Η Αυτοκρατορία τρέμει…
Η στιγμή που όλοι οι σώφρονες αναλυτές έτρεμαν, έφτασε.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής πέρασαν τον «Ρουβίκωνα» της οικονομικής αυτοκτονίας.
Το εθνικό χρέος της υπερδύναμης δεν είναι πλέον απλώς ένας αριθμός που προκαλεί ίλιγγο, είναι ένας βρόγχος που σφίγγει τον λαιμό της παγκόσμιας οικονομίας.
Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο δημοσιογράφος της Wall Street Journal, Richard Rubin, η ανθρωπότητα παρακολουθεί τη «διάβαση ενός άλλοτε αδιανόητου ορίου».
Για πρώτη φορά από το 1946, όταν η χώρα έβγαινε από τις στάχτες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το χρέος εκτινάχθηκε πάνω από το 100% του ΑΕΠ.
Μόνο που τότε, η Αμερική είχε να επιδείξει τη νίκη κατά του ναζισμού. Σήμερα, τι έχει να επιδείξει;
Μια αγορά που εθελοτυφλεί και μια κοινωνία σε αναβρασμό.
Τα στοιχεία που έρχονται στο φως προκαλούν τρόμο.
Στις 31 Μαρτίου, το δημόσιο χρέος που βρίσκεται στα χέρια επενδυτών άγγιξε το αστρονομικό ποσό των 31,265 τρισεκατομμυρίων δολαρίων.
Δηλαδή, το 100,2% του ΑΕΠ των ΗΠΑ.
Το περιθώριο λάθους έχει εκμηδενιστεί.
Με κάθε νέο τρισεκατομμύριο που προστίθεται, η Ουάσιγκτον χάνει τη δυνατότητα να αντιδράσει σε κρίσεις.
Η καινοτομία στραγγαλίζεται, οι ιδιωτικές επενδύσεις εκτοπίζονται και το κράτος μετατρέπεται σε έναν απλό «εισπράκτορα» για την εξυπηρέτηση των δανειστών του.
Η πιο εφιαλτική διαπίστωση; Η Ουάσιγκτον δαπανά πλέον περισσότερα για πληρωμές τόκων παρά για την άμυνά της!
Το 2024 αποτέλεσε το έτος-ορόσημο της παρακμής, καθώς οι τόκοι ξεπέρασαν τις αμυντικές δαπάνες.
Σύμφωνα με το Congressional Budget Office, μέχρι το 2036 οι πληρωμές τόκων θα είναι σχεδόν διπλάσιες από την άμυνα (4,6% έναντι 2,4% του ΑΕΠ).
Ο «Νόμος του Ferguson» και το τέλος του «Υπερβολικού Προνομίου»
Ο οικονομικός ιστορικός Niall Ferguson, επικαλούμενος τον φιλόσοφο Adam Ferguson, προειδοποιεί για το μοιραίο: «Κάθε μεγάλη δύναμη που δαπανά περισσότερα για την εξυπηρέτηση του χρέους της παρά για την άμυνα, κινδυνεύει να πάψει να είναι μεγάλη δύναμη».
Η εμπιστοσύνη στο δολάριο, το λεγόμενο «υπερβολικό προνόμιο», κρέμεται από μια κλωστή.
Οι απειλές δασμών από την κυβέρνηση Trump, οι αδιάκοπες αυξήσεις στις τιμές ενέργειας και η συνεχιζόμενη σύγκρουση με το Ιράν, συνθέτουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ.
Αν η διεθνής πίστη στους αμερικανικούς θεσμούς διαβρωθεί, οι συνέπειες θα είναι βιβλικές: Κατάρρευση του δολαρίου. Εκτίναξη του κόστους δανεισμού. Μόνιμη απώλεια της παγκόσμιας επιρροής.
Πολλοί καθησυχάζουν λέγοντας πως «δεν υπάρχει εναλλακτική στα αμερικανικά ομόλογα».
Όμως, η ιστορία διδάσκει πως η εμπιστοσύνη δεν καταρρέει σε μια νύχτα· φθίνει αργά και βασανιστικά, μέχρι το τελικό «κραχ».
Όπως υπενθυμίζει ο Richard Rubin, το τριψήφιο ποσοστό χρέους είναι ένας ισχυρός συμβολισμός των δημοσιονομικών πιέσεων που συσσωρεύονται εδώ και δεκαετίες.
Οι Αμερικανοί, σύμφωνα με τη ρήση που αποδίδεται στον Winston Churchill, θα πράξουν το σωστό αφού εξαντλήσουν όλες τις άλλες δυνατότητες. Το ερώτημα είναι: έχουν μείνει άλλες δυνατότητες;
Το 1946, οι ΗΠΑ σώθηκαν μέσω της εκρηκτικής ανάπτυξης. Σήμερα, σε έναν κόσμο όπου ο ανταγωνισμός με την Κίνα επιταχύνεται και η αξιοπιστία των ΗΠΑ κλονίζεται, η επανάληψη του θαύματος φαντάζει αδύνατη.
Ο εφησυχασμός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός. Το σημερινό «ακραίο» γίνεται η αυριανή κανονικότητα, μέχρι η φούσκα να σκάσει στα πρόσωπα όλων μας.
Το 2026, στα 250 χρόνια από τη γέννηση του έθνους, η Αμερική δεν γιορτάζει. Αγωνιά.
Διότι, αν το χρέος δεν τιθασευτεί, το «Project Freedom» θα παραμείνει μια κενή περιεχομένου φράση πάνω από τα ερείπια μιας οικονομικής αυτοκρατορίας.
www.bankingnews.gr
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής πέρασαν τον «Ρουβίκωνα» της οικονομικής αυτοκτονίας.
Το εθνικό χρέος της υπερδύναμης δεν είναι πλέον απλώς ένας αριθμός που προκαλεί ίλιγγο, είναι ένας βρόγχος που σφίγγει τον λαιμό της παγκόσμιας οικονομίας.
Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο δημοσιογράφος της Wall Street Journal, Richard Rubin, η ανθρωπότητα παρακολουθεί τη «διάβαση ενός άλλοτε αδιανόητου ορίου».
Για πρώτη φορά από το 1946, όταν η χώρα έβγαινε από τις στάχτες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το χρέος εκτινάχθηκε πάνω από το 100% του ΑΕΠ.
Μόνο που τότε, η Αμερική είχε να επιδείξει τη νίκη κατά του ναζισμού. Σήμερα, τι έχει να επιδείξει;
Μια αγορά που εθελοτυφλεί και μια κοινωνία σε αναβρασμό.
Τα στοιχεία που έρχονται στο φως προκαλούν τρόμο.
Στις 31 Μαρτίου, το δημόσιο χρέος που βρίσκεται στα χέρια επενδυτών άγγιξε το αστρονομικό ποσό των 31,265 τρισεκατομμυρίων δολαρίων.
Δηλαδή, το 100,2% του ΑΕΠ των ΗΠΑ.
Το περιθώριο λάθους έχει εκμηδενιστεί.
Με κάθε νέο τρισεκατομμύριο που προστίθεται, η Ουάσιγκτον χάνει τη δυνατότητα να αντιδράσει σε κρίσεις.
Η καινοτομία στραγγαλίζεται, οι ιδιωτικές επενδύσεις εκτοπίζονται και το κράτος μετατρέπεται σε έναν απλό «εισπράκτορα» για την εξυπηρέτηση των δανειστών του.
Η πιο εφιαλτική διαπίστωση; Η Ουάσιγκτον δαπανά πλέον περισσότερα για πληρωμές τόκων παρά για την άμυνά της!
Το 2024 αποτέλεσε το έτος-ορόσημο της παρακμής, καθώς οι τόκοι ξεπέρασαν τις αμυντικές δαπάνες.
Σύμφωνα με το Congressional Budget Office, μέχρι το 2036 οι πληρωμές τόκων θα είναι σχεδόν διπλάσιες από την άμυνα (4,6% έναντι 2,4% του ΑΕΠ).
Ο «Νόμος του Ferguson» και το τέλος του «Υπερβολικού Προνομίου»
Ο οικονομικός ιστορικός Niall Ferguson, επικαλούμενος τον φιλόσοφο Adam Ferguson, προειδοποιεί για το μοιραίο: «Κάθε μεγάλη δύναμη που δαπανά περισσότερα για την εξυπηρέτηση του χρέους της παρά για την άμυνα, κινδυνεύει να πάψει να είναι μεγάλη δύναμη».
Η εμπιστοσύνη στο δολάριο, το λεγόμενο «υπερβολικό προνόμιο», κρέμεται από μια κλωστή.
Οι απειλές δασμών από την κυβέρνηση Trump, οι αδιάκοπες αυξήσεις στις τιμές ενέργειας και η συνεχιζόμενη σύγκρουση με το Ιράν, συνθέτουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ.
Αν η διεθνής πίστη στους αμερικανικούς θεσμούς διαβρωθεί, οι συνέπειες θα είναι βιβλικές: Κατάρρευση του δολαρίου. Εκτίναξη του κόστους δανεισμού. Μόνιμη απώλεια της παγκόσμιας επιρροής.
Πολλοί καθησυχάζουν λέγοντας πως «δεν υπάρχει εναλλακτική στα αμερικανικά ομόλογα».
Όμως, η ιστορία διδάσκει πως η εμπιστοσύνη δεν καταρρέει σε μια νύχτα· φθίνει αργά και βασανιστικά, μέχρι το τελικό «κραχ».
Όπως υπενθυμίζει ο Richard Rubin, το τριψήφιο ποσοστό χρέους είναι ένας ισχυρός συμβολισμός των δημοσιονομικών πιέσεων που συσσωρεύονται εδώ και δεκαετίες.
Οι Αμερικανοί, σύμφωνα με τη ρήση που αποδίδεται στον Winston Churchill, θα πράξουν το σωστό αφού εξαντλήσουν όλες τις άλλες δυνατότητες. Το ερώτημα είναι: έχουν μείνει άλλες δυνατότητες;
Το 1946, οι ΗΠΑ σώθηκαν μέσω της εκρηκτικής ανάπτυξης. Σήμερα, σε έναν κόσμο όπου ο ανταγωνισμός με την Κίνα επιταχύνεται και η αξιοπιστία των ΗΠΑ κλονίζεται, η επανάληψη του θαύματος φαντάζει αδύνατη.
Ο εφησυχασμός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός. Το σημερινό «ακραίο» γίνεται η αυριανή κανονικότητα, μέχρι η φούσκα να σκάσει στα πρόσωπα όλων μας.
Το 2026, στα 250 χρόνια από τη γέννηση του έθνους, η Αμερική δεν γιορτάζει. Αγωνιά.
Διότι, αν το χρέος δεν τιθασευτεί, το «Project Freedom» θα παραμείνει μια κενή περιεχομένου φράση πάνω από τα ερείπια μιας οικονομικής αυτοκρατορίας.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών