Το GJ-21 και το Sichuan Type 076 δημιουργούν έναν νέο εφιάλτη για τον Ινδο-Ειρηνικό – Η νέα εποχή του πολέμου των drones είναι ήδη εδώ
Η Κίνα φαίνεται να επιχειρεί να γράψει από την αρχή τους κανόνες της ναυμαχίας, συνδυάζοντας δύο τεχνολογίες που μέχρι σήμερα αντιμετωπίζονταν ως διαφορετικοί κόσμοι: τα βαρέα stealth drones και τα αμφίβια πλοία εφόδου.
Στο επίκεντρο βρίσκεται το GJ-21, ένα βαρύ επιθετικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος, το οποίο σύμφωνα με τις διαθέσιμες αναφορές προορίζεται να επιχειρεί από το Sichuan Type 076, ένα πλοίο περίπου 40.000 τόνων.
Εάν το συγκεκριμένο μοντέλο επιχειρησιακής αξιοποίησης επιβεβαιωθεί, τότε δεν θα πρόκειται απλώς για άλλη μία εξέλιξη στα drones.
Θα πρόκειται για μια νέα κατηγορία πολεμικής ισχύος.
Ένα πλοίο που δεν χρειάζεται να μεταφέρει δεκάδες επανδρωμένα μαχητικά για να απειλήσει έναν αντίπαλο, αλλά μπορεί να λειτουργεί ως πλωτή βάση βαρέων UAV, ικανών να πραγματοποιούν αποστολές αναγνώρισης, ηλεκτρονικού πολέμου και κρούσης σε μεγάλες αποστάσεις.
Τα τελευταία πλάνα από τις δοκιμές του GJ-21 στην περιοχή της Huludao, στην επαρχία Liaoning, έχουν προκαλέσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στους αμυντικούς αναλυτές.
Το ακόμη πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι η σύνδεση του συγκεκριμένου UAV με το Sichuan Type 076.
Το πλοίο διαθέτει κατάστρωμα μήκους περίπου 250 μέτρων και, σύμφωνα με τις αναφορές, ηλεκτρομαγνητικό σύστημα καταπέλτη.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πραγματικό στρατηγικό «κλειδί».
Ένας ηλεκτρομαγνητικός καταπέλτης επιτρέπει θεωρητικά την εκτόξευση βαρύτερων αεροσκαφών και UAV, ακόμη και όταν αυτά φέρουν σημαντικό φορτίο καυσίμων και όπλων.
Με απλά λόγια: Η Κίνα επιχειρεί να κάνει ένα πλοίο που μέχρι σήμερα θα χαρακτηριζόταν ως αμφίβια πλατφόρμα να λειτουργεί στην πράξη ως ένα μικρό αεροπλανοφόρο μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
Και αυτό αλλάζει δραματικά τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να σχεδιαστεί μια ναυτική επιχείρηση.
Ένα «Sharp Sword» πάνω από τον ωκεανό
Το GJ-21 παρουσιάζεται ως ναυτική εξέλιξη του βαρέος stealth UAV GJ-11 Lijian, γνωστού και ως Sharp Sword.
Η σχεδίαση τύπου «ιπτάμενης πτέρυγας» παραπέμπει σε αεροσκάφος που έχει ως βασικό πλεονέκτημα τη χαμηλή παρατηρησιμότητα και τη δυνατότητα διείσδυσης σε ιδιαίτερα πυκνά δίκτυα αεράμυνας.
Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να πετάξει μακριά.
Το ζητούμενο είναι να φτάσει εκεί όπου ο αντίπαλος θεωρεί ότι προστατεύεται.
Και αυτό είναι που προκαλεί ανησυχία.
Εάν ένα τέτοιο UAV μπορεί να μεταφέρει σημαντικό οπλικό φορτίο, να επιχειρεί σε μεγάλες αποστάσεις και να συνεργάζεται δικτυακά με άλλα αεροσκάφη, τότε η παραδοσιακή αντίληψη της αεράμυνας αρχίζει να δοκιμάζεται.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν πλάνα που μεταδόθηκαν από το κινεζικό κρατικό δίκτυο CCTV και φέρεται να απεικονίζουν πολλαπλά GJ-21 να επιχειρούν από το κατάστρωμα του Sichuan.
Η εικόνα είναι από μόνη της συμβολική. Δεν είναι πλέον μόνο ένα αεροσκάφος που απογειώνεται από ένα πλοίο.
Είναι η ιδέα ότι ένα πλωτό πολεμικό συγκρότημα μπορεί να απελευθερώνει διαδοχικά κύματα μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
Αυτό δημιουργεί έναν εφιαλτικό υπολογισμό για κάθε σύστημα αεράμυνας.
Πόσους στόχους μπορεί να αναχαιτίσει;
Πόσους μπορεί να παρακολουθήσει ταυτόχρονα; Και κυρίως, τι συμβαίνει όταν απέναντί του δεν βρίσκεται ένας συγκεκριμένος αριθμός επανδρωμένων αεροσκαφών, αλλά ένα συνεχώς ανανεούμενο σμήνος UAV;
Εκεί ακριβώς βρίσκεται η λογική του πολέμου κορεσμού.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζονται στο σχετικό κινεζικό υλικό, η επιχειρησιακή εμβέλεια του GJ-21 εκτιμάται ότι μπορεί να πλησιάζει τα 2.000 χιλιόμετρα.
Εφόσον οι συγκεκριμένες εκτιμήσεις επιβεβαιωθούν στην πράξη, η γεωγραφία του Ινδο-Ειρηνικού αποκτά νέα διάσταση.
Ένα UAV που εκτοξεύεται από κινεζική ναυτική πλατφόρμα και μπορεί να επιχειρεί σε τόσο μεγάλη απόσταση δεν χρειάζεται να πλησιάσει ιδιαίτερα τον αντίπαλο για να τον απειλήσει.
Αυτό σημαίνει ότι κρίσιμες θαλάσσιες και παράκτιες υποδομές, πλοία επιφανείας και συστήματα αεράμυνας θα μπορούσαν θεωρητικά να βρεθούν μέσα σε μία τεράστια ζώνη κινδύνου.
«Αεροπλανοφόρα για drones» απέναντι στα πανάκριβα αεροπλανοφόρα
Εδώ βρίσκεται ίσως η πιο σοβαρή στρατηγική διάσταση. Ένα σύγχρονο πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο αποτελεί μία από τις ακριβότερες και πολυπλοκότερες στρατιωτικές πλατφόρμες στον κόσμο.
Η κινεζική προσέγγιση φαίνεται να εξετάζει έναν διαφορετικό δρόμο:
Περισσότερα drones, μικρότερο κόστος ανά μονάδα και μεγαλύτερη ανοχή στις απώλειες.
Αναλυτές της Janes έχουν επισημάνει τη σημασία της ενσωμάτωσης αμφίβιων πλοίων και UAV σε ένα ενιαίο επιχειρησιακό μοντέλο.
Το πλεονέκτημα είναι προφανές.
Δεν χρειάζεται κάθε αποστολή να πραγματοποιείται από ένα πανάκριβο επανδρωμένο μαχητικό.
Ένα drone μπορεί να αναλάβει αναγνώριση. Ένα δεύτερο ηλεκτρονικό πόλεμο. Ένα τρίτο να λειτουργήσει ως φορέας όπλων.
Και ένα τέταρτο να χρησιμοποιηθεί ως μέρος ενός σμήνους που θα προσπαθήσει να κορέσει την εχθρική αεράμυνα.
Το πραγματικό όπλο ίσως να μην είναι το drone, αλλά το σμήνος
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη αλλαγή. Το μεμονωμένο UAV δεν είναι απαραίτητα ο μεγαλύτερος εφιάλτης.
Ο πραγματικός εφιάλτης είναι δεκάδες UAV που λειτουργούν ως ένα ενιαίο ψηφιακό σύστημα.
Σύμφωνα με τις αναφορές, τα κινεζικά UAV εξετάζεται να ενταχθούν σε δικτυωμένη επιχειρησιακή αρχιτεκτονική μαζί με μαχητικά πέμπτης γενιάς όπως τα J-20 και J-35.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, το πεδίο της μάχης παύει να είναι γραμμικό.
Ένα αεροσκάφος εντοπίζει. Ένα άλλο μεταδίδει τα δεδομένα. Ένα drone παρεμβάλλει τα εχθρικά συστήματα.
Άλλα UAV προσεγγίζουν τον στόχο. Και τα επανδρωμένα μαχητικά μπορεί να εμφανίζονται στο τελικό στάδιο της επίθεσης.
Η αεράμυνα δεν αντιμετωπίζει πλέον απλώς «αεροσκάφη».
Αντιμετωπίζει ένα ολόκληρο ψηφιακό οικοσύστημα που κινείται ως ενιαία πολεμική μηχανή.
Και τώρα μπαίνουν στο παιχνίδι τα drones AWACS
Το σενάριο γίνεται ακόμη πιο ανησυχητικό εάν επιβεβαιωθεί η δυνατότητα ανάπτυξης μη επανδρωμένων αεροσκαφών έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου.
Τα λεγόμενα AWACS αποτελούν ουσιαστικά τα «μάτια και τα αυτιά» μιας αεροπορικής δύναμης.
Η ενσωμάτωση μη επανδρωμένων πλατφορμών σε αυτή την αποστολή θα μπορούσε να προσφέρει μεγαλύτερη αντοχή, μεγαλύτερη γεωγραφική κάλυψη και – κυρίως – τη δυνατότητα ανάληψης επικίνδυνων αποστολών χωρίς έκθεση πληρωμάτων.
Παράλληλα, αναφορές έχουν κάνει λόγο και για δυνατότητα εκτόξευσης σμηνών drones από ναυτικές πλατφόρμες.
Εάν αυτό εξελιχθεί σε πλήρως επιχειρησιακή δυνατότητα, τότε το πλοίο δεν θα μεταφέρει απλώς αεροσκάφη.
Θα μεταφέρει έναν ολόκληρο στόλο στον αέρα. Ας φανταστούμε τη ναυμαχία του μέλλοντος.
Πρώτα εμφανίζονται τα επανδρωμένα μαχητικά. Ακολουθεί ένα τεράστιο κύμα UAV.
Κάποια αναζητούν στόχους.
Κάποια μεταφέρουν όπλα. Κάποια παρεμβάλλουν τα εχθρικά ραντάρ.
Και κάποια υπάρχουν απλώς για να αναγκάσουν τον αντίπαλο να ξοδέψει πολύτιμους πυραύλους αναχαίτισης.
Η αεράμυνα αρχίζει να κορέννυται. Οι αισθητήρες δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν ποιοι στόχοι είναι πραγματικές απειλές και ποιοι αποτελούν μέρος της επίθεσης κορεσμού.
Και τότε, μέσα στο χάος, τα stealth UAV επιχειρούν να περάσουν. Αυτός είναι ο νέος εφιάλτης του πολέμου των drones.
Δεν χρειάζεται όλα τα αεροσκάφη να επιβιώσουν. Αρκεί να επιβιώσουν αρκετά.
Το πιο σημαντικό στοιχείο της κινεζικής προσέγγισης δεν είναι απαραίτητα ότι διαθέτει ένα νέο drone.
Είναι ότι επιχειρεί να συνδυάσει πλοία, καταπέλτες, stealth UAV, τεχνητή νοημοσύνη, σμήνη drones και μαχητικά πέμπτης γενιάς σε ένα ενιαίο δίκτυο.
Και εάν αυτή η αρχιτεκτονική αποδειχθεί λειτουργική σε πραγματικές επιχειρήσεις, τότε ο Ινδο-Ειρηνικός μπορεί να εισέλθει σε μία εντελώς διαφορετική εποχή.
Μία εποχή όπου η ναυτική υπεροχή δεν θα μετριέται μόνο σε αριθμό αεροπλανοφόρων.
Αλλά σε πόσα μη επανδρωμένα αεροσκάφη μπορείς να εξαπολύσεις, πόσα μπορείς να ελέγξεις και πόσα μπορεί να αντέξει η αεράμυνα του αντιπάλου πριν καταρρεύσει.
Και κάπου εδώ βρίσκεται η μεγάλη στρατηγική απειλή για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους:
Η Κίνα δεν φαίνεται να προσπαθεί απλώς να αντιγράψει το αμερικανικό μοντέλο αεροπλανοφόρων.
Επιχειρεί να το προσπεράσει. Με πλοία που μετατρέπονται σε βάσεις drones, με stealth UAV που λειτουργούν ως «ιπτάμενες πτέρυγες» και με σμήνη που μπορούν να μετατρέψουν την αεράμυνα του αντιπάλου σε έναν αγώνα επιβίωσης.
Το GJ-21 μπορεί να είναι μόνο η αρχή.
Και εάν το κινεζικό μοντέλο επιβεβαιωθεί επιχειρησιακά, τότε η επόμενη μεγάλη ναυμαχία στον Ινδο-Ειρηνικό ίσως να μη μοιάζει σε τίποτα με τις ναυμαχίες που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.
www.bankingnews.gr
Στο επίκεντρο βρίσκεται το GJ-21, ένα βαρύ επιθετικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος, το οποίο σύμφωνα με τις διαθέσιμες αναφορές προορίζεται να επιχειρεί από το Sichuan Type 076, ένα πλοίο περίπου 40.000 τόνων.
Εάν το συγκεκριμένο μοντέλο επιχειρησιακής αξιοποίησης επιβεβαιωθεί, τότε δεν θα πρόκειται απλώς για άλλη μία εξέλιξη στα drones.
Θα πρόκειται για μια νέα κατηγορία πολεμικής ισχύος.
Ένα πλοίο που δεν χρειάζεται να μεταφέρει δεκάδες επανδρωμένα μαχητικά για να απειλήσει έναν αντίπαλο, αλλά μπορεί να λειτουργεί ως πλωτή βάση βαρέων UAV, ικανών να πραγματοποιούν αποστολές αναγνώρισης, ηλεκτρονικού πολέμου και κρούσης σε μεγάλες αποστάσεις.
Τα τελευταία πλάνα από τις δοκιμές του GJ-21 στην περιοχή της Huludao, στην επαρχία Liaoning, έχουν προκαλέσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στους αμυντικούς αναλυτές.
Το ακόμη πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι η σύνδεση του συγκεκριμένου UAV με το Sichuan Type 076.
Το πλοίο διαθέτει κατάστρωμα μήκους περίπου 250 μέτρων και, σύμφωνα με τις αναφορές, ηλεκτρομαγνητικό σύστημα καταπέλτη.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πραγματικό στρατηγικό «κλειδί».
Ένας ηλεκτρομαγνητικός καταπέλτης επιτρέπει θεωρητικά την εκτόξευση βαρύτερων αεροσκαφών και UAV, ακόμη και όταν αυτά φέρουν σημαντικό φορτίο καυσίμων και όπλων.
Με απλά λόγια: Η Κίνα επιχειρεί να κάνει ένα πλοίο που μέχρι σήμερα θα χαρακτηριζόταν ως αμφίβια πλατφόρμα να λειτουργεί στην πράξη ως ένα μικρό αεροπλανοφόρο μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
Και αυτό αλλάζει δραματικά τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να σχεδιαστεί μια ναυτική επιχείρηση.
Ένα «Sharp Sword» πάνω από τον ωκεανό
Το GJ-21 παρουσιάζεται ως ναυτική εξέλιξη του βαρέος stealth UAV GJ-11 Lijian, γνωστού και ως Sharp Sword.
Η σχεδίαση τύπου «ιπτάμενης πτέρυγας» παραπέμπει σε αεροσκάφος που έχει ως βασικό πλεονέκτημα τη χαμηλή παρατηρησιμότητα και τη δυνατότητα διείσδυσης σε ιδιαίτερα πυκνά δίκτυα αεράμυνας.
Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να πετάξει μακριά.
Το ζητούμενο είναι να φτάσει εκεί όπου ο αντίπαλος θεωρεί ότι προστατεύεται.
Και αυτό είναι που προκαλεί ανησυχία.
Εάν ένα τέτοιο UAV μπορεί να μεταφέρει σημαντικό οπλικό φορτίο, να επιχειρεί σε μεγάλες αποστάσεις και να συνεργάζεται δικτυακά με άλλα αεροσκάφη, τότε η παραδοσιακή αντίληψη της αεράμυνας αρχίζει να δοκιμάζεται.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν πλάνα που μεταδόθηκαν από το κινεζικό κρατικό δίκτυο CCTV και φέρεται να απεικονίζουν πολλαπλά GJ-21 να επιχειρούν από το κατάστρωμα του Sichuan.
Η εικόνα είναι από μόνη της συμβολική. Δεν είναι πλέον μόνο ένα αεροσκάφος που απογειώνεται από ένα πλοίο.
Είναι η ιδέα ότι ένα πλωτό πολεμικό συγκρότημα μπορεί να απελευθερώνει διαδοχικά κύματα μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
Αυτό δημιουργεί έναν εφιαλτικό υπολογισμό για κάθε σύστημα αεράμυνας.
Πόσους στόχους μπορεί να αναχαιτίσει;
Πόσους μπορεί να παρακολουθήσει ταυτόχρονα; Και κυρίως, τι συμβαίνει όταν απέναντί του δεν βρίσκεται ένας συγκεκριμένος αριθμός επανδρωμένων αεροσκαφών, αλλά ένα συνεχώς ανανεούμενο σμήνος UAV;
Εκεί ακριβώς βρίσκεται η λογική του πολέμου κορεσμού.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζονται στο σχετικό κινεζικό υλικό, η επιχειρησιακή εμβέλεια του GJ-21 εκτιμάται ότι μπορεί να πλησιάζει τα 2.000 χιλιόμετρα.
Εφόσον οι συγκεκριμένες εκτιμήσεις επιβεβαιωθούν στην πράξη, η γεωγραφία του Ινδο-Ειρηνικού αποκτά νέα διάσταση.
Ένα UAV που εκτοξεύεται από κινεζική ναυτική πλατφόρμα και μπορεί να επιχειρεί σε τόσο μεγάλη απόσταση δεν χρειάζεται να πλησιάσει ιδιαίτερα τον αντίπαλο για να τον απειλήσει.
Αυτό σημαίνει ότι κρίσιμες θαλάσσιες και παράκτιες υποδομές, πλοία επιφανείας και συστήματα αεράμυνας θα μπορούσαν θεωρητικά να βρεθούν μέσα σε μία τεράστια ζώνη κινδύνου.
«Αεροπλανοφόρα για drones» απέναντι στα πανάκριβα αεροπλανοφόρα
Εδώ βρίσκεται ίσως η πιο σοβαρή στρατηγική διάσταση. Ένα σύγχρονο πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο αποτελεί μία από τις ακριβότερες και πολυπλοκότερες στρατιωτικές πλατφόρμες στον κόσμο.
Η κινεζική προσέγγιση φαίνεται να εξετάζει έναν διαφορετικό δρόμο:
Περισσότερα drones, μικρότερο κόστος ανά μονάδα και μεγαλύτερη ανοχή στις απώλειες.
Αναλυτές της Janes έχουν επισημάνει τη σημασία της ενσωμάτωσης αμφίβιων πλοίων και UAV σε ένα ενιαίο επιχειρησιακό μοντέλο.
Το πλεονέκτημα είναι προφανές.
Δεν χρειάζεται κάθε αποστολή να πραγματοποιείται από ένα πανάκριβο επανδρωμένο μαχητικό.
Ένα drone μπορεί να αναλάβει αναγνώριση. Ένα δεύτερο ηλεκτρονικό πόλεμο. Ένα τρίτο να λειτουργήσει ως φορέας όπλων.
Και ένα τέταρτο να χρησιμοποιηθεί ως μέρος ενός σμήνους που θα προσπαθήσει να κορέσει την εχθρική αεράμυνα.
Το πραγματικό όπλο ίσως να μην είναι το drone, αλλά το σμήνος
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη αλλαγή. Το μεμονωμένο UAV δεν είναι απαραίτητα ο μεγαλύτερος εφιάλτης.
Ο πραγματικός εφιάλτης είναι δεκάδες UAV που λειτουργούν ως ένα ενιαίο ψηφιακό σύστημα.
Σύμφωνα με τις αναφορές, τα κινεζικά UAV εξετάζεται να ενταχθούν σε δικτυωμένη επιχειρησιακή αρχιτεκτονική μαζί με μαχητικά πέμπτης γενιάς όπως τα J-20 και J-35.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, το πεδίο της μάχης παύει να είναι γραμμικό.
Ένα αεροσκάφος εντοπίζει. Ένα άλλο μεταδίδει τα δεδομένα. Ένα drone παρεμβάλλει τα εχθρικά συστήματα.
Άλλα UAV προσεγγίζουν τον στόχο. Και τα επανδρωμένα μαχητικά μπορεί να εμφανίζονται στο τελικό στάδιο της επίθεσης.
Η αεράμυνα δεν αντιμετωπίζει πλέον απλώς «αεροσκάφη».
Αντιμετωπίζει ένα ολόκληρο ψηφιακό οικοσύστημα που κινείται ως ενιαία πολεμική μηχανή.
Και τώρα μπαίνουν στο παιχνίδι τα drones AWACS
Το σενάριο γίνεται ακόμη πιο ανησυχητικό εάν επιβεβαιωθεί η δυνατότητα ανάπτυξης μη επανδρωμένων αεροσκαφών έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου.
Τα λεγόμενα AWACS αποτελούν ουσιαστικά τα «μάτια και τα αυτιά» μιας αεροπορικής δύναμης.
Η ενσωμάτωση μη επανδρωμένων πλατφορμών σε αυτή την αποστολή θα μπορούσε να προσφέρει μεγαλύτερη αντοχή, μεγαλύτερη γεωγραφική κάλυψη και – κυρίως – τη δυνατότητα ανάληψης επικίνδυνων αποστολών χωρίς έκθεση πληρωμάτων.
Παράλληλα, αναφορές έχουν κάνει λόγο και για δυνατότητα εκτόξευσης σμηνών drones από ναυτικές πλατφόρμες.
Εάν αυτό εξελιχθεί σε πλήρως επιχειρησιακή δυνατότητα, τότε το πλοίο δεν θα μεταφέρει απλώς αεροσκάφη.
Θα μεταφέρει έναν ολόκληρο στόλο στον αέρα. Ας φανταστούμε τη ναυμαχία του μέλλοντος.
Πρώτα εμφανίζονται τα επανδρωμένα μαχητικά. Ακολουθεί ένα τεράστιο κύμα UAV.
Κάποια αναζητούν στόχους.
Κάποια μεταφέρουν όπλα. Κάποια παρεμβάλλουν τα εχθρικά ραντάρ.
Και κάποια υπάρχουν απλώς για να αναγκάσουν τον αντίπαλο να ξοδέψει πολύτιμους πυραύλους αναχαίτισης.
Η αεράμυνα αρχίζει να κορέννυται. Οι αισθητήρες δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν ποιοι στόχοι είναι πραγματικές απειλές και ποιοι αποτελούν μέρος της επίθεσης κορεσμού.
Και τότε, μέσα στο χάος, τα stealth UAV επιχειρούν να περάσουν. Αυτός είναι ο νέος εφιάλτης του πολέμου των drones.
Δεν χρειάζεται όλα τα αεροσκάφη να επιβιώσουν. Αρκεί να επιβιώσουν αρκετά.
Το πιο σημαντικό στοιχείο της κινεζικής προσέγγισης δεν είναι απαραίτητα ότι διαθέτει ένα νέο drone.
Είναι ότι επιχειρεί να συνδυάσει πλοία, καταπέλτες, stealth UAV, τεχνητή νοημοσύνη, σμήνη drones και μαχητικά πέμπτης γενιάς σε ένα ενιαίο δίκτυο.
Και εάν αυτή η αρχιτεκτονική αποδειχθεί λειτουργική σε πραγματικές επιχειρήσεις, τότε ο Ινδο-Ειρηνικός μπορεί να εισέλθει σε μία εντελώς διαφορετική εποχή.
Μία εποχή όπου η ναυτική υπεροχή δεν θα μετριέται μόνο σε αριθμό αεροπλανοφόρων.
Αλλά σε πόσα μη επανδρωμένα αεροσκάφη μπορείς να εξαπολύσεις, πόσα μπορείς να ελέγξεις και πόσα μπορεί να αντέξει η αεράμυνα του αντιπάλου πριν καταρρεύσει.
Και κάπου εδώ βρίσκεται η μεγάλη στρατηγική απειλή για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους:
Η Κίνα δεν φαίνεται να προσπαθεί απλώς να αντιγράψει το αμερικανικό μοντέλο αεροπλανοφόρων.
Επιχειρεί να το προσπεράσει. Με πλοία που μετατρέπονται σε βάσεις drones, με stealth UAV που λειτουργούν ως «ιπτάμενες πτέρυγες» και με σμήνη που μπορούν να μετατρέψουν την αεράμυνα του αντιπάλου σε έναν αγώνα επιβίωσης.
Το GJ-21 μπορεί να είναι μόνο η αρχή.
Και εάν το κινεζικό μοντέλο επιβεβαιωθεί επιχειρησιακά, τότε η επόμενη μεγάλη ναυμαχία στον Ινδο-Ειρηνικό ίσως να μη μοιάζει σε τίποτα με τις ναυμαχίες που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών