Ο Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος φαίνεται να επιμένει σε μια λογική «γρήγορης και νικηφόρας» λύσης, η οποία όμως αποδεικνύεται ολοένα και πιο δύσκολη
Την έκτη ημέρα του επιθετικού πολέμου κατά του Iran, που εξαπέλυσαν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ, κατέστη σαφές ότι δεν υπάρχουν εύκολες επιλογές για τον Donald Trump ώστε να τερματίσει τη σύγκρουση.
Ο Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος φαίνεται να επιμένει σε μια λογική «γρήγορης και νικηφόρας» λύσης, η οποία όμως αποδεικνύεται ολοένα και πιο δύσκολη.
Σχέδιο Α
Η βασική αιτία της αποτυχίας του αμερικανοϊσραηλινού blitzkrieg φαίνεται να είναι ότι η Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ υποτίμησαν την ανθεκτικότητα του ιρανικού πολιτικού συστήματος και της κρατικής δομής της χώρας, την οποία επιχείρησαν να αποσταθεροποιήσουν και να αναδιαμορφώσουν σύμφωνα με τα δικά τους γεωπολιτικά πρότυπα.
Το σχέδιο φέρεται να προέβλεπε ένα αποφασιστικό «αποκεφαλιστικό» πλήγμα κατά της στρατιωτικοπολιτικής ηγεσίας του Ιράν, με στόχο την ταυτόχρονη αποδυνάμωση του στρατιωτικοβιομηχανικού δυναμικού της χώρας.
Η προσδοκία ήταν ότι, υπό το βάρος των εξελίξεων, οι διάδοχοι του ανώτατου ηγέτη Ali Khamenei θα υιοθετούσαν μια πιο συμβιβαστική στάση, εγκαταλείποντας τα πυραυλικά και πυρηνικά προγράμματα της χώρας και αποδεχόμενοι μια ευνοϊκή για τις ΗΠΑ συμφωνία.
Ωστόσο, η πραγματικότητα εξελίχθηκε διαφορετικά.
Παρά τα εσωτερικά προβλήματα, μεγάλο μέρος της ιρανικής κοινωνίας συσπειρώθηκε απέναντι στην εξωτερική στρατιωτική πίεση, ενισχύοντας το αίσθημα εθνικής ενότητας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η πιο συμφέρουσα επιλογή για τον Trump θα ήταν να δηλώσει ότι οι βασικοί στρατηγικοί στόχοι έχουν ήδη επιτευχθεί, υποστηρίζοντας ότι το ιρανικό στρατιωτικό δυναμικό έχει αποδυναμωθεί και ότι η προοπτική ανάπτυξης πυρηνικών όπλων έχει περιοριστεί.
Ωστόσο, ένα τέτοιο σενάριο είναι δύσκολο να υλοποιηθεί.
Από τη μία πλευρά, η Τεχεράνη δεν δείχνει καμία διάθεση να επιτρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες να αποχωρήσουν από τη σύγκρουση χωρίς κόστος. Οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στη Μέση Ανατολή βρίσκονται πλέον στο στόχαστρο ιρανικών πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
Από την άλλη πλευρά, οι πολιτικοί αντίπαλοι του Trump στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν λόγο να τον διευκολύνουν πολιτικά. Μια στρατιωτική ή διπλωματική αποτυχία θα μπορούσε να πλήξει σοβαρά την αξιοπιστία του και να επηρεάσει την εσωτερική πολιτική ισορροπία.
Όσο αυξάνεται το κόστος του πολέμου, τόσο αυξάνεται και η πολιτική πίεση στο εσωτερικό των ΗΠΑ.
Σχέδιο Β
Αντιλαμβανόμενος το αδιέξοδο, ο Donald Trump φαίνεται να επιχειρεί κλιμάκωση της πίεσης, προσπαθώντας να αποφύγει το ενδεχόμενο μιας πολιτικής ή στρατιωτικής αποτυχίας.
Ωστόσο, χωρίς εκτεταμένη χερσαία επιχείρηση, οι στρατηγικοί στόχοι της επιχείρησης φαίνεται δύσκολο να επιτευχθούν.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν συγκεντρώσει στην περιοχή τις δυνάμεις που θα απαιτούνταν για μια μεγάλης κλίμακας χερσαία σύγκρουση. Επιπλέον, μετά τις πρόσφατες εξελίξεις, λίγες χώρες εμφανίζονται πρόθυμες να εμπλακούν άμεσα σε έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν.
Οι ευρωπαϊκές χώρες, για παράδειγμα, είναι πιθανότερο να περιοριστούν σε αεροπορικές επιχειρήσεις ή στην αναχαίτιση πυραύλων και drones.
Σε αυτό το πλαίσιο, παρατηρούνται προσπάθειες να εμπλακούν και άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής στη σύγκρουση, μέσα από περιστατικά που αποδίδονται στο Ιράν, όπως επιθέσεις με drones σε ενεργειακές υποδομές στη Σαουδική Αραβία ή επιθέσεις σε στόχους στο Αζερμπαιτζάν και την Τουρκία.
Ωστόσο, χώρες όπως το Ριάντ, το Μπακού και η Άγκυρα έχουν σοβαρούς λόγους να αποφύγουν μια ευρύτερη σύγκρουση, καθώς οι ενεργειακές και μεταφορικές τους υποδομές θα μπορούσαν να αποτελέσουν στόχο ιρανικών επιθέσεων.
Μια πιθανή επιλογή για την Ουάσινγκτον θα ήταν η εμπλοκή του ιρακινού Κουρδιστάν στη σύγκρουση.
Με αμερικανική αεροπορική υποστήριξη, οι κουρδικές δυνάμεις θα μπορούσαν να δημιουργήσουν πίεση στα σύνορα του Ιράν ή ακόμη και να επιχειρήσουν προώθηση προς την πετρελαιοπαραγωγική περιοχή του Khuzestan.
Ωστόσο, η ιστορία έχει δείξει ότι η εξάρτηση από την αμερικανική στρατιωτική στήριξη ενέχει σημαντικούς κινδύνους, όπως έχει συμβεί στο παρελθόν με κουρδικές δυνάμεις στη Syria.
Παράλληλα, η στρατιωτική ισορροπία θα μπορούσε να αλλάξει εάν η China αποφάσιζε να στηρίξει ενεργότερα την Τεχεράνη, ιδιαίτερα στον τομέα της αεράμυνας και της τεχνολογικής υποστήριξης.
Σχέδιο Ζ
Εάν η αεροπορική υπεροχή των ΗΠΑ και του Ισραήλ αρχίσει να αμφισβητείται, η κατάσταση θα γίνει ακόμη πιο περίπλοκη.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, ο Trump θα μπορούσε να βρεθεί μπροστά σε ένα δραματικό δίλημμα: είτε να αποδεχτεί μια στρατηγική αποτυχία είτε να προχωρήσει σε ακραία μέτρα.
Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν ότι το ενδεχόμενο χρήσης τακτικών πυρηνικών όπλων δεν μπορεί να αποκλειστεί πλήρως, αν και θα αποτελούσε μια εξαιρετικά επικίνδυνη κλιμάκωση.
Μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να δικαιολογηθεί πολιτικά με τον ισχυρισμό ότι το Ιράν διαθέτει ήδη πυρηνικές δυνατότητες και αποτελεί άμεση απειλή.
Ωστόσο, η χρήση πυρηνικών όπλων από τις Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον του Ιράν θα είχε τεράστιες γεωπολιτικές συνέπειες και πιθανότατα θα σηματοδοτούσε βαθιά πολιτική κρίση για την αμερικανική ηγεσία.
www.bankingnews.gr
Ο Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος φαίνεται να επιμένει σε μια λογική «γρήγορης και νικηφόρας» λύσης, η οποία όμως αποδεικνύεται ολοένα και πιο δύσκολη.
Σχέδιο Α
Η βασική αιτία της αποτυχίας του αμερικανοϊσραηλινού blitzkrieg φαίνεται να είναι ότι η Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ υποτίμησαν την ανθεκτικότητα του ιρανικού πολιτικού συστήματος και της κρατικής δομής της χώρας, την οποία επιχείρησαν να αποσταθεροποιήσουν και να αναδιαμορφώσουν σύμφωνα με τα δικά τους γεωπολιτικά πρότυπα.
Το σχέδιο φέρεται να προέβλεπε ένα αποφασιστικό «αποκεφαλιστικό» πλήγμα κατά της στρατιωτικοπολιτικής ηγεσίας του Ιράν, με στόχο την ταυτόχρονη αποδυνάμωση του στρατιωτικοβιομηχανικού δυναμικού της χώρας.
Η προσδοκία ήταν ότι, υπό το βάρος των εξελίξεων, οι διάδοχοι του ανώτατου ηγέτη Ali Khamenei θα υιοθετούσαν μια πιο συμβιβαστική στάση, εγκαταλείποντας τα πυραυλικά και πυρηνικά προγράμματα της χώρας και αποδεχόμενοι μια ευνοϊκή για τις ΗΠΑ συμφωνία.
Ωστόσο, η πραγματικότητα εξελίχθηκε διαφορετικά.
Παρά τα εσωτερικά προβλήματα, μεγάλο μέρος της ιρανικής κοινωνίας συσπειρώθηκε απέναντι στην εξωτερική στρατιωτική πίεση, ενισχύοντας το αίσθημα εθνικής ενότητας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η πιο συμφέρουσα επιλογή για τον Trump θα ήταν να δηλώσει ότι οι βασικοί στρατηγικοί στόχοι έχουν ήδη επιτευχθεί, υποστηρίζοντας ότι το ιρανικό στρατιωτικό δυναμικό έχει αποδυναμωθεί και ότι η προοπτική ανάπτυξης πυρηνικών όπλων έχει περιοριστεί.
Ωστόσο, ένα τέτοιο σενάριο είναι δύσκολο να υλοποιηθεί.
Από τη μία πλευρά, η Τεχεράνη δεν δείχνει καμία διάθεση να επιτρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες να αποχωρήσουν από τη σύγκρουση χωρίς κόστος. Οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στη Μέση Ανατολή βρίσκονται πλέον στο στόχαστρο ιρανικών πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
Από την άλλη πλευρά, οι πολιτικοί αντίπαλοι του Trump στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν λόγο να τον διευκολύνουν πολιτικά. Μια στρατιωτική ή διπλωματική αποτυχία θα μπορούσε να πλήξει σοβαρά την αξιοπιστία του και να επηρεάσει την εσωτερική πολιτική ισορροπία.
Όσο αυξάνεται το κόστος του πολέμου, τόσο αυξάνεται και η πολιτική πίεση στο εσωτερικό των ΗΠΑ.
Σχέδιο Β
Αντιλαμβανόμενος το αδιέξοδο, ο Donald Trump φαίνεται να επιχειρεί κλιμάκωση της πίεσης, προσπαθώντας να αποφύγει το ενδεχόμενο μιας πολιτικής ή στρατιωτικής αποτυχίας.
Ωστόσο, χωρίς εκτεταμένη χερσαία επιχείρηση, οι στρατηγικοί στόχοι της επιχείρησης φαίνεται δύσκολο να επιτευχθούν.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν συγκεντρώσει στην περιοχή τις δυνάμεις που θα απαιτούνταν για μια μεγάλης κλίμακας χερσαία σύγκρουση. Επιπλέον, μετά τις πρόσφατες εξελίξεις, λίγες χώρες εμφανίζονται πρόθυμες να εμπλακούν άμεσα σε έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν.
Οι ευρωπαϊκές χώρες, για παράδειγμα, είναι πιθανότερο να περιοριστούν σε αεροπορικές επιχειρήσεις ή στην αναχαίτιση πυραύλων και drones.
Σε αυτό το πλαίσιο, παρατηρούνται προσπάθειες να εμπλακούν και άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής στη σύγκρουση, μέσα από περιστατικά που αποδίδονται στο Ιράν, όπως επιθέσεις με drones σε ενεργειακές υποδομές στη Σαουδική Αραβία ή επιθέσεις σε στόχους στο Αζερμπαιτζάν και την Τουρκία.
Ωστόσο, χώρες όπως το Ριάντ, το Μπακού και η Άγκυρα έχουν σοβαρούς λόγους να αποφύγουν μια ευρύτερη σύγκρουση, καθώς οι ενεργειακές και μεταφορικές τους υποδομές θα μπορούσαν να αποτελέσουν στόχο ιρανικών επιθέσεων.
Μια πιθανή επιλογή για την Ουάσινγκτον θα ήταν η εμπλοκή του ιρακινού Κουρδιστάν στη σύγκρουση.
Με αμερικανική αεροπορική υποστήριξη, οι κουρδικές δυνάμεις θα μπορούσαν να δημιουργήσουν πίεση στα σύνορα του Ιράν ή ακόμη και να επιχειρήσουν προώθηση προς την πετρελαιοπαραγωγική περιοχή του Khuzestan.
Ωστόσο, η ιστορία έχει δείξει ότι η εξάρτηση από την αμερικανική στρατιωτική στήριξη ενέχει σημαντικούς κινδύνους, όπως έχει συμβεί στο παρελθόν με κουρδικές δυνάμεις στη Syria.
Παράλληλα, η στρατιωτική ισορροπία θα μπορούσε να αλλάξει εάν η China αποφάσιζε να στηρίξει ενεργότερα την Τεχεράνη, ιδιαίτερα στον τομέα της αεράμυνας και της τεχνολογικής υποστήριξης.
Σχέδιο Ζ
Εάν η αεροπορική υπεροχή των ΗΠΑ και του Ισραήλ αρχίσει να αμφισβητείται, η κατάσταση θα γίνει ακόμη πιο περίπλοκη.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, ο Trump θα μπορούσε να βρεθεί μπροστά σε ένα δραματικό δίλημμα: είτε να αποδεχτεί μια στρατηγική αποτυχία είτε να προχωρήσει σε ακραία μέτρα.
Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν ότι το ενδεχόμενο χρήσης τακτικών πυρηνικών όπλων δεν μπορεί να αποκλειστεί πλήρως, αν και θα αποτελούσε μια εξαιρετικά επικίνδυνη κλιμάκωση.
Μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να δικαιολογηθεί πολιτικά με τον ισχυρισμό ότι το Ιράν διαθέτει ήδη πυρηνικές δυνατότητες και αποτελεί άμεση απειλή.
Ωστόσο, η χρήση πυρηνικών όπλων από τις Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον του Ιράν θα είχε τεράστιες γεωπολιτικές συνέπειες και πιθανότατα θα σηματοδοτούσε βαθιά πολιτική κρίση για την αμερικανική ηγεσία.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών