Η Ρωσία ανοίγει τα σοβιετικά οπλοστάσια…
Πρωτοφανή πονοκέφαλο για τις ένοπλες δυνάμεις παγκοσμίως προκαλεί η μαζική χρήση drones καμικάζι μεγάλης εμβέλειας: πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί μια φθηνή, πολυπληθής απειλή χωρίς να εξαντληθούν τα πανάκριβα σύγχρονα αντιαεροπορικά όπλα;
Η ολοένα αυξανόμενη εξάρτηση από μη επανδρωμένα αεροσκάφη κρούσης έχει αλλάξει τα δεδομένα στο πεδίο της μάχης, αναγκάζοντας τις αεροπορίες να αναζητούν οικονομικότερες λύσεις αναχαίτισης.
Ένα drone κόστους λίγων χιλιάδων δολαρίων μπορεί πλέον να υποχρεώσει έναν αντίπαλο να χρησιμοποιήσει πυραύλους πολλαπλάσιας αξίας, δημιουργώντας μια επικίνδυνη ανισορροπία κόστους στον σύγχρονο αεροπορικό πόλεμο.
Το πρόβλημα έγινε ιδιαίτερα εμφανές μετά τη δημοσιοποίηση βίντεο που έδειχνε πολλαπλές προσπάθειες μαχητικών αεροσκαφών Su-35 των Ρωσικών Αεροδιαστημικών Δυνάμεων να αναχαιτίσουν ένα ουκρανικό drone κρούσης FP-1.
Οι εικόνες προκάλεσαν ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο είναι βιώσιμο να χρησιμοποιούνται προηγμένοι πύραυλοι αέρος-αέρος εναντίον στόχων που κοστίζουν ακόμη και κάτω από $10.000.
Η «ξεχασμένη» αποθήκη
Μπροστά σε αυτή την απειλή, η Ρωσία διαθέτει ένα σημαντικό πλεονέκτημα: τεράστια αποθέματα παλαιότερων σοβιετικών πυραύλων αέρος-αέρος, οι οποίοι παραμένουν αποθηκευμένοι από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.
Κατά τις τελευταίες δεκαετίες της σοβιετικής περιόδου, η Πολεμική Αεροπορία της ΕΣΣΔ είχε κατασκευάσει τεράστιες ποσότητες πυραύλων για την πιθανότητα μιας μεγάλης σύγκρουσης με το ΝΑΤΟ. Ανάμεσα στα σημαντικότερα συστήματα περιλαμβάνονταν οι: R-27, πύραυλοι μέσου βεληνεκούς με καθοδήγηση ραντάρ, R-73, πύραυλοι μικρού βεληνεκούς με υπέρυθρη καθοδήγηση και R-60, παλαιότερης γενιάς πύραυλοι μικρού βεληνεκούς.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, περισσότερα από 10.000 τέτοια όπλα παραμένουν σήμερα σε αποθήκες, παρά το γεγονός ότι έχουν σε μεγάλο βαθμό αντικατασταθεί από νεότερες και πιο εξελιγμένες σχεδιάσεις.
Ωστόσο, η νέα πραγματικότητα του πολέμου των drones φαίνεται να τους δίνει μια δεύτερη ζωή.
Παρότι οι R-27, R-73 και R-60 θεωρούνται ξεπερασμένοι απέναντι στα σύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη, μπορούν να αποδειχθούν εξαιρετικά αποτελεσματικοί απέναντι σε αργούς, μη ευέλικτους και χαμηλού κόστους εναέριους στόχους.
Η χρήση τους θα επέτρεπε στη Ρωσία να αντιμετωπίζει τις επιθέσεις drones χωρίς να καταναλώνει τα πιο προηγμένα πυραυλικά της συστήματα, διατηρώντας τα νεότερα όπλα για απειλές υψηλής αξίας, όπως σύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη, πυραύλους cruise και όπλα μεγάλης ακρίβειας.
Ο R-27, ο οποίος σχεδιάστηκε για τα μαχητικά MiG-29 και Su-27 και τέθηκε σε υπηρεσία από το 1982, εξακολουθεί να θεωρείται ιδιαίτερα ικανός απέναντι σε στόχους με περιορισμένες δυνατότητες ελιγμών. Διαθέσιμος σε εκδόσεις με καθοδήγηση ραντάρ ή υπέρυθρη καθοδήγηση, αποτέλεσε για χρόνια βασικό οπλισμό ρωσικών μαχητικών όπως τα Su-30SM και Su-35.
R-73 και R-60: Τα σοβιετικά «γεράκια» επιστρέφουν
Ο R-73 θεωρείται ένα από τα κορυφαία συστήματα αερομαχίας μικρής εμβέλειας της εποχής του Ψυχρού Πολέμου.
Με εξαιρετική ευελιξία και προηγμένο αισθητήρα υπέρυθρης αναζήτησης για τα δεδομένα της εποχής του, παραμένει αποτελεσματικός απέναντι σε drones που δεν διαθέτουν εξελιγμένα συστήματα αντιμέτρων.
Ακόμη και ο παλαιότερος R-60, αν και κατώτερος σε εμβέλεια και επιδόσεις σε σχέση με τον διάδοχό του, μπορεί να αποκτήσει νέα χρησιμότητα. Έχοντας πάψει εδώ και δεκαετίες να αποτελεί βασικό όπλο των ρωσικών μαχητικών πρώτης γραμμής, θεωρείται πλέον ένα «αναλώσιμο» σύστημα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς το κόστος απώλειας ενός σύγχρονου πυραύλου.
Η στρατηγική αξιοποίηση παλαιότερων πυραύλων δεν αφορά μόνο τη Ρωσία. Αντανακλά μια ευρύτερη αλλαγή στη στρατιωτική σκέψη παγκοσμίως: οι ένοπλες δυνάμεις αναζητούν τρόπους να αντιμετωπίσουν μαζικές, φθηνές απειλές χωρίς να καταναλώνουν τα πιο ακριβά και πολύτιμα οπλικά τους συστήματα.
Η διατήρηση παλαιών πυρομαχικών στις αποθήκες συνεπάγεται κόστος συντήρησης και τελικά δαπανηρής καταστροφής τους.
Η επιχειρησιακή χρήση τους εναντίον drones μπορεί να προσφέρει μια τελευταία, αλλά ιδιαίτερα χρήσιμη, αποστολή σε όπλα που έχουν ήδη πληρωθεί εδώ και δεκαετίες.
Καθώς τα drones μετατρέπονται σε έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες του σύγχρονου πολέμου, η μάχη δεν κρίνεται πλέον μόνο από το ποιος διαθέτει τα πιο εξελιγμένα όπλα, αλλά και από το ποιος μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα το κόστος μιας παρατεταμένης σύγκρουσης.
Η «επιστροφή» των σοβιετικών πυραύλων ίσως αποτελεί την απάντηση της Ρωσίας σε έναν νέο εφιάλτη: έναν πόλεμο όπου ένα φθηνό drone μπορεί να απειλήσει στρατηγικούς στόχους και να αναγκάσει τις μεγάλες δυνάμεις να επανεξετάσουν ολόκληρη τη φιλοσοφία της αεράμυνας.
www.bankingnews.gr
Η ολοένα αυξανόμενη εξάρτηση από μη επανδρωμένα αεροσκάφη κρούσης έχει αλλάξει τα δεδομένα στο πεδίο της μάχης, αναγκάζοντας τις αεροπορίες να αναζητούν οικονομικότερες λύσεις αναχαίτισης.
Ένα drone κόστους λίγων χιλιάδων δολαρίων μπορεί πλέον να υποχρεώσει έναν αντίπαλο να χρησιμοποιήσει πυραύλους πολλαπλάσιας αξίας, δημιουργώντας μια επικίνδυνη ανισορροπία κόστους στον σύγχρονο αεροπορικό πόλεμο.
Το πρόβλημα έγινε ιδιαίτερα εμφανές μετά τη δημοσιοποίηση βίντεο που έδειχνε πολλαπλές προσπάθειες μαχητικών αεροσκαφών Su-35 των Ρωσικών Αεροδιαστημικών Δυνάμεων να αναχαιτίσουν ένα ουκρανικό drone κρούσης FP-1.
Οι εικόνες προκάλεσαν ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο είναι βιώσιμο να χρησιμοποιούνται προηγμένοι πύραυλοι αέρος-αέρος εναντίον στόχων που κοστίζουν ακόμη και κάτω από $10.000.
Η «ξεχασμένη» αποθήκη
Μπροστά σε αυτή την απειλή, η Ρωσία διαθέτει ένα σημαντικό πλεονέκτημα: τεράστια αποθέματα παλαιότερων σοβιετικών πυραύλων αέρος-αέρος, οι οποίοι παραμένουν αποθηκευμένοι από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.
Κατά τις τελευταίες δεκαετίες της σοβιετικής περιόδου, η Πολεμική Αεροπορία της ΕΣΣΔ είχε κατασκευάσει τεράστιες ποσότητες πυραύλων για την πιθανότητα μιας μεγάλης σύγκρουσης με το ΝΑΤΟ. Ανάμεσα στα σημαντικότερα συστήματα περιλαμβάνονταν οι: R-27, πύραυλοι μέσου βεληνεκούς με καθοδήγηση ραντάρ, R-73, πύραυλοι μικρού βεληνεκούς με υπέρυθρη καθοδήγηση και R-60, παλαιότερης γενιάς πύραυλοι μικρού βεληνεκούς.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, περισσότερα από 10.000 τέτοια όπλα παραμένουν σήμερα σε αποθήκες, παρά το γεγονός ότι έχουν σε μεγάλο βαθμό αντικατασταθεί από νεότερες και πιο εξελιγμένες σχεδιάσεις.
Ωστόσο, η νέα πραγματικότητα του πολέμου των drones φαίνεται να τους δίνει μια δεύτερη ζωή.
Παρότι οι R-27, R-73 και R-60 θεωρούνται ξεπερασμένοι απέναντι στα σύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη, μπορούν να αποδειχθούν εξαιρετικά αποτελεσματικοί απέναντι σε αργούς, μη ευέλικτους και χαμηλού κόστους εναέριους στόχους.
Η χρήση τους θα επέτρεπε στη Ρωσία να αντιμετωπίζει τις επιθέσεις drones χωρίς να καταναλώνει τα πιο προηγμένα πυραυλικά της συστήματα, διατηρώντας τα νεότερα όπλα για απειλές υψηλής αξίας, όπως σύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη, πυραύλους cruise και όπλα μεγάλης ακρίβειας.
Ο R-27, ο οποίος σχεδιάστηκε για τα μαχητικά MiG-29 και Su-27 και τέθηκε σε υπηρεσία από το 1982, εξακολουθεί να θεωρείται ιδιαίτερα ικανός απέναντι σε στόχους με περιορισμένες δυνατότητες ελιγμών. Διαθέσιμος σε εκδόσεις με καθοδήγηση ραντάρ ή υπέρυθρη καθοδήγηση, αποτέλεσε για χρόνια βασικό οπλισμό ρωσικών μαχητικών όπως τα Su-30SM και Su-35.
R-73 και R-60: Τα σοβιετικά «γεράκια» επιστρέφουν
Ο R-73 θεωρείται ένα από τα κορυφαία συστήματα αερομαχίας μικρής εμβέλειας της εποχής του Ψυχρού Πολέμου.
Με εξαιρετική ευελιξία και προηγμένο αισθητήρα υπέρυθρης αναζήτησης για τα δεδομένα της εποχής του, παραμένει αποτελεσματικός απέναντι σε drones που δεν διαθέτουν εξελιγμένα συστήματα αντιμέτρων.
Ακόμη και ο παλαιότερος R-60, αν και κατώτερος σε εμβέλεια και επιδόσεις σε σχέση με τον διάδοχό του, μπορεί να αποκτήσει νέα χρησιμότητα. Έχοντας πάψει εδώ και δεκαετίες να αποτελεί βασικό όπλο των ρωσικών μαχητικών πρώτης γραμμής, θεωρείται πλέον ένα «αναλώσιμο» σύστημα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς το κόστος απώλειας ενός σύγχρονου πυραύλου.
Η στρατηγική αξιοποίηση παλαιότερων πυραύλων δεν αφορά μόνο τη Ρωσία. Αντανακλά μια ευρύτερη αλλαγή στη στρατιωτική σκέψη παγκοσμίως: οι ένοπλες δυνάμεις αναζητούν τρόπους να αντιμετωπίσουν μαζικές, φθηνές απειλές χωρίς να καταναλώνουν τα πιο ακριβά και πολύτιμα οπλικά τους συστήματα.
Η διατήρηση παλαιών πυρομαχικών στις αποθήκες συνεπάγεται κόστος συντήρησης και τελικά δαπανηρής καταστροφής τους.
Η επιχειρησιακή χρήση τους εναντίον drones μπορεί να προσφέρει μια τελευταία, αλλά ιδιαίτερα χρήσιμη, αποστολή σε όπλα που έχουν ήδη πληρωθεί εδώ και δεκαετίες.
Καθώς τα drones μετατρέπονται σε έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες του σύγχρονου πολέμου, η μάχη δεν κρίνεται πλέον μόνο από το ποιος διαθέτει τα πιο εξελιγμένα όπλα, αλλά και από το ποιος μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα το κόστος μιας παρατεταμένης σύγκρουσης.
Η «επιστροφή» των σοβιετικών πυραύλων ίσως αποτελεί την απάντηση της Ρωσίας σε έναν νέο εφιάλτη: έναν πόλεμο όπου ένα φθηνό drone μπορεί να απειλήσει στρατηγικούς στόχους και να αναγκάσει τις μεγάλες δυνάμεις να επανεξετάσουν ολόκληρη τη φιλοσοφία της αεράμυνας.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών