Οι χώρες αναζητούν εναλλακτικές... πυρηνική ενέργεια, νέες διαδρομές, διμερείς συμφωνίες με την Τεχεράνη
Το Στενό του Hormuz δεν είναι πια διεθνής θαλάσσιος διάδρομος.
Μετατρέπεται σταδιακά σε ζώνη επιρροής του Ιράν – και το πιο ανησυχητικό για τη Δύση είναι ότι αυτή η μετάβαση γίνεται χωρίς άμεση στρατιωτική σύγκρουση.
Η επιλογή των ΗΠΑ να μην εμπλακούν στρατιωτικά για τη διασφάλιση της ναυσιπλοΐας δεν αποτελεί απλώς αλλαγή τακτικής. Συνιστά μια σιωπηρή παραδοχή περιορισμού ισχύος.
Η Ουάσινγκτον, υπό τον Trump, φαίνεται να εγκαταλείπει τον ρόλο του “παγκόσμιου εγγυητή” σε μια από τις πιο κρίσιμες ενεργειακές αρτηρίες του πλανήτη.
Η λογική είναι απλή αλλά σκληρή: οι ΗΠΑ δεν εξαρτώνται πλέον ενεργειακά από τον Περσικό Κόλπο, άρα δεν έχουν λόγο να αναλαμβάνουν το κόστος προστασίας των ροών για λογαριασμό τρίτων. Αυτό μεταφράζεται σε ένα νέο δόγμα – λιγότερη στρατιωτική δέσμευση, περισσότερη γεωοικονομική πίεση.
Την ίδια στιγμή, το Ιράν αξιοποιεί το κενό. Χωρίς να χρειαστεί να συγκρουστεί άμεσα, αποκτά de facto έλεγχο σε ένα πέρασμα από το οποίο διέρχεται περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου. Η επιρροή του δεν εκφράζεται μόνο στρατιωτικά, αλλά και οικονομικά: το ενδεχόμενο συναλλαγών σε γουάν ή ριάλ επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο.
Αν επιβεβαιωθεί αυτή η τάση, το πλήγμα στο πετροδολάριο θα είναι δομικό. Το Hormuz παύει να λειτουργεί ως ουδέτερη διεθνής οδός και μετατρέπεται σε μηχανισμό ελέγχου ροών, τιμών και – τελικά – νομισματικών ισορροπιών.
Για τους παραδοσιακούς συμμάχους των ΗΠΑ, το μήνυμα είναι ανησυχητικό. Η ασφάλεια των ενεργειακών ροών δεν θεωρείται πλέον δεδομένη. Οι οικονομίες της Ασίας, που εξαρτώνται άμεσα από τον Περσικό Κόλπο, βρίσκονται εκτεθειμένες, ενώ η Ευρώπη, ήδη πιεσμένη ενεργειακά, βλέπει να περιορίζονται περαιτέρω οι επιλογές της.
Το αποτέλεσμα είναι μια ταχεία μετάβαση σε ένα πιο κατακερματισμένο και ανταγωνιστικό σύστημα. Οι χώρες αναζητούν εναλλακτικές: πυρηνική ενέργεια, νέες διαδρομές, διμερείς συμφωνίες με την Τεχεράνη. Παράλληλα, τα ασφάλιστρα κινδύνου ενσωματώνονται μόνιμα στις τιμές της ενέργειας.
Η γεωπολιτική εξίσωση αλλάζει. Το Ορμούζ δεν είναι πλέον απλώς ένα στενό – είναι μοχλός πίεσης. Και όποιος ελέγχει τον μοχλό, διαμορφώνει τους κανόνες.
www.bankingnews.gr
Μετατρέπεται σταδιακά σε ζώνη επιρροής του Ιράν – και το πιο ανησυχητικό για τη Δύση είναι ότι αυτή η μετάβαση γίνεται χωρίς άμεση στρατιωτική σύγκρουση.
Η επιλογή των ΗΠΑ να μην εμπλακούν στρατιωτικά για τη διασφάλιση της ναυσιπλοΐας δεν αποτελεί απλώς αλλαγή τακτικής. Συνιστά μια σιωπηρή παραδοχή περιορισμού ισχύος.
Η Ουάσινγκτον, υπό τον Trump, φαίνεται να εγκαταλείπει τον ρόλο του “παγκόσμιου εγγυητή” σε μια από τις πιο κρίσιμες ενεργειακές αρτηρίες του πλανήτη.
Η λογική είναι απλή αλλά σκληρή: οι ΗΠΑ δεν εξαρτώνται πλέον ενεργειακά από τον Περσικό Κόλπο, άρα δεν έχουν λόγο να αναλαμβάνουν το κόστος προστασίας των ροών για λογαριασμό τρίτων. Αυτό μεταφράζεται σε ένα νέο δόγμα – λιγότερη στρατιωτική δέσμευση, περισσότερη γεωοικονομική πίεση.
Την ίδια στιγμή, το Ιράν αξιοποιεί το κενό. Χωρίς να χρειαστεί να συγκρουστεί άμεσα, αποκτά de facto έλεγχο σε ένα πέρασμα από το οποίο διέρχεται περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου. Η επιρροή του δεν εκφράζεται μόνο στρατιωτικά, αλλά και οικονομικά: το ενδεχόμενο συναλλαγών σε γουάν ή ριάλ επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο.
Αν επιβεβαιωθεί αυτή η τάση, το πλήγμα στο πετροδολάριο θα είναι δομικό. Το Hormuz παύει να λειτουργεί ως ουδέτερη διεθνής οδός και μετατρέπεται σε μηχανισμό ελέγχου ροών, τιμών και – τελικά – νομισματικών ισορροπιών.
Για τους παραδοσιακούς συμμάχους των ΗΠΑ, το μήνυμα είναι ανησυχητικό. Η ασφάλεια των ενεργειακών ροών δεν θεωρείται πλέον δεδομένη. Οι οικονομίες της Ασίας, που εξαρτώνται άμεσα από τον Περσικό Κόλπο, βρίσκονται εκτεθειμένες, ενώ η Ευρώπη, ήδη πιεσμένη ενεργειακά, βλέπει να περιορίζονται περαιτέρω οι επιλογές της.
Το αποτέλεσμα είναι μια ταχεία μετάβαση σε ένα πιο κατακερματισμένο και ανταγωνιστικό σύστημα. Οι χώρες αναζητούν εναλλακτικές: πυρηνική ενέργεια, νέες διαδρομές, διμερείς συμφωνίες με την Τεχεράνη. Παράλληλα, τα ασφάλιστρα κινδύνου ενσωματώνονται μόνιμα στις τιμές της ενέργειας.
Η γεωπολιτική εξίσωση αλλάζει. Το Ορμούζ δεν είναι πλέον απλώς ένα στενό – είναι μοχλός πίεσης. Και όποιος ελέγχει τον μοχλό, διαμορφώνει τους κανόνες.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών