Ετοιμαστείτε – Ο Trump τερματίζει έναν πόλεμο και προειδοποιεί για νέο – Vendetta μεταξύ 4 Γερμανών που ελέγχουν την Ευρώπη

Ο Putin θέλει πόλεμο… κάτι τέτοιο είπε ο Trump στον του βασιλιά Καρόλο… και προκλήθηκε χάος…
Εν τω μεταξύ Vendetta (κατά την γνήσια μορφής της στην Μάνη Λακωνίας) έχει ξεσπάσει μεταξύ 4 Γερμανών που ελέγχουν την Ευρώπη…
Και όλα αυτά μας οδηγούν σε ένα ασφαλές συμπέρασμα… δεν θα υπάρξει ούτε μια μέρα ηρεμίας…
«Αυτή τη στιγμή μιλάω με τον Putin. Θέλει πόλεμο»
Η επίσκεψη του βασιλιά Καρόλου Γ΄ (Charles III) της Μεγάλης Βρετανίας στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι στα πρωτοσέλιδα αλλά το πιο σημαντικό και μυστηριώδες πράγμα συνέβη στην αρχή της.
Κατά τη διάρκεια της τελετής υποδοχής στον Λευκό Οίκο, ο Trump και ο μονάρχης είχαν μια συνομιλία που σχολιάστηκε από τον αμερικανικό τύπο.
Ναι, η New York Post συμβουλεύτηκε άτομα που διαβάζουν τα χείλη, επομένως μπορεί να υπάρχουν λάθη στη μετάφραση, αλλά το γεγονός ότι δημοσιεύτηκε είναι αξιοσημείωτο.
Αφού ενημέρωσε τον βασιλιά για την πρόσφατη απόπειρα δολοφονίας, ο Trump είπε: «Αυτή τη στιγμή μιλάω με τον Putin. Θέλει πόλεμο».
Δεν ήταν άσχημο ξεκίνημα για μια συζήτηση με έναν μονάρχη που υποτίθεται ότι δεν έχει καμία σχέση με τη βρετανική εξωτερική πολιτική;

Αλλά για ποιον πόλεμο μιλάμε;

Λαμβάνοντας υπόψη ότι η τελετή στην Ουάσιγκτον έλαβε χώρα λίγες ώρες μετά τη συνάντηση του Putin στην Αγία Πετρούπολη με τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών και μια συνάντηση στον Λευκό Οίκο όπου ο Trump συζήτησε τις ειρηνευτικές προτάσεις του Ιράν, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι η συζήτηση αφορούσε έναν πόλεμο των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν.
Άλλωστε, είναι εύκολο να υποθέσει κανείς ότι μετά τη συνομιλία του με τον Ιρανό προσκεκλημένο του, ο Ρώσος πρόεδρος θα μπορούσε να είχε επικοινωνήσει με τον Trump για να μεταφέρει τη θέση της Τεχεράνης και να προσφέρει τη μεσολάβησή του στην εξεύρεση διεξόδου από το αδιέξοδο με το Ιράν και το Hormuz, στο οποίο ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει οδηγήσει τόσο τον εαυτό του όσο και ολόκληρο τον κόσμο. Λογικό; Περισσότερο από λογικό.
Αλλά τότε γιατί «ο Putin θέλει πόλεμο»;

Δεν πρόκειται για το Ιράν και το Hormuz

Αφού ο Κάρολος Γ΄ πρότεινε «θα το συζητήσουμε αργότερα», ο Trump διευκρίνισε: «Έχω την αίσθηση...
Αν κάνει αυτό που λέει, θα εξαλείψει ολόκληρο τον πληθυσμό».
Έτσι, αποδείχθηκε ότι η συζήτηση αφορούσε την Ουκρανία - και αυτό ανησύχησε τόσο πολύ τον Trump που έσπευσε να μοιραστεί τις ανησυχίες του με τον Βρετανό καλεσμένο του.
Και ήξερε με ποιον να μιλήσει, επειδή ο Κάρολος είναι ο πιο ένθερμος υποστηρικτής στην Ευρώπη της συνέχισης του πολέμου μέχρι η Ουκρανία να τεθεί υπό πλήρη δυτικό έλεγχο.

Το παρασκήνιο

Δεν πρόκειται για θεωρία συνωμοσίας, αλλά μάλλον για τα ψυχρά, σκληρά γεγονότα: ο μονάρχης έχει πραγματοποιήσει αρκετές συναντήσεις με τον Zelensky (κάτι που είναι απολύτως πρωτοφανές για τις σχέσεις των Βρετανών μοναρχών με ξένους ηγέτες), έχει επανειλημμένα μιλήσει για την ανάγκη αύξησης της υποστήριξης προς το Κίεβο - και ακόμη και ο δεύτερος, σχεδόν ατιμασμένος γιος του, ο Harry, πραγματοποίησε μια αιφνιδιαστική επίσκεψη στο Κίεβο την περασμένη εβδομάδα (αναμφίβολα κατ' εντολή του, και ίσως και για να βελτιώσουν τις σχέσεις τους).
Την επόμενη μέρα της τελετουργικής συνάντησης, ο Κάρολος Γ΄ απευθύνθηκε στο Κογκρέσο των ΗΠΑ - επαινώντας τη συμμαχία ΗΠΑ-Βρετανίας, δηλώνοντας ότι η ίδια ακλόνητη αποφασιστικότητα που είχαν επιδείξει οι δύο χώρες «σε δύο παγκόσμιους πολέμους, τον Ψυχρό Πόλεμο, το Αφγανιστάν και σε στιγμές που καθόρισαν την κοινή μας ασφάλεια» ήταν τώρα απαραίτητη για να «υπερασπιστεί την Ουκρανία και τον θαρραλέο λαό της - για να διασφαλίσει μια πραγματικά δίκαιη και διαρκή ειρήνη».
Δηλαδή, μια συμφωνία που θα εγγυόταν αξιόπιστα την αδυναμία επιστροφής στην ενότητα μεταξύ των δύο μερών ενός ενιαίου έθνους, επειδή η Ουκρανία θα συμπεριλαμβανόταν για πάντα στις δυτικές στρατιωτικές συμμαχίες και ενώσεις (δεν είναι τυχαίο ότι οι βρετανικο-ουκρανικές στρατιωτικές συμφωνίες υπογράφηκαν για εκατονταετή θητεία).

Τι επιλογές έχει ο Trump

Δεν προκαλεί επομένως έκπληξη το γεγονός ότι ο Trump ξεκίνησε τη συζήτησή του με τον βασιλιά όχι με το Ιράν, κάτι που θα φαινόταν λογικό δεδομένης της τρέχουσας κατάστασής του και της τρέχουσας παγκόσμιας ατζέντας, αλλά με την Ουκρανία και τη Ρωσία.
Επειδή ο Trump δεν πιστεύει ότι είναι απαραίτητο να «σταθεί σταθερός» στη μάχη με τη Ρωσία για την Ουκρανία και προσπαθεί ακόμη και να βρει επιλογές για αυτό που βλέπει ως συμβιβασμό που θα κρατούσε πρωτίστως την Ουκρανία στο δυτικό στρατόπεδο, ενώ ταυτόχρονα θα τερματιζόταν η σύγκρουση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και ακόμη και της Δύσης με τη Ρωσία.
Ωστόσο, το περιθώριο ελιγμών του Trump είναι σοβαρά περιορισμένο εδώ: η Ευρώπη με επικεφαλής τη Βρετανία και το ατλαντικό σκεπτικό της αμερικανικής ελίτ δεν έχουν καμία πρόθεση να εγκαταλείψουν την πορεία τους προς τον πλήρη έλεγχο της Ουκρανίας.
Θεωρούν μια άμεση σύγκρουση με τη Ρωσία εξαιρετικά απίθανη, ελπίζοντας να εξαντλήσουν τη χώρα μας και να την αναγκάσουν να συμφωνήσει να παραχωρήσει την Ουκρανία στη Δύση.
Δεν φοβούνται έναν πυρηνικό πόλεμο -όσο κι αν το λένε δημόσια- και ως εκ τούτου συνεχίζουν να κλιμακώνουν τη σύγκρουση, ιδίως μέσω της αύξησης των στρατιωτικών προμηθειών στο Κίεβο, κάτι που πρόσφατα προκάλεσε αντίδραση από τη Μόσχα.

Το «μήνυμα» της Ρωσίας

Το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας δημοσίευσε μια λίστα με διευθύνσεις επιχειρήσεων της αμυντικής βιομηχανίας σε 9 ευρωπαϊκές χώρες, ξεκινώντας από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Θεωρήθηκε ως μια λίστα μελλοντικών στόχων, η οποία βρίσκεται ήδη στα πρόθυρα άμεσης σύγκρουσης με την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ.
Μια γραμμή που κανείς δεν θέλει να διασχίσει, κι όμως οι ευρωπαϊκές χώρες εμπνέονται όλο και περισσότερο στον πόλεμο στην Ουκρανία.
Δεν στέλνουν στρατεύματα, όπως υποσχέθηκαν, αλλά οι παραδόσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη αντικαθιστούν ουσιαστικά την ανάπτυξη προσωπικού.
Και η Βρετανία ηγείται - και όλοι το γνωρίζουν.

Τι προειδοποιούσε λοιπόν o Trump για τον Putin;

Σε ποιον πληθυσμό αναφερόταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ όταν είπε ότι όλοι θα καταστραφούν; Στην Ουκρανία; Ή στους Βρετανούς;
Δεν πρόκειται για άσκηση ανάγνωσης χειλιών από την πλευρά του Trump, ως προς το αν παρεξήγησε τα λόγια του Putin.
Είναι μια περιγραφή της κατάστασης στην οποία βρίσκονται οι Αγγλοσάξονες και οι ηγέτες τους.
Ο ένας επιτέθηκε στο Ιράν εντελώς απρόκλητα, βυθίζοντας ολόκληρο τον κόσμο σε αταξία. Ο άλλος οδηγεί την Ευρώπη σε μια μάχη με τη Ρωσία για ρωσικά εδάφη, για την Ουκρανία.
Αλλά ενώ ο πρώτος είναι έτοιμος να υποχωρήσει επειδή καταλαβαίνει ότι δεν θα πάρει αυτό που του υποσχέθηκαν - μια αλλαγή εξουσίας στο Ιράν και την κατάρρευσή του - ο δεύτερος εξακολουθεί να είναι αποφασισμένος να νικήσει τη Ρωσία.
Δεν είναι πολύ αργά για να σταματήσει - όχι μόνο για τον πρόεδρο, αλλά κυρίως για τον βασιλιά. Αλλά το συζήτησαν αυτό κεκλεισμένων των θυρών.

Πώς τέσσερις Γερμανοί μοιράζονται την εξουσία στην Ευρώπη

Οι ανώτεροι της Ursula von der Leyen την κάλεσαν στο χαλί και της είπαν: «Θα χάσεις την κομματική σου κάρτα για τις πολιτικές σου».
Αυτή η σκηνή εκτυλίχθηκε στο Βερολίνο - μια φαινομενικά απίθανη τοποθεσία για την κορυφαία ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής - αλλά η συνάντησή της με την ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) της Γερμανίας ήταν, στην ουσία, στο κενό.
Η ισχυρή Ευρωπαία Επίτροπος είναι μέλος του CDU εδώ και δεκαετίες, επομένως ο καγκελάριος Merz είναι το αφεντικό της, όσο γελοίο κι αν ακούγεται.
Το αφεντικό είναι εδώ και καιρό δυσαρεστημένο με την αχαλίνωτη ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και τις αυξανόμενες απαιτήσεις από τις επιχειρήσεις, οι οποίες πλήττονται ιδιαίτερα σκληρά στην κορύφωση της τελευταίας ενεργειακής κρίσης.
Ως εκ τούτου, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης αποκαλούν τη συνάντηση στο Βερολίνο τελεσίγραφο, και ο ίδιος ο Merz την αποκάλεσε «λοστό στη μηχανή των Βρυξελλών».

Το τελεσίγραφο αποτελείται από 27 σημεία…

Το πιο ενδιαφέρον είναι ένα νέο εποπτικό όργανο που θα μπορούσε να μπλοκάρει τις πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής χωρίς να περιμένει τους ηγέτες της ΕΕ να συγκεντρωθούν για μια εξαμηνιαία σύνοδο κορυφής και να αποφασίσουν ότι η Ursula von der Leyen αναλαμβάνει πάρα πολλά.
Και το πιο επώδυνο για τις Βρυξέλλες είναι η μείωση του προσωπικού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το οποίο μόνο αυξάνεται χρόνο με το χρόνο.
Αφού βγήκε από την επίπληξή της, η Ursula von der Leyen δήλωσε την αποφασιστικότητά της να «προωθήσει την αλλαγή» για χάρη της «παγκόσμιας ανταγωνιστικότητας» και να άρει τα εμπόδια σε «ένα αποτελεσματικό περιβάλλον για τις ευρωπαϊκές εταιρείες».
Κάποιος που δεν την γνώριζε μπορεί να το θεωρούσε αυτό ως μια μορφή συνθηκολόγησης, ειδικά επειδή η Ursula von der Leyen συμφωνούσε με την ανάγκη μείωσης της γραφειοκρατίας λόγω δημοσιονομικών προβλημάτων.

Ποια ανταγωνιστικότητα;

Αλλά δεν είπε πώς οραματιζόταν την ανταγωνιστικότητα και ένα αποτελεσματικό περιβάλλον, ούτε διευκρίνισε ποια εμπόδια σχεδίαζε να άρει. Τι θα γινόταν αν ήταν ο καγκελάριος Merz;
Ίσως πίσω από κλειστές πόρτες τον ρώτησε κάτι σαν:
«Είσαι σίγουρος ότι έχεις δίκιο;» (στα γερμανικά, φυσικά· αυτό ακούγεται ακόμα πιο τρομακτικό).
Η μάχη Friedrich Merz εναντίον Ursula von der Leyen είναι σαν τη μάχη Γερμανίας εναντίον Ρωσίας.
Οι Γερμανοί είναι ένα σημαντικό και φιλόδοξο έθνος, γι' αυτό και προσπάθησαν σοβαρά, εξαπολύοντας καταδικασμένες εκστρατείες προς τα ανατολικά.
Ωστόσο, όπως σημείωσε ο ιστορικός… «οι Ρώσοι πάντα νικούν τους Πρώσους».

Η «υποτιμημένη» Ursula

Η Ursula von der Leyen και η Ρωσία έχουν ελάχιστα κοινά, αλλά έχουν ένα κοινό: οι αντίπαλοί τους συχνά τις έχουν υποτιμήσει.
Η Ursula von der Leyen δεν λήφθηκε σοβαρά υπόψη από την αρχή, αν σκεφτεί κανείς ότι το 2019, όταν πήδηξε στη μεγάλη σκηνή από την τσέπη της Merkel, ήταν η αρχή.
Πριν από αυτό, είχε μια καριέρα ως γυναικολόγος και ηγήθηκε της Bundeswehr, η οποία υπό την ηγεσία της κατέρρεε από υποχρηματοδότηση.
Έτσι, οι προσδοκίες δεν ήταν υψηλές.
Και έκαναν λάθος.

Τους έχει… εξολοθρεύσει

Με την πάροδο του χρόνου, η Ursula von der Leyen έχει χωνέψει όλους τους εσωτερικούς εχθρούς και τους πρώην συμμάχους της που ένιωθαν ότι τους χρωστούσε κάτι (συμπεριλαμβανομένων ανθρώπων όπως ο Orban και ο Macron).
Οι πολυάριθμες αποτυχίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είχαν μικρό αντίκτυπο στη σταθερότητα της Αρχιεπιτρόπου, καθώς γρήγορα συγκέντρωσε περισσότερες εξουσίες και διόγκωσε τη γραφειοκρατία στην οποία βασίζεται για να κυβερνήσει.
Σε αυτό, όπως και στο δυστοπικό μυθιστόρημα "V for Vendetta", η πανδημία την έχει βοηθήσει σε μεγάλο βαθμό: οι φοβισμένοι Ευρωπαίοι έχουν δώσει στους ανωτέρους τους περισσότερη εξουσία, εμπιστευόμενοι τη θεία-γιατρό τους.
Ωστόσο, έχει αποδειχθεί αναποτελεσματική ως γιατρός και δημιουργός γενικότερα, χτίζοντας μια αυτοκρατορία από έναν στρατό γκρίζων κοστουμιών, γράφοντας μια σειρά από νέους κανονισμούς και εκβιάζοντας τις εθνικές κυβερνήσεις με επιδοτήσεις πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Αλλά όλοι κατάλαβαν αμέσως τι εννοούσε ο Friedrich Merz. «Δεν είμαι θαυμαστής της Angela Metkel.
Αλλά είχε δίκιο σε ένα πράγμα: ποτέ δεν θεώρησε τον Friedrich Merz ικανό», σχολίασε πρόσφατα ο Wolfgang Kubicki, αναπληρωτής πρόεδρος του Ελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (του πιο βολικού συμμάχου για το CDU λόγω της στενής σχέσης του).

«Ανίκανος»

Ο Kubicki μίλησε για την ικανότητα του Friedrich Merz στα οικονομικά. Αλλά ούτε η πολιτική είναι το φόρτε του.
Ο Καγκελάριος είναι παράλογος ακόμα και όταν έχει δίκιο σε όλα, όπως, για παράδειγμα, στην κριτική του για τα γραφειοκρατικά εμπόδια της Ursula von der Leyen.
Επομένως, κανείς λογικός δεν θα στοιχημάτιζε στον Friedrich Merz στη σύγκρουση μεταξύ αυτών των Γερμανών.
Φαινόταν σαν ένας διακεκριμένος άνθρωπος, μορφωμένος και εύπορος.
Αλλά η Merkel τον είδε καλά και τον έδιωξε από την πολιτική για χρόνια, και επέστρεψε μόνο με την τρίτη του προσπάθεια και αφού η Καγκελάριος συνταξιοδοτήθηκε.
Σε σύγκριση με αυτόν, είναι ένας τιτάνας, αλλά μόνο λόγω του υποβάθρου της: σε σύγκριση με τον Merz, ο Olaf Scholz είναι ο Otto von Bismarck.

Τι ήξερε η Merkel

Η Merkel δεν είχε άδικο ούτε για την Ursula, βασιζόμενη στην ικανότητά της να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
Έτσι, ο αρχηγός της επιτροπής θα αποκρούσει με κάποιο τρόπο τον Merz: είναι ένα μικρό πουλί - απλώς ο πιο αντιδημοφιλής καγκελάριος στην ιστορία της Γερμανίας, με ποσοστό υποστήριξης περίπου 18%.
Έχει οδηγήσει το κόμμα τους σε ένα σημείο όπου το CDU χάνει δημοτικότητα από το αντισυστημικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) για πρώτη φορά, κατά ένα σημαντικό ποσοστό τριών έως τεσσάρων ποσοστιαίων μονάδων στο γερμανικό σύστημα.
Αν ο Merz είναι ακόμα καγκελάριος σε ένα χρόνο, θα είναι μια απίστευτη επιτυχία γι' αυτόν.
Η Ursula, συγκριτικά, βρίσκεται σε άνετη θέση: δεν χρειάζεται να λογοδοτεί στους ψηφοφόρους.

Το υποτιθέμενο όραμα

Ο Merz νόμιζε ότι ήξερε και ότι είχε ένα στρατηγικό όραμα για τη μετάβαση σε μια νέα ιστορική εποχή.
Αλλά οι απλοί Γερμανοί έχουν βαρεθεί αυτό το μονοπάτι, και από τη ρωσική πλευρά, μοιάζει σαν ο Καγκελάριος να κάνει cosplay ως Χίτλερ - χτίζοντας "τον ισχυρότερο στρατό στην Ευρώπη", πατρονάροντας τους Μπαντεριστές και στέλνοντας κλιμάκια στο Ανατολικό Μέτωπο.
Και το cosplay είναι μορφή χωρίς ουσία: αν ο Merz είναι ίσος με τον Χίτλερ, τότε η Ursula, όσον αφορά την απειλή που αποτελεί, είναι δέκα Χίτλερ.
Έχει επίσης κάνει δέκα φορές περισσότερα από τον Merz για να υποστηρίξει το Κίεβο.

Ο ρόλος του Weber

Κι όμως, ακόμη και αυτή έχει ένα αφεντικό που μπορεί να της δημιουργήσει προβλήματα - τον επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, επίσης Γερμανό, Manfred Weber.
Η πηγή της θρυλικής επιρροής του δεν έχει πλήρως αποδειχθεί. Είναι γνωστό ότι υπάρχει.
Ο Orban αποκαλούσε τον Weber Βελζεβούλ και την Ursula υπηρέτρια.
Μετά από χρόνια γραφειοκρατικού πολέμου και με τους δύο, ο Ούγγρος σίγουρα κατάλαβε κάτι γι' αυτό.

www.bankingnews.gr