Σύμφωνα με αμερικανικές πηγές, ο αρχηγός της CIA έθεσε στους Ρώσους συνομιλητές του την ιδέα μιας τριμερούς συνόδου με τη συμμετοχή των Donald Trump, Vladimir Putin και Volodymyr Zelensky, σε μια προσπάθεια να επανεκκινήσει η αμερικανική μεσολάβηση για τον πόλεμο στην Ουκρανία
(upd) Η αιφνιδιαστική και εξαιρετικά διακριτική επίσκεψη του διευθυντή της CIA John Ratcliffe στη Μόσχα στις 25 Αυγούστου δεν ήταν απλώς ακόμη μία επαφή μεταξύ των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Στο ταξίδι αυτό δόθηκαν πολλές ερμηνείες, που αρχίζουν από το ουκρανικό ζήτημα και τη συνοχή του ΝΑΤΟ και καταλήγουν στο Ιράν ή … στην περισυλλογή πτωμάτων στελεχών της CIΑ με την τελευταία να είναι η πιο πειστική.
Μία διαφορετική ερμηνεία επιχειρεί να δώσει το Axios, σύμφωνα με το οποίο ο Ratcliffe έθεσε στους Ρώσους συνομιλητές του την ιδέα μιας τριμερούς συνόδου με τη συμμετοχή των Donald Trump, Vladimir Putin και Volodymyr Zelensky, σε μια προσπάθεια να επανεκκινήσει η αμερικανική μεσολάβηση για τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Το ίδιο δημοσίευμα σημειώνει ότι η κυβέρνηση Trump έχει προωθήσει και στο παρελθόν ένα τέτοιο σχήμα, ότι ο Zelensky το αντιμετωπίζει θετικά, ενώ ο Putin έχει απορρίψει προηγούμενες ανάλογες πρωτοβουλίες.
Αυτή η απόσταση ανάμεσα στις τρεις πλευρές είναι ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο της υπόθεσης.
John Ratcliffe
Μετά την ήττα στο Ιράν ο Trump καίγεται για μία διπλωματική επιτυχία ενόψει ενδιάμεσων εκλογών 3/11
Για την Ουάσιγκτον, μια τριμερής συνάντηση κορυφής θα είχε πολύ μεγαλύτερη πολιτική αξία από μια ακόμη τεχνική διαπραγμάτευση.
Ο Donald Trump βρίσκεται λίγους μήνες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου 2026, στις οποίες θα κριθεί ο συσχετισμός δυνάμεων στο Κογκρέσο.
Σε αυτό το πλαίσιο, μια εικόνα του Αμερικανού προέδρου ανάμεσα στους Putin και Zelensky, με τον ίδιο στον ρόλο του μεσολαβητή που «φέρνει τους αντιπάλους στο ίδιο τραπέζι», θα μπορούσε να παρουσιαστεί στο εσωτερικό των ΗΠΑ ως μεγάλη διπλωματική επιτυχία, ακόμη και αν δεν οδηγούσε άμεσα σε τελική συμφωνία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η πρωτοβουλία είναι μόνο επικοινωνιακή.
Η κυβέρνηση Trump έχει επενδύσει πολιτικό κεφάλαιο στην υπόσχεση ότι μπορεί να επιτύχει εκεί όπου οι προηγούμενες προσπάθειες απέτυχαν: να σταματήσει έναν πόλεμο που έχει εξελιχθεί σε μακροχρόνια σύγκρουση φθοράς, με τεράστιο οικονομικό και στρατιωτικό κόστος για όλες τις πλευρές.
Ωστόσο, η χρονική συγκυρία δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Μια σύνοδος κορυφής, ακόμη και χωρίς οριστική ειρήνη, θα έδινε στον Trump κάτι που μπορεί να αξιοποιήσει πολιτικά πριν από τις κάλπες: την εικόνα της κίνησης, της πρωτοβουλίας και της προσωπικής διπλωματίας.
Ο Zelensky ψάχνει σωσίβιο να σωθεί
Ανάλογη, αν και διαφορετικής φύσης, είναι η ανάγκη του Volodymyr Zelensky.
Η Ουκρανία βρίσκεται σε δύσκολη στρατιωτική και διπλωματική θέση.
Οι μάχες συνεχίζονται, οι ρωσικές επιθέσεις παραμένουν έντονες, οι ανάγκες σε αντιαεροπορική άμυνα είναι μεγάλες και η εξάρτηση του Κιέβου από τη δυτική στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη εξακολουθεί να είναι καθοριστική.
Ο ίδιος ο Zelensky έχει μιλήσει για ένα περιορισμένο χρονικό «παράθυρο» αμερικανικής μεσολάβησης και επιδιώκει να διατηρήσει την Ουάσιγκτον ενεργά εμπλεκόμενη.
Για το Κίεβο, επομένως, μια τριμερής δεν είναι απλώς ένα διπλωματικό γεγονός.
Είναι ένας τρόπος να αποφύγει τη σταδιακή περιθωριοποίηση του ουκρανικού ζητήματος και να εξασφαλίσει ότι η τελική συζήτηση δεν θα γίνει χωρίς ουκρανική παρουσία.
Υπάρχει και ένας δεύτερος λόγος.
Μια απευθείας συνάντηση με τον Putin, παρουσία του Trump, θα επέτρεπε στον Zelensky να μεταφέρει το βάρος της διαπραγμάτευσης από το πεδίο των μαχών στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο.
Όσο η στρατιωτική κατάσταση δεν προσφέρει στο Κίεβο καθαρή προοπτική ανατροπής των δεδομένων, η διπλωματία αποκτά μεγαλύτερη αξία.
Μια σύνοδος θα μπορούσε να προσφέρει χρόνο, νέα πακέτα υποστήριξης, πολιτικές εγγυήσεις ή τουλάχιστον μια διαδικασία μέσα στην οποία η Ουκρανία θα προσπαθούσε να αποτρέψει δυσμενέστερους όρους στο μέλλον.
Άλλωστε, ακόμη και Ουκρανοί αξιωματούχοι που αναμένουν επανέναρξη τεχνικών συνομιλιών προειδοποιούν ότι δεν πρέπει να αναμένονται άμεσες λύσεις.
Η Ρωσία έχει …άλλα σχέδια
Η Μόσχα, όμως, φαίνεται να διαβάζει τη συγκυρία διαφορετικά.
Για τη Ρωσία, το βασικό ερώτημα δεν είναι αν μπορεί να οργανωθεί μια εντυπωσιακή τριμερής φωτογραφία, αλλά αν υπάρχει έδαφος για συμφωνία που θα αντιμετωπίζει αυτά που η ρωσική ηγεσία περιγράφει ως «βασικές αιτίες» της σύγκρουσης και ως ζητήματα μακροπρόθεσμης ασφάλειας.
Η ρωσική θέση, όπως έχει αποτυπωθεί και σε προηγούμενα διαπραγματευτικά κείμενα, περιλαμβάνει απαιτήσεις για ουδετερότητα της Ουκρανίας και αποκλεισμό ένταξης στο NATO, περιορισμούς στη στρατιωτική της ισχύ, διευθέτηση του εδαφικού ζητήματος και ένα ευρύτερο πλαίσιο ασφαλείας.
Το Κίεβο και οι δυτικές κυβερνήσεις απορρίπτουν πολλές από αυτές τις απαιτήσεις ως απαράδεκτες και ως περιορισμό της ουκρανικής κυριαρχίας.
Η θέση της Ουκρανίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ότι μια βιώσιμη ειρήνη πρέπει να συνοδεύεται από ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας και ότι οι αλλαγές συνόρων διά της στρατιωτικής ισχύος δεν μπορούν να νομιμοποιηθούν.
Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι, από τη ρωσική σκοπιά, τα ζητήματα αυτά αποτελούν τον πυρήνα οποιουδήποτε τελικού διακανονισμού.
Γι’ αυτό και η ιδέα μιας απλής κατάπαυσης πυρός δεν ικανοποιεί τη Μόσχα.
Η Ρωσία αντιμετωπίζει με καχυποψία προτάσεις που προβλέπουν πρώτα πάγωμα των επιχειρήσεων και μετά διαπραγμάτευση.
Η λογική που προβάλλει είναι ότι μια τέτοια παύση θα μπορούσε να επιτρέψει στην Ουκρανία να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις της, να λάβει νέο οπλισμό και να επιστρέψει αργότερα στη σύγκρουση από ισχυρότερη θέση.
Η προσέγγιση αυτή φάνηκε και τον Αύγουστο, όταν το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών απέρριψε την ιδέα εκεχειρίας στη Μαύρη Θάλασσα, υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχει λόγος για «ημίμετρα» που θα πρόσφεραν στην ουκρανική πλευρά προσωρινή ανάσα.
Εξάλλου ο εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου Dmitry Peskov επιχειρώντας να αποσυνδέσει την επίσκεψη του αρχηγού της CIA από πιθανές εξελίξεις στο ουκρανικό ζήτημα τόνισε ότι οι επαφές μεταξύ των υπηρεσιών πληροφοριών των δύο χωρών έχουν τακτικό χαρακτήρα και συχνά συνεχίζονται ακόμη και σε περιόδους κατά τις οποίες οι επίσημοι διπλωματικοί δίαυλοι βρίσκονται σε χαμηλό επίπεδο ή έχουν ουσιαστικά ανασταλεί.
Σύμφωνα με τον Peskov, η δημιουργία «θεωριών συνωμοσίας, εικασιών και μύθων» γύρω από επαφές που στην πραγματικότητα αποτελούν μέρος της συνήθους λειτουργίας των ειδικών υπηρεσιών είναι μια γνώριμη πρακτική.
Ο χρόνος τρέχει υπέρ του Putin
Αυτό είναι το σημείο όπου οι επιδιώξεις της Ουάσιγκτον και του Κιέβου συναντούν το βασικό εμπόδιο.
Ο Trump έχει λόγο να επιδιώκει ένα γρήγορο και ορατό αποτέλεσμα.
Ο Zelensky έχει λόγο να επιδιώκει μια διαδικασία που θα ανακόψει την επιδείνωση της θέσης του και θα επαναφέρει τις ΗΠΑ στο κέντρο της διαπραγμάτευσης.
Ο Putin, αντίθετα, δεν έχει το ίδιο κίνητρο να βιαστεί, εφόσον στη Μόσχα εκτιμούν ότι ο χρόνος μπορεί ακόμη να βελτιώσει τη ρωσική διαπραγματευτική θέση ή τουλάχιστον να αυξήσει την πίεση προς την Ουκρανία και τους Ευρωπαίους υποστηρικτές της.
Η επίσκεψη Ratcliffe έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ακριβώς επειδή δείχνει ότι η κυβέρνηση Trump αναζητεί νέους διαύλους.
Ο επικεφαλής της CIA συναντήθηκε με τους Sergei Naryshkin και Alexander Bortnikov, ενώ το Κρεμλίνο επιβεβαίωσε τις επαφές αλλά διευκρίνισε ότι δεν υπήρξε συνάντηση με τον Vladimir Putin.
Ο Dmitry Peskov ανέφερε ότι ο Ρώσος πρόεδρος ενημερώθηκε για τα αποτελέσματα των συνομιλιών.
Το γεγονός ότι η πρωτοβουλία πέρασε μέσα από τις υπηρεσίες πληροφοριών καταδεικνύει και το επίπεδο δυσπιστίας που εξακολουθεί να χαρακτηρίζει τις σχέσεις των δύο πλευρών.
Πριν φτάσει κανείς στη δημόσια διπλωματία, επιχειρείται να εξακριβωθεί αν υπάρχει έστω το ελάχιστο κοινό έδαφος για μια ουσιαστική διαδικασία.
Ο ίδιος ο Trump επιχείρησε να υποβαθμίσει τον έκτακτο χαρακτήρα της αποστολής, χαρακτηρίζοντας την επίσκεψη Ratcliffe περίπου «ρουτίνα», ενώ δήλωσε ταυτόχρονα ότι η κυβέρνησή του εργάζεται για τον τερματισμό του πολέμου.
Ξεκάθαρο: Δεν μπορεί να υπάρξει τριμερής χωρίς συμφωνία στα θεμελιώδη ζητήματα
Η τριμερής, επομένως, μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αν προηγηθεί σημαντική προετοιμασία και αν η Μόσχα πειστεί ότι δεν πρόκειται απλώς για ένα επικοινωνιακό γεγονός.
Το κρίσιμο για τον Putin δεν είναι η ίδια η χειραψία με τους Trump και Zelensky, αλλά το τι θα βρίσκεται πάνω στο τραπέζι όταν αυτή πραγματοποιηθεί.
Από τη ρωσική οπτική, μια συνάντηση κορυφής χωρίς προηγούμενη συμφωνία στα θεμελιώδη ζητήματα θα μπορούσε να καταλήξει είτε σε αδιέξοδο είτε σε μια προσωρινή λύση που απλώς θα μεταθέσει την επόμενη σύγκρουση.
Εδώ βρίσκεται και η πραγματική διαφορά φιλοσοφίας.
Η αμερικανική προσέγγιση τείνει να βλέπει μια προσωπική συνάντηση των ηγετών ως εργαλείο που μπορεί να δημιουργήσει πολιτική δυναμική και στη συνέχεια να οδηγήσει σε συμφωνία.
Η ρωσική προσέγγιση θέλει πρώτα να έχει διαμορφωθεί σε σημαντικό βαθμό το περίγραμμα της συμφωνίας και μετά να ακολουθήσει η συνάντηση που θα την επικυρώσει.
Για τον Trump, η σύνοδος μπορεί να είναι η αρχή της λύσης.
Για τον Putin, θα έχει πραγματικό νόημα μόνο αν βρίσκεται κοντά στο τέλος της διαπραγμάτευσης.
Παραμένει τεράστια η απόσταση
Γι’ αυτό και η συζήτηση για την τριμερή δεν πρέπει να συγχέεται με μια πραγματική προσέγγιση των θέσεων.
Η απόσταση παραμένει μεγάλη.
Η Ουκρανία και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις προκρίνουν μια άμεση κατάπαυση πυρός ως αφετηρία για διαπραγματεύσεις και ζητούν ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας για το Κίεβο.
Η Ρωσία επιμένει σε ένα συνολικό πακέτο που θα ρυθμίζει ταυτόχρονα το εδαφικό, το στρατιωτικό καθεστώς της Ουκρανίας, τη σχέση της με το NATO και τις ευρύτερες ισορροπίες ασφαλείας.
Έτσι, η τριμερής σύνοδος εμφανίζεται σήμερα περισσότερο ως πολιτική ανάγκη της Ουάσιγκτον και του Κιέβου παρά ως ώριμο αποτέλεσμα σύγκλισης με τη Μόσχα.
Ο Trump χρειάζεται μια διπλωματική επιτυχία που θα μπορούσε να παρουσιάσει στο αμερικανικό κοινό πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές.
Ο Zelensky χρειάζεται μια έξοδο από μια ολοένα δυσκολότερη στρατιωτικοπολιτική κατάσταση και, κυρίως, τη διατήρηση της αμερικανικής εμπλοκής.
Η Ρωσία, αντίθετα, δεν δείχνει να αναζητεί μια προσωρινή ανακωχή που απλώς θα παγώσει τον πόλεμο.
Θέλει, με τους δικούς της όρους και τις δικές της προϋποθέσεις, μια μόνιμη διευθέτηση των ζητημάτων ασφαλείας που έχει θέσει.
Αυτό ακριβώς κάνει την τριμερή εξαιρετικά δύσκολη.
Για δύο από τους τρεις ηγέτες, η ίδια η πραγματοποίηση της συνάντησης θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως επιτυχία.
Για τον τρίτο, επιτυχία θα είναι μόνο η συμφωνία που θα ακολουθήσει.
www.bankingnews.gr
Μία διαφορετική ερμηνεία επιχειρεί να δώσει το Axios, σύμφωνα με το οποίο ο Ratcliffe έθεσε στους Ρώσους συνομιλητές του την ιδέα μιας τριμερούς συνόδου με τη συμμετοχή των Donald Trump, Vladimir Putin και Volodymyr Zelensky, σε μια προσπάθεια να επανεκκινήσει η αμερικανική μεσολάβηση για τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Το ίδιο δημοσίευμα σημειώνει ότι η κυβέρνηση Trump έχει προωθήσει και στο παρελθόν ένα τέτοιο σχήμα, ότι ο Zelensky το αντιμετωπίζει θετικά, ενώ ο Putin έχει απορρίψει προηγούμενες ανάλογες πρωτοβουλίες.
Αυτή η απόσταση ανάμεσα στις τρεις πλευρές είναι ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο της υπόθεσης.
John Ratcliffe
Μετά την ήττα στο Ιράν ο Trump καίγεται για μία διπλωματική επιτυχία ενόψει ενδιάμεσων εκλογών 3/11
Για την Ουάσιγκτον, μια τριμερής συνάντηση κορυφής θα είχε πολύ μεγαλύτερη πολιτική αξία από μια ακόμη τεχνική διαπραγμάτευση.
Ο Donald Trump βρίσκεται λίγους μήνες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου 2026, στις οποίες θα κριθεί ο συσχετισμός δυνάμεων στο Κογκρέσο.
Σε αυτό το πλαίσιο, μια εικόνα του Αμερικανού προέδρου ανάμεσα στους Putin και Zelensky, με τον ίδιο στον ρόλο του μεσολαβητή που «φέρνει τους αντιπάλους στο ίδιο τραπέζι», θα μπορούσε να παρουσιαστεί στο εσωτερικό των ΗΠΑ ως μεγάλη διπλωματική επιτυχία, ακόμη και αν δεν οδηγούσε άμεσα σε τελική συμφωνία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η πρωτοβουλία είναι μόνο επικοινωνιακή.
Η κυβέρνηση Trump έχει επενδύσει πολιτικό κεφάλαιο στην υπόσχεση ότι μπορεί να επιτύχει εκεί όπου οι προηγούμενες προσπάθειες απέτυχαν: να σταματήσει έναν πόλεμο που έχει εξελιχθεί σε μακροχρόνια σύγκρουση φθοράς, με τεράστιο οικονομικό και στρατιωτικό κόστος για όλες τις πλευρές.
Ωστόσο, η χρονική συγκυρία δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Μια σύνοδος κορυφής, ακόμη και χωρίς οριστική ειρήνη, θα έδινε στον Trump κάτι που μπορεί να αξιοποιήσει πολιτικά πριν από τις κάλπες: την εικόνα της κίνησης, της πρωτοβουλίας και της προσωπικής διπλωματίας.
Ο Zelensky ψάχνει σωσίβιο να σωθεί
Ανάλογη, αν και διαφορετικής φύσης, είναι η ανάγκη του Volodymyr Zelensky.
Η Ουκρανία βρίσκεται σε δύσκολη στρατιωτική και διπλωματική θέση.
Οι μάχες συνεχίζονται, οι ρωσικές επιθέσεις παραμένουν έντονες, οι ανάγκες σε αντιαεροπορική άμυνα είναι μεγάλες και η εξάρτηση του Κιέβου από τη δυτική στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη εξακολουθεί να είναι καθοριστική.
Ο ίδιος ο Zelensky έχει μιλήσει για ένα περιορισμένο χρονικό «παράθυρο» αμερικανικής μεσολάβησης και επιδιώκει να διατηρήσει την Ουάσιγκτον ενεργά εμπλεκόμενη.
Για το Κίεβο, επομένως, μια τριμερής δεν είναι απλώς ένα διπλωματικό γεγονός.
Είναι ένας τρόπος να αποφύγει τη σταδιακή περιθωριοποίηση του ουκρανικού ζητήματος και να εξασφαλίσει ότι η τελική συζήτηση δεν θα γίνει χωρίς ουκρανική παρουσία.
Υπάρχει και ένας δεύτερος λόγος.
Μια απευθείας συνάντηση με τον Putin, παρουσία του Trump, θα επέτρεπε στον Zelensky να μεταφέρει το βάρος της διαπραγμάτευσης από το πεδίο των μαχών στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο.
Όσο η στρατιωτική κατάσταση δεν προσφέρει στο Κίεβο καθαρή προοπτική ανατροπής των δεδομένων, η διπλωματία αποκτά μεγαλύτερη αξία.
Μια σύνοδος θα μπορούσε να προσφέρει χρόνο, νέα πακέτα υποστήριξης, πολιτικές εγγυήσεις ή τουλάχιστον μια διαδικασία μέσα στην οποία η Ουκρανία θα προσπαθούσε να αποτρέψει δυσμενέστερους όρους στο μέλλον.
Άλλωστε, ακόμη και Ουκρανοί αξιωματούχοι που αναμένουν επανέναρξη τεχνικών συνομιλιών προειδοποιούν ότι δεν πρέπει να αναμένονται άμεσες λύσεις.
Η Ρωσία έχει …άλλα σχέδια
Η Μόσχα, όμως, φαίνεται να διαβάζει τη συγκυρία διαφορετικά.
Για τη Ρωσία, το βασικό ερώτημα δεν είναι αν μπορεί να οργανωθεί μια εντυπωσιακή τριμερής φωτογραφία, αλλά αν υπάρχει έδαφος για συμφωνία που θα αντιμετωπίζει αυτά που η ρωσική ηγεσία περιγράφει ως «βασικές αιτίες» της σύγκρουσης και ως ζητήματα μακροπρόθεσμης ασφάλειας.
Η ρωσική θέση, όπως έχει αποτυπωθεί και σε προηγούμενα διαπραγματευτικά κείμενα, περιλαμβάνει απαιτήσεις για ουδετερότητα της Ουκρανίας και αποκλεισμό ένταξης στο NATO, περιορισμούς στη στρατιωτική της ισχύ, διευθέτηση του εδαφικού ζητήματος και ένα ευρύτερο πλαίσιο ασφαλείας.
Το Κίεβο και οι δυτικές κυβερνήσεις απορρίπτουν πολλές από αυτές τις απαιτήσεις ως απαράδεκτες και ως περιορισμό της ουκρανικής κυριαρχίας.
Η θέση της Ουκρανίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ότι μια βιώσιμη ειρήνη πρέπει να συνοδεύεται από ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας και ότι οι αλλαγές συνόρων διά της στρατιωτικής ισχύος δεν μπορούν να νομιμοποιηθούν.
Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι, από τη ρωσική σκοπιά, τα ζητήματα αυτά αποτελούν τον πυρήνα οποιουδήποτε τελικού διακανονισμού.
Γι’ αυτό και η ιδέα μιας απλής κατάπαυσης πυρός δεν ικανοποιεί τη Μόσχα.
Η Ρωσία αντιμετωπίζει με καχυποψία προτάσεις που προβλέπουν πρώτα πάγωμα των επιχειρήσεων και μετά διαπραγμάτευση.
Η λογική που προβάλλει είναι ότι μια τέτοια παύση θα μπορούσε να επιτρέψει στην Ουκρανία να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις της, να λάβει νέο οπλισμό και να επιστρέψει αργότερα στη σύγκρουση από ισχυρότερη θέση.
Η προσέγγιση αυτή φάνηκε και τον Αύγουστο, όταν το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών απέρριψε την ιδέα εκεχειρίας στη Μαύρη Θάλασσα, υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχει λόγος για «ημίμετρα» που θα πρόσφεραν στην ουκρανική πλευρά προσωρινή ανάσα.
Εξάλλου ο εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου Dmitry Peskov επιχειρώντας να αποσυνδέσει την επίσκεψη του αρχηγού της CIA από πιθανές εξελίξεις στο ουκρανικό ζήτημα τόνισε ότι οι επαφές μεταξύ των υπηρεσιών πληροφοριών των δύο χωρών έχουν τακτικό χαρακτήρα και συχνά συνεχίζονται ακόμη και σε περιόδους κατά τις οποίες οι επίσημοι διπλωματικοί δίαυλοι βρίσκονται σε χαμηλό επίπεδο ή έχουν ουσιαστικά ανασταλεί.
Σύμφωνα με τον Peskov, η δημιουργία «θεωριών συνωμοσίας, εικασιών και μύθων» γύρω από επαφές που στην πραγματικότητα αποτελούν μέρος της συνήθους λειτουργίας των ειδικών υπηρεσιών είναι μια γνώριμη πρακτική.
Ο χρόνος τρέχει υπέρ του Putin
Αυτό είναι το σημείο όπου οι επιδιώξεις της Ουάσιγκτον και του Κιέβου συναντούν το βασικό εμπόδιο.
Ο Trump έχει λόγο να επιδιώκει ένα γρήγορο και ορατό αποτέλεσμα.
Ο Zelensky έχει λόγο να επιδιώκει μια διαδικασία που θα ανακόψει την επιδείνωση της θέσης του και θα επαναφέρει τις ΗΠΑ στο κέντρο της διαπραγμάτευσης.
Ο Putin, αντίθετα, δεν έχει το ίδιο κίνητρο να βιαστεί, εφόσον στη Μόσχα εκτιμούν ότι ο χρόνος μπορεί ακόμη να βελτιώσει τη ρωσική διαπραγματευτική θέση ή τουλάχιστον να αυξήσει την πίεση προς την Ουκρανία και τους Ευρωπαίους υποστηρικτές της.
Η επίσκεψη Ratcliffe έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ακριβώς επειδή δείχνει ότι η κυβέρνηση Trump αναζητεί νέους διαύλους.
Ο επικεφαλής της CIA συναντήθηκε με τους Sergei Naryshkin και Alexander Bortnikov, ενώ το Κρεμλίνο επιβεβαίωσε τις επαφές αλλά διευκρίνισε ότι δεν υπήρξε συνάντηση με τον Vladimir Putin.
Ο Dmitry Peskov ανέφερε ότι ο Ρώσος πρόεδρος ενημερώθηκε για τα αποτελέσματα των συνομιλιών.
Το γεγονός ότι η πρωτοβουλία πέρασε μέσα από τις υπηρεσίες πληροφοριών καταδεικνύει και το επίπεδο δυσπιστίας που εξακολουθεί να χαρακτηρίζει τις σχέσεις των δύο πλευρών.
Πριν φτάσει κανείς στη δημόσια διπλωματία, επιχειρείται να εξακριβωθεί αν υπάρχει έστω το ελάχιστο κοινό έδαφος για μια ουσιαστική διαδικασία.
Ο ίδιος ο Trump επιχείρησε να υποβαθμίσει τον έκτακτο χαρακτήρα της αποστολής, χαρακτηρίζοντας την επίσκεψη Ratcliffe περίπου «ρουτίνα», ενώ δήλωσε ταυτόχρονα ότι η κυβέρνησή του εργάζεται για τον τερματισμό του πολέμου.
Ξεκάθαρο: Δεν μπορεί να υπάρξει τριμερής χωρίς συμφωνία στα θεμελιώδη ζητήματα
Η τριμερής, επομένως, μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αν προηγηθεί σημαντική προετοιμασία και αν η Μόσχα πειστεί ότι δεν πρόκειται απλώς για ένα επικοινωνιακό γεγονός.
Το κρίσιμο για τον Putin δεν είναι η ίδια η χειραψία με τους Trump και Zelensky, αλλά το τι θα βρίσκεται πάνω στο τραπέζι όταν αυτή πραγματοποιηθεί.
Από τη ρωσική οπτική, μια συνάντηση κορυφής χωρίς προηγούμενη συμφωνία στα θεμελιώδη ζητήματα θα μπορούσε να καταλήξει είτε σε αδιέξοδο είτε σε μια προσωρινή λύση που απλώς θα μεταθέσει την επόμενη σύγκρουση.
Εδώ βρίσκεται και η πραγματική διαφορά φιλοσοφίας.
Η αμερικανική προσέγγιση τείνει να βλέπει μια προσωπική συνάντηση των ηγετών ως εργαλείο που μπορεί να δημιουργήσει πολιτική δυναμική και στη συνέχεια να οδηγήσει σε συμφωνία.
Η ρωσική προσέγγιση θέλει πρώτα να έχει διαμορφωθεί σε σημαντικό βαθμό το περίγραμμα της συμφωνίας και μετά να ακολουθήσει η συνάντηση που θα την επικυρώσει.
Για τον Trump, η σύνοδος μπορεί να είναι η αρχή της λύσης.
Για τον Putin, θα έχει πραγματικό νόημα μόνο αν βρίσκεται κοντά στο τέλος της διαπραγμάτευσης.
Παραμένει τεράστια η απόσταση
Γι’ αυτό και η συζήτηση για την τριμερή δεν πρέπει να συγχέεται με μια πραγματική προσέγγιση των θέσεων.
Η απόσταση παραμένει μεγάλη.
Η Ουκρανία και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις προκρίνουν μια άμεση κατάπαυση πυρός ως αφετηρία για διαπραγματεύσεις και ζητούν ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας για το Κίεβο.
Η Ρωσία επιμένει σε ένα συνολικό πακέτο που θα ρυθμίζει ταυτόχρονα το εδαφικό, το στρατιωτικό καθεστώς της Ουκρανίας, τη σχέση της με το NATO και τις ευρύτερες ισορροπίες ασφαλείας.
Έτσι, η τριμερής σύνοδος εμφανίζεται σήμερα περισσότερο ως πολιτική ανάγκη της Ουάσιγκτον και του Κιέβου παρά ως ώριμο αποτέλεσμα σύγκλισης με τη Μόσχα.
Ο Trump χρειάζεται μια διπλωματική επιτυχία που θα μπορούσε να παρουσιάσει στο αμερικανικό κοινό πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές.
Ο Zelensky χρειάζεται μια έξοδο από μια ολοένα δυσκολότερη στρατιωτικοπολιτική κατάσταση και, κυρίως, τη διατήρηση της αμερικανικής εμπλοκής.
Η Ρωσία, αντίθετα, δεν δείχνει να αναζητεί μια προσωρινή ανακωχή που απλώς θα παγώσει τον πόλεμο.
Θέλει, με τους δικούς της όρους και τις δικές της προϋποθέσεις, μια μόνιμη διευθέτηση των ζητημάτων ασφαλείας που έχει θέσει.
Αυτό ακριβώς κάνει την τριμερή εξαιρετικά δύσκολη.
Για δύο από τους τρεις ηγέτες, η ίδια η πραγματοποίηση της συνάντησης θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως επιτυχία.
Για τον τρίτο, επιτυχία θα είναι μόνο η συμφωνία που θα ακολουθήσει.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών