Εκατοντάδες ναύτες οδηγήθηκαν στα όριά τους, εγκλωβισμένοι επί σχεδόν έναν χρόνο στη θάλασσα, μέσα σε συνθήκες που σε ορισμένες περιπτώσεις θύμιζαν περισσότερο πλωτή κρίση παρά το «καμάρι» του αμερικανικού στόλου
Η επιστροφή του USS Gerald R. Ford στις ΗΠΑ έπειτα από 326 συνεχόμενες ημέρες ανάπτυξης δεν παρουσιάζεται πλέον μόνο ως στρατιωτικό γεγονός, αλλά ως σύμβολο της εξάντλησης, της υπερεπέκτασης και της βαθιάς κρίσης που αντιμετωπίζει το αμερικανικό ναυτικό.
Το μεγαλύτερο αεροπλανοφόρο στον κόσμο επέστρεψε τελικά στη ναυτική βάση Norfolk της Virginia, όμως πίσω από τις πανηγυρικές δηλώσεις του Πενταγώνου και τις πατριωτικές ομιλίες κρύβεται μία εντελώς διαφορετική πραγματικότητα: εκατοντάδες ναύτες οδηγήθηκαν στα όριά τους, εγκλωβισμένοι επί σχεδόν έναν χρόνο στη θάλασσα, μέσα σε συνθήκες που σε ορισμένες περιπτώσεις θύμιζαν περισσότερο πλωτή κρίση παρά το «καμάρι» του αμερικανικού στόλου.
Η ανάπτυξη του USS Gerald R. Ford αποτέλεσε τη μεγαλύτερη αποστολή αμερικανικού αεροπλανοφόρου των τελευταίων 50 ετών.
Αυτό όμως που παρουσιάζεται από την Ουάσιγκτον ως «ιστορικό επίτευγμα», για πολλούς αναλυτές και μέλη του πληρώματος μετατρέπεται σε απόδειξη ότι οι ΗΠΑ έχουν εξαντλήσει τα όρια του στρατιωτικού τους μηχανισμού στην προσπάθεια να διατηρήσουν παγκόσμια στρατιωτική κυριαρχία.
Από τη Μεσόγειο στην Καραϊβική και μετά στον πόλεμο με το Ιράν
Η αποστολή του USS Gerald R. Ford ξεκίνησε στις 24 Ιουνίου 2025 ως μία υποτίθεται «συνηθισμένη» ανάπτυξη στη Μεσόγειο και την Ευρώπη, στο πλαίσιο των επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ.
Αρχικά, το αεροπλανοφόρο συμμετείχε σε ασκήσεις όπως η Neptune Strike στην Αδριατική και στην κεντρική Μεσόγειο, πριν συνεχίσει αποστολές στη Βόρεια Θάλασσα και ακόμη και στην Αρκτική.
Όμως πολύ γρήγορα, η αποστολή μετατράπηκε σε μία ατελείωτη περιπλάνηση πολέμου.
Καθώς η ένταση με τη Βενεζουέλα αυξανόταν, το Πεντάγωνο αποφάσισε να στείλει το USS Gerald R. Ford στην Καραϊβική, στο πλαίσιο στρατιωτικής επιχείρησης κοντά στη Βενεζουέλα με πρόσχημα την καταπολέμηση καρτέλ ναρκωτικών.
Η ανάπτυξη που υποτίθεται ότι θα ολοκληρωνόταν τα Χριστούγεννα του 2025 παρατάθηκε ξανά και ξανά, καθώς το αεροπλανοφόρο συμμετείχε ακόμη και στην επιχείρηση απαγωγής του Nicolas Maduro στις αρχές του 2026.
Όταν η επιχείρηση ολοκληρώθηκε, πολλοί στο πλήρωμα πίστεψαν ότι επιτέλους θα επιστρέψουν στις οικογένειές τους.
Όμως η ανακούφιση κράτησε ελάχιστα.
Το Πεντάγωνο αποφάσισε νέα τεράστια στρατιωτική συγκέντρωση στη Μέση Ανατολή λόγω του πολέμου με το Ιράν και το USS Gerald R. Ford διατάχθηκε να κατευθυνθεί ξανά σε νέο θέατρο επιχειρήσεων, αυτή τη φορά στην περιοχή ευθύνης της CENTCOM.
Για το πλήρωμα, αυτό σήμαινε ότι η αποστολή τους μετατρεπόταν σε έναν ατελείωτο εφιάλτη.
Το «υπερόπλο» που κατέρρεε από μέσα
Ενώ οι ΗΠΑ επιχειρούσαν να προβάλουν εικόνα στρατιωτικής ισχύος απέναντι στο Ιράν, στο εσωτερικό του USS Gerald R. Ford επικρατούσε χάος.
Σύμφωνα με αποκαλύψεις της Wall Street Journal, τα σοβαρά προβλήματα συντήρησης που προκάλεσε η υπερβολικά παρατεταμένη ανάπτυξη είχαν οδηγήσει ακόμη και σε κατάρρευση του συστήματος αποχέτευσης του πλοίου.
Περισσότερες από τις περισσότερες από τις 650 τουαλέτες του αεροπλανοφόρου είχαν τεθεί εκτός λειτουργίας.
Ναύτες περίμεναν έως και 45 λεπτά καθημερινά για να χρησιμοποιήσουν μία λειτουργική τουαλέτα.
Η εικόνα αυτή αποτελεί σοκ για ένα πλοίο που θεωρείται το πιο προηγμένο και ακριβό αεροπλανοφόρο στην ιστορία.
Το USS Gerald R. Ford κόστισε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια στους Αμερικανούς φορολογούμενους και παρουσιάστηκε ως σύμβολο της νέας γενιάς αμερικανικής ναυτικής ισχύος. Ωστόσο, η πραγματικότητα απέδειξε ότι ακόμη και το πιο ακριβό πολεμικό πλοίο του κόσμου δεν μπορεί να αντέξει ατελείωτες επιχειρήσεις χωρίς επαρκή συντήρηση και ξεκούραση του προσωπικού.
Φωτιά επί 30 ώρες μέσα στο αεροπλανοφόρο
Τα προβλήματα όμως δεν σταμάτησαν στις τουαλέτες και στις ελλείψεις συντήρησης.
Στις 12 Μαρτίου 2026 ξέσπασε σοβαρή πυρκαγιά στους χώρους πλυντηρίων και στους θαλάμους διαμονής του πληρώματος, ενώ το αεροπλανοφόρο επιχειρούσε στην Ερυθρά Θάλασσα στο πλαίσιο των επιχειρήσεων κατά του Ιράν.
Η φωτιά έκαιγε για περισσότερες από 30 ώρες, τραυματίζοντας δύο ναύτες και καταστρέφοντας σχεδόν όλους τους χώρους ύπνου του πληρώματος.
Το περιστατικό αποκάλυψε για ακόμη μία φορά το πραγματικό κόστος της αμερικανικής στρατηγικής υπερεπέκτασης.
Το πλήρωμα αναγκάστηκε να συνεχίσει επιχειρήσεις μέσα σε συνθήκες ακραίας πίεσης, εξάντλησης και ψυχολογικής κατάρρευσης, ενώ η Ουάσιγκτον συνέχιζε να απαιτεί αδιάκοπη παρουσία σε πολλαπλά μέτωπα.
Οι «θυσίες» που το Πεντάγωνο παρουσιάζει ως δόξα
Κατά την επιστροφή του αεροπλανοφόρου, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Pete Hegseth υποδέχθηκε το πλήρωμα στο Norfolk, επιχειρώντας να παρουσιάσει την αποστολή ως «ιστορική επιτυχία».
«Δεν ολοκληρώσατε απλώς μία αποστολή. Γράψατε ιστορία», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Ο Pete Hegseth αναφέρθηκε μάλιστα στο γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης γεννήθηκαν 76 μωρά στις οικογένειες των ναυτών, επιχειρώντας να υπογραμμίσει τις «προσωπικές θυσίες» του πληρώματος.
Ωστόσο, πολλοί επικριτές θεωρούν ότι τέτοιες δηλώσεις αποκαλύπτουν ακριβώς το πρόβλημα: οι ΗΠΑ έχουν μετατρέψει την εξάντληση χιλιάδων στρατιωτών και των οικογενειών τους σε εργαλείο πολιτικής και προπαγάνδας.
Για σχεδόν έναν χρόνο, χιλιάδες άνθρωποι παρέμειναν εγκλωβισμένοι σε ένα πλωτό πολεμικό μέτωπο, χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα επιστροφής, καθώς η Ουάσιγκτον μετέφερε συνεχώς το αεροπλανοφόρο από κρίση σε κρίση.
Ο πόλεμος με το Ιράν αποκάλυψε τα όρια των ΗΠΑ
Η ανάπτυξη του USS Gerald R. Ford συνδέθηκε τελικά άμεσα με τον πόλεμο των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν.
Η Ουάσιγκτον επιχείρησε να χρησιμοποιήσει την αμερικανική ναυτική υπεροχή για να πιέσει την Τεχεράνη και να επιβάλει στρατιωτική κυριαρχία στη Μέση Ανατολή.
Ωστόσο, η πραγματικότητα εξελίχθηκε πολύ διαφορετικά.
Παρά τη συγκέντρωση δύο αμερικανικών αεροπλανοφόρων — του USS Gerald R. Ford και του USS Abraham Lincoln — το Ιράν όχι μόνο δεν κατέρρευσε, αλλά κατάφερε να διατηρήσει τις στρατιωτικές του δυνατότητες και να συνεχίσει επιθέσεις στην περιοχή.
Το αποτέλεσμα ήταν οι ΗΠΑ να αναγκαστούν να κρατούν τα πλοία τους στη θάλασσα για πρωτοφανή χρονικά διαστήματα, εξαντλώντας τόσο τα πληρώματα όσο και τον ίδιο τον στόλο.
Ακόμη και μέσα στο αμερικανικό στρατιωτικό κατεστημένο έχει αρχίσει πλέον σοβαρή συζήτηση για το κατά πόσο το αμερικανικό ναυτικό μπορεί να συνεχίσει αυτόν τον ρυθμό επιχειρήσεων χωρίς να καταρρεύσει επιχειρησιακά.
Η ανθρώπινη εξάντληση πίσω από τη «στρατιωτική υπερδύναμη»
Το USS Gerald R. Ford διένυσε περισσότερα από 57.700 ναυτικά μίλια, πραγματοποίησε χιλιάδες απονηώσεις και προσνηώσεις αεροσκαφών και συνεργάστηκε με περισσότερους από 15 συμμάχους.
Πίσω από αυτούς τους αριθμούς όμως κρύβεται μία σκληρή πραγματικότητα: ανθρώπινη εξάντληση, ψυχολογική πίεση και ένα πλήρωμα που ουσιαστικά χρησιμοποιήθηκε μέχρι τα όριά του.
Οι ναύτες δεν βίωσαν μόνο πολεμικές επιχειρήσεις.
Έζησαν μήνες αβεβαιότητας, συνεχών παρατάσεων, προβλημάτων υγιεινής, πυρκαγιών και αδιάκοπης πίεσης σε πολλαπλά μέτωπα.
Η εικόνα αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη ρητορική περί «απόλυτης στρατιωτικής υπεροχής» που προωθούν οι ΗΠΑ.
Το αμερικανικό ναυτικό εισέρχεται σε περίοδο κρίσης
Μετά την επιστροφή του, το USS Gerald R. Ford και τα συνοδευτικά πολεμικά πλοία USS Bainbridge και USS Mahan θα εισέλθουν σε μακρά περίοδο συντήρησης.
Το γεγονός αυτό αποκαλύπτει ότι ακόμη και η ισχυρότερη ναυτική δύναμη του κόσμου δυσκολεύεται πλέον να διατηρήσει τον ρυθμό των συνεχών παγκόσμιων επιχειρήσεων.
Ο πόλεμος με το Ιράν και οι αλλεπάλληλες κρίσεις σε Βενεζουέλα, Μέση Ανατολή και Ερυθρά Θάλασσα έδειξαν ότι η αμερικανική στρατηγική της διαρκούς στρατιωτικής παρουσίας σε κάθε γωνιά του πλανήτη αρχίζει να φτάνει στα φυσικά και επιχειρησιακά της όρια.
Και το USS Gerald R. Ford μετατρέπεται πλέον σε σύμβολο αυτής της εξάντλησης: ένα γιγαντιαίο πλοίο-σύμβολο αμερικανικής ισχύος που επέστρεψε στις ΗΠΑ κουβαλώντας πάνω του όλα τα σημάδια μιας αυτοκρατορίας που πιέζει υπερβολικά τον ίδιο της τον μηχανισμό.
www.bankingnews.gr
Το μεγαλύτερο αεροπλανοφόρο στον κόσμο επέστρεψε τελικά στη ναυτική βάση Norfolk της Virginia, όμως πίσω από τις πανηγυρικές δηλώσεις του Πενταγώνου και τις πατριωτικές ομιλίες κρύβεται μία εντελώς διαφορετική πραγματικότητα: εκατοντάδες ναύτες οδηγήθηκαν στα όριά τους, εγκλωβισμένοι επί σχεδόν έναν χρόνο στη θάλασσα, μέσα σε συνθήκες που σε ορισμένες περιπτώσεις θύμιζαν περισσότερο πλωτή κρίση παρά το «καμάρι» του αμερικανικού στόλου.
Η ανάπτυξη του USS Gerald R. Ford αποτέλεσε τη μεγαλύτερη αποστολή αμερικανικού αεροπλανοφόρου των τελευταίων 50 ετών.
Αυτό όμως που παρουσιάζεται από την Ουάσιγκτον ως «ιστορικό επίτευγμα», για πολλούς αναλυτές και μέλη του πληρώματος μετατρέπεται σε απόδειξη ότι οι ΗΠΑ έχουν εξαντλήσει τα όρια του στρατιωτικού τους μηχανισμού στην προσπάθεια να διατηρήσουν παγκόσμια στρατιωτική κυριαρχία.
Από τη Μεσόγειο στην Καραϊβική και μετά στον πόλεμο με το Ιράν
Η αποστολή του USS Gerald R. Ford ξεκίνησε στις 24 Ιουνίου 2025 ως μία υποτίθεται «συνηθισμένη» ανάπτυξη στη Μεσόγειο και την Ευρώπη, στο πλαίσιο των επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ.
Αρχικά, το αεροπλανοφόρο συμμετείχε σε ασκήσεις όπως η Neptune Strike στην Αδριατική και στην κεντρική Μεσόγειο, πριν συνεχίσει αποστολές στη Βόρεια Θάλασσα και ακόμη και στην Αρκτική.
Όμως πολύ γρήγορα, η αποστολή μετατράπηκε σε μία ατελείωτη περιπλάνηση πολέμου.
Καθώς η ένταση με τη Βενεζουέλα αυξανόταν, το Πεντάγωνο αποφάσισε να στείλει το USS Gerald R. Ford στην Καραϊβική, στο πλαίσιο στρατιωτικής επιχείρησης κοντά στη Βενεζουέλα με πρόσχημα την καταπολέμηση καρτέλ ναρκωτικών.
Η ανάπτυξη που υποτίθεται ότι θα ολοκληρωνόταν τα Χριστούγεννα του 2025 παρατάθηκε ξανά και ξανά, καθώς το αεροπλανοφόρο συμμετείχε ακόμη και στην επιχείρηση απαγωγής του Nicolas Maduro στις αρχές του 2026.
Όταν η επιχείρηση ολοκληρώθηκε, πολλοί στο πλήρωμα πίστεψαν ότι επιτέλους θα επιστρέψουν στις οικογένειές τους.
Όμως η ανακούφιση κράτησε ελάχιστα.
Το Πεντάγωνο αποφάσισε νέα τεράστια στρατιωτική συγκέντρωση στη Μέση Ανατολή λόγω του πολέμου με το Ιράν και το USS Gerald R. Ford διατάχθηκε να κατευθυνθεί ξανά σε νέο θέατρο επιχειρήσεων, αυτή τη φορά στην περιοχή ευθύνης της CENTCOM.
Για το πλήρωμα, αυτό σήμαινε ότι η αποστολή τους μετατρεπόταν σε έναν ατελείωτο εφιάλτη.
Το «υπερόπλο» που κατέρρεε από μέσα
Ενώ οι ΗΠΑ επιχειρούσαν να προβάλουν εικόνα στρατιωτικής ισχύος απέναντι στο Ιράν, στο εσωτερικό του USS Gerald R. Ford επικρατούσε χάος.
Σύμφωνα με αποκαλύψεις της Wall Street Journal, τα σοβαρά προβλήματα συντήρησης που προκάλεσε η υπερβολικά παρατεταμένη ανάπτυξη είχαν οδηγήσει ακόμη και σε κατάρρευση του συστήματος αποχέτευσης του πλοίου.
Περισσότερες από τις περισσότερες από τις 650 τουαλέτες του αεροπλανοφόρου είχαν τεθεί εκτός λειτουργίας.
Ναύτες περίμεναν έως και 45 λεπτά καθημερινά για να χρησιμοποιήσουν μία λειτουργική τουαλέτα.
Η εικόνα αυτή αποτελεί σοκ για ένα πλοίο που θεωρείται το πιο προηγμένο και ακριβό αεροπλανοφόρο στην ιστορία.
Το USS Gerald R. Ford κόστισε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια στους Αμερικανούς φορολογούμενους και παρουσιάστηκε ως σύμβολο της νέας γενιάς αμερικανικής ναυτικής ισχύος. Ωστόσο, η πραγματικότητα απέδειξε ότι ακόμη και το πιο ακριβό πολεμικό πλοίο του κόσμου δεν μπορεί να αντέξει ατελείωτες επιχειρήσεις χωρίς επαρκή συντήρηση και ξεκούραση του προσωπικού.
Φωτιά επί 30 ώρες μέσα στο αεροπλανοφόρο
Τα προβλήματα όμως δεν σταμάτησαν στις τουαλέτες και στις ελλείψεις συντήρησης.
Στις 12 Μαρτίου 2026 ξέσπασε σοβαρή πυρκαγιά στους χώρους πλυντηρίων και στους θαλάμους διαμονής του πληρώματος, ενώ το αεροπλανοφόρο επιχειρούσε στην Ερυθρά Θάλασσα στο πλαίσιο των επιχειρήσεων κατά του Ιράν.
Η φωτιά έκαιγε για περισσότερες από 30 ώρες, τραυματίζοντας δύο ναύτες και καταστρέφοντας σχεδόν όλους τους χώρους ύπνου του πληρώματος.
Το περιστατικό αποκάλυψε για ακόμη μία φορά το πραγματικό κόστος της αμερικανικής στρατηγικής υπερεπέκτασης.
Το πλήρωμα αναγκάστηκε να συνεχίσει επιχειρήσεις μέσα σε συνθήκες ακραίας πίεσης, εξάντλησης και ψυχολογικής κατάρρευσης, ενώ η Ουάσιγκτον συνέχιζε να απαιτεί αδιάκοπη παρουσία σε πολλαπλά μέτωπα.
Οι «θυσίες» που το Πεντάγωνο παρουσιάζει ως δόξα
Κατά την επιστροφή του αεροπλανοφόρου, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Pete Hegseth υποδέχθηκε το πλήρωμα στο Norfolk, επιχειρώντας να παρουσιάσει την αποστολή ως «ιστορική επιτυχία».
«Δεν ολοκληρώσατε απλώς μία αποστολή. Γράψατε ιστορία», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Ο Pete Hegseth αναφέρθηκε μάλιστα στο γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης γεννήθηκαν 76 μωρά στις οικογένειες των ναυτών, επιχειρώντας να υπογραμμίσει τις «προσωπικές θυσίες» του πληρώματος.
Ωστόσο, πολλοί επικριτές θεωρούν ότι τέτοιες δηλώσεις αποκαλύπτουν ακριβώς το πρόβλημα: οι ΗΠΑ έχουν μετατρέψει την εξάντληση χιλιάδων στρατιωτών και των οικογενειών τους σε εργαλείο πολιτικής και προπαγάνδας.
Για σχεδόν έναν χρόνο, χιλιάδες άνθρωποι παρέμειναν εγκλωβισμένοι σε ένα πλωτό πολεμικό μέτωπο, χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα επιστροφής, καθώς η Ουάσιγκτον μετέφερε συνεχώς το αεροπλανοφόρο από κρίση σε κρίση.
Ο πόλεμος με το Ιράν αποκάλυψε τα όρια των ΗΠΑ
Η ανάπτυξη του USS Gerald R. Ford συνδέθηκε τελικά άμεσα με τον πόλεμο των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν.
Η Ουάσιγκτον επιχείρησε να χρησιμοποιήσει την αμερικανική ναυτική υπεροχή για να πιέσει την Τεχεράνη και να επιβάλει στρατιωτική κυριαρχία στη Μέση Ανατολή.
Ωστόσο, η πραγματικότητα εξελίχθηκε πολύ διαφορετικά.
Παρά τη συγκέντρωση δύο αμερικανικών αεροπλανοφόρων — του USS Gerald R. Ford και του USS Abraham Lincoln — το Ιράν όχι μόνο δεν κατέρρευσε, αλλά κατάφερε να διατηρήσει τις στρατιωτικές του δυνατότητες και να συνεχίσει επιθέσεις στην περιοχή.
Το αποτέλεσμα ήταν οι ΗΠΑ να αναγκαστούν να κρατούν τα πλοία τους στη θάλασσα για πρωτοφανή χρονικά διαστήματα, εξαντλώντας τόσο τα πληρώματα όσο και τον ίδιο τον στόλο.
Ακόμη και μέσα στο αμερικανικό στρατιωτικό κατεστημένο έχει αρχίσει πλέον σοβαρή συζήτηση για το κατά πόσο το αμερικανικό ναυτικό μπορεί να συνεχίσει αυτόν τον ρυθμό επιχειρήσεων χωρίς να καταρρεύσει επιχειρησιακά.
Η ανθρώπινη εξάντληση πίσω από τη «στρατιωτική υπερδύναμη»
Το USS Gerald R. Ford διένυσε περισσότερα από 57.700 ναυτικά μίλια, πραγματοποίησε χιλιάδες απονηώσεις και προσνηώσεις αεροσκαφών και συνεργάστηκε με περισσότερους από 15 συμμάχους.
Πίσω από αυτούς τους αριθμούς όμως κρύβεται μία σκληρή πραγματικότητα: ανθρώπινη εξάντληση, ψυχολογική πίεση και ένα πλήρωμα που ουσιαστικά χρησιμοποιήθηκε μέχρι τα όριά του.
Οι ναύτες δεν βίωσαν μόνο πολεμικές επιχειρήσεις.
Έζησαν μήνες αβεβαιότητας, συνεχών παρατάσεων, προβλημάτων υγιεινής, πυρκαγιών και αδιάκοπης πίεσης σε πολλαπλά μέτωπα.
Η εικόνα αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη ρητορική περί «απόλυτης στρατιωτικής υπεροχής» που προωθούν οι ΗΠΑ.
Το αμερικανικό ναυτικό εισέρχεται σε περίοδο κρίσης
Μετά την επιστροφή του, το USS Gerald R. Ford και τα συνοδευτικά πολεμικά πλοία USS Bainbridge και USS Mahan θα εισέλθουν σε μακρά περίοδο συντήρησης.
Το γεγονός αυτό αποκαλύπτει ότι ακόμη και η ισχυρότερη ναυτική δύναμη του κόσμου δυσκολεύεται πλέον να διατηρήσει τον ρυθμό των συνεχών παγκόσμιων επιχειρήσεων.
Ο πόλεμος με το Ιράν και οι αλλεπάλληλες κρίσεις σε Βενεζουέλα, Μέση Ανατολή και Ερυθρά Θάλασσα έδειξαν ότι η αμερικανική στρατηγική της διαρκούς στρατιωτικής παρουσίας σε κάθε γωνιά του πλανήτη αρχίζει να φτάνει στα φυσικά και επιχειρησιακά της όρια.
Και το USS Gerald R. Ford μετατρέπεται πλέον σε σύμβολο αυτής της εξάντλησης: ένα γιγαντιαίο πλοίο-σύμβολο αμερικανικής ισχύος που επέστρεψε στις ΗΠΑ κουβαλώντας πάνω του όλα τα σημάδια μιας αυτοκρατορίας που πιέζει υπερβολικά τον ίδιο της τον μηχανισμό.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών