Μια πραγματική εφαρμογή αποκλεισμού θα έπληττε όχι μόνο το Ιράν αλλά και τους συμμάχους των ΗΠΑ στην Ευρώπη και την Ανατολική Ασία, θέτοντας σε κίνδυνο την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια.
Ο αποκλεισμός του Στενού του Hormuz από τις ΗΠΑ αποτελεί ένδειξη στρατηγικής αδυναμίας και πολιτικής αποτυχίας της Ουάσιγκτον καθώς και έμμεση παραδοχή ανικανότητας άμεσης αντιμετώπισης του Ιράν αναφέρει ο Ιρανός αναλυτής πολιτικής και διεθνών σχέσεων Hossein Ajlolu.
Σύμφωνα με το πρακτορείο Tasnim, ο Ajlolu υποστηρίζει ότι οι πρόσφατες διαπραγματεύσεις μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ στο Πακιστάν δεν κατέληξαν σε συγκεκριμένο αποτέλεσμα, γεγονός που δείχνει ότι τα συμβατικά διπλωματικά εργαλεία της Ουάσινγκτον έχουν φτάσει σε αδιέξοδο.
Όπως λέει, οι ΗΠΑ επιχειρούν να αντισταθμίσουν προηγούμενες αποτυχίες μέσω πολιτικής «μέγιστης πίεσης» και ψυχολογικού πολέμου.
Ο Ajlolu υπογράμμισε τη στρατηγική σημασία του Στενού του Hormuz για την παγκόσμια ενέργεια, τονίζοντας ότι οποιαδήποτε σοβαρή διαταραχή θα επηρέαζε όχι μόνο τις ιρανικές εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου, αλλά και τις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες ενέργειας, οδηγώντας σε αύξηση των τιμών και αστάθεια στις αγορές.
Επεσήμανε επίσης ότι μια πραγματική εφαρμογή αποκλεισμού θα έπληττε όχι μόνο το Ιράν αλλά και τους συμμάχους των ΗΠΑ στην Ευρώπη και την Ανατολική Ασία, θέτοντας σε κίνδυνο την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια.
Αναφερόμενος στη θέση της Τεχεράνης, τόνισε ότι το Ιράν έχει διακηρύξει πως η ασφάλεια στο Στενό του Hormuz πρέπει να ισχύει για όλους ή για κανέναν, υπονοώντας ότι δεν θα επιτρέψει μονομερή εκμετάλλευση του περάσματος υπό συνθήκες πίεσης.
Ο ίδιος υποστήριξε ότι ακόμη και εντός των ΗΠΑ υπάρχουν αντιδράσεις και αμφιβολίες για την πολιτική αυτή, καθώς μια νέα κρίση στον Περσικό Κόλπο θα μπορούσε να οδηγήσει σε αύξηση των τιμών καυσίμων και οικονομικό κόστος για τους Αμερικανούς πολίτες.
Συνολικά, σύμφωνα με την ανάλυση, η πολιτική των ΗΠΑ — από την αποχώρηση από τη συμφωνία για τα πυρηνικά έως τις κυρώσεις και τις απειλές ναυτικού αποκλεισμού — δείχνει μια μετατόπιση από τη διπλωματία προς πιο ριψοκίνδυνες επιλογές, οι οποίες ενδέχεται να προκαλέσουν ευρύτερες ρήξεις με συμμάχους και να αυξήσουν την παγκόσμια αστάθεια.
Τέλος, ο αναλυτής καταλήγει ότι η απειλή αποκλεισμού δεν αποτελεί ένδειξη ισχύος, αλλά μάλλον ένδειξη αποτυχίας προηγούμενων στρατηγικών και αναγνώριση ότι το Ιράν παραμένει βασικός και αναντικατάστατος παράγοντας στις διεθνείς ισορροπίες ενέργειας και ασφάλειας.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με το πρακτορείο Tasnim, ο Ajlolu υποστηρίζει ότι οι πρόσφατες διαπραγματεύσεις μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ στο Πακιστάν δεν κατέληξαν σε συγκεκριμένο αποτέλεσμα, γεγονός που δείχνει ότι τα συμβατικά διπλωματικά εργαλεία της Ουάσινγκτον έχουν φτάσει σε αδιέξοδο.
Όπως λέει, οι ΗΠΑ επιχειρούν να αντισταθμίσουν προηγούμενες αποτυχίες μέσω πολιτικής «μέγιστης πίεσης» και ψυχολογικού πολέμου.
Ο Ajlolu υπογράμμισε τη στρατηγική σημασία του Στενού του Hormuz για την παγκόσμια ενέργεια, τονίζοντας ότι οποιαδήποτε σοβαρή διαταραχή θα επηρέαζε όχι μόνο τις ιρανικές εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου, αλλά και τις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες ενέργειας, οδηγώντας σε αύξηση των τιμών και αστάθεια στις αγορές.
Επεσήμανε επίσης ότι μια πραγματική εφαρμογή αποκλεισμού θα έπληττε όχι μόνο το Ιράν αλλά και τους συμμάχους των ΗΠΑ στην Ευρώπη και την Ανατολική Ασία, θέτοντας σε κίνδυνο την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια.
Αναφερόμενος στη θέση της Τεχεράνης, τόνισε ότι το Ιράν έχει διακηρύξει πως η ασφάλεια στο Στενό του Hormuz πρέπει να ισχύει για όλους ή για κανέναν, υπονοώντας ότι δεν θα επιτρέψει μονομερή εκμετάλλευση του περάσματος υπό συνθήκες πίεσης.
Ο ίδιος υποστήριξε ότι ακόμη και εντός των ΗΠΑ υπάρχουν αντιδράσεις και αμφιβολίες για την πολιτική αυτή, καθώς μια νέα κρίση στον Περσικό Κόλπο θα μπορούσε να οδηγήσει σε αύξηση των τιμών καυσίμων και οικονομικό κόστος για τους Αμερικανούς πολίτες.
Συνολικά, σύμφωνα με την ανάλυση, η πολιτική των ΗΠΑ — από την αποχώρηση από τη συμφωνία για τα πυρηνικά έως τις κυρώσεις και τις απειλές ναυτικού αποκλεισμού — δείχνει μια μετατόπιση από τη διπλωματία προς πιο ριψοκίνδυνες επιλογές, οι οποίες ενδέχεται να προκαλέσουν ευρύτερες ρήξεις με συμμάχους και να αυξήσουν την παγκόσμια αστάθεια.
Τέλος, ο αναλυτής καταλήγει ότι η απειλή αποκλεισμού δεν αποτελεί ένδειξη ισχύος, αλλά μάλλον ένδειξη αποτυχίας προηγούμενων στρατηγικών και αναγνώριση ότι το Ιράν παραμένει βασικός και αναντικατάστατος παράγοντας στις διεθνείς ισορροπίες ενέργειας και ασφάλειας.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών