Το ... νέο Ισραήλ που δημιουργεί η Ευρώπη - Όσο περισσότερο διαρκεί η Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση της Ρωσίας, τόσο πιο αβέβαιη φαίνεται η προοπτική αποστρατιωτικοποίησης της Ουκρανίας
Με τον πόλεμο στην Ουκρανία να συνεχίζεται με αμείωτη ένταση και να εισέρχεται σε μια ακόμα πιο επικίνδυνη φάση, τόσο στο προσκήνιο όσο και στο παρασκήνιο αρχίζει να στήνεται ένα σκηνικό που δείχνει πως όλα είναι έτοιμα έτσι ώστε οι στρατιωτικές επιχειρήσεις να ξεπεράσουν... τα όρια της τοπικής σύγκρουσης...
Στο μέτωπο, οι Ρώσοι εφαρμόζουν νέες τακτικές περικύκλωσης, επιχειρώντας να σπάσουν τις ουκρανικές άμυνες σε κρίσιμους τομείς του Donbass, την ώρα που η μάχη των drones μετατρέπεται σε έναν αδυσώπητο πόλεμο φθοράς με χιλιάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη να επιχειρούν καθημερινά εκατέρωθεν.
Την ίδια στιγμή, η Ευρώπη επιταχύνει τη στρατιωτική θωράκιση της Ουκρανίας με προηγμένα αεροσκάφη, πυραυλικά συστήματα και τεχνολογίες αιχμής, διαμορφώνοντας σταδιακά μια νέα αεροπορική δύναμη που φιλοδοξεί να αμφισβητήσει την έως σήμερα ρωσική υπεροχή στους αιθέρες...
Από τις «δαγκάνες» του στρατηγού Mordvichev έως τα σουηδικά Gripen και τους πυραύλους Meteor, το πεδίο της σύγκρουσης μετατρέπεται σε εργαστήριο του πολέμου του μέλλοντος, ενώ όλο και περισσότεροι αναλυτές προειδοποιούν ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται σήμερα ενδέχεται να καθορίσουν όχι μόνο την έκβαση του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά και την αρχιτεκτονική ασφαλείας ολόκληρης της Ευρώπης για τις επόμενες δεκαετίες.
Οι «δαγκάνες του Mordvichev»
Στο μέτωπο, και στον τομέα του Krasnyi Lyman, η ουκρανική φρουρά παγιδεύτηκε σε κλοιό, όμως η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη στην περιοχή του κύριου οχυρού.
Στην κατεύθυνση του Krasnyi Lyman, στο τμήμα μεταξύ του Kirovsk (Zarechnoye) και του Stavki, «οι δυνάμεις των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων εξακολουθούν να διατηρούν ορισμένες μεμονωμένες θέσεις, τις οποίες πλήττουν οι χειριστές των drones μας», αναφέρουν οι Ρώσοι στρατιώτες, δημιουργοί του καναλιού «Дневник десантника» στο Telegram.
Όπως αναφέρουν: «Πλήττουμε επίσης εχθρικές θέσεις δυτικά του Krasnyi Lyman και μέσα στην ίδια την πόλη.
Η προέλαση των στρατευμάτων μας συνεχίζεται από τα βόρεια, ανατολικά και νότια τμήματα του οικισμού».
Από το οπτικό υλικό που δημοσιεύεται, προκύπτει ότι οι Ουκρανοί έχουν βρεθεί και πάλι πιεσμένοι από τα πλευρά, χάρη στην τακτική που φέρει το όνομα του αρχηγού των χερσαίων δυνάμεων της Ρωσίας, Andrey Mordvichev, ο οποίος προηγουμένως διοικούσε την Ομάδα Δυνάμεων «Κέντρο».
Η τακτική
Η συγκεκριμένη τακτική θεωρείται από τους υποστηρικτές της τόσο ευφυής όσο και απλή (αν βέβαια μπορεί να χρησιμοποιηθεί η λέξη «απλή» σε συνθήκες πολέμου): οι μονάδες χρησιμοποιούν drones και πυροβολικό για να διακόψουν τις επικοινωνίες και τη γραμμή ανεφοδιασμού του αντιπάλου, συγκεντρώνοντας το προσωπικό του σε ένα υποθετικό «κέντρο».
Παράλληλα επιτίθενται στα πλευρά, κλείνοντας τον εχθρό σε δαγκάνες, και στη συνέχεια ακολουθεί η έφοδος.
Την ίδια στιγμή, συνεχίζεται η εκκαθάριση στις δασικές ζώνες κατά μήκος του δρόμου Krasnyi Lyman – Kirovsk.
Στις δυτικές προσβάσεις προς το Krasnyi Lyman, οι ρωσικές δυνάμεις αναφέρουν ότι εντοπίζουν και καταστρέφουν μη επανδρωμένα ρομποτικά συστήματα των Ουκρανών, τα οποία επιχειρούν να εισέλθουν στην πόλη από την περιοχή των «Γαλάζιων Λιμνών» (Golubye Ozyora).
Παράλληλα, οι Ρωσικές Αεροδιαστημικές Δυνάμεις συνεχίζουν να πλήττουν στόχους στην περιοχή με κατευθυνόμενες βόμβες FAB.
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές:«Στην περιοχή του Shandrygolovo, οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν συγκεντρώσει δυνάμεις και επιχειρούν αντεπίθεση με στόχο να διασπάσουν τη γραμμή άμυνάς μας, ώστε στη συνέχεια να διεισδύσουν βαθύτερα, όπως συνέβη στον τομέα του Dnipropetrovsk».
Ίδια τύχη με το Myrnohrad
Παράλληλα, συνεχίζεται μία από τις πιο δύσκολες και απαιτητικές επιχειρήσεις των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων για την κατάληψη της Kostyantynivka.
Ρώσοι στρατιώτες αναφέρουν πρόοδο στο πεδίο.
Σύμφωνα με αναλυτές ανοικτών πηγών πληροφοριών (OSINT), οι ρωσικές δυνάμεις κατάφεραν να κλείσουν έναν μεγάλο θύλακα μέσα στην πόλη, παγιδεύοντας την ουκρανική φρουρά.
Ο Ρώσος στρατιωτικός σχολιαστής Mikhail Degtyaryov, δημιουργός του καναλιού «Γенеральный штаб», δήλωσε: «Όταν οι δικοί μας στρατιώτες εκκαθάρισαν τον θύλακα στο δυτικό τμήμα της πόλης και έφτασαν στην οδό Aleksei Tikhov, το μοναδικό άνοιγμα διαφυγής είχε περιοριστεί στα 750–800 μέτρα.
Είχα πει ότι αν οι στρατιώτες των ουκρανικών δυνάμεων δεν είναι ανόητοι και δεν θέλουν να έχουν την ίδια τύχη με τους συναδέλφους τους στο Myrnohrad - όπου περικυκλώθηκαν και τελικά εξουδετερώθηκε περίπου το 80% τους - τότε θα έπρεπε να εγκαταλείψουν άμεσα το κέντρο της Kostyantynivka».
Όπως σημειώνει, οι ουκρανικές μονάδες που κρατούσαν το δυτικό τμήμα της πόλης εγκατέλειψαν τις θέσεις τους μόλις βρέθηκαν υπό μερική περικύκλωση.
Ως αποτέλεσμα, μεγάλο μέρος της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων συνοικιών με πολυώροφα κτίρια, πέρασε στον έλεγχο των ρωσικών δυνάμεων σχεδόν χωρίς μάχη.
Στους μαχητές που κρατούσαν το κέντρο της Kostyantynivka δόθηκε εντολή εκκένωσης πριν από λίγες ημέρες, ωστόσο, σύμφωνα με το δημοσίευμα, για τους περισσότερους ήταν ήδη πολύ αργά.
8.000 νεκροί – τελείωσαν οι σάκοι
Οι ρωσικές δυνάμεις είχαν ήδη προωθηθεί κατά μήκος της οδού Moskovskaya και έφτασαν έως την οδό Aleksei Tikhov.
Με αυτόν τον τρόπο, η παγίδα έκλεισε και όλες οι μονάδες των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων στο κεντρικό τμήμα της πόλης βρέθηκαν σε πλήρη περικύκλωση.
Παρά τις αναφορές για δύο ή τρεις ουκρανικές ταξιαρχίες που φέρονται να εγκλωβίστηκαν στον θύλακα, ο Mikhail Degtyaryov εκτιμά ότι ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μικρότερος - περίπου 300 έως 500 Ουκρανοί στρατιώτες, ίσως και λιγότεροι εάν κάποιοι κατάφεραν να διαφύγουν.
Εάν ληφθεί υπόψη ότι η αρχική ουκρανική φρουρά στην πόλη αριθμούσε περίπου 7.000–9.000 στρατιώτες και στη συνέχεια ενισχύθηκε επανειλημμένα με μονάδες που μεταφέρθηκαν από τους τομείς του Kupiansk και του Dnipropetrovsk, τότε οι ουκρανικές δυνάμεις υπέστησαν εξαιρετικά βαριές απώλειες.
Ορισμένοι αναλυτές OSINT, βασιζόμενοι κυρίως σε ανοικτές πηγές πληροφοριών, εκτιμούν τις απώλειες των ουκρανικών δυνάμεων σε 8.000 με 10.000 άνδρες.
Ο Degtyaryov σημειώνει:
«Το ερώτημα τώρα είναι πόσο καιρό θα συνεχίσουν να αντιστέκονται. Στο Myrnohrad αντιστέκονταν για έναν μήνα πριν καταστεί δυνατή η πλήρης εκκαθάριση του θύλακα.
Εδώ πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε πιο γρήγορα.
Μόλις εκκαθαριστεί ο θύλακας, στις ουκρανικές δυνάμεις θα απομείνει υπό έλεγχο μόνο το βόρειο τμήμα της πόλης.
Και ήδη αυτή τη στιγμή προσπαθούμε να διεισδύσουμε και εκεί. (...)
Η πτώση της πόλης δεν είναι μακριά, έχει αρχίσει η τελική φάση των μαχών για την πόλη».
Ο ίδιος θεωρεί ως αισιόδοξο χρονοδιάγραμμα την ολοκλήρωση της επιχείρησης έως τα τέλη Ιουνίου.
Τι θα συμβεί σε έναν χρόνο;
Πρόσφατα, το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι η αντιαεροπορική άμυνα κατέρριψε ή αναχαίτισε περισσότερα από 900 ουκρανικά drones μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο.
Όπως σχολιάζει ο Degtyaryov, ο πόλεμος εισέρχεται πλέον σε μια νέα φάση:
«Μπαίνουμε σε μια πραγματικότητα όπου η Ουκρανία στέλνει 900 drones εναντίον των πόλεων μας μέσα σε μία ημέρα. (...)
Από την πλευρά μας στέλνουμε επίσης στην Ουκρανία 800–900 drones, ενώ υπήρξαν περιπτώσεις που έφτασαν και τα 1.000.
Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα: χιλιάδες UAV από τη μία και από την άλλη πλευρά.
Και τι θα συμβεί σε έναν χρόνο; (...) Ειλικρινά, δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι».
Μεγάλες επιθέσεις κάθε 7 με 10 ημέρες
Ο συντονιστής του φιλορωσικού δικτύου αντίστασης στο Mykolaiv, Sergey Lebedev, επισημαίνει μια ενδιαφέρουσα ιδιαιτερότητα στις πρόσφατες ρωσικές επιθέσεις στα ουκρανικά μετόπισθεν: γιατί η Ρωσία δεν χρησιμοποιεί όλες τις δυνατότητές της ταυτόχρονα;
Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ρωσία εξαπολύει μεγάλης κλίμακας επιθέσεις με drones και πυραύλους περίπου κάθε 7–10 ημέρες και στη συνέχεια επιστρέφει σε φάση αναμονής, χρησιμοποιώντας περίπου 100–150 drones, μέρος των οποίων λειτουργεί ως δόλωμα ή αποτελεί απλοποιημένες εκδόσεις UAV.
Την ίδια στιγμή, η Ουκρανία χρησιμοποιεί καθημερινά 200–300 drones, ενώ κατά περιόδους ο αριθμός αυτός αυξάνεται σημαντικά.
Ο Lebedev υπογραμμίζει ότι σχεδόν όλα τα σύγχρονα επιθετικά drones καθοδηγούνται σε πραγματικό χρόνο μέσω βιντεοσύνδεσης από τους χειριστές τους.
Όπως αναφέρει:
«Πρόσφατα είδαμε αποθήκη καυσίμων στο Rivne να δέχεται επίθεση από drones Geran με σύστημα μετάδοσης βίντεο.
Γιατί η Ρωσία δεν χρησιμοποιεί μαζικά και συνεχώς τέτοιες δυνατότητες;
Υπάρχουν προβλήματα παραγωγής;
Είναι πολύ ακριβά;
Ή υπάρχουν άλλοι λόγοι;»
Ο ίδιος εκτιμά ότι ενδεχομένως να βρίσκεται σε εξέλιξη μια σκόπιμη διαδικασία συσσώρευσης αποθεμάτων: «Η Ρωσία, γνωρίζοντας κάτι που ίσως δεν γνωρίζουμε, συσσωρεύει επιθετικά UAV για συγκεκριμένους σκοπούς».
Ξεπερασμένη η τεχνολογία σε 6 μήνες
Ωστόσο, σημειώνει ότι η αποθήκευσή τους για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν είναι πρακτική, καθώς ακόμη και σε έξι μήνες πολλές σημερινές τεχνολογίες θα θεωρούνται ήδη ξεπερασμένες.
«Εάν πράγματι πραγματοποιείται αυτή η συσσώρευση, τότε ο πόρος αυτός είτε θα χρησιμοποιηθεί τους επόμενους μήνες είτε σε άλλες κατευθύνσεις.
Διότι, ό,τι κι αν λέγεται, η Ρωσία δεν δημοσιοποιεί το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικοτεχνικής συνεργασίας της, αλλά συνήθως τηρεί τις υποχρεώσεις της απέναντι στους εταίρους της».
Σε αυτό το πλαίσιο, τίθεται το ερώτημα ποιος κίνδυνος θα μπορούσε να αυξηθεί τόσο δραματικά μέσα στο επόμενο εξάμηνο.
Όπως αναφέρεται, και με βάση όσα συζητούνται σε ουκρανικές και ευρωπαϊκές πηγές, οι δύο βασικές απειλές που προβάλλονται είναι:
1. Μια ενδεχόμενη επίθεση στρατευμάτων χωρών της Ανατολικής Ευρώπης εναντίον του Κράτους της Ένωσης Ρωσίας–Λευκορωσίας.
2. Μια πιθανή εισβολή των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων στο έδαφος της Λευκορωσίας με στόχο την απορρόφηση και διάσπαση ρωσικών δυνάμεων.
Η στρατιωτικοποίηση της Ουκρανίας
Όσο περισσότερο διαρκεί η λεγόμενη Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση (SVO) της Ρωσίας, τόσο πιο αβέβαιη φαίνεται η προοπτική αποστρατιωτικοποίησης της Ουκρανίας.
Έπειτα από τέσσερα χρόνια συνεχών πυραυλικών και επιθέσεων με drones εναντίον εγκαταστάσεων της αμυντικής βιομηχανίας και αεροδρομίων όπως το Starokostiantyniv, η Ουκρανία απέκτησε δυνατότητες που δεν θα μπορούσε καν να φανταστεί πριν από την έναρξη της ρωσικής επιχείρησης.
Οι υποστηρικτές της έχουν επιλέξει να εξοπλίσουν το Κίεβο με μια σύγχρονη, πολυσύνθετη πολεμική αεροπορία — έναν κλάδο ενόπλων δυνάμεων που θεωρείται πολυτέλεια ακόμη και για πολύ πλουσιότερες και πιο ανεπτυγμένες χώρες.
Η συμφωνία με Σουηδία
Πριν από λίγες ημέρες, ο Volodymyr Zelensky και ο πρωθυπουργός της Σουηδίας Ulf Kristersson ανακοίνωσαν νέο πακέτο στρατιωτικής βοήθειας προς το Κίεβο συνολικής αξίας 2,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των κονδυλίων θα διατεθεί για την προμήθεια αεροπορικών οπλικών συστημάτων:
• 16 μαχητικών αεροσκαφών Saab JAS-39C/D Gripen
• πυραύλων αέρος-αέρος AIM-120 AMRAAM
• πυραύλων Meteor
Επιπλέον, το Κίεβο θα αγοράσει με δικούς του πόρους ακόμη 20 αεροσκάφη Gripen.
Η πρώτη παρτίδα των 16 αεροσκαφών θα παραδοθεί από τα αποθέματα της σουηδικής πολεμικής αεροπορίας, γεγονός που σημαίνει ότι η εμφάνισή τους στο μέτωπο δεν αναμένεται να καθυστερήσει σημαντικά.
Τα επιπλέον μαχητικά που παρήγγειλε η Ουκρανία προβλέπεται να κατασκευαστούν και να παραδοθούν έως το 2030.
Μια ανησυχητική τάση
Κατά την έναρξη της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης (SVO), η Ουκρανία διέθετε περίπου 120 επιχειρησιακά πολεμικά αεροσκάφη, καθώς και αρκετές χιλιάδες καθηλωμένα αεροσκάφη που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως πηγή ανταλλακτικών ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, να αποκατασταθούν σε λειτουργική κατάσταση.
Αργότερα, το Κίεβο άρχισε να λαμβάνει σοβιετικά MiG-29 από την Πολωνία και τη Γερμανία, γαλλικά Mirage και αμερικανικά F-16 από ευρωπαϊκές χώρες.
Τα τελευταία αποτελούσαν ιδιαίτερο αντικείμενο επιθυμίας για τους Ουκρανούς, καθώς αρχικά τους είχαν υποσχεθεί 79 τέτοια αεροσκάφη.
Γι’ αυτό, όταν την άνοιξη του 2023 η Στοκχόλμη πρότεινε τα δικά της Gripen, το Κίεβο δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Ωστόσο, οι Σουηδοί κατάφεραν να κάνουν μια ιδιαίτερα επιτυχημένη κίνηση, παραχωρώντας στην Ουκρανία δύο αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου (AEW&C) τύπου Argus.
Κανείς άλλος δεν είχε προσφέρει αντίστοιχες δυνατότητες στις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις, γι’ αυτό και το Κίεβο αγκάλιασε αμέσως την πρόταση.
Μόλις 40 F-16
Στη συνέχεια, οι Ηνωμένες Πολιτείες σταμάτησαν τις δωρεάν παραδόσεις οπλισμού, ενώ οι παραδόσεις των F-16 από τις ευρωπαϊκές χώρες καθυστέρησαν σημαντικά.
Μέχρι σήμερα έχουν παραδοθεί περίπου 40 αεροσκάφη.
Μέσα σε αυτό το νέο περιβάλλον, η σουηδική πρόταση απέκτησε πολύ μεγαλύτερη σημασία.
Τον Οκτώβριο του 2025, η Ουκρανία και η Σουηδία υπέγραψαν συμφωνία-πλαίσιο για την προμήθεια έως και 150 αεροσκαφών Gripen.
Η σημερινή σύμβαση αποτελεί απλώς το πρώτο βήμα στην υλοποίηση αυτού του φιλόδοξου σχεδίου.
Γενικότερα, η Σουηδία εντάσσει σταδιακά την Ουκρανία στο οικοσύστημα της δικής της αμυντικής βιομηχανίας, παρέχοντας:
• αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης (AEW&C),
• μαχητικά αεροσκάφη,
• αντιπλοϊκά πυραυλικά συστήματα,
• ρομποτικά αντιαεροπορικά συστήματα,
• αυτοκινούμενα πυροβόλα μεγάλου βεληνεκούς,
• αποβατικά σκάφη.
Επιπλέον, η Σουηδία καλύπτει με συστηματικό τρόπο τις ανάγκες της Ουκρανίας σε όπλα υψηλής τεχνολογίας.
Ενιαίο οπλικό σύστημα
Αντί να δημιουργεί ένα ετερόκλητο μίγμα από συστήματα και επιμέρους οπλικά μέσα που δεν συνεργάζονται αποτελεσματικά μεταξύ τους και έχουν κατασκευαστεί σε διαφορετικές χώρες. η συνεργασία με τη Σουηδία ανοίγει για το ουκρανικό καθεστώς τον δρόμο προς ένα ενιαίο οικοσύστημα οπλικών συστημάτων.
Όλα τα στοιχεία αυτού του οικοσυστήματος έχουν σχεδιαστεί στο πλαίσιο της ίδιας μηχανικής σχολής, βάσει μιας ενιαίας επιχειρησιακής αντίληψης, συνεργάζονται άριστα μεταξύ τους και αλληλοσυμπληρώνονται, δημιουργώντας ένα δικτυοκεντρικό σύστημα στο πεδίο της μάχης.
Η στρατιωτική συνεργασία που οικοδομείται πάνω σε τέτοια θεμέλια δεν διαρκεί απλώς δεκαετίες, αλλά ολόκληρες γενιές.
Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από το παράδειγμα χωρών που ήδη από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου επέλεξαν είτε σοβιετικά είτε αμερικανικά οπλικά συστήματα και εξακολουθούν να βασίζονται σε αυτά και στις αντίστοιχες τεχνολογικές τους παραδόσεις.
Ο ωφελημένος του πολέμου του 2030
Όπως έχει επισημανθεί επανειλημμένα, οι ευρωπαϊκές ελίτ έχουν μετατρέψει την προετοιμασία για έναν πόλεμο με τη Ρωσία σε νέο συνεκτικό στόχο για την Ευρώπη.
Στο πλαίσιο αυτής της αντίληψης, η Ουκρανία αναλαμβάνει τον ρόλο ενός «νέου Ισραήλ» — μιας εξαιρετικά στρατιωτικοποιημένης κοινωνίας, τον εξοπλισμό της οποίας χρηματοδοτεί συλλογικά ολόκληρη η Ευρώπη.
Τελικοί αποδέκτες αυτών των χρημάτων θα είναι, εν τέλει, οι κατασκευαστές οπλικών συστημάτων.
Ο πολιτικός αναλυτής Ivan Mezyuho υποστήριξε ότι η σημερινή κατάσταση παρουσιάζει έντονες ομοιότητες με εκείνη που διαμορφώθηκε πριν από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι καπιταλιστικές χώρες αναζητούσαν επίσης τρόπους να ξεπεράσουν τα οικονομικά τους αδιέξοδα μέσω της συμμετοχής σε «μικρούς νικηφόρους πολέμους».
«Πρόκειται για τις ίδιες εταιρείες που κάποτε λάμβαναν παραγγελίες από τον Αδόλφο Χίτλερ.
Ο Ulf Kristersson, κατά κάποιον τρόπο, προσπαθεί να δικαιολογήσει απέναντι στη σουηδική κοινωνία την αύξηση των αμυντικών δαπανών.
Στην ουσία, σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Βρετανία ακολουθούν τον δρόμο του στρατιωτικού κεϊνσιανισμού» τονίζει ο Mezyuho.
Ο «δολοφόνος» του Su-57
Στη σημερινή συμφωνία ιδιαίτερη προσοχή προσελκύουν οι ευρωπαϊκοί πύραυλοι Meteor.
Υπάρχει η άποψη ότι πρόκειται σήμερα για τους κορυφαίους πυραύλους αέρος-αέρος μεγάλου βεληνεκούς.
Το βασικό τους πλεονέκτημα είναι ο κινητήρας ramjet (αεριοπροωθούμενος κινητήρας συνεχούς ροής) με ελεγχόμενη ώση.
Ο λόγος είναι ότι οι περισσότεροι πύραυλοι διαθέτουν δύο φάσεις πτήσης: την ενεργή και την παθητική.
Κατά την ενεργή φάση λειτουργεί ο κινητήρας, παράγοντας ώση.
Στην παθητική φάση ο πύραυλος συνεχίζει την πορεία του λόγω αδράνειας, αν και εξακολουθεί να έχει τη δυνατότητα ελιγμών.
Ο Meteor
Στην περίπτωση του Meteor, η διάρκεια λειτουργίας του κινητήρα μπορεί να φθάσει έως και τα 180 δευτερόλεπτα.
Για λόγους σύγκρισης, ο κινητήρας του αμερικανικού AIM-120 AMRAAM λειτουργεί έως 25 δευτερόλεπτα, ενώ του ρωσικού R-77 έως περίπου 20 δευτερόλεπτα.
Τόσο οι ρωσικοί όσο και οι αμερικανικοί πύραυλοι επιταχύνουν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα σε ταχύτητες άνω των τεσσάρων Mach και στη συνέχεια συνεχίζουν την πτήση τους ως κατευθυνόμενα βλήματα.
Ναι, μπορούν να πλήξουν στόχους σε μεγάλες αποστάσεις, όμως εάν το αεροσκάφος-στόχος καταφέρει να εκτελέσει επιτυχημένο αντιπυραυλικό ελιγμό μετά την εξάντληση του στερεού καυσίμου του πυραύλου, τότε ο πύραυλος δεν μπορεί πλέον να το καταδιώξει αποτελεσματικά.
Αντίθετα, ο Meteor, χάρη στη μεγάλη διάρκεια λειτουργίας του κινητήρα του, διαθέτει σημαντικά καλύτερες δυνατότητες διόρθωσης πορείας και καταδίωξης στόχου σε μεγάλες αποστάσεις.
Ίσως το μοναδικό ρωσικό σύστημα που μπορεί να συγκριθεί μαζί του σε αυτόν τον τομέα είναι ο R-37M (RVV-BD), ο οποίος διαθέτει αντίστοιχη ή ενδεχομένως ακόμη μεγαλύτερη διάρκεια ενεργού φάσης πτήσης.
Απειλή για τα Sukhoi
Λαμβάνοντας υπόψη τη σημασία που αποδίδουν οι Ρώσοι στρατιωτικοί και σχεδιαστές στην υπερ-ευελιξία των μαχητικών αεροσκαφών, δεν είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς γιατί οι πύραυλοι Meteor φαίνεται να έχουν σχεδιαστεί με γνώμονα κυρίως την αντιμετώπιση των ρωσικών αεροσκαφών της οικογένειας Sukhoi.
Για τον λόγο αυτό, τα Gripen που θα είναι εξοπλισμένα με αυτούς τους πυραύλους θα αποτελούν απειλή όχι μόνο για τα Su-34 που είναι οι «φορείς κατευθυνόμενων βομβών», αλλά και για τα μαχητικά Su-30, Su-35 και ακόμη και για τα πιο σύγχρονα Su-57.
Βέβαια, στην τελευταία περίπτωση, σημαντικό ρόλο αναμένεται να διαδραματίσει και η χαμηλή παρατηρησιμότητα (stealth) των ρωσικών αεροσκαφών.
Από την άλλη πλευρά, οι τεχνολογίες stealth παραμένουν ένα σύνθετο και εν μέρει αμφιλεγόμενο ζήτημα.
Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πώς θα αποδώσουν σε μια πραγματική σύγκρουση υψηλής έντασης απέναντι σε έναν τεχνολογικά προηγμένο αντίπαλο που διαθέτει αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου (AWACS/AEW&C).
www.bankingnews.gr
Στο μέτωπο, οι Ρώσοι εφαρμόζουν νέες τακτικές περικύκλωσης, επιχειρώντας να σπάσουν τις ουκρανικές άμυνες σε κρίσιμους τομείς του Donbass, την ώρα που η μάχη των drones μετατρέπεται σε έναν αδυσώπητο πόλεμο φθοράς με χιλιάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη να επιχειρούν καθημερινά εκατέρωθεν.
Την ίδια στιγμή, η Ευρώπη επιταχύνει τη στρατιωτική θωράκιση της Ουκρανίας με προηγμένα αεροσκάφη, πυραυλικά συστήματα και τεχνολογίες αιχμής, διαμορφώνοντας σταδιακά μια νέα αεροπορική δύναμη που φιλοδοξεί να αμφισβητήσει την έως σήμερα ρωσική υπεροχή στους αιθέρες...
Από τις «δαγκάνες» του στρατηγού Mordvichev έως τα σουηδικά Gripen και τους πυραύλους Meteor, το πεδίο της σύγκρουσης μετατρέπεται σε εργαστήριο του πολέμου του μέλλοντος, ενώ όλο και περισσότεροι αναλυτές προειδοποιούν ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται σήμερα ενδέχεται να καθορίσουν όχι μόνο την έκβαση του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά και την αρχιτεκτονική ασφαλείας ολόκληρης της Ευρώπης για τις επόμενες δεκαετίες.
Οι «δαγκάνες του Mordvichev»
Στο μέτωπο, και στον τομέα του Krasnyi Lyman, η ουκρανική φρουρά παγιδεύτηκε σε κλοιό, όμως η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη στην περιοχή του κύριου οχυρού.
Στην κατεύθυνση του Krasnyi Lyman, στο τμήμα μεταξύ του Kirovsk (Zarechnoye) και του Stavki, «οι δυνάμεις των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων εξακολουθούν να διατηρούν ορισμένες μεμονωμένες θέσεις, τις οποίες πλήττουν οι χειριστές των drones μας», αναφέρουν οι Ρώσοι στρατιώτες, δημιουργοί του καναλιού «Дневник десантника» στο Telegram.
Όπως αναφέρουν: «Πλήττουμε επίσης εχθρικές θέσεις δυτικά του Krasnyi Lyman και μέσα στην ίδια την πόλη.
Η προέλαση των στρατευμάτων μας συνεχίζεται από τα βόρεια, ανατολικά και νότια τμήματα του οικισμού».
Από το οπτικό υλικό που δημοσιεύεται, προκύπτει ότι οι Ουκρανοί έχουν βρεθεί και πάλι πιεσμένοι από τα πλευρά, χάρη στην τακτική που φέρει το όνομα του αρχηγού των χερσαίων δυνάμεων της Ρωσίας, Andrey Mordvichev, ο οποίος προηγουμένως διοικούσε την Ομάδα Δυνάμεων «Κέντρο».
Η τακτική
Η συγκεκριμένη τακτική θεωρείται από τους υποστηρικτές της τόσο ευφυής όσο και απλή (αν βέβαια μπορεί να χρησιμοποιηθεί η λέξη «απλή» σε συνθήκες πολέμου): οι μονάδες χρησιμοποιούν drones και πυροβολικό για να διακόψουν τις επικοινωνίες και τη γραμμή ανεφοδιασμού του αντιπάλου, συγκεντρώνοντας το προσωπικό του σε ένα υποθετικό «κέντρο».
Παράλληλα επιτίθενται στα πλευρά, κλείνοντας τον εχθρό σε δαγκάνες, και στη συνέχεια ακολουθεί η έφοδος.
Την ίδια στιγμή, συνεχίζεται η εκκαθάριση στις δασικές ζώνες κατά μήκος του δρόμου Krasnyi Lyman – Kirovsk.
Στις δυτικές προσβάσεις προς το Krasnyi Lyman, οι ρωσικές δυνάμεις αναφέρουν ότι εντοπίζουν και καταστρέφουν μη επανδρωμένα ρομποτικά συστήματα των Ουκρανών, τα οποία επιχειρούν να εισέλθουν στην πόλη από την περιοχή των «Γαλάζιων Λιμνών» (Golubye Ozyora).
Παράλληλα, οι Ρωσικές Αεροδιαστημικές Δυνάμεις συνεχίζουν να πλήττουν στόχους στην περιοχή με κατευθυνόμενες βόμβες FAB.
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές:«Στην περιοχή του Shandrygolovo, οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν συγκεντρώσει δυνάμεις και επιχειρούν αντεπίθεση με στόχο να διασπάσουν τη γραμμή άμυνάς μας, ώστε στη συνέχεια να διεισδύσουν βαθύτερα, όπως συνέβη στον τομέα του Dnipropetrovsk».
Ίδια τύχη με το Myrnohrad
Παράλληλα, συνεχίζεται μία από τις πιο δύσκολες και απαιτητικές επιχειρήσεις των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων για την κατάληψη της Kostyantynivka.
Ρώσοι στρατιώτες αναφέρουν πρόοδο στο πεδίο.
Σύμφωνα με αναλυτές ανοικτών πηγών πληροφοριών (OSINT), οι ρωσικές δυνάμεις κατάφεραν να κλείσουν έναν μεγάλο θύλακα μέσα στην πόλη, παγιδεύοντας την ουκρανική φρουρά.
Ο Ρώσος στρατιωτικός σχολιαστής Mikhail Degtyaryov, δημιουργός του καναλιού «Γенеральный штаб», δήλωσε: «Όταν οι δικοί μας στρατιώτες εκκαθάρισαν τον θύλακα στο δυτικό τμήμα της πόλης και έφτασαν στην οδό Aleksei Tikhov, το μοναδικό άνοιγμα διαφυγής είχε περιοριστεί στα 750–800 μέτρα.
Είχα πει ότι αν οι στρατιώτες των ουκρανικών δυνάμεων δεν είναι ανόητοι και δεν θέλουν να έχουν την ίδια τύχη με τους συναδέλφους τους στο Myrnohrad - όπου περικυκλώθηκαν και τελικά εξουδετερώθηκε περίπου το 80% τους - τότε θα έπρεπε να εγκαταλείψουν άμεσα το κέντρο της Kostyantynivka».
Όπως σημειώνει, οι ουκρανικές μονάδες που κρατούσαν το δυτικό τμήμα της πόλης εγκατέλειψαν τις θέσεις τους μόλις βρέθηκαν υπό μερική περικύκλωση.
Ως αποτέλεσμα, μεγάλο μέρος της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων συνοικιών με πολυώροφα κτίρια, πέρασε στον έλεγχο των ρωσικών δυνάμεων σχεδόν χωρίς μάχη.
Στους μαχητές που κρατούσαν το κέντρο της Kostyantynivka δόθηκε εντολή εκκένωσης πριν από λίγες ημέρες, ωστόσο, σύμφωνα με το δημοσίευμα, για τους περισσότερους ήταν ήδη πολύ αργά.
8.000 νεκροί – τελείωσαν οι σάκοι
Οι ρωσικές δυνάμεις είχαν ήδη προωθηθεί κατά μήκος της οδού Moskovskaya και έφτασαν έως την οδό Aleksei Tikhov.
Με αυτόν τον τρόπο, η παγίδα έκλεισε και όλες οι μονάδες των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων στο κεντρικό τμήμα της πόλης βρέθηκαν σε πλήρη περικύκλωση.
Παρά τις αναφορές για δύο ή τρεις ουκρανικές ταξιαρχίες που φέρονται να εγκλωβίστηκαν στον θύλακα, ο Mikhail Degtyaryov εκτιμά ότι ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μικρότερος - περίπου 300 έως 500 Ουκρανοί στρατιώτες, ίσως και λιγότεροι εάν κάποιοι κατάφεραν να διαφύγουν.
Εάν ληφθεί υπόψη ότι η αρχική ουκρανική φρουρά στην πόλη αριθμούσε περίπου 7.000–9.000 στρατιώτες και στη συνέχεια ενισχύθηκε επανειλημμένα με μονάδες που μεταφέρθηκαν από τους τομείς του Kupiansk και του Dnipropetrovsk, τότε οι ουκρανικές δυνάμεις υπέστησαν εξαιρετικά βαριές απώλειες.
Ορισμένοι αναλυτές OSINT, βασιζόμενοι κυρίως σε ανοικτές πηγές πληροφοριών, εκτιμούν τις απώλειες των ουκρανικών δυνάμεων σε 8.000 με 10.000 άνδρες.
Ο Degtyaryov σημειώνει:
«Το ερώτημα τώρα είναι πόσο καιρό θα συνεχίσουν να αντιστέκονται. Στο Myrnohrad αντιστέκονταν για έναν μήνα πριν καταστεί δυνατή η πλήρης εκκαθάριση του θύλακα.
Εδώ πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε πιο γρήγορα.
Μόλις εκκαθαριστεί ο θύλακας, στις ουκρανικές δυνάμεις θα απομείνει υπό έλεγχο μόνο το βόρειο τμήμα της πόλης.
Και ήδη αυτή τη στιγμή προσπαθούμε να διεισδύσουμε και εκεί. (...)
Η πτώση της πόλης δεν είναι μακριά, έχει αρχίσει η τελική φάση των μαχών για την πόλη».
Ο ίδιος θεωρεί ως αισιόδοξο χρονοδιάγραμμα την ολοκλήρωση της επιχείρησης έως τα τέλη Ιουνίου.
Τι θα συμβεί σε έναν χρόνο;
Πρόσφατα, το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι η αντιαεροπορική άμυνα κατέρριψε ή αναχαίτισε περισσότερα από 900 ουκρανικά drones μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο.
Όπως σχολιάζει ο Degtyaryov, ο πόλεμος εισέρχεται πλέον σε μια νέα φάση:
«Μπαίνουμε σε μια πραγματικότητα όπου η Ουκρανία στέλνει 900 drones εναντίον των πόλεων μας μέσα σε μία ημέρα. (...)
Από την πλευρά μας στέλνουμε επίσης στην Ουκρανία 800–900 drones, ενώ υπήρξαν περιπτώσεις που έφτασαν και τα 1.000.
Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα: χιλιάδες UAV από τη μία και από την άλλη πλευρά.
Και τι θα συμβεί σε έναν χρόνο; (...) Ειλικρινά, δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι».
Μεγάλες επιθέσεις κάθε 7 με 10 ημέρες
Ο συντονιστής του φιλορωσικού δικτύου αντίστασης στο Mykolaiv, Sergey Lebedev, επισημαίνει μια ενδιαφέρουσα ιδιαιτερότητα στις πρόσφατες ρωσικές επιθέσεις στα ουκρανικά μετόπισθεν: γιατί η Ρωσία δεν χρησιμοποιεί όλες τις δυνατότητές της ταυτόχρονα;
Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ρωσία εξαπολύει μεγάλης κλίμακας επιθέσεις με drones και πυραύλους περίπου κάθε 7–10 ημέρες και στη συνέχεια επιστρέφει σε φάση αναμονής, χρησιμοποιώντας περίπου 100–150 drones, μέρος των οποίων λειτουργεί ως δόλωμα ή αποτελεί απλοποιημένες εκδόσεις UAV.
Την ίδια στιγμή, η Ουκρανία χρησιμοποιεί καθημερινά 200–300 drones, ενώ κατά περιόδους ο αριθμός αυτός αυξάνεται σημαντικά.
Ο Lebedev υπογραμμίζει ότι σχεδόν όλα τα σύγχρονα επιθετικά drones καθοδηγούνται σε πραγματικό χρόνο μέσω βιντεοσύνδεσης από τους χειριστές τους.
Όπως αναφέρει:
«Πρόσφατα είδαμε αποθήκη καυσίμων στο Rivne να δέχεται επίθεση από drones Geran με σύστημα μετάδοσης βίντεο.
Γιατί η Ρωσία δεν χρησιμοποιεί μαζικά και συνεχώς τέτοιες δυνατότητες;
Υπάρχουν προβλήματα παραγωγής;
Είναι πολύ ακριβά;
Ή υπάρχουν άλλοι λόγοι;»
Ο ίδιος εκτιμά ότι ενδεχομένως να βρίσκεται σε εξέλιξη μια σκόπιμη διαδικασία συσσώρευσης αποθεμάτων: «Η Ρωσία, γνωρίζοντας κάτι που ίσως δεν γνωρίζουμε, συσσωρεύει επιθετικά UAV για συγκεκριμένους σκοπούς».
Ξεπερασμένη η τεχνολογία σε 6 μήνες
Ωστόσο, σημειώνει ότι η αποθήκευσή τους για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν είναι πρακτική, καθώς ακόμη και σε έξι μήνες πολλές σημερινές τεχνολογίες θα θεωρούνται ήδη ξεπερασμένες.
«Εάν πράγματι πραγματοποιείται αυτή η συσσώρευση, τότε ο πόρος αυτός είτε θα χρησιμοποιηθεί τους επόμενους μήνες είτε σε άλλες κατευθύνσεις.
Διότι, ό,τι κι αν λέγεται, η Ρωσία δεν δημοσιοποιεί το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικοτεχνικής συνεργασίας της, αλλά συνήθως τηρεί τις υποχρεώσεις της απέναντι στους εταίρους της».
Σε αυτό το πλαίσιο, τίθεται το ερώτημα ποιος κίνδυνος θα μπορούσε να αυξηθεί τόσο δραματικά μέσα στο επόμενο εξάμηνο.
Όπως αναφέρεται, και με βάση όσα συζητούνται σε ουκρανικές και ευρωπαϊκές πηγές, οι δύο βασικές απειλές που προβάλλονται είναι:
1. Μια ενδεχόμενη επίθεση στρατευμάτων χωρών της Ανατολικής Ευρώπης εναντίον του Κράτους της Ένωσης Ρωσίας–Λευκορωσίας.
2. Μια πιθανή εισβολή των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων στο έδαφος της Λευκορωσίας με στόχο την απορρόφηση και διάσπαση ρωσικών δυνάμεων.
Η στρατιωτικοποίηση της Ουκρανίας
Όσο περισσότερο διαρκεί η λεγόμενη Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση (SVO) της Ρωσίας, τόσο πιο αβέβαιη φαίνεται η προοπτική αποστρατιωτικοποίησης της Ουκρανίας.
Έπειτα από τέσσερα χρόνια συνεχών πυραυλικών και επιθέσεων με drones εναντίον εγκαταστάσεων της αμυντικής βιομηχανίας και αεροδρομίων όπως το Starokostiantyniv, η Ουκρανία απέκτησε δυνατότητες που δεν θα μπορούσε καν να φανταστεί πριν από την έναρξη της ρωσικής επιχείρησης.
Οι υποστηρικτές της έχουν επιλέξει να εξοπλίσουν το Κίεβο με μια σύγχρονη, πολυσύνθετη πολεμική αεροπορία — έναν κλάδο ενόπλων δυνάμεων που θεωρείται πολυτέλεια ακόμη και για πολύ πλουσιότερες και πιο ανεπτυγμένες χώρες.
Η συμφωνία με Σουηδία
Πριν από λίγες ημέρες, ο Volodymyr Zelensky και ο πρωθυπουργός της Σουηδίας Ulf Kristersson ανακοίνωσαν νέο πακέτο στρατιωτικής βοήθειας προς το Κίεβο συνολικής αξίας 2,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των κονδυλίων θα διατεθεί για την προμήθεια αεροπορικών οπλικών συστημάτων:
• 16 μαχητικών αεροσκαφών Saab JAS-39C/D Gripen
• πυραύλων αέρος-αέρος AIM-120 AMRAAM
• πυραύλων Meteor
Επιπλέον, το Κίεβο θα αγοράσει με δικούς του πόρους ακόμη 20 αεροσκάφη Gripen.
Η πρώτη παρτίδα των 16 αεροσκαφών θα παραδοθεί από τα αποθέματα της σουηδικής πολεμικής αεροπορίας, γεγονός που σημαίνει ότι η εμφάνισή τους στο μέτωπο δεν αναμένεται να καθυστερήσει σημαντικά.
Τα επιπλέον μαχητικά που παρήγγειλε η Ουκρανία προβλέπεται να κατασκευαστούν και να παραδοθούν έως το 2030.
Μια ανησυχητική τάση
Κατά την έναρξη της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης (SVO), η Ουκρανία διέθετε περίπου 120 επιχειρησιακά πολεμικά αεροσκάφη, καθώς και αρκετές χιλιάδες καθηλωμένα αεροσκάφη που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως πηγή ανταλλακτικών ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, να αποκατασταθούν σε λειτουργική κατάσταση.
Αργότερα, το Κίεβο άρχισε να λαμβάνει σοβιετικά MiG-29 από την Πολωνία και τη Γερμανία, γαλλικά Mirage και αμερικανικά F-16 από ευρωπαϊκές χώρες.
Τα τελευταία αποτελούσαν ιδιαίτερο αντικείμενο επιθυμίας για τους Ουκρανούς, καθώς αρχικά τους είχαν υποσχεθεί 79 τέτοια αεροσκάφη.
Γι’ αυτό, όταν την άνοιξη του 2023 η Στοκχόλμη πρότεινε τα δικά της Gripen, το Κίεβο δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Ωστόσο, οι Σουηδοί κατάφεραν να κάνουν μια ιδιαίτερα επιτυχημένη κίνηση, παραχωρώντας στην Ουκρανία δύο αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου (AEW&C) τύπου Argus.
Κανείς άλλος δεν είχε προσφέρει αντίστοιχες δυνατότητες στις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις, γι’ αυτό και το Κίεβο αγκάλιασε αμέσως την πρόταση.
Μόλις 40 F-16
Στη συνέχεια, οι Ηνωμένες Πολιτείες σταμάτησαν τις δωρεάν παραδόσεις οπλισμού, ενώ οι παραδόσεις των F-16 από τις ευρωπαϊκές χώρες καθυστέρησαν σημαντικά.
Μέχρι σήμερα έχουν παραδοθεί περίπου 40 αεροσκάφη.
Μέσα σε αυτό το νέο περιβάλλον, η σουηδική πρόταση απέκτησε πολύ μεγαλύτερη σημασία.
Τον Οκτώβριο του 2025, η Ουκρανία και η Σουηδία υπέγραψαν συμφωνία-πλαίσιο για την προμήθεια έως και 150 αεροσκαφών Gripen.
Η σημερινή σύμβαση αποτελεί απλώς το πρώτο βήμα στην υλοποίηση αυτού του φιλόδοξου σχεδίου.
Γενικότερα, η Σουηδία εντάσσει σταδιακά την Ουκρανία στο οικοσύστημα της δικής της αμυντικής βιομηχανίας, παρέχοντας:
• αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης (AEW&C),
• μαχητικά αεροσκάφη,
• αντιπλοϊκά πυραυλικά συστήματα,
• ρομποτικά αντιαεροπορικά συστήματα,
• αυτοκινούμενα πυροβόλα μεγάλου βεληνεκούς,
• αποβατικά σκάφη.
Επιπλέον, η Σουηδία καλύπτει με συστηματικό τρόπο τις ανάγκες της Ουκρανίας σε όπλα υψηλής τεχνολογίας.
Ενιαίο οπλικό σύστημα
Αντί να δημιουργεί ένα ετερόκλητο μίγμα από συστήματα και επιμέρους οπλικά μέσα που δεν συνεργάζονται αποτελεσματικά μεταξύ τους και έχουν κατασκευαστεί σε διαφορετικές χώρες. η συνεργασία με τη Σουηδία ανοίγει για το ουκρανικό καθεστώς τον δρόμο προς ένα ενιαίο οικοσύστημα οπλικών συστημάτων.
Όλα τα στοιχεία αυτού του οικοσυστήματος έχουν σχεδιαστεί στο πλαίσιο της ίδιας μηχανικής σχολής, βάσει μιας ενιαίας επιχειρησιακής αντίληψης, συνεργάζονται άριστα μεταξύ τους και αλληλοσυμπληρώνονται, δημιουργώντας ένα δικτυοκεντρικό σύστημα στο πεδίο της μάχης.
Η στρατιωτική συνεργασία που οικοδομείται πάνω σε τέτοια θεμέλια δεν διαρκεί απλώς δεκαετίες, αλλά ολόκληρες γενιές.
Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από το παράδειγμα χωρών που ήδη από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου επέλεξαν είτε σοβιετικά είτε αμερικανικά οπλικά συστήματα και εξακολουθούν να βασίζονται σε αυτά και στις αντίστοιχες τεχνολογικές τους παραδόσεις.
Ο ωφελημένος του πολέμου του 2030
Όπως έχει επισημανθεί επανειλημμένα, οι ευρωπαϊκές ελίτ έχουν μετατρέψει την προετοιμασία για έναν πόλεμο με τη Ρωσία σε νέο συνεκτικό στόχο για την Ευρώπη.
Στο πλαίσιο αυτής της αντίληψης, η Ουκρανία αναλαμβάνει τον ρόλο ενός «νέου Ισραήλ» — μιας εξαιρετικά στρατιωτικοποιημένης κοινωνίας, τον εξοπλισμό της οποίας χρηματοδοτεί συλλογικά ολόκληρη η Ευρώπη.
Τελικοί αποδέκτες αυτών των χρημάτων θα είναι, εν τέλει, οι κατασκευαστές οπλικών συστημάτων.
Ο πολιτικός αναλυτής Ivan Mezyuho υποστήριξε ότι η σημερινή κατάσταση παρουσιάζει έντονες ομοιότητες με εκείνη που διαμορφώθηκε πριν από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι καπιταλιστικές χώρες αναζητούσαν επίσης τρόπους να ξεπεράσουν τα οικονομικά τους αδιέξοδα μέσω της συμμετοχής σε «μικρούς νικηφόρους πολέμους».
«Πρόκειται για τις ίδιες εταιρείες που κάποτε λάμβαναν παραγγελίες από τον Αδόλφο Χίτλερ.
Ο Ulf Kristersson, κατά κάποιον τρόπο, προσπαθεί να δικαιολογήσει απέναντι στη σουηδική κοινωνία την αύξηση των αμυντικών δαπανών.
Στην ουσία, σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Βρετανία ακολουθούν τον δρόμο του στρατιωτικού κεϊνσιανισμού» τονίζει ο Mezyuho.
Ο «δολοφόνος» του Su-57
Στη σημερινή συμφωνία ιδιαίτερη προσοχή προσελκύουν οι ευρωπαϊκοί πύραυλοι Meteor.
Υπάρχει η άποψη ότι πρόκειται σήμερα για τους κορυφαίους πυραύλους αέρος-αέρος μεγάλου βεληνεκούς.
Το βασικό τους πλεονέκτημα είναι ο κινητήρας ramjet (αεριοπροωθούμενος κινητήρας συνεχούς ροής) με ελεγχόμενη ώση.
Ο λόγος είναι ότι οι περισσότεροι πύραυλοι διαθέτουν δύο φάσεις πτήσης: την ενεργή και την παθητική.
Κατά την ενεργή φάση λειτουργεί ο κινητήρας, παράγοντας ώση.
Στην παθητική φάση ο πύραυλος συνεχίζει την πορεία του λόγω αδράνειας, αν και εξακολουθεί να έχει τη δυνατότητα ελιγμών.
Ο Meteor
Στην περίπτωση του Meteor, η διάρκεια λειτουργίας του κινητήρα μπορεί να φθάσει έως και τα 180 δευτερόλεπτα.
Για λόγους σύγκρισης, ο κινητήρας του αμερικανικού AIM-120 AMRAAM λειτουργεί έως 25 δευτερόλεπτα, ενώ του ρωσικού R-77 έως περίπου 20 δευτερόλεπτα.
Τόσο οι ρωσικοί όσο και οι αμερικανικοί πύραυλοι επιταχύνουν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα σε ταχύτητες άνω των τεσσάρων Mach και στη συνέχεια συνεχίζουν την πτήση τους ως κατευθυνόμενα βλήματα.
Ναι, μπορούν να πλήξουν στόχους σε μεγάλες αποστάσεις, όμως εάν το αεροσκάφος-στόχος καταφέρει να εκτελέσει επιτυχημένο αντιπυραυλικό ελιγμό μετά την εξάντληση του στερεού καυσίμου του πυραύλου, τότε ο πύραυλος δεν μπορεί πλέον να το καταδιώξει αποτελεσματικά.
Αντίθετα, ο Meteor, χάρη στη μεγάλη διάρκεια λειτουργίας του κινητήρα του, διαθέτει σημαντικά καλύτερες δυνατότητες διόρθωσης πορείας και καταδίωξης στόχου σε μεγάλες αποστάσεις.
Ίσως το μοναδικό ρωσικό σύστημα που μπορεί να συγκριθεί μαζί του σε αυτόν τον τομέα είναι ο R-37M (RVV-BD), ο οποίος διαθέτει αντίστοιχη ή ενδεχομένως ακόμη μεγαλύτερη διάρκεια ενεργού φάσης πτήσης.
Απειλή για τα Sukhoi
Λαμβάνοντας υπόψη τη σημασία που αποδίδουν οι Ρώσοι στρατιωτικοί και σχεδιαστές στην υπερ-ευελιξία των μαχητικών αεροσκαφών, δεν είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς γιατί οι πύραυλοι Meteor φαίνεται να έχουν σχεδιαστεί με γνώμονα κυρίως την αντιμετώπιση των ρωσικών αεροσκαφών της οικογένειας Sukhoi.
Για τον λόγο αυτό, τα Gripen που θα είναι εξοπλισμένα με αυτούς τους πυραύλους θα αποτελούν απειλή όχι μόνο για τα Su-34 που είναι οι «φορείς κατευθυνόμενων βομβών», αλλά και για τα μαχητικά Su-30, Su-35 και ακόμη και για τα πιο σύγχρονα Su-57.
Βέβαια, στην τελευταία περίπτωση, σημαντικό ρόλο αναμένεται να διαδραματίσει και η χαμηλή παρατηρησιμότητα (stealth) των ρωσικών αεροσκαφών.
Από την άλλη πλευρά, οι τεχνολογίες stealth παραμένουν ένα σύνθετο και εν μέρει αμφιλεγόμενο ζήτημα.
Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πώς θα αποδώσουν σε μια πραγματική σύγκρουση υψηλής έντασης απέναντι σε έναν τεχνολογικά προηγμένο αντίπαλο που διαθέτει αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου (AWACS/AEW&C).
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών