέρω, χαρακτηρίζοντας την ομιλία κορύφωση μιας διαδικασίας που διήρκεσε περισσότερο από δύο χρόνια και που τώρα διέσχισε τον Ρουβίκωνα, σηματοδοτώντας ένα ιστορικό σημείο καμπής στις σχέσεις μεταξύ «του Freedom Party, του State of Israel και του Jewish people».
Η εκδήλωση αντιπροσωπεύει πολύ περισσότερα από διμερείς σχέσεις μεταξύ του FPÖ και του Ισραήλ.
Σηματοδοτεί μια θεμελιώδη ανασυγκρότηση μεταξύ Εβραίων και των ανερχόμενων δεξιών κομμάτων τηςΕυρώπης, μια διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και καιρό αλλά τώρα φτάνει στη δημόσια ωρίμανσή της.
Ο Benjamin Netanyahu φωτογραφήθηκε με τον πολιτικό του FPÖ Harald Vilimsky τον Ιανουάριο.
Τον Φεβρουάριο του 2025, το Likud του Netanyahu εντάχθηκε στην κομματική οικογένεια των European Patriots ως παρατηρητής.
Οι Patriots περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων, όχι μόνο το Freedom Party of Austria, αλλά και το γαλλικό Rassemblement National της Marine Le Pen, τη Lega της Ιταλίας του Matteo Salvini, το Party for Freedom της Ολλανδίας του Geert Wilders, το Fidesz του Viktor Orbán και τη Φωνή Λογικής της Λατινοπούλου.
Επίσης το 2025, ο υπουργός Chikli, ο οποίος οδηγεί την ισραηλινή πλευρά αυτής της συνεργασίας με τα ευρωπαϊκά δεξιά κόμματα, έφερε τον ηγέτη του Rassemblement National Jordan Bardella στην Ιερουσαλήμ ως ομιλητή σε συνέδριο για τον αντισημιτισμό, όπως αναφέρει η Junge Freiheit.
Αυτή η εξέλιξη δεν είναι καθόλου αναπόφευκτη.
Ιστορικά, οι σχέσεις μεταξύ πολλών δεξιών κομμάτων και του Ισραήλ ήταν προβληματικές, εν μέρει λόγω του ιστορικού βάρους που έφεραν αυτά τα κινήματα.
Στη Γαλλία, για παράδειγμα, ο ιδρυτής του Rassemblement National (National Front τότε) Jean-Marie Le Pen ήταν διαβόητος για τον αντισημισμό του.
Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, πολλά δεξιά κόμματα έχουν υποστεί συγκρίσιμες μεταμορφώσεις, απευθυνόμενα όλο και περισσότερο στο Iσραήλ.
Ο πρώην ηγέτης του FPÖ Heinz-Christian Strache επιχείρησε να χτίσει δεσμούς με την Jerusalem, ταξιδεύοντας στους Αγίους Τόπους ήδη από το 2010.
Διάφοροι παράγοντες εξηγούν αυτή τη μετατόπιση, αλλά ένας κεντρικός φαίνεται να είναι μια στρατηγική αποδαιμονοποίησης που υιοθέτησαν πολλά κόμματα.
Έβλεπαν το ζήτημα του Ισραήλ ως ευκαιρία να αποστασιοποιηθούν από ριζοσπαστικά στοιχεία, ενώ ταυτόχρονα απέκτησαν μια καθαρότερη δημόσια εικόνα.
Το Ισραήλ προσφέρει επίσης σε αυτά τα κόμματα θεμελιώδη ιδεολογικά σημεία σύνδεσης.
Η ισραηλινή κοινωνία έχει μετατοπιστεί σημαντικά προς τα δεξιά τα τελευταία είκοσι χρόνια, γινόμενη πιο θρησκευτική και παραδοσιακή.
Η χώρα ορίζει τον εαυτό της ως το national state of the Jewish people και πρέπει καθημερινά να δοκιμάζει αμυντικά τον εαυτό της έναντι εξωτερικών εχθρών.
Αυτοί οι εχθροί είναι οι ίδιοι που η Ευρώπη αντιμετωπίζει όλο και περισσότερο:
Ισλαμιστές από τη μια πλευρά και μια αφυπνισμένη αριστερά από την άλλη.
Δεδομένου ότι αυτοί οι κοινοί τόποι μεταξύ τους είναι εμφανείς εδώ και καιρό, η παρατεταμένη επιφυλακτικότητα του Ισραήλ απέναντι σε αυτά τα κόμματα απαιτεί εξήγηση.
Ακόμη και το 2017, όταν ο Netanyahu ήταν επίσης στην εξουσία, η ισραηλινή πλευρά διατηρούσε επίσημα μια γραμμή boycott απέναντι στους υπουργούς του FPÖ όταν εκείνοι μπήκαν στην κυβέρνηση με το centre-right People's Party (ÖVP).
Αυτή η στάση πιθανώς αντανακλούσε τα ιστορικά βάρη που ζυγίζουν ιδιαίτερα βαριά από ισραηλινή οπτική σχετικά με την Αυστρία και τη Γερμανία σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Ένα στρατηγικό ζήτημα έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο: μέχρι πρόσφατα, τα δεξιά κόμματα παρέμεναν περιθωριακά στις αντίστοιχες χώρες τους, με τα εκλογικά αποτελέσματα να επιτρέπουν στα κόμματα του κυρίαρχου ρεύματος που διακυβερνούσαν να τα κρατούν απομονωμένα πίσω από ένα τείχος προστασίας. Από την οπτική του Ισραήλ, ήταν περιττό να επιβαρυνθούν οι σχέσεις με τα μεγάλα κόμματα με την εγκαθίδρυση επαφών με την απορριφθείσα δεξιά.
Η τρέχουσα αλλαγή στάσης λειτουργεί έτσι ως αξιόπιστος σεισμογράφος για τις ανατροπές που συγκλονίζουν τα ευρωπαϊκά κομματικά τοπία.
Τα δεξιά κόμματα παντού κερδίζουν σημασία και σπρώχνουν για να μπουν στις κυβερνήσεις.
Στην Ιταλία, η δεξιά κατέχει το αξίωμα του κυβερνήτη.
Στη Γαλλία, το Rassemblement National έχει γίνει μια σημαντική δύναμη.
Το Freedom Party στην Αυστρία αναδείχθηκε ως το ισχυρότερο κόμμα στις πρόσφατες εκλογές.
Το Ισραήλ έχει σαφώς αναγνωρίσει ότι το πολιτικό κέντρο βάρους της Ευρώπης μετατοπίζεται, και η διατήρηση των παλιών γραμμών boycott έχει γίνει τόσο στρατηγικά μη βιώσιμη όσο και περιττή.
Το Ισραήλ προσαρμόζεται στη νέα πραγματικότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής, όπου οι χθεσινοί outsiders γίνονται οι σημερινοί κάτοχοι της εξουσίας.
www.bankingnews.gr
Ο Kickl ανέλαβε ρητή δέσμευση για ιστορική ευθύνη, δηλώνοντας ότι η μνήμη του Holocaust, το οποίο χαρακτήρισε το πιο σκοτεινό κεφάλαιο στην ιστορία της Αυστρίας, πρέπει να χρησιμεύσει ως προειδοποίηση και ότι αυτό το πρωτοφανές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας δεν πρέπει να λησμονηθεί.
Η ομιλία, που διήρκεσε περίπου μισή ώρα, περιλάμβανε λεπτομερή υποστήριξη ενός ευρέος ορισμού του αντισημιτισμού και φάνηκε να έχει συντονιστεί προσεκτικά με Ισραηλινούς ομολόγους του.
Ο Gideon Sa'ar την χαρακτήρισε σημαντική ομιλία στον λογαριασμό του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ο Amichai Chikli προχώρησε περαιτέρω, χαρακτηρίζοντας την ομιλία κορύφωση μιας διαδικασίας που διήρκεσε περισσότερο από δύο χρόνια και που τώρα διέσχισε τον Ρουβίκωνα, σηματοδοτώντας ένα ιστορικό σημείο καμπής στις σχέσεις μεταξύ «του Freedom Party, του State of Israel και του Jewish people».
Η εκδήλωση αντιπροσωπεύει πολύ περισσότερα από διμερείς σχέσεις μεταξύ του FPÖ και του Ισραήλ.
Σηματοδοτεί μια θεμελιώδη ανασυγκρότηση μεταξύ Εβραίων και των ανερχόμενων δεξιών κομμάτων τηςΕυρώπης, μια διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και καιρό αλλά τώρα φτάνει στη δημόσια ωρίμανσή της.
Ο Benjamin Netanyahu φωτογραφήθηκε με τον πολιτικό του FPÖ Harald Vilimsky τον Ιανουάριο.
Τον Φεβρουάριο του 2025, το Likud του Netanyahu εντάχθηκε στην κομματική οικογένεια των European Patriots ως παρατηρητής.
Οι Patriots περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων, όχι μόνο το Freedom Party of Austria, αλλά και το γαλλικό Rassemblement National της Marine Le Pen, τη Lega της Ιταλίας του Matteo Salvini, το Party for Freedom της Ολλανδίας του Geert Wilders, το Fidesz του Viktor Orbán και τη Φωνή Λογικής της Λατινοπούλου.
Επίσης το 2025, ο υπουργός Chikli, ο οποίος οδηγεί την ισραηλινή πλευρά αυτής της συνεργασίας με τα ευρωπαϊκά δεξιά κόμματα, έφερε τον ηγέτη του Rassemblement National Jordan Bardella στην Ιερουσαλήμ ως ομιλητή σε συνέδριο για τον αντισημιτισμό, όπως αναφέρει η Junge Freiheit.
Αυτή η εξέλιξη δεν είναι καθόλου αναπόφευκτη.
Ιστορικά, οι σχέσεις μεταξύ πολλών δεξιών κομμάτων και του Ισραήλ ήταν προβληματικές, εν μέρει λόγω του ιστορικού βάρους που έφεραν αυτά τα κινήματα.
Στη Γαλλία, για παράδειγμα, ο ιδρυτής του Rassemblement National (National Front τότε) Jean-Marie Le Pen ήταν διαβόητος για τον αντισημισμό του.
Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, πολλά δεξιά κόμματα έχουν υποστεί συγκρίσιμες μεταμορφώσεις, απευθυνόμενα όλο και περισσότερο στο Iσραήλ.
Ο πρώην ηγέτης του FPÖ Heinz-Christian Strache επιχείρησε να χτίσει δεσμούς με την Jerusalem, ταξιδεύοντας στους Αγίους Τόπους ήδη από το 2010.
Διάφοροι παράγοντες εξηγούν αυτή τη μετατόπιση, αλλά ένας κεντρικός φαίνεται να είναι μια στρατηγική αποδαιμονοποίησης που υιοθέτησαν πολλά κόμματα.
Έβλεπαν το ζήτημα του Ισραήλ ως ευκαιρία να αποστασιοποιηθούν από ριζοσπαστικά στοιχεία, ενώ ταυτόχρονα απέκτησαν μια καθαρότερη δημόσια εικόνα.
Το Ισραήλ προσφέρει επίσης σε αυτά τα κόμματα θεμελιώδη ιδεολογικά σημεία σύνδεσης.
Η ισραηλινή κοινωνία έχει μετατοπιστεί σημαντικά προς τα δεξιά τα τελευταία είκοσι χρόνια, γινόμενη πιο θρησκευτική και παραδοσιακή.
Η χώρα ορίζει τον εαυτό της ως το national state of the Jewish people και πρέπει καθημερινά να δοκιμάζει αμυντικά τον εαυτό της έναντι εξωτερικών εχθρών.
Αυτοί οι εχθροί είναι οι ίδιοι που η Ευρώπη αντιμετωπίζει όλο και περισσότερο:
Ισλαμιστές από τη μια πλευρά και μια αφυπνισμένη αριστερά από την άλλη.
Δεδομένου ότι αυτοί οι κοινοί τόποι μεταξύ τους είναι εμφανείς εδώ και καιρό, η παρατεταμένη επιφυλακτικότητα του Ισραήλ απέναντι σε αυτά τα κόμματα απαιτεί εξήγηση.
Ακόμη και το 2017, όταν ο Netanyahu ήταν επίσης στην εξουσία, η ισραηλινή πλευρά διατηρούσε επίσημα μια γραμμή boycott απέναντι στους υπουργούς του FPÖ όταν εκείνοι μπήκαν στην κυβέρνηση με το centre-right People's Party (ÖVP).
Αυτή η στάση πιθανώς αντανακλούσε τα ιστορικά βάρη που ζυγίζουν ιδιαίτερα βαριά από ισραηλινή οπτική σχετικά με την Αυστρία και τη Γερμανία σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Ένα στρατηγικό ζήτημα έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο: μέχρι πρόσφατα, τα δεξιά κόμματα παρέμεναν περιθωριακά στις αντίστοιχες χώρες τους, με τα εκλογικά αποτελέσματα να επιτρέπουν στα κόμματα του κυρίαρχου ρεύματος που διακυβερνούσαν να τα κρατούν απομονωμένα πίσω από ένα τείχος προστασίας. Από την οπτική του Ισραήλ, ήταν περιττό να επιβαρυνθούν οι σχέσεις με τα μεγάλα κόμματα με την εγκαθίδρυση επαφών με την απορριφθείσα δεξιά.
Η τρέχουσα αλλαγή στάσης λειτουργεί έτσι ως αξιόπιστος σεισμογράφος για τις ανατροπές που συγκλονίζουν τα ευρωπαϊκά κομματικά τοπία.
Τα δεξιά κόμματα παντού κερδίζουν σημασία και σπρώχνουν για να μπουν στις κυβερνήσεις.
Στην Ιταλία, η δεξιά κατέχει το αξίωμα του κυβερνήτη.
Στη Γαλλία, το Rassemblement National έχει γίνει μια σημαντική δύναμη.
Το Freedom Party στην Αυστρία αναδείχθηκε ως το ισχυρότερο κόμμα στις πρόσφατες εκλογές.
Το Ισραήλ έχει σαφώς αναγνωρίσει ότι το πολιτικό κέντρο βάρους της Ευρώπης μετατοπίζεται, και η διατήρηση των παλιών γραμμών boycott έχει γίνει τόσο στρατηγικά μη βιώσιμη όσο και περιττή.
Το Ισραήλ προσαρμόζεται στη νέα πραγματικότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής, όπου οι χθεσινοί outsiders γίνονται οι σημερινοί κάτοχοι της εξουσίας.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών