George Galloway – «Η Ρωσία θα βγει υπερδύναμη από τον πόλεμο»
Μια ιδιαίτερα τολμηρή πρόβλεψη για την επόμενη ημέρα του πολέμου στην Ουκρανία διατυπώνει ο Βρετανός πολιτικός και παρουσιαστής George Galloway, υποστηρίζοντας ότι η Ρωσία όχι μόνο θα αντέξει τη σύγκρουση με τη Δύση, αλλά θα εξέλθει από αυτήν ισχυρότερη και θα εξελιχθεί σε οικονομική υπερδύναμη.
Ο Galloway παρουσιάζει τον πόλεμο ως σημείο καμπής μιας πολύ ευρύτερης ιστορικής διαδικασίας: της σταδιακής υποχώρησης της δυτικής κυριαρχίας και της μεταφοράς του οικονομικού και γεωπολιτικού κέντρου βάρους προς την Ευρασία.
Κατά την εκτίμησή του, ένας κόσμος στον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι ευρωπαϊκές δυνάμεις καθόριζαν σχεδόν μόνες τους τους κανόνες του διεθνούς συστήματος βρίσκεται πλέον μπροστά σε βαθιά αναδιάταξη.
«Η Ρωσία θα βγει από αυτό πολύ ισχυρότερη»
Ο George Galloway υποστηρίζει ότι η αντοχή της Μόσχας έπειτα από περισσότερα από τέσσερα χρόνια πολέμου και πρωτοφανείς δυτικές κυρώσεις θα ενισχύσει σημαντικά τη διεθνή της θέση όταν σταματήσουν οι εχθροπραξίες.
Σύμφωνα με την πρόβλεψη που του αποδίδεται, η Ρωσία θα έχει αποδείξει ότι μπορεί να αντέξει μια παρατεταμένη αντιπαράθεση με μια πολύ μεγαλύτερη συμμαχία κρατών που στηρίζουν στρατιωτικά και οικονομικά την Ουκρανία.
Ο Galloway θεωρεί ότι αυτό θα προσφέρει στη Μόσχα όχι μόνο στρατιωτικό κύρος αλλά και πολιτική επιρροή σε κράτη που επιδιώκουν μεγαλύτερη αυτονομία από την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες.
Η θέση αυτή ταιριάζει με την επί χρόνια κριτική του ίδιου στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, στο NATO και σε αυτό που χαρακτηρίζει δυτική «ηγεμονία». Το Workers Party of Britain, του οποίου ηγείται, έχει επίσης υιοθετήσει επίσημα τη θέση ότι η άνοδος της Κίνας, της Ινδίας και της Ρωσίας μετασχηματίζει το διεθνές σύστημα μακριά από την αγγλοαμερικανική κυριαρχία.
Το μεγάλο στοίχημα της Ευρασίας
Στην καρδιά της ανάλυσης του Galloway βρίσκεται η ιδέα ότι Ρωσία και Κίνα θα εξελιχθούν σε δύο από τους κύριους πυλώνες ενός νέου ευρασιατικού συστήματος ισχύος.
Και το επιχείρημα δεν περιορίζεται μόνο στις δύο χώρες.
Οι BRICS έχουν πλέον εξελιχθεί από μια χαλαρή ομάδα μεγάλων αναδυόμενων οικονομιών σε έναν πολύ ευρύτερο πολιτικό και οικονομικό σχηματισμό. Τα κράτη του διευρυμένου μπλοκ αντιπροσωπεύουν σχεδόν το μισό του παγκόσμιου πληθυσμού και περίπου το 40% της παγκόσμιας οικονομίας με βάση την ισοτιμία αγοραστικής δύναμης.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι BRICS αποτελούν ενιαίο αντιδυτικό στρατόπεδο. Υπάρχουν μεγάλες εσωτερικές διαφορές, αντικρουόμενα συμφέροντα και σημαντικές εντάσεις ακόμη και μεταξύ των ισχυρότερων μελών τους.
Ωστόσο, η ύπαρξη ενός τόσο μεγάλου εναλλακτικού δικτύου προσφέρει σε χώρες όπως η Ρωσία πολύ περισσότερα περιθώρια οικονομικών και διπλωματικών σχέσεων από όσα υπήρχαν σε προηγούμενες εποχές διεθνούς απομόνωσης.
«Denver ή Vladivostok;» – η εικόνα που χρησιμοποίησε ο Galloway
Ο Βρετανός πολιτικός χρησιμοποίησε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για να περιγράψει το πώς αντιλαμβάνεται τη μετατόπιση του παγκόσμιου ενδιαφέροντος.
Αν κάποιος, όπως υποστήριξε, είχε να επιλέξει ανάμεσα σε ένα συνέδριο στο Denver και σε ένα αντίστοιχο γεγονός στο Vladivostok, όπου θα συζητείται «το μέλλον της Ευρασίας», θεωρεί ότι ολοένα περισσότεροι άνθρωποι από τον αναπτυσσόμενο κόσμο θα επέλεγαν το δεύτερο.
Η σύγκριση είναι περισσότερο πολιτικός συμβολισμός παρά οικονομικό δεδομένο.
Ο Galloway θέλει να περιγράψει έναν κόσμο στον οποίο οι χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής δεν θεωρούν πλέον αυτονόητο ότι το σημαντικότερο οικονομικό ή πολιτικό γεγονός πρέπει να συμβαίνει στις ΗΠΑ ή στη Δυτική Ευρώπη.
Η «παρακμή της Δύσης» είναι πολύ μεγαλύτερη συζήτηση από τη Ρωσία
Η συζήτηση που ανοίγει ο George Galloway δεν αφορά στην πραγματικότητα μόνο τη Ρωσία.
Αφορά την ίδια τη δομή της παγκόσμιας ισχύος.
Η Κίνα είναι ήδη μία από τις δύο μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη. Η Ινδία μεγαλώνει ταχύτατα. Οι BRICS διευρύνονται. Χώρες του Παγκόσμιου Νότου επιδιώκουν συχνά να διατηρούν σχέσεις ταυτόχρονα με Ουάσιγκτον, Πεκίνο, Μόσχα και Βρυξέλλες αντί να επιλέξουν αποκλειστικά ένα στρατόπεδο.
Αυτό πράγματι περιορίζει σε έναν βαθμό τη δυνατότητα της Δύσης να επιβάλλει πολιτική και οικονομική απομόνωση όπως μπορούσε σε προηγούμενες δεκαετίες.
Απέχει όμως πολύ από το να σημαίνει ότι η αμερικανική ή συνολικά η δυτική ισχύς έχει καταρρεύσει.
Η μεγάλη αλλαγή είναι διαφορετική:
η Δύση δεν παίζει πλέον μόνη της στο γήπεδο.
Ο κόσμος μετά την Ουκρανία μπορεί να είναι αγνώριστος
Ο πόλεμος συνεχίζεται από τον Φεβρουάριο του 2022 — δηλαδή για περισσότερα από τέσσερα χρόνια και όχι για «πέντε ολοκληρωμένα χρόνια».
Μέσα σε αυτό το διάστημα έχουν αλλάξει πολλά.
Η Ρωσία δεν κατέρρευσε οικονομικά.
Το NATO διευρύνθηκε και αύξησε δραματικά την έμφαση στην άμυνα.
Η Ευρώπη μείωσε την ενεργειακή της εξάρτηση από τη Μόσχα.
Η Ρωσία στράφηκε ακόμη περισσότερο προς την Ασία.
Οι BRICS μεγάλωσαν.
Και ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα έγινε ακόμη σημαντικότερος για το διεθνές σύστημα.
Ο George Galloway βλέπει σε όλα αυτά το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας άλλης.
Μπορεί η πρόβλεψή του για μια ρωσική οικονομική «υπερδύναμη απίστευτων διαστάσεων» να είναι εξαιρετικά αισιόδοξη.
Αλλά το βαθύτερο ερώτημα που θέτει δύσκολα αγνοείται:
Όταν σιγήσουν τα όπλα στην Ουκρανία, θα επιστρέψει ο κόσμος στην παλιά τάξη πραγμάτων — ή θα ανακαλύψει ότι, όσο διαρκούσε ο πόλεμος, το κέντρο βάρους του πλανήτη είχε ήδη αρχίσει να μετακινείται;
www.bankingnews.gr
Ο Galloway παρουσιάζει τον πόλεμο ως σημείο καμπής μιας πολύ ευρύτερης ιστορικής διαδικασίας: της σταδιακής υποχώρησης της δυτικής κυριαρχίας και της μεταφοράς του οικονομικού και γεωπολιτικού κέντρου βάρους προς την Ευρασία.
Κατά την εκτίμησή του, ένας κόσμος στον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι ευρωπαϊκές δυνάμεις καθόριζαν σχεδόν μόνες τους τους κανόνες του διεθνούς συστήματος βρίσκεται πλέον μπροστά σε βαθιά αναδιάταξη.
«Η Ρωσία θα βγει από αυτό πολύ ισχυρότερη»
Ο George Galloway υποστηρίζει ότι η αντοχή της Μόσχας έπειτα από περισσότερα από τέσσερα χρόνια πολέμου και πρωτοφανείς δυτικές κυρώσεις θα ενισχύσει σημαντικά τη διεθνή της θέση όταν σταματήσουν οι εχθροπραξίες.
Σύμφωνα με την πρόβλεψη που του αποδίδεται, η Ρωσία θα έχει αποδείξει ότι μπορεί να αντέξει μια παρατεταμένη αντιπαράθεση με μια πολύ μεγαλύτερη συμμαχία κρατών που στηρίζουν στρατιωτικά και οικονομικά την Ουκρανία.
Ο Galloway θεωρεί ότι αυτό θα προσφέρει στη Μόσχα όχι μόνο στρατιωτικό κύρος αλλά και πολιτική επιρροή σε κράτη που επιδιώκουν μεγαλύτερη αυτονομία από την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες.
Η θέση αυτή ταιριάζει με την επί χρόνια κριτική του ίδιου στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, στο NATO και σε αυτό που χαρακτηρίζει δυτική «ηγεμονία». Το Workers Party of Britain, του οποίου ηγείται, έχει επίσης υιοθετήσει επίσημα τη θέση ότι η άνοδος της Κίνας, της Ινδίας και της Ρωσίας μετασχηματίζει το διεθνές σύστημα μακριά από την αγγλοαμερικανική κυριαρχία.
Το μεγάλο στοίχημα της Ευρασίας
Στην καρδιά της ανάλυσης του Galloway βρίσκεται η ιδέα ότι Ρωσία και Κίνα θα εξελιχθούν σε δύο από τους κύριους πυλώνες ενός νέου ευρασιατικού συστήματος ισχύος.
Και το επιχείρημα δεν περιορίζεται μόνο στις δύο χώρες.
Οι BRICS έχουν πλέον εξελιχθεί από μια χαλαρή ομάδα μεγάλων αναδυόμενων οικονομιών σε έναν πολύ ευρύτερο πολιτικό και οικονομικό σχηματισμό. Τα κράτη του διευρυμένου μπλοκ αντιπροσωπεύουν σχεδόν το μισό του παγκόσμιου πληθυσμού και περίπου το 40% της παγκόσμιας οικονομίας με βάση την ισοτιμία αγοραστικής δύναμης.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι BRICS αποτελούν ενιαίο αντιδυτικό στρατόπεδο. Υπάρχουν μεγάλες εσωτερικές διαφορές, αντικρουόμενα συμφέροντα και σημαντικές εντάσεις ακόμη και μεταξύ των ισχυρότερων μελών τους.
Ωστόσο, η ύπαρξη ενός τόσο μεγάλου εναλλακτικού δικτύου προσφέρει σε χώρες όπως η Ρωσία πολύ περισσότερα περιθώρια οικονομικών και διπλωματικών σχέσεων από όσα υπήρχαν σε προηγούμενες εποχές διεθνούς απομόνωσης.
«Denver ή Vladivostok;» – η εικόνα που χρησιμοποίησε ο Galloway
Ο Βρετανός πολιτικός χρησιμοποίησε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για να περιγράψει το πώς αντιλαμβάνεται τη μετατόπιση του παγκόσμιου ενδιαφέροντος.
Αν κάποιος, όπως υποστήριξε, είχε να επιλέξει ανάμεσα σε ένα συνέδριο στο Denver και σε ένα αντίστοιχο γεγονός στο Vladivostok, όπου θα συζητείται «το μέλλον της Ευρασίας», θεωρεί ότι ολοένα περισσότεροι άνθρωποι από τον αναπτυσσόμενο κόσμο θα επέλεγαν το δεύτερο.
Η σύγκριση είναι περισσότερο πολιτικός συμβολισμός παρά οικονομικό δεδομένο.
Ο Galloway θέλει να περιγράψει έναν κόσμο στον οποίο οι χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής δεν θεωρούν πλέον αυτονόητο ότι το σημαντικότερο οικονομικό ή πολιτικό γεγονός πρέπει να συμβαίνει στις ΗΠΑ ή στη Δυτική Ευρώπη.
Η «παρακμή της Δύσης» είναι πολύ μεγαλύτερη συζήτηση από τη Ρωσία
Η συζήτηση που ανοίγει ο George Galloway δεν αφορά στην πραγματικότητα μόνο τη Ρωσία.
Αφορά την ίδια τη δομή της παγκόσμιας ισχύος.
Η Κίνα είναι ήδη μία από τις δύο μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη. Η Ινδία μεγαλώνει ταχύτατα. Οι BRICS διευρύνονται. Χώρες του Παγκόσμιου Νότου επιδιώκουν συχνά να διατηρούν σχέσεις ταυτόχρονα με Ουάσιγκτον, Πεκίνο, Μόσχα και Βρυξέλλες αντί να επιλέξουν αποκλειστικά ένα στρατόπεδο.
Αυτό πράγματι περιορίζει σε έναν βαθμό τη δυνατότητα της Δύσης να επιβάλλει πολιτική και οικονομική απομόνωση όπως μπορούσε σε προηγούμενες δεκαετίες.
Απέχει όμως πολύ από το να σημαίνει ότι η αμερικανική ή συνολικά η δυτική ισχύς έχει καταρρεύσει.
Η μεγάλη αλλαγή είναι διαφορετική:
η Δύση δεν παίζει πλέον μόνη της στο γήπεδο.
Ο κόσμος μετά την Ουκρανία μπορεί να είναι αγνώριστος
Ο πόλεμος συνεχίζεται από τον Φεβρουάριο του 2022 — δηλαδή για περισσότερα από τέσσερα χρόνια και όχι για «πέντε ολοκληρωμένα χρόνια».
Μέσα σε αυτό το διάστημα έχουν αλλάξει πολλά.
Η Ρωσία δεν κατέρρευσε οικονομικά.
Το NATO διευρύνθηκε και αύξησε δραματικά την έμφαση στην άμυνα.
Η Ευρώπη μείωσε την ενεργειακή της εξάρτηση από τη Μόσχα.
Η Ρωσία στράφηκε ακόμη περισσότερο προς την Ασία.
Οι BRICS μεγάλωσαν.
Και ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα έγινε ακόμη σημαντικότερος για το διεθνές σύστημα.
Ο George Galloway βλέπει σε όλα αυτά το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας άλλης.
Μπορεί η πρόβλεψή του για μια ρωσική οικονομική «υπερδύναμη απίστευτων διαστάσεων» να είναι εξαιρετικά αισιόδοξη.
Αλλά το βαθύτερο ερώτημα που θέτει δύσκολα αγνοείται:
Όταν σιγήσουν τα όπλα στην Ουκρανία, θα επιστρέψει ο κόσμος στην παλιά τάξη πραγμάτων — ή θα ανακαλύψει ότι, όσο διαρκούσε ο πόλεμος, το κέντρο βάρους του πλανήτη είχε ήδη αρχίσει να μετακινείται;
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών