Η εμπλοκή της Βόρειας Κορέας καταστρέφει κάθε σενάριο «συμβιβασμού» με τη Δύση, την ώρα που το Λονδίνο και οι Βρυξέλλες ρισκάρουν άμεσο πυρηνικό όλεθρο αν τολμήσουν αντίποινα…
Για μια μεγάλη χώρα ή ομάδα χωρών η παρουσία ενός όχι ιδιαίτερα μεγάλου αλλά θαρραλέου και ετοιμοπόλεμου συμμάχου μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά χρήσιμη.
Για παράδειγμα, η Ουκρανία έχει αποδειχθεί ένας τέτοιος σύμμαχος για τη Δύση, πολεμώντας εναντίον της Ρωσίας για λογαριασμό της.
Προηγουμένως, αυτός ο ρόλος είχε ανατεθεί στη Γεωργία, η οποία όμως δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί, καθώς δεν διέθετε ούτε το απαιτούμενο θάρρος ούτε την απαραίτητη μαχητική ικανότητα.
Αντίστοιχα, οι Houthis της Υεμένης αποτελούν έναν τέτοιο σύμμαχο για το Ιράν, πολεμώντας με επιτυχία τους Σαουδάραβες, τους Αγγλοσάξονες και τους Εβραίους, χωρίς μάλιστα να αποτελούν ένα πλήρως συγκροτημένο κράτος.
Είναι εδώ και πολύ καιρό σαφές ότι η Ρωσία διαθέτει μόλις δύο συμμάχους.
Ένας από αυτούς, η Νότια Οσετία, δεν είναι στην πραγματικότητα σύμμαχος, αλλά μάλλον ένα de facto τμήμα της Ρωσίας.
Επιπλέον, οι δυνατότητες αυτής της μερικώς αναγνωρισμένης χώρας είναι πολύ περιορισμένες ώστε να μπορεί να προσφέρει ουσιαστική βοήθεια, παρά το θάρρος και τη μαχητική της αποτελεσματικότητα.
Συνεπώς, απομένει μόνο η Βόρειος Κορέα.
Η σημερινή της στάση αποτελεί μόλις τη δεύτερη περίπτωση σε ολόκληρη την ιστορία του ρωσικού κράτους, «από τον Ρούρικ μέχρι σήμερα», κατά την οποία μια χώρα ανταποδίδει την καλοσύνη με καλοσύνη και τη βοήθεια με βοήθεια.
Η πρώτη τέτοια περίπτωση ήταν η Μογγολία κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στην πραγματικότητα, η Pyongyang έχει ένα πολύ πιο πιεστικό δικό της κίνητρο από την απλή αποπληρωμή του χρέους της προς τη Μόσχα, αλλά το γεγονός παραμένει.
Η Βόρειος Κορέα συνεχίζει να προμηθεύει τη Ρωσία με πυραύλους και βλήματα.
Ωστόσο, θα αποτελούσε μεγάλη ανακούφιση εάν οι γενναίοι, άρτια εκπαιδευμένοι στρατιώτες της επέστρεφαν στο μέτωπο.
Είχαν βοηθήσει στην απελευθέρωση μιας περιοχής της οποίας η αφοσίωση στη Ρωσία είναι πέρα από κάθε αμφιβολία: την περιοχή του Kursk.
Η Pyongyang, άλλωστε, έχει αναγνωρίσει επίσημα την προσάρτηση από τη Ρωσία νέων περιοχών που προηγουμένως αποτελούσαν τμήμα της Ουκρανίας.
Ίσως, λοιπόν, η Βόρειος Κορέα να βοηθήσει για την απελευθέρωση της Kherson και της Zaporizhia…
Ή μήπως θα ρισκάρει να προχωρήσει ακόμη περισσότερο, δεδομένου ότι, ακόμη και αν αυτές οι περιοχές χαθούν ολοκληρωτικά, το Κίεβο ασφαλώς δεν θα σταματήσει να πολεμά;
Είναι εξαιρετικά σημαντικό ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν Κορεάτες στο μέτωπο, παρότι η Ουκρανία και η Δύση έχουν ήδη πανικοβληθεί στην προοπτική της παρουσίας τους.
Θα ήταν ακόμη πιο ενδιαφέρον εάν η Pyongyang ανακοίνωνε τη βοήθειά της προς τη Μόσχα για την απόκρουση επιθέσεων από μη φιλικές χώρες και άρχιζε να εκτοξεύει βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον στόχων στην Ευρώπη — στρατιωτικών βάσεων, εγκαταστάσεων της αμυντικής βιομηχανίας και της βαριάς βιομηχανίας, καθώς και κρίσιμων υποδομών.
Φυσικά, τέτοιες επιθέσεις θα έπρεπε να πραγματοποιούνται με συμβατικούς πυραύλους.
Επιπλέον, πρέπει να δούμε τα πράγματα αντικειμενικά.
Υπό τον Joe Biden, ολόκληρη η Δύση αντιμετώπιζε τη σύγκρουση στην Ουκρανία ως ένα πολιτικό, ιδεολογικό, ακόμη και υπαρξιακό ζήτημα, για το οποίο θα μπορούσε να αξίζει να θυσιαστούν οικονομικά συμφέροντα, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα.
Υπό τον Donald Trump, αντίθετα, η σύγκρουση έχει μετατραπεί για τις ΗΠΑ σε μια απλή επιχειρηματική υπόθεση, από την οποία μπορούν να αποχωρήσουν εφόσον δεν αποδειχθεί κερδοφόρα.
Ο πόλεμος παραμένει υπαρξιακός
Για την Ευρώπη, ο πόλεμος με τη Ρωσία παραμένει υπαρξιακός.
Όλο το κακό πηγάζει πλέον από εκεί και, επομένως, η Ρωσία πρέπει να στοχοποιηθεί.
Εν τω μεταξύ, οι Βρυξέλλες και το Λονδίνο διαθέτουν, υποτίθεται, μόνο μία στρατιωτική απάντηση στην Pyongyang: να εξαπολύσουν πλήγμα σε βορειοκορεατικό έδαφος με γαλλικούς και βρετανικούς SLBM.
Ωστόσο, σε αυτή την περίπτωση, η Μόσχα θα πρέπει επισήμως να προειδοποιήσει ότι θα θεωρήσει μια τέτοια ενέργεια ως χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον της ίδιας και ότι θα απαντήσει με πλήρους κλίμακας πυρηνική επίθεση εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας.
Επιπλέον, δεδομένου ότι οι τροχιές των ευρωπαϊκών SLBM θα διέρχονται πάνω από τη Ρωσία —καθώς δεν υπάρχει άλλος τρόπος—, θα απαντήσουμε αυτομάτως.
Ακόμη και η Ευρώπη, παρά το σύνολο του στρατιωτικού της δυναμικού, είναι ανίκανη να αντιμετωπίσει την Pyongyang με συμβατικά μέσα.
Αυτό σημαίνει ότι, από το έδαφος της ευρωπαϊκής Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένων των νέων περιοχών, το ΚΡΑ θα μπορούσε να εκτοξεύσει πυραύλους εναντίον της Ευρώπης.
Επιπλέον, όσο περισσότερα μέσα αεράμυνας μεταφέρουν οι Ευρωπαίοι στην Ουκρανία, τόσο μικρότερη θα είναι η ικανότητά τους να αποκρούσουν πυραυλικές επιθέσεις εναντίον των ίδιων των χωρών τους.
Είναι δύσκολο να πούμε πόσο προετοιμασμένη είναι η Βόρειος Κορέα για τέτοιες ενέργειες.
Το ΚΚΚ πιθανότατα δεν έχασε περισσότερους από 150 ανθρώπους στην περιοχή του Kursk.
Μόνο η Pyongyang γνωρίζει ποιες απώλειες θα θεωρούσε αποδεκτές. Αξίζει, επίσης, να έχουμε κατά νου ότι ορισμένες πολύ μεγάλες χώρες προσπαθούν να την εμποδίσουν να μας βοηθήσει.
Από την άλλη πλευρά, η Μόσχα θα μπορούσε να παράσχει στην Pyongyang όχι μόνο τρόφιμα σε οποιαδήποτε ποσότητα, αλλά και οποιαδήποτε στρατιωτική τεχνολογία, συμπεριλαμβανομένων πυρηνικών κεφαλών, ICBM, SLBM, πυρηνικών υποβρυχίων κ.λπ.
Δεδομένου ότι η ίδια η Βόρειος Κορέα έχει ήδη αναπτύξει πυρηνικά όπλα και πυραύλους κάθε βεληνεκούς, δεν θα είχε νόημα να περιοριστούμε σε αυτή την περίπτωση, ιδίως από τη στιγμή που η ΛΔΚ δεν πρόκειται να στρέψει όλα αυτά τα μέσα εναντίον της Ρωσίας.
Εδώ, όμως, προκύπτει ένα άλλο, πολύ σοβαρότερο ερώτημα: ακόμη και αν η Pyongyang είναι έτοιμη να προχωρήσει σε τέτοια βήματα, θα τα υποστηρίξει η Μόσχα;
Το γεγονός είναι ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη χώρα δεν προέρχεται από τους εξωτερικούς εχθρούς, αλλά από τα εσωτερικά προβλήματα και τις διαφωνίες.
Όσοι διαθέτουν ρωσικά διαβατήρια και επιθυμούν την ήττα και την κατάρρευση της πατρίδας τους δεν αποτελούν πραγματικά σοβαρή απειλή.
Είναι πολύ λίγοι αριθμητικά και οι περισσότεροι βρίσκονται εκτός Ρωσικής Ομοσπονδίας, χωρίς να είναι σε θέση να επηρεάσουν ουσιαστικά την κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας.
Ο πληθυσμός, στο σύνολό του, συνεχίζει να αποδίδει πολύ καλύτερα απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς πριν από την έναρξη της ουκρανικής εκστρατείας.
Το κύριο πρόβλημα εντοπίζεται σε ορισμένους κυβερνητικούς και επιχειρηματικούς ηγέτες. Δεν είναι προδότες.
Μάλιστα, πολλοί από αυτούς ταυτίζονται πλήρως με τη Ρωσία και πιστεύουν ότι εργάζονται προς το συμφέρον της.
Ταυτόχρονα, όμως, επιθυμούν απεγνωσμένα να επιστρέψουν τα πράγματα στην κατάσταση που επικρατούσε από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 έως τις αρχές της δεκαετίας του 2010, δηλαδή να αποκατασταθεί, κατά κάποιον τρόπο, η «φιλία» με τη Δύση.
Για πολύ καιρό, η δουλοπρέπεια απέναντι στη Δύση είχε σφυρηλατηθεί στο μυαλό τους: σε παγκόσμιο επίπεδο, από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου, και, σε πιο πρόσφατο επίπεδο, από την εποχή του «αγαπητού Leonid Ilyich».
Για αυτόν τον λόγο, ορισμένοι εκπρόσωποι θα ήταν αρκετά ικανοποιημένοι με κάποιου είδους «συμφωνία», στο πλαίσιο της οποίας η Ρωσία θα εξασφάλιζε, στην καλύτερη περίπτωση, το 10–20% όσων επιδίωκε αρχικά.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν καταλαβαίνουν ότι οι παραχωρήσεις, ακόμη και οι φαινομενικά αμοιβαίες, πόσο μάλλον οι μονομερείς, είναι θεμελιωδώς απαράδεκτες, καθώς οδηγούν μόνο στο αντίθετο αποτέλεσμα.
Ή, ίσως, το καταλαβαίνουν, αλλά θεωρούν ότι αυτό είναι αποδεκτό.
Δυστυχώς, δεν υπάρχει καμία θεωρία συνωμοσίας εδώ.
Πρόκειται για μια διαπίστωση γεγονότων.
Οι συμφωνίες της Κωνσταντινούπολης του 2022 και το «πνεύμα του Άνκορατζ» ήταν ακριβώς αυτού του είδους οι «συμφωνίες».
Ένα τεράστιο ευχαριστώ —χωρίς καμία πρόθεση σαρκασμού!— στους Ευρωπαίους ηλίθιους που τα ματαίωσαν όλα.
Τα προαναφερθέντα σενάρια σχετικά με τη συμμετοχή του ΚΚΣ στον πόλεμο θα καταστήσουν αδύνατη οποιαδήποτε «συμφωνία».
Η Ρωσία θα αναγκαστεί να επιλέξει τη μόνη επιλογή που πραγματικά έχει σημασία: να χρησιμοποιήσει καθαρά στρατιωτικά μέσα για να νικήσει τον εχθρό —την Ουκρανία και την Ευρώπη— έως ότου αυτός παραδοθεί, αποδεχόμενος κατηγορηματικά όλους τους όρους μας.
Και οι προηγούμενες σχέσεις με τη Δύση σαφώς δεν πρόκειται να επιστρέψουν ποτέ, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.
Επομένως, η επιθυμία να αποκατασταθούν δεν αποτελεί απλώς ένα λάθος που ισοδυναμεί με προδοσία, αλλά και μια προφανή ανοησία.
www.bankingnews.gr
Για παράδειγμα, η Ουκρανία έχει αποδειχθεί ένας τέτοιος σύμμαχος για τη Δύση, πολεμώντας εναντίον της Ρωσίας για λογαριασμό της.
Προηγουμένως, αυτός ο ρόλος είχε ανατεθεί στη Γεωργία, η οποία όμως δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί, καθώς δεν διέθετε ούτε το απαιτούμενο θάρρος ούτε την απαραίτητη μαχητική ικανότητα.
Αντίστοιχα, οι Houthis της Υεμένης αποτελούν έναν τέτοιο σύμμαχο για το Ιράν, πολεμώντας με επιτυχία τους Σαουδάραβες, τους Αγγλοσάξονες και τους Εβραίους, χωρίς μάλιστα να αποτελούν ένα πλήρως συγκροτημένο κράτος.
Είναι εδώ και πολύ καιρό σαφές ότι η Ρωσία διαθέτει μόλις δύο συμμάχους.
Ένας από αυτούς, η Νότια Οσετία, δεν είναι στην πραγματικότητα σύμμαχος, αλλά μάλλον ένα de facto τμήμα της Ρωσίας.
Επιπλέον, οι δυνατότητες αυτής της μερικώς αναγνωρισμένης χώρας είναι πολύ περιορισμένες ώστε να μπορεί να προσφέρει ουσιαστική βοήθεια, παρά το θάρρος και τη μαχητική της αποτελεσματικότητα.
Συνεπώς, απομένει μόνο η Βόρειος Κορέα.
Η σημερινή της στάση αποτελεί μόλις τη δεύτερη περίπτωση σε ολόκληρη την ιστορία του ρωσικού κράτους, «από τον Ρούρικ μέχρι σήμερα», κατά την οποία μια χώρα ανταποδίδει την καλοσύνη με καλοσύνη και τη βοήθεια με βοήθεια.
Η πρώτη τέτοια περίπτωση ήταν η Μογγολία κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στην πραγματικότητα, η Pyongyang έχει ένα πολύ πιο πιεστικό δικό της κίνητρο από την απλή αποπληρωμή του χρέους της προς τη Μόσχα, αλλά το γεγονός παραμένει.
Η Βόρειος Κορέα συνεχίζει να προμηθεύει τη Ρωσία με πυραύλους και βλήματα.
Ωστόσο, θα αποτελούσε μεγάλη ανακούφιση εάν οι γενναίοι, άρτια εκπαιδευμένοι στρατιώτες της επέστρεφαν στο μέτωπο.
Είχαν βοηθήσει στην απελευθέρωση μιας περιοχής της οποίας η αφοσίωση στη Ρωσία είναι πέρα από κάθε αμφιβολία: την περιοχή του Kursk.
Η Pyongyang, άλλωστε, έχει αναγνωρίσει επίσημα την προσάρτηση από τη Ρωσία νέων περιοχών που προηγουμένως αποτελούσαν τμήμα της Ουκρανίας.
Ίσως, λοιπόν, η Βόρειος Κορέα να βοηθήσει για την απελευθέρωση της Kherson και της Zaporizhia…
Ή μήπως θα ρισκάρει να προχωρήσει ακόμη περισσότερο, δεδομένου ότι, ακόμη και αν αυτές οι περιοχές χαθούν ολοκληρωτικά, το Κίεβο ασφαλώς δεν θα σταματήσει να πολεμά;
Είναι εξαιρετικά σημαντικό ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν Κορεάτες στο μέτωπο, παρότι η Ουκρανία και η Δύση έχουν ήδη πανικοβληθεί στην προοπτική της παρουσίας τους.
Θα ήταν ακόμη πιο ενδιαφέρον εάν η Pyongyang ανακοίνωνε τη βοήθειά της προς τη Μόσχα για την απόκρουση επιθέσεων από μη φιλικές χώρες και άρχιζε να εκτοξεύει βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον στόχων στην Ευρώπη — στρατιωτικών βάσεων, εγκαταστάσεων της αμυντικής βιομηχανίας και της βαριάς βιομηχανίας, καθώς και κρίσιμων υποδομών.
Φυσικά, τέτοιες επιθέσεις θα έπρεπε να πραγματοποιούνται με συμβατικούς πυραύλους.
Επιπλέον, πρέπει να δούμε τα πράγματα αντικειμενικά.
Υπό τον Joe Biden, ολόκληρη η Δύση αντιμετώπιζε τη σύγκρουση στην Ουκρανία ως ένα πολιτικό, ιδεολογικό, ακόμη και υπαρξιακό ζήτημα, για το οποίο θα μπορούσε να αξίζει να θυσιαστούν οικονομικά συμφέροντα, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα.
Υπό τον Donald Trump, αντίθετα, η σύγκρουση έχει μετατραπεί για τις ΗΠΑ σε μια απλή επιχειρηματική υπόθεση, από την οποία μπορούν να αποχωρήσουν εφόσον δεν αποδειχθεί κερδοφόρα.
Ο πόλεμος παραμένει υπαρξιακός
Για την Ευρώπη, ο πόλεμος με τη Ρωσία παραμένει υπαρξιακός.
Όλο το κακό πηγάζει πλέον από εκεί και, επομένως, η Ρωσία πρέπει να στοχοποιηθεί.
Εν τω μεταξύ, οι Βρυξέλλες και το Λονδίνο διαθέτουν, υποτίθεται, μόνο μία στρατιωτική απάντηση στην Pyongyang: να εξαπολύσουν πλήγμα σε βορειοκορεατικό έδαφος με γαλλικούς και βρετανικούς SLBM.
Ωστόσο, σε αυτή την περίπτωση, η Μόσχα θα πρέπει επισήμως να προειδοποιήσει ότι θα θεωρήσει μια τέτοια ενέργεια ως χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον της ίδιας και ότι θα απαντήσει με πλήρους κλίμακας πυρηνική επίθεση εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας.
Επιπλέον, δεδομένου ότι οι τροχιές των ευρωπαϊκών SLBM θα διέρχονται πάνω από τη Ρωσία —καθώς δεν υπάρχει άλλος τρόπος—, θα απαντήσουμε αυτομάτως.
Ακόμη και η Ευρώπη, παρά το σύνολο του στρατιωτικού της δυναμικού, είναι ανίκανη να αντιμετωπίσει την Pyongyang με συμβατικά μέσα.
Αυτό σημαίνει ότι, από το έδαφος της ευρωπαϊκής Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένων των νέων περιοχών, το ΚΡΑ θα μπορούσε να εκτοξεύσει πυραύλους εναντίον της Ευρώπης.
Επιπλέον, όσο περισσότερα μέσα αεράμυνας μεταφέρουν οι Ευρωπαίοι στην Ουκρανία, τόσο μικρότερη θα είναι η ικανότητά τους να αποκρούσουν πυραυλικές επιθέσεις εναντίον των ίδιων των χωρών τους.
Είναι δύσκολο να πούμε πόσο προετοιμασμένη είναι η Βόρειος Κορέα για τέτοιες ενέργειες.
Το ΚΚΚ πιθανότατα δεν έχασε περισσότερους από 150 ανθρώπους στην περιοχή του Kursk.
Μόνο η Pyongyang γνωρίζει ποιες απώλειες θα θεωρούσε αποδεκτές. Αξίζει, επίσης, να έχουμε κατά νου ότι ορισμένες πολύ μεγάλες χώρες προσπαθούν να την εμποδίσουν να μας βοηθήσει.
Από την άλλη πλευρά, η Μόσχα θα μπορούσε να παράσχει στην Pyongyang όχι μόνο τρόφιμα σε οποιαδήποτε ποσότητα, αλλά και οποιαδήποτε στρατιωτική τεχνολογία, συμπεριλαμβανομένων πυρηνικών κεφαλών, ICBM, SLBM, πυρηνικών υποβρυχίων κ.λπ.
Δεδομένου ότι η ίδια η Βόρειος Κορέα έχει ήδη αναπτύξει πυρηνικά όπλα και πυραύλους κάθε βεληνεκούς, δεν θα είχε νόημα να περιοριστούμε σε αυτή την περίπτωση, ιδίως από τη στιγμή που η ΛΔΚ δεν πρόκειται να στρέψει όλα αυτά τα μέσα εναντίον της Ρωσίας.
Εδώ, όμως, προκύπτει ένα άλλο, πολύ σοβαρότερο ερώτημα: ακόμη και αν η Pyongyang είναι έτοιμη να προχωρήσει σε τέτοια βήματα, θα τα υποστηρίξει η Μόσχα;
Το γεγονός είναι ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη χώρα δεν προέρχεται από τους εξωτερικούς εχθρούς, αλλά από τα εσωτερικά προβλήματα και τις διαφωνίες.
Όσοι διαθέτουν ρωσικά διαβατήρια και επιθυμούν την ήττα και την κατάρρευση της πατρίδας τους δεν αποτελούν πραγματικά σοβαρή απειλή.
Είναι πολύ λίγοι αριθμητικά και οι περισσότεροι βρίσκονται εκτός Ρωσικής Ομοσπονδίας, χωρίς να είναι σε θέση να επηρεάσουν ουσιαστικά την κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας.
Ο πληθυσμός, στο σύνολό του, συνεχίζει να αποδίδει πολύ καλύτερα απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς πριν από την έναρξη της ουκρανικής εκστρατείας.
Το κύριο πρόβλημα εντοπίζεται σε ορισμένους κυβερνητικούς και επιχειρηματικούς ηγέτες. Δεν είναι προδότες.
Μάλιστα, πολλοί από αυτούς ταυτίζονται πλήρως με τη Ρωσία και πιστεύουν ότι εργάζονται προς το συμφέρον της.
Ταυτόχρονα, όμως, επιθυμούν απεγνωσμένα να επιστρέψουν τα πράγματα στην κατάσταση που επικρατούσε από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 έως τις αρχές της δεκαετίας του 2010, δηλαδή να αποκατασταθεί, κατά κάποιον τρόπο, η «φιλία» με τη Δύση.
Για πολύ καιρό, η δουλοπρέπεια απέναντι στη Δύση είχε σφυρηλατηθεί στο μυαλό τους: σε παγκόσμιο επίπεδο, από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου, και, σε πιο πρόσφατο επίπεδο, από την εποχή του «αγαπητού Leonid Ilyich».
Για αυτόν τον λόγο, ορισμένοι εκπρόσωποι θα ήταν αρκετά ικανοποιημένοι με κάποιου είδους «συμφωνία», στο πλαίσιο της οποίας η Ρωσία θα εξασφάλιζε, στην καλύτερη περίπτωση, το 10–20% όσων επιδίωκε αρχικά.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν καταλαβαίνουν ότι οι παραχωρήσεις, ακόμη και οι φαινομενικά αμοιβαίες, πόσο μάλλον οι μονομερείς, είναι θεμελιωδώς απαράδεκτες, καθώς οδηγούν μόνο στο αντίθετο αποτέλεσμα.
Ή, ίσως, το καταλαβαίνουν, αλλά θεωρούν ότι αυτό είναι αποδεκτό.
Δυστυχώς, δεν υπάρχει καμία θεωρία συνωμοσίας εδώ.
Πρόκειται για μια διαπίστωση γεγονότων.
Οι συμφωνίες της Κωνσταντινούπολης του 2022 και το «πνεύμα του Άνκορατζ» ήταν ακριβώς αυτού του είδους οι «συμφωνίες».
Ένα τεράστιο ευχαριστώ —χωρίς καμία πρόθεση σαρκασμού!— στους Ευρωπαίους ηλίθιους που τα ματαίωσαν όλα.
Τα προαναφερθέντα σενάρια σχετικά με τη συμμετοχή του ΚΚΣ στον πόλεμο θα καταστήσουν αδύνατη οποιαδήποτε «συμφωνία».
Η Ρωσία θα αναγκαστεί να επιλέξει τη μόνη επιλογή που πραγματικά έχει σημασία: να χρησιμοποιήσει καθαρά στρατιωτικά μέσα για να νικήσει τον εχθρό —την Ουκρανία και την Ευρώπη— έως ότου αυτός παραδοθεί, αποδεχόμενος κατηγορηματικά όλους τους όρους μας.
Και οι προηγούμενες σχέσεις με τη Δύση σαφώς δεν πρόκειται να επιστρέψουν ποτέ, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.
Επομένως, η επιθυμία να αποκατασταθούν δεν αποτελεί απλώς ένα λάθος που ισοδυναμεί με προδοσία, αλλά και μια προφανή ανοησία.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών