Οι ΗΠΑ «κατασκευάζουν» νίκες στο Hormuz
Με αιχμές κατά της Ουάσιγκτον επανέρχεται ο πρώην πράκτορας της CIA Larry Johnson, υποστηρίζοντας ότι η εικόνα που παρουσιάζει ο Pete Hegseth για τον υποτιθέμενο ναυτικό αποκλεισμό του Ιράν απέχει δραματικά από την πραγματικότητα.
Σύμφωνα με το αφήγημα που παρουσιάζει, μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων με την Τεχεράνη όπως ανακοίνωσε ο JD Vance, ο Donald Trump φέρεται να διέταξε ναυτικό αποκλεισμό ιρανικών λιμανιών και παράκτιων περιοχών.
Ωστόσο, η ίδια η Central Command των ΗΠΑ φέρεται να διευκρίνισε πως ο αποκλεισμός δεν εμποδίζει τη διεθνή ναυσιπλοΐα μέσω του Στενού του Hormuz, δημιουργώντας ένα θολό και αντιφατικό επιχειρησιακό πλαίσιο.
Μέσα σε αυτό το ήδη ασταθές σκηνικό, ο Pete Hegseth εμφανίζεται να δηλώνει ότι ο αποκλεισμός είναι «σιδερένιος», «ενισχύεται κάθε ώρα» και ότι έχει λάβει «παγκόσμιες διαστάσεις».
Μάλιστα, έκανε λόγο για 34 πολεμικά πλοία των ΗΠΑ στην περιοχή και για σημαντικό περιορισμό της διέλευσης μέσω του Hormuz – δηλώσεις που, σύμφωνα με τον Larry Johnson, δεν επιβεβαιώνονται από τα δεδομένα.
Εδώ αρχίζει να ξεδιπλώνεται η πιο ανησυχητική διάσταση της υπόθεσης.
Στοιχεία της Windward και δεδομένα AIS δείχνουν ότι οι διελεύσεις στο Στενό του Hormuz συνεχίζονται κανονικά, με ημερήσιο αριθμό που κυμαίνεται από 6 έως 21 πλοία, χωρίς ενδείξεις πλήρους αποδιοργάνωσης της ναυσιπλοΐας.
Ακόμη και στο υποτιθέμενο «κορύφωμα» του αποκλεισμού, οι ροές πλοίων δεν παρουσιάζουν την εικόνα ενός αποτελεσματικού ναυτικού αποκλεισμού.
Αντιθέτως, παραμένουν σταθερές, δημιουργώντας, όπως υποστηρίζει ο Johnson, ένα χάσμα ανάμεσα στη στρατιωτική ρητορική και την επιχειρησιακή πραγματικότητα.
Το VBSS και η «θεωρία της αποτροπής»
Ο Johnson προχωρά ένα βήμα παραπέρα, μπαίνοντας σε τεχνικές λεπτομέρειες της ναυτικής στρατηγικής των ΗΠΑ.
Αναφέρεται στη διαδικασία VBSS (Visit, Board, Search and Seizure), δηλαδή τις επιχειρήσεις νηοψίας και κατάληψης πλοίων, που προβλέπονται από το ναυτικό δόγμα των ΗΠΑ.
Η διαδικασία, όπως περιγράφεται, περιλαμβάνει προειδοποιήσεις, ρίψεις προειδοποιητικών πυρών, ρεσάλτο από ειδικές μονάδες και τελικό έλεγχο των πλοίων που παραβιάζουν τον αποκλεισμό.
Ωστόσο, το κρίσιμο σημείο που τονίζει είναι επιχειρησιακό: οι αμερικανικές δυνάμεις δεν φαίνεται να έχουν ούτε την επάρκεια ούτε την εγγύτητα για να εφαρμόσουν τέτοιες μαζικές επιχειρήσεις σε πραγματικό χρόνο.
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, τα αμερικανικά πλοία επιχειρούν σε αποστάσεις που τα καθιστούν ευάλωτα, ενώ τα ιρανικά πλοία κινούνται εντός ζωνών που δυσχεραίνουν την άμεση αναχαίτιση.
Το πιο αιχμηρό σημείο της κριτικής αφορά την αριθμητική επάρκεια του αμερικανικού στόλου στην περιοχή.
Όπως υποστηρίζεται, μόνο ένας περιορισμένος αριθμός πλοίων μπορεί να εκτελέσει επιχειρήσεις VBSS, γεγονός που δημιουργεί επιχειρησιακό «ταβάνι» στην εφαρμογή ενός πραγματικού αποκλεισμού.
Με απλά λόγια, σύμφωνα πάντα με την ανάλυση που παρατίθεται, η θεωρία της πλήρους ναυτικής ασφυξίας του Ιράν δεν συμβαδίζει με την πραγματική δυνατότητα ανάπτυξης δυνάμεων.
Ο Larry Johnson καταλήγει σε ένα ιδιαίτερα αιχμηρό συμπέρασμα: ότι οι δηλώσεις του Pete Hegseth περί «αποτελεσματικού και σφιγγόμενου αποκλεισμού» δεν αντανακλούν την επιχειρησιακή εικόνα, αλλά λειτουργούν περισσότερο ως πολιτικό εργαλείο πίεσης.
Στο ίδιο πλαίσιο, υποστηρίζει ότι η πραγματική εικόνα δείχνει ένα δίκτυο ναυσιπλοΐας που συνεχίζει να λειτουργεί, με περιορισμένες μόνο διακυμάνσεις, και όχι μια πλήρως αποκλεισμένη θαλάσσια δίοδο.
Το αποτέλεσμα είναι ένα σκηνικό υψηλής έντασης: από τη μία πλευρά, επίσημες δηλώσεις περί «σιδερένιου αποκλεισμού» και στρατιωτικής κυριαρχίας• από την άλλη, δεδομένα που δείχνουν συνέχεια της ναυσιπλοΐας και αμφισβήτηση της αποτελεσματικότητας.
Σε αυτό το περιβάλλον, οι καταγγελίες του Larry Johnson δεν είναι απλώς μια τεχνική διαφωνία, αλλά μια ευθεία αμφισβήτηση της αξιοπιστίας της αμερικανικής στρατιωτικής αφήγησης γύρω από το Ιράν – με το ενδεχόμενο η πραγματικότητα στο πεδίο να διαφέρει δραματικά από την εικόνα που παρουσιάζεται δημόσια.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με το αφήγημα που παρουσιάζει, μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων με την Τεχεράνη όπως ανακοίνωσε ο JD Vance, ο Donald Trump φέρεται να διέταξε ναυτικό αποκλεισμό ιρανικών λιμανιών και παράκτιων περιοχών.
Ωστόσο, η ίδια η Central Command των ΗΠΑ φέρεται να διευκρίνισε πως ο αποκλεισμός δεν εμποδίζει τη διεθνή ναυσιπλοΐα μέσω του Στενού του Hormuz, δημιουργώντας ένα θολό και αντιφατικό επιχειρησιακό πλαίσιο.
Μέσα σε αυτό το ήδη ασταθές σκηνικό, ο Pete Hegseth εμφανίζεται να δηλώνει ότι ο αποκλεισμός είναι «σιδερένιος», «ενισχύεται κάθε ώρα» και ότι έχει λάβει «παγκόσμιες διαστάσεις».
Μάλιστα, έκανε λόγο για 34 πολεμικά πλοία των ΗΠΑ στην περιοχή και για σημαντικό περιορισμό της διέλευσης μέσω του Hormuz – δηλώσεις που, σύμφωνα με τον Larry Johnson, δεν επιβεβαιώνονται από τα δεδομένα.
Εδώ αρχίζει να ξεδιπλώνεται η πιο ανησυχητική διάσταση της υπόθεσης.
Στοιχεία της Windward και δεδομένα AIS δείχνουν ότι οι διελεύσεις στο Στενό του Hormuz συνεχίζονται κανονικά, με ημερήσιο αριθμό που κυμαίνεται από 6 έως 21 πλοία, χωρίς ενδείξεις πλήρους αποδιοργάνωσης της ναυσιπλοΐας.
Ακόμη και στο υποτιθέμενο «κορύφωμα» του αποκλεισμού, οι ροές πλοίων δεν παρουσιάζουν την εικόνα ενός αποτελεσματικού ναυτικού αποκλεισμού.
Αντιθέτως, παραμένουν σταθερές, δημιουργώντας, όπως υποστηρίζει ο Johnson, ένα χάσμα ανάμεσα στη στρατιωτική ρητορική και την επιχειρησιακή πραγματικότητα.
Το VBSS και η «θεωρία της αποτροπής»
Ο Johnson προχωρά ένα βήμα παραπέρα, μπαίνοντας σε τεχνικές λεπτομέρειες της ναυτικής στρατηγικής των ΗΠΑ.
Αναφέρεται στη διαδικασία VBSS (Visit, Board, Search and Seizure), δηλαδή τις επιχειρήσεις νηοψίας και κατάληψης πλοίων, που προβλέπονται από το ναυτικό δόγμα των ΗΠΑ.
Η διαδικασία, όπως περιγράφεται, περιλαμβάνει προειδοποιήσεις, ρίψεις προειδοποιητικών πυρών, ρεσάλτο από ειδικές μονάδες και τελικό έλεγχο των πλοίων που παραβιάζουν τον αποκλεισμό.
Ωστόσο, το κρίσιμο σημείο που τονίζει είναι επιχειρησιακό: οι αμερικανικές δυνάμεις δεν φαίνεται να έχουν ούτε την επάρκεια ούτε την εγγύτητα για να εφαρμόσουν τέτοιες μαζικές επιχειρήσεις σε πραγματικό χρόνο.
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, τα αμερικανικά πλοία επιχειρούν σε αποστάσεις που τα καθιστούν ευάλωτα, ενώ τα ιρανικά πλοία κινούνται εντός ζωνών που δυσχεραίνουν την άμεση αναχαίτιση.
Το πιο αιχμηρό σημείο της κριτικής αφορά την αριθμητική επάρκεια του αμερικανικού στόλου στην περιοχή.
Όπως υποστηρίζεται, μόνο ένας περιορισμένος αριθμός πλοίων μπορεί να εκτελέσει επιχειρήσεις VBSS, γεγονός που δημιουργεί επιχειρησιακό «ταβάνι» στην εφαρμογή ενός πραγματικού αποκλεισμού.
Με απλά λόγια, σύμφωνα πάντα με την ανάλυση που παρατίθεται, η θεωρία της πλήρους ναυτικής ασφυξίας του Ιράν δεν συμβαδίζει με την πραγματική δυνατότητα ανάπτυξης δυνάμεων.
Ο Larry Johnson καταλήγει σε ένα ιδιαίτερα αιχμηρό συμπέρασμα: ότι οι δηλώσεις του Pete Hegseth περί «αποτελεσματικού και σφιγγόμενου αποκλεισμού» δεν αντανακλούν την επιχειρησιακή εικόνα, αλλά λειτουργούν περισσότερο ως πολιτικό εργαλείο πίεσης.
Στο ίδιο πλαίσιο, υποστηρίζει ότι η πραγματική εικόνα δείχνει ένα δίκτυο ναυσιπλοΐας που συνεχίζει να λειτουργεί, με περιορισμένες μόνο διακυμάνσεις, και όχι μια πλήρως αποκλεισμένη θαλάσσια δίοδο.
Το αποτέλεσμα είναι ένα σκηνικό υψηλής έντασης: από τη μία πλευρά, επίσημες δηλώσεις περί «σιδερένιου αποκλεισμού» και στρατιωτικής κυριαρχίας• από την άλλη, δεδομένα που δείχνουν συνέχεια της ναυσιπλοΐας και αμφισβήτηση της αποτελεσματικότητας.
Σε αυτό το περιβάλλον, οι καταγγελίες του Larry Johnson δεν είναι απλώς μια τεχνική διαφωνία, αλλά μια ευθεία αμφισβήτηση της αξιοπιστίας της αμερικανικής στρατιωτικής αφήγησης γύρω από το Ιράν – με το ενδεχόμενο η πραγματικότητα στο πεδίο να διαφέρει δραματικά από την εικόνα που παρουσιάζεται δημόσια.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών