Τα κινεζικά stealth και τα “αντι-stealth” ραντάρ ενδέχεται να αποτύχουν σε πραγματικές συνθήκες πολέμου
Νέα μελέτη της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ προειδοποιεί ότι τα κινεζικά stealth μαχητικά και τα συστήματα που παρουσιάζονται ως “αντι-stealth” ραντάρ ενδέχεται να μην αποδώσουν σε πραγματικές συνθήκες σύγκρουσης, καθώς –όπως αναφέρεται– η Κίνα έχει στηρίξει την προσέγγισή της σε ελλιπή κατανόηση της αμερικανικής επιχειρησιακής φιλοσοφίας γύρω από το stealth.
Το stealth ως θεμέλιο της αμερικανικής αεροπορικής υπεροχής
Η τεχνολογία stealth αποτελεί εδώ και περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες έναν από τους βασικούς πυλώνες της αμερικανικής αεροπορικής ισχύος.
Από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου και την ανάπτυξη του F-117 Nighthawk έως τα σύγχρονα F-22 Raptor και F-35 Lightning II, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν διαμορφώσει ένα ολοκληρωμένο σύστημα επιχειρήσεων που συνδυάζει τεχνολογία χαμηλής παρατηρησιμότητας, προηγμένο σχεδιασμό αποστολών και συνεχή επιχειρησιακή προσαρμογή.
Η κινεζική παρακολούθηση και η επένδυση σε stealth και “counter-stealth”
Η Κίνα έχει παρακολουθήσει στενά την εξέλιξη των αμερικανικών stealth προγραμμάτων και τα τελευταία χρόνια έχει επενδύσει σημαντικά τόσο στην ανάπτυξη δικών της stealth μαχητικών όσο και σε συστήματα εντοπισμού αεροσκαφών χαμηλής παρατηρησιμότητας.
Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται το J-20 “Mighty Dragon” και το J-35A, ενώ παράλληλα βρίσκονται υπό ανάπτυξη νέα πειραματικά σχέδια όπως τα J-36 και J-50, καθώς και το στρατηγικό βομβαρδιστικό H-20.
Την ίδια στιγμή, το Πεκίνο έχει παρουσιάσει ραντάρ που χαρακτηρίζει ως “αντι-stealth”, επιχειρώντας να περιορίσει το πλεονέκτημα των αμερικανικών αεροσκαφών πέμπτης γενιάς.
Η αμερικανική ανάλυση για τις κινεζικές παρανοήσεις
Σύμφωνα με το έγγραφο με τίτλο “Chinese Perceptions of Stealth”, που συνέταξε ο Major Derek Ecklebe του U.S. Air Force και ερευνητής στο China Aerospace Studies Institute, οι κινεζικές αντιλήψεις για το stealth είναι συχνά ελλιπείς και σε μεγάλο βαθμό παραμορφωμένες.
Όπως σημειώνεται, το Πεκίνο τείνει να αντιμετωπίζει το stealth ως καθαρά τεχνικό πρόβλημα, εστιάζοντας σχεδόν αποκλειστικά σε λύσεις ανίχνευσης μέσω hardware, ενώ υποτιμά την επιχειρησιακή ευελιξία και την προσαρμοστικότητα των ΗΠΑ.
Η μελέτη υποστηρίζει ότι αυτή η προσέγγιση οδηγεί σε υπερβολική εμπιστοσύνη σε τεχνολογικά μέσα όπως τα ραντάρ χαμηλών συχνοτήτων, χωρίς επαρκή κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι αμερικανικές δυνάμεις προσαρμόζουν διαρκώς τον σχεδιασμό αποστολών και τις τακτικές τους.
Το παράδειγμα του F-117 και οι διαφορετικές ερμηνείες
Κεντρικό σημείο αναφοράς στη κινεζική ανάλυση αποτελεί η κατάρριψη ενός F-117 Nighthawk το 1999 στη Σερβία, από σοβιετικής σχεδίασης αντιαεροπορικό σύστημα.
Το περιστατικό αυτό χρησιμοποιείται από κινεζικές πηγές ως απόδειξη ότι η τεχνολογία stealth δεν είναι άτρωτη, ιδίως απέναντι σε συστήματα παλαιότερης τεχνολογίας.
Ωστόσο, οι αμερικανικές εκτιμήσεις αποδίδουν την απώλεια όχι σε αδυναμία του ίδιου του αεροσκάφους, αλλά σε επιχειρησιακά λάθη, όπως η επαναλαμβανόμενη χρήση των ίδιων διαδρομών πτήσης και η ανεπαρκής καταστολή γνωστών απειλών.
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, μετά την ενσωμάτωση των σχετικών διδαγμάτων δεν έχει υπάρξει άλλη απώλεια επιχειρησιακού stealth αεροσκάφους των ΗΠΑ σε εχθρική δράση.
Η κινεζική στρατηγική και το “hardware-first” δόγμα
Η μελέτη υποστηρίζει ότι οι κινεζικές ένοπλες δυνάμεις έχουν διαμορφώσει μια προσέγγιση όπου το stealth αντιμετωπίζεται κυρίως ως ιδιότητα του ίδιου του αεροσκάφους και όχι ως μέρος ενός ευρύτερου επιχειρησιακού συστήματος.
Η έμφαση, σύμφωνα με την ανάλυση, δίνεται στην τεχνολογική υπεροχή και στην ανάπτυξη μέσων εντοπισμού, με λιγότερη προσοχή σε παράγοντες όπως η επιχειρησιακή ευελιξία και η δυναμική προσαρμογή στο πεδίο μάχης.
Παράλληλα, επισημαίνεται ότι τα κινεζικά προγράμματα stealth, όπως το J-35A που παρουσιάζει ομοιότητες με το αμερικανικό F-35, φαίνεται να δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα σε τεχνικά χαρακτηριστικά και λιγότερο σε λογικές “software-defined” επιχειρησιακής προσαρμογής.
Το αμερικανικό μοντέλο ως ολοκληρωμένο σύστημα επιχειρήσεων
Αντίθετα, το αμερικανικό δόγμα αντιμετωπίζει το stealth ως μέρος ενός ευρύτερου επιχειρησιακού οικοσυστήματος, όπου η επιβιωσιμότητα δεν εξαρτάται μόνο από τη σχεδίαση του αεροσκάφους αλλά και από την ηλεκτρονική υποστήριξη, τον συντονισμό δυνάμεων και τον δυναμικό σχεδιασμό αποστολών σε πραγματικό χρόνο.
Η μελέτη τονίζει ότι η τεχνολογία από μόνη της δεν επαρκεί, αν δεν συνοδεύεται από εξελιγμένες διαδικασίες επιχειρησιακής εκτέλεσης και εμπειρία χειριστών και επιτελείων.
www.bankingnews.gr
Το stealth ως θεμέλιο της αμερικανικής αεροπορικής υπεροχής
Η τεχνολογία stealth αποτελεί εδώ και περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες έναν από τους βασικούς πυλώνες της αμερικανικής αεροπορικής ισχύος.
Από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου και την ανάπτυξη του F-117 Nighthawk έως τα σύγχρονα F-22 Raptor και F-35 Lightning II, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν διαμορφώσει ένα ολοκληρωμένο σύστημα επιχειρήσεων που συνδυάζει τεχνολογία χαμηλής παρατηρησιμότητας, προηγμένο σχεδιασμό αποστολών και συνεχή επιχειρησιακή προσαρμογή.
Η κινεζική παρακολούθηση και η επένδυση σε stealth και “counter-stealth”
Η Κίνα έχει παρακολουθήσει στενά την εξέλιξη των αμερικανικών stealth προγραμμάτων και τα τελευταία χρόνια έχει επενδύσει σημαντικά τόσο στην ανάπτυξη δικών της stealth μαχητικών όσο και σε συστήματα εντοπισμού αεροσκαφών χαμηλής παρατηρησιμότητας.
Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται το J-20 “Mighty Dragon” και το J-35A, ενώ παράλληλα βρίσκονται υπό ανάπτυξη νέα πειραματικά σχέδια όπως τα J-36 και J-50, καθώς και το στρατηγικό βομβαρδιστικό H-20.
Την ίδια στιγμή, το Πεκίνο έχει παρουσιάσει ραντάρ που χαρακτηρίζει ως “αντι-stealth”, επιχειρώντας να περιορίσει το πλεονέκτημα των αμερικανικών αεροσκαφών πέμπτης γενιάς.
Η αμερικανική ανάλυση για τις κινεζικές παρανοήσεις
Σύμφωνα με το έγγραφο με τίτλο “Chinese Perceptions of Stealth”, που συνέταξε ο Major Derek Ecklebe του U.S. Air Force και ερευνητής στο China Aerospace Studies Institute, οι κινεζικές αντιλήψεις για το stealth είναι συχνά ελλιπείς και σε μεγάλο βαθμό παραμορφωμένες.
Όπως σημειώνεται, το Πεκίνο τείνει να αντιμετωπίζει το stealth ως καθαρά τεχνικό πρόβλημα, εστιάζοντας σχεδόν αποκλειστικά σε λύσεις ανίχνευσης μέσω hardware, ενώ υποτιμά την επιχειρησιακή ευελιξία και την προσαρμοστικότητα των ΗΠΑ.
Η μελέτη υποστηρίζει ότι αυτή η προσέγγιση οδηγεί σε υπερβολική εμπιστοσύνη σε τεχνολογικά μέσα όπως τα ραντάρ χαμηλών συχνοτήτων, χωρίς επαρκή κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι αμερικανικές δυνάμεις προσαρμόζουν διαρκώς τον σχεδιασμό αποστολών και τις τακτικές τους.
Το παράδειγμα του F-117 και οι διαφορετικές ερμηνείες
Κεντρικό σημείο αναφοράς στη κινεζική ανάλυση αποτελεί η κατάρριψη ενός F-117 Nighthawk το 1999 στη Σερβία, από σοβιετικής σχεδίασης αντιαεροπορικό σύστημα.
Το περιστατικό αυτό χρησιμοποιείται από κινεζικές πηγές ως απόδειξη ότι η τεχνολογία stealth δεν είναι άτρωτη, ιδίως απέναντι σε συστήματα παλαιότερης τεχνολογίας.
Ωστόσο, οι αμερικανικές εκτιμήσεις αποδίδουν την απώλεια όχι σε αδυναμία του ίδιου του αεροσκάφους, αλλά σε επιχειρησιακά λάθη, όπως η επαναλαμβανόμενη χρήση των ίδιων διαδρομών πτήσης και η ανεπαρκής καταστολή γνωστών απειλών.
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, μετά την ενσωμάτωση των σχετικών διδαγμάτων δεν έχει υπάρξει άλλη απώλεια επιχειρησιακού stealth αεροσκάφους των ΗΠΑ σε εχθρική δράση.
Η κινεζική στρατηγική και το “hardware-first” δόγμα
Η μελέτη υποστηρίζει ότι οι κινεζικές ένοπλες δυνάμεις έχουν διαμορφώσει μια προσέγγιση όπου το stealth αντιμετωπίζεται κυρίως ως ιδιότητα του ίδιου του αεροσκάφους και όχι ως μέρος ενός ευρύτερου επιχειρησιακού συστήματος.
Η έμφαση, σύμφωνα με την ανάλυση, δίνεται στην τεχνολογική υπεροχή και στην ανάπτυξη μέσων εντοπισμού, με λιγότερη προσοχή σε παράγοντες όπως η επιχειρησιακή ευελιξία και η δυναμική προσαρμογή στο πεδίο μάχης.
Παράλληλα, επισημαίνεται ότι τα κινεζικά προγράμματα stealth, όπως το J-35A που παρουσιάζει ομοιότητες με το αμερικανικό F-35, φαίνεται να δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα σε τεχνικά χαρακτηριστικά και λιγότερο σε λογικές “software-defined” επιχειρησιακής προσαρμογής.
Το αμερικανικό μοντέλο ως ολοκληρωμένο σύστημα επιχειρήσεων
Αντίθετα, το αμερικανικό δόγμα αντιμετωπίζει το stealth ως μέρος ενός ευρύτερου επιχειρησιακού οικοσυστήματος, όπου η επιβιωσιμότητα δεν εξαρτάται μόνο από τη σχεδίαση του αεροσκάφους αλλά και από την ηλεκτρονική υποστήριξη, τον συντονισμό δυνάμεων και τον δυναμικό σχεδιασμό αποστολών σε πραγματικό χρόνο.
Η μελέτη τονίζει ότι η τεχνολογία από μόνη της δεν επαρκεί, αν δεν συνοδεύεται από εξελιγμένες διαδικασίες επιχειρησιακής εκτέλεσης και εμπειρία χειριστών και επιτελείων.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών