Σοκ! - Αμερικανικό think tank αποκαλύπτει πως έρχεται πόλεμος ΗΠΑ Κίνας με αναπόφευκτη χρήση πυρηνικών όπλων

Τον κώδωνα του κινδύνου για μια άνευ προηγουμένου κλιμάκωση στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού κρούει σε πρόσφατη έκθεση του το αμερικανικό think tank Center for a New American Security (CNAS), που δόθηκε στη δημοσιότητα.
Η ανάλυση επικεντρώνεται σε μια εξέλιξη αναπόφευκτη αυτού του πολέμου που θα γίνει για την Ταϊβάν και γιατί η συμβατική σύγκρουση το έτος 2032 θα μετατραπεί σε πυρηνικό πόλεμο, αποκαλύπτοντας τις στρατηγικές αδυναμίες των ΗΠΑ και την τρομακτική προοπτική ενός πυρηνικού «crossfade», δηλαδή της σταδιακής μετάβασης από τις συμβατικές επιχειρήσεις στη χρήση ατομικών όπλων.

Η προσομοίωση του CNAS και το αδιέξοδο των 45 ημερών

Σύμφωνα με τη μελέτη, σε περίπτωση ενός παρατεταμένου πολέμου, τα συμβατικά αποθέματα πυρομαχικών των ΗΠΑ θα εξαντλούνταν σε περίπου 45 ημέρες.
Σε αυτό το κρίσιμο χρονικό σημείο, η υπεροχή της Κίνας λόγω γεωγραφικής εγγύτητας και τεράστιας παραγωγικής ικανότητας θα δημιουργούσε ένα «στρατηγικό κενό» για τις ΗΠΑ, καθιστώντας την περαιτέρω άμυνα της Ταϊβάν αδύνατη με συμβατικά μέσα.

Η χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων και οι στόχοι

Η μελέτη προβλέπει ότι η Κίνα, προκειμένου να σπάσει το αδιέξοδο και να αποτρέψει την αμερικανική παρέμβαση, θα μπορούσε να καταφύγει στη χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων χαμηλής ισχύος, περίπου 20 kilotons.
Οι βασικοί στόχοι μιας τέτοιας επίθεσης θα ήταν οι αμερικανικές βάσεις στο Guam και στο Kwajalein Atoll, καθώς και οι ομάδες κρούσης των αεροπλανοφόρων.
Το σκεπτικό πίσω από μια τέτοια κίνηση θα ήταν η καταστροφή των κρίσιμων κόμβων της αλυσίδας εφοδιασμού και της διοικητικής μέριμνας, χωρίς την ολοκληρωτική εξόντωση πολιτικών πληθυσμών, ώστε να εξαναγκαστούν οι ΗΠΑ σε υποχώρηση και αποδοχή των τετελεσμένων.
Το στρατηγικό δίλημμα των ΗΠΑ

Η έκθεση τονίζει ότι οι ΗΠΑ στερούνται επί του παρόντος δόγματος για την αντιμετώπιση περιορισμένων πυρηνικών πληγμάτων στο θέατρο επιχειρήσεων του Ειρηνικού.
Αυτό δημιουργεί ένα θανάσιμο δίλημμα: μια ενδεχόμενη πυρηνική απάντηση κατά της ηπειρωτικής Κίνας θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε ολικό πυρηνικό πόλεμο, ενώ η αποφυγή οποιασδήποτε απάντησης θα σήμαινε την οριστική απώλεια της Ταϊβάν και την κατάρρευση της αμερικανικής επιρροής στην Ασία.

Η αντίθετη άποψη: Πολιτική πραγματικότητα και βιομηχανική ισχύς

Παρά την απαισιόδοξη φύση της έκθεσης, πολλοί αναλυτές και η επίσημη κινεζική πλευρά επισημαίνουν σημαντικά κενά στη λογική της προσομοίωσης.
Πρώτον, η Κίνα διατηρεί επίσημα την πολιτική της «μη πρώτης χρήσης» (No First Use) πυρηνικών όπλων, έχοντας επαναβεβαιώσει το 2026 ότι το οπλοστάσιό της εξυπηρετεί αποκλειστικά σκοπούς αυτοάμυνας.
Δεύτερον, στρατιωτικοί ηγέτες υποστηρίζουν ότι η Κίνα δεν θα χρειαζόταν πυρηνικά όπλα, καθώς η συμβατική της ισχύς σε βαλλιστικούς πυραύλους, drones και ναυτικό στην «πρώτη αλυσίδα νησιών» είναι ήδη επαρκής για να ελέγξει την κατάσταση σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Τέλος, η βιομηχανική βάση της Κίνας μπορεί να διατηρήσει τη ροή συμβατικών όπλων για πολύ μεγαλύτερο διάστημα από όσο υποθέτει το CNAS, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ που αντιμετωπίζουν προβλήματα παραγωγής.

Προειδοποίηση και όχι πρόβλεψη

Η έκθεση λειτουργεί περισσότερο ως προειδοποίηση προς τους Αμερικανούς ιθύνοντες για την επιτακτική ανάγκη ενίσχυσης των συμβατικών αποθεμάτων και της διπλωματίας.
Η «πυρηνική εξαναγκαστική διπλωματία» αποτελεί ένα εξαιρετικά επικίνδυνο παιχνίδι που καμία από τις δύο υπερδυνάμεις δεν επιθυμεί πραγματικά να ξεκινήσει, καθώς οι συνέπειες θα ήταν μη αναστρέψιμες για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

H πυρηνική σκακιέρα του 2026 - Δόγματα, οπλοστάσια, στρατηγική ισορροπία

Το 2026, η παγκόσμια πυρηνική ισορροπία υφίσταται τη μεγαλύτερη μεταβολή των τελευταίων δεκαετιών.
Ενώ οι ΗΠΑ παραμένουν η κυρίαρχη δύναμη σε απόλυτους αριθμούς και τεχνολογική ωριμότητα της «τριάδας» (ξηρά, θάλασσα, αέρας), η Κίνα έχει επιταχύνει την επέκταση του οπλοστασίου της, μετατρέποντας τη διμερή σχέση σε μια κούρσα εξοπλισμών που επηρεάζει άμεσα την ασφάλεια στον Ειρηνικό.

Το πυρηνικό οπλοστάσιο των ΗΠ - Εκσυγχρονισμός και συντήρηση

Οι ΗΠΑ διαθέτουν σήμερα ένα από τα πιο εξελιγμένα πυρηνικά οπλοστάσια στον κόσμο, με περίπου 3.700 κεφαλές, εκ των οποίων οι 1.770 είναι ανεπτυγμένες και έτοιμες για χρήση.
Η αμερικανική στρατηγική βασίζεται στην πυρηνική τριάδα: τους διηπειρωτικούς πυραύλους Minuteman III, τα υποβρύχια κλάσης Ohio εξοπλισμένα με πυραύλους Trident II και τα στρατηγικά βομβαρδιστικά B-52 και B-21 Raider.
Το 2026, η Ουάσιγκτον επικεντρώνεται στον εκσυγχρονισμό αυτών των συστημάτων, καθώς πολλά χρονολογούνται από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.
Παράλληλα, οι ΗΠΑ έχουν αναπτύξει τακτικά πυρηνικά όπλα χαμηλής ισχύος (όπως η κεφαλή W76-2 στα υποβρύχια), προκειμένου να έχουν ενδιάμεσες επιλογές απάντησης σε περίπτωση περιορισμένης πυρηνικής επίθεσης, αποφεύγοντας τον ολικό όλεθρο.

(Minuteman III)
Το πυρηνικό οπλοστάσιο της Κίνας - Ταχεία άνοδος

Η Κίνα έχει προχωρήσει σε μια πρωτοφανή επέκταση των δυνατοτήτων της, εκτιμώντας ότι το 2026 διαθέτει πάνω από 500-600 πυρηνικές κεφαλές, με στόχο να φτάσει τις 1.000 έως το 2030.
Το Πεκίνο έχει κατασκευάσει εκατοντάδες νέα σιλό για διηπειρωτικούς πυραύλους (ICBM) στις ερήμους της δυτικής Κίνας, ενισχύοντας τη δυνατότητα επιβίωσης του οπλοστασίου του μετά από ένα πρώτο πλήγμα.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στους πυραύλους DF-41, οι οποίοι μπορούν να φέρουν πολλαπλές κεφαλές (MIRV) και να πλήξουν οποιοδήποτε σημείο της αμερικανικής ηπειρωτικής επικράτειας. Επιπλέον, η Κίνα αναπτύσσει με ταχείς ρυθμούς τη δική της πυρηνική τριάδα, με τα υποβρύχια κλάσης Type 094 και το μελλοντικό βομβαρδιστικό H-20, επιδιώκοντας να εξασφαλίσει μια αξιόπιστη δυνατότητα ανταποδοτικού πλήγματος.

(DF-41)
Στρατηγικά δόγματα: "No First Use" εναντίον "Integrated Deterrence"

Η βασική διαφορά μεταξύ των δύο δυνάμεων έγκειται στο δόγμα χρήσης.
Η Κίνα επιμένει επίσημα στην πολιτική της «Μη Πρώτης Χρήσης» (No First Use), υποστηρίζοντας ότι τα πυρηνικά της όπλα προορίζονται αποκλειστικά για την αποτροπή πυρηνικού εκβιασμού και για ανταπόδοση σε περίπτωση που δεχθεί η ίδια πυρηνική επίθεση.
Ωστόσο, η Δύση εκφράζει αμφιβολίες για το αν αυτή η πολιτική θα ίσχυε σε μια κρίση για την Ταϊβάν.
Από την άλλη πλευρά, οι ΗΠΑ ακολουθούν το δόγμα της «Ολοκληρωμένης Αποτροπής» (Integrated Deterrence), το οποίο δεν αποκλείει τη χρήση πυρηνικών όπλων σε ακραίες περιστάσεις, ακόμα και αν δεν έχουν δεχθεί πυρηνικό πλήγμα, προκειμένου να υπερασπιστούν ζωτικά εθνικά συμφέροντα ή τους συμμάχους τους. Αυτή η ασάφεια αποτελεί το θεμέλιο της αμερικανικής αποτρεπτικής ισχύος, αλλά ταυτόχρονα αυξάνει τον κίνδυνο παρερμηνείας σε περιόδους έντασης.

Εύθραυστη ισορροπία

Το 2026, η πυρηνική σχέση ΗΠΑ-Κίνας δεν είναι πλέον μια σχέση μιας απόλυτης υπερδύναμης και ενός περιφερειακού παίκτη.
Η Κίνα πλησιάζει σε ένα επίπεδο «στρατηγικής επάρκειας» που της επιτρέπει να αμφισβητεί την αμερικανική κυριαρχία στον Ειρηνικό.
Η έλλειψη συμφωνιών ελέγχου των εξοπλισμών μεταξύ των δύο πλευρών καθιστά την κατάσταση εξαιρετικά εύθραυστη, καθώς οποιοδήποτε λάθος υπολογισμός σε μια συμβατική σύγκρουση θα μπορούσε να οδηγήσει στην ενεργοποίηση των πυρηνικών οπλοστασίων.

www.bankingnews.gr