Καταρρέει η αντίληψη της «συλλογικής Δύσης»
Στην παγκόσμια πολιτική συμβαίνουν αυτήν τη στιγμή εξαιρετικά ταχείες και δυναμικές διεργασίες.
Σε μεγάλο βαθμό αυτό συνδέεται με την πολιτική του Trump, ο οποίος εισήγαγε στο σύστημα των διεθνών σχέσεων υψηλό επίπεδο αναταραχής, μη προβλεψιμότητας και ριζοσπαστισμού, ενώ τα γεγονότα εξελίσσονται με αυξανόμενη ένταση.
Μπροστά στα μάτια μας καταρρέει η αντίληψη της «συλλογικής Δύσης», δηλαδή μιας αλληλέγγυας και σχετικά προβλέψιμης πολιτικής των βασικών δυτικών δυνάμεων και των χωρών που ακολουθούν πλήρως τη δυτική γραμμή.
Αυτή η συναίνεση δεν υπάρχει πλέον.
Τα παγκοσμιοποιητικά σχέδια τρίζουν, τίθεται υπό αμφισβήτηση ακόμη και η ευρωατλαντική ενότητα, η τύχη του ΝΑΤΟ και του ΟΗΕ.
Ο Trump δήλωσε ευθέως ότι το διεθνές δίκαιο δεν τον αφορά και ότι ενεργεί βάσει των δικών του αντιλήψεων περί ηθικού και μη ηθικού.
Η απαίτηση του Trump για προσάρτηση της Γροιλανδίας στις ΗΠΑ και οι απειλές προσάρτησης του Καναδά, η σαφώς διαφορετική στάση από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις απέναντι στην Ουκρανία και το Ισραήλ (έλλειψη άνευ όρων στήριξης του καθεστώτος Zelensky και, αντιθέτως, πλήρης στήριξη του Netanyahu και της μεσανατολικής του πολιτικής) επιτείνουν ακόμη περισσότερο τη διαφαινόμενη και σχεδόν ολοκληρωμένη διάσπαση.
Σε αυτή την κατάσταση, όπου η συλλογική Δύση ως ενιαίο πολιτικό, ιδεολογικό και γεωπολιτικό σύνολο δεν υφίσταται πλέον, διαμορφώνεται σταδιακά ένας νέος χάρτης, στον οποίο στη θέση της αρχίζουν να εμφανίζονται αρκετές ξεχωριστές και ενίοτε συγκρουόμενες μεταξύ τους οντότητες.
Δεν πρόκειται ακόμη για ολοκληρωμένο μοντέλο, αλλά για μια διαδικασία με ανοιχτό τέλος.
Ωστόσο, ήδη τώρα μπορούμε να υποθέσουμε ότι στη θέση της ενιαίας Δύσης θα διαμορφωθούν πέντε ξεχωριστές γεωπολιτικές οντότητες. Ας προσπαθήσουμε να τις περιγράψουμε.
No1: Οι ΗΠΑ της εποχής Trump 2.0
Οι γεωπολιτικές απόψεις του Trump διαφέρουν ριζικά από τη παγκοσμιοποιητική στρατηγική των προηγούμενων κυβερνήσεων, τόσο των Δημοκρατικών όσο και των Ρεπουμπλικανών (όπως επί George Bush Jr.).
Ο Trump διακηρύσσει ανοιχτά μια άμεση αμερικανική ηγεμονία πολλαπλών επιπέδων. Πρώτα απ’ όλα επιδιώκει να εδραιώσει την κυριαρχία των ΗΠΑ στον χώρο ολόκληρης της αμερικανικής ηπείρου. Αυτό αντικατοπτρίζεται στη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας, όπου επικαλείται το Δόγμα Monroe, προσθέτοντας τη δική του ερμηνεία.
Το Δόγμα Μονρόε διατυπώθηκε από τον Πρόεδρο James Monroe στις 2 Δεκεμβρίου 1823, στο ετήσιο μήνυμά του προς το Κογκρέσο.
Η κεντρική ιδέα ήταν η επίτευξη πλήρους ανεξαρτησίας για τον Νέο Κόσμο από τον Παλιό Κόσμο (δηλαδή, από τις ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις) και οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούνταν η κύρια πολιτική και οικονομική δύναμη για την απελευθέρωση των πολιτειών και των δύο Αμερικών από τον ευρωπαϊκό έλεγχο. Ενώ δεν δηλωνόταν ρητά ότι μια μορφή αποικιοκρατίας (ευρωπαϊκή) ανταλλάσσονταν με μια άλλη (αμερικανική), υπονοούνταν ένας ορισμένος βαθμός αμερικανικής ηγεμονίας στην περιοχή.
Στη σύγχρονη εκδοχή του, το Δόγμα Monroe, με τις προσθήκες του Trump, σημαίνει:
· πλήρη και απόλυτη κυριαρχία των ΗΠΑ και ανεξαρτησία από κάθε υπερεθνικό θεσμό, απόρριψη της παγκοσμιοποίησης·
· αποτροπή ουσιαστικής γεωπολιτικής επιρροής στις χώρες της αμερικανικής ηπείρου από άλλες μεγάλες δυνάμεις (Κίνα, Ρωσία, καθώς και ευρωπαϊκές χώρες)·
· εγκαθίδρυση άμεσης στρατιωτικοπολιτικής και οικονομικής ηγεμονίας των ΗΠΑ στην ήπειρο και στους παρακείμενους ωκεανούς.
Αυτό το δόγμα περιλαμβάνει την προώθηση καθεστώτων που συνδέονται με τις ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική , την απομάκρυνση πολιτικών που δεν είναι σύμφωνοι με την Ουάσιγκτον και την παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις οποιωνδήποτε κρατών σε αυτήν την περιοχή - μερικές φορές με το πρόσχημα της καταπολέμησης του εμπορίου ναρκωτικών, της παράνομης μετανάστευσης, ακόμη και του κομμουνισμού (Βενεζουέλα, Κούβα, Νικαράγουα).
Συνολικά, αυτό δεν διαφέρει πολύ από την πολιτική που ακολούθησαν οι ΗΠΑ τον 20ό αιώνα.
Η καινοτομία του δόγματος του Trump έγκειται στον ισχυρισμό του να προσαρτήσει τη Γροιλανδία και τον Καναδά, καθώς και στην περιφρονητική του στάση απέναντι στην Ευρώπη και τους εταίρους του στο ΝΑΤΟ.
Ουσιαστικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακηρύσσονται εδώ ως μια αυτοκρατορία που περιβάλλεται από παραμεθόριες πολιτείες, οι οποίες πρόκειται να είναι υποτελείς της μητέρας χώρας. Αυτό αντικατοπτρίζεται στο κύριο σύνθημα της πολιτικής του Trump, «Κάντε την Αμερική Μεγάλη Ξανά» ή στο συνώνυμό του, «Πρώτα η Αμερική».
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ως Δύση Νο2
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση, γίνεται η δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη της Δύσης.
Για δεκαετίες, οι χώρες της ΕΕ προσανατολίζουν την πολιτική, την ασφάλεια, ακόμη και την οικονομία τους προς τις Ηνωμένες Πολιτείες εντός της Ατλαντικής συνεργασίας, επιλέγοντας πάντα μεταξύ της ευρωπαϊκής κυριαρχίας και της υποταγής στην Ουάσιγκτον.
Εν τω μεταξύ, οι προηγούμενοι Αμερικανοί ηγέτες προσποιούνταν ότι θεωρούσαν τους Ευρωπαίους σχεδόν ισότιμους εταίρους και άκουγαν τις απόψεις τους, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση μιας συλλογικής δυτικής συναίνεσης.
Ο Trump κατέστρεψε αυτό το μοντέλο και ανάγκασε βάναυσα την Ευρωπαϊκή Ένωση να αναγνωρίσει το καθεστώς υποτέλειας.
Έτσι, τον Ιανουάριο του 2026, στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Davos, ο Βέλγος πρωθυπουργός Bart De Wever μίλησε ευθέως για «ευτυχισμένους υποτελείς» και «δυστυχισμένους σκλάβους» στο πλαίσιο της εξάρτησης της Ευρώπης από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Προηγουμένως, οι ευρωπαϊκές ελίτ ήταν «ευτυχισμένοι υποτελείς».
Ο Trump εξέτασε αυτή την κατάσταση από διαφορετική οπτική γωνία και ένιωθαν σαν «δυστυχισμένοι σκλάβοι».
Τόνισε την επιλογή μεταξύ αυτοσεβασμού και απώλειας αξιοπρέπειας ενόψει της πίεσης της Ουάσιγκτον να προσαρτήσει τη Γροιλανδία, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση σαφώς δεν είναι ακόμη έτοιμη για μια τέτοια επιλογή.
Σε αυτή τη νέα κατάσταση, η ΕΕ έχει γίνει, παρά τη θέλησή της, κάτι ανεξάρτητο.
Οι Macron και Merz έχουν μιλήσει για την ανάγκη ενός ευρωπαϊκού συστήματος ασφαλείας σε ένα πλαίσιο όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αποτελούν τόσο εγγύηση αυτής της ασφάλειας όσο μια νέα, σοβαρή απειλή.
Ενώ η ΕΕ δεν έχει ακόμη λάβει αποφασιστικά μέτρα, τα περιγράμματα του νούμερο δύο της Δύσης γίνονται ολοένα και πιο σαφή.
Η θέση της ΕΕ για την Ουκρανία διαφέρει επίσης σημαντικά από αυτήν του Trump: ο πρόεδρος των ΗΠΑ θέλει να τερματίσει αυτόν τον περιττό πόλεμο με τη Ρωσία (ή τουλάχιστον ισχυρίζεται ότι το κάνει), ενώ η ΕΕ, αντίθετα, έχει δεσμευτεί να την διώξει μέχρι τέλους, κλίνοντας προς την άμεση εμπλοκή.
Η θέση της Δύσης για τον Netanyahu και τη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα διαφέρει επίσης.
Ο Trump την υποστηρίζει πλήρως, ενώ η ΕΕ είναι πιο καταδικαστική.
Η Μεγάλη Βρετανία ως Δύση Νο3
Απέναντι σε αυτό το ατλαντικό χάσμα , ένας άλλος πόλος αναδύεται στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά το Brexit: η Δύση στην τρίτη θέση.
Από τη μία πλευρά, η αριστεροφιλελεύθερη κυβέρνηση του Keir Starmer είναι κοντά στην ΕΕ σε βασικά σημεία· από την άλλη, το Λονδίνο παραδοσιακά διατηρεί στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ, ενεργώντας ως επόπτης της Ουάσιγκτον στις ευρωπαϊκές διαδικασίες.
Ταυτόχρονα, η Βρετανία δεν είναι ούτε μέλος της ΕΕ ούτε υποστηρίζει τη γραμμή του Trump, γεγονός που την υποβιβάζει στον απαράδεκτο ρόλο του ίδιου υποτελούς-σκλάβου για τον οποίο μιλάει ο Βέλγος πρωθυπουργός.
Η Βρετανία δεν μπορεί πλέον να διαδραματίζει τον ρόλο του διεθνούς μεσολαβητή, έχοντας γίνει ενδιαφερόμενο μέρος σε μια σειρά από καταστάσεις.
Κυρίως, στην ουκρανική σύγκρουση, όπου έχει ταχθεί πλήρως στο πλευρό του Κιέβου και, επιπλέον, έχει ξεκινήσει μια κλιμάκωση στις σχέσεις με τη Ρωσία, ακόμη και σε σημείο άμεσης στρατιωτικής εμπλοκής από την πλευρά του καθεστώτος Zelensky.
Ήταν η επίσκεψη του Βρετανού πρωθυπουργού Boris Johnson στην Ουκρανία που εκτροχίασε τις Συμφωνίες της Κωνσταντινούπολης του 2022.
Αλλά η τρίτη μεγαλύτερη Δύση της Βρετανίας δεν μπορεί να επιστρέψει στις προηγούμενες αυτοκρατορικές πολιτικές της.
Οι πόροι της σύγχρονης Αγγλίας , η οικονομική της παρακμή και η κατάρρευση της μεταναστευτικής της πολιτικής -και της συνολικής της κλίμακας- την εμποδίζουν να διαδραματίσει πραγματικά ηγετικό ρόλο εντός της Βρετανικής Κοινοπολιτείας των Εθνών ή να γίνει ο ηγεμόνας της Ευρώπης.
Οι παγκοσμιοποιητές ως Δύση No4
Αν λάβουμε υπόψη την ιδεολογία, τα οργανωτικά δίκτυα και τους θεσμούς των παγκοσμιοποιητών όπως o George Soros , το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και άλλοι διεθνείς οργανισμοί που ασπάζονται την ιδέα μιας παγκόσμιας κυβέρνησης και ενός ενωμένου κόσμου, φτάνουμε στη Δύση νούμερο τέσσερα.
Ήταν αυτή η Δύση που έδωσε τον τόνο στο προηγούμενο στάδιο, λειτουργώντας ως η κύρια και ενοποιητική δύναμη, επιτρέποντας τη συζήτηση για μια «συλλογική Δύση».
Αυτοί οι κύκλοι εκπροσωπούνταν από την ελίτ των παγκοσμιοποιητών στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες - το ίδιο το «βαθύ κράτος» που ο Trump άρχισε να καταπολεμά.
Αυτό περιλαμβάνει κυρίως την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος, καθώς και ορισμένους Ρεπουμπλικάνους νεοσυντηρητικούς που κατέχουν μια ενδιάμεση θέση μεταξύ του Trump και του κινήματός του «Πρώτα η Αμερική» και του κλασικού παγκοσμιοποίησης.
Οι περισσότεροι ηγέτες της ΕΕ, και ο ίδιος ο Starmer ανήκουν σε αυτό το παγκοσμιοποιητικό εγχείρημα, του οποίου η θέση έχει αποδυναμωθεί σημαντικά υπό τον Trump οδηγώντας στη διαίρεση της Δύσης σε διάφορους πόλους.
Ένα τυπικό παράδειγμα της θέσης της Δύσης ως τέταρτης δύναμης, η οποία μέχρι πρόσφατα ήταν η μόνη και πιο σημαντική, είναι η θέση του Καναδά.
Στο πρόσφατο Φόρουμ του Νταβός, ο Καναδός πρωθυπουργός Mark Carney δήλωσε ότι η υπάρχουσα παγκόσμια τάξη καταρρέει και ο κόσμος βρίσκεται σε κατάσταση ρήξης, όχι μετάβασης.
Οι μεγάλες δυνάμεις χρησιμοποιούν την οικονομία ως όπλο - δασμούς, αλυσίδες εφοδιασμού και υποδομές - για να ασκήσουν πίεση, η οποία, κατά την άποψή του, οδηγεί στην αποπαγκοσμιοποίηση.
Απέρριψε τους ισχυρισμούς του Trump σχετικά με την εξάρτηση του Καναδά από τις Ηνωμένες Πολιτείες, καλώντας τις μεσαίες δυνάμεις να ενωθούν ενάντια στην ηγεμονία του Τραμπισμού, να διαφοροποιήσουν τους δεσμούς (συμπεριλαμβανομένης της προσέγγισης με την Κίνα) και να αντισταθούν στον λαϊκισμό.
Αυτό αποτελεί δείκτη του πώς η Δύση νούμερο ένα αναδεικνύεται σταδιακά ως ξεχωριστή οντότητα σε ιδεολογικούς και γεωπολιτικούς λόγους - κυρίως σε άμεση και ολοένα και πιο έντονη αντίθεση με τον Τραμπισμό ως τη Δύση νούμερο ένα.
Το Ισραήλ ως η πεντάδα της Δύσης
Τέλος, τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα από την έναρξη της δεύτερης θητείας του Trump, μια άλλη Δύση κάνει αισθητή την παρουσία της - η Δύση νούμερο πέντε.
Αυτό είναι το Ισραήλ του Benjamin Netanyahu.
Μια μικρή χώρα, ζωτικά εξαρτημένη από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, με περιορισμένη δημογραφική και τοπική οικονομία, διεκδικεί ολοένα και περισσότερο ότι είναι ανεξάρτητος πολιτισμός και παίζει σημαντικό - και, από την ισραηλινή οπτική γωνία, μοναδικό - ρόλο στην τύχη της Δύσης στο σύνολό της, της οποίας αποτελεί προπύργιο στη Μέση Ανατολή .
Μέχρι πρόσφατα, το Ισραήλ θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πληρεξούσιος των Ηνωμένων Πολιτειών, ένας ακόμη υποτελής, αν και προνομιούχος και αγαπητός.
Ωστόσο, οι πολιτικές του Netanyahu και του ριζοσπαστικού δεξιού σιωνιστικού κινήματος στο οποίο βασίζεται, καθώς και η αποκαλυφθείσα κλίμακα επιρροής του ισραηλινού σιωνιστικού λόμπι στην πολιτική των ΗΠΑ, έχουν επιβάλει μια νέα προοπτική.
Πρώτον, η κλίμακα της καταστροφής του άμαχου πληθυσμού της Γάζας από τον Netanyahu και η άνοδος στην εξέχουσα θέση ριζοσπαστικών πολιτικών και θρησκευτικών προσωπικοτήτων που διακήρυτταν ανοιχτά τη δέσμευσή τους στην οικοδόμηση ενός Μεγάλου Ισραήλ (Itamar Ben-Gvir, Bezalel Smotrich και Dov Lior και άλλοι) προκάλεσαν απόρριψη στη Δύση - κυρίως στη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη μεγαλύτερη δύναμη της Δύσης.
Ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε η Βρετανία του Starmer, ούτε οι παγκοσμιοποιητές όπως ο Soros υποστήριξαν τον Netanyahu στις πιο ακραίες ενέργειές του - συμπεριλαμβανομένου του πολέμου με το Ιράν .
Δεύτερον, η πλήρης και άνευ όρων υποστήριξη του Trump στον Netanyahu δίχασε τους ίδιους τους Τραμπιστές, οι οποίοι εξαπέλυσαν ένα τεράστιο κύμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατά της ισραηλινής επιρροής και των δικτύων της στην αμερικανική πολιτική.
Κάθε Ρεπουμπλικανός ή αξιωματούχος της κυβέρνησης Trump, σε δημόσιες εμφανίσεις και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, βομβαρδίστηκε με απαιτήσεις να απαντήσει: Πρώτα η Αμερική ή Πρώτα το Ισραήλ;
Τι είναι πιο σημαντικό για εσάς: η Αμερική ή το Ισραήλ;
Αυτό άφησε πολλούς άναυδους και κατέστρεψε τις καριέρες τους.
Η παραδοχή είτε του ενός είτε του άλλου αποδείχθηκε γεμάτη με εξοστρακισμό, είτε από τις μάζες είτε από το απίστευτα ισχυρό λόμπι.
Η δημοσίευση των αρχείων του Epstein αύξησε μόνο τις ανησυχίες όσων πίστευαν ότι η επιρροή του Ισραήλ στην αμερικανική πολιτική ήταν υπερβολική και δυσανάλογη.
Δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι το Τελ Αβίβ και το δίκτυο επιρροής του αποτελούσαν μια αυτόνομη και εξαιρετικά σημαντική οντότητα, ικανή να υπαγορεύει τη θέλησή της σε ισχυρές χώρες πρώτης βαθμίδας.
Έτσι αναδύθηκε η Δύση νούμερο πέντε - με τη δική της ατζέντα, τη δική της ιδεολογία και τη δική της γεωπολιτική.
Πέντε αυτόνομοι πόλοι ισχύος
Ας ολοκληρώσουμε αυτή τη σύντομη ανάλυση της διχασμένης Δύσης με μια σύγκριση των στάσεων αυτών των πόλων απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία.
H Δύση No5, ενδιαφέρεται λιγότερο για αυτή τη σύγκρουση.
Για τον Netanyahu, η Ρωσία του Putin δεν είναι ο κύριος αντίπαλός του και το καθεστώς του Κιέβου δεν απολαμβάνει την άνευ όρων υποστήριξη των δεξιών σιωνιστικών δικτύων.
Στο βαθμό που η Ρωσία υποστηρίζει στρατηγικά, πολιτικά, οικονομικά και, το πιο σημαντικό, στρατιωτικά τις αντι-ισραηλινές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή - ειδικά το Ιράν -, το Ισραήλ, αντικειμενικά βρίσκεται στην αντίθετη πλευρά από τη Ρωσία σε μια σειρά από τοπικές συγκρούσεις.
Αλλά αυτό δεν μεταφράζεται σε άμεση υποστήριξη προς το καθεστώς Zelensky.
Αν και, φυσικά, ούτε το Ισραήλ είναι με το μέρος της Ρωσίας.
Η στάση του Trump
Γενικά, η Δύση - δηλαδή ο Trump - δεν θεωρεί τη Ρωσία τον κύριο εχθρό ή τον κύριο στόχο της.
Κατά καιρούς, προβάλλει αντιρωσικά επιχειρήματα (ιδίως, δικαιολογώντας την προσάρτηση της Γροιλανδίας από τις αμερικανικές ανησυχίες ασφαλείας ενόψει μιας πιθανής ρωσικής πυρηνικής επίθεσης), συνεχίζει να ασκεί πολυμερή πίεση στη Μόσχα και προμηθεύει το Κίεβο με όπλα.
Δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τις πολιτικές του Trump φιλικές, αλλά σε σύγκριση με άλλες δυνάμεις στη διχασμένη Δύση (την οποία ο ίδιος ο Trump έχει διχάσει), η αντιρωσική του θέση δεν είναι ακραία.
Η… υπόλοιπη Δύση
Η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική με τις δυτικές δυνάμεις νούμερο δύο, τρία και τέσσερα.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Βρετανία του Starmer και τα δίκτυα παγκοσμιοποίησης (συμπεριλαμβανομένου του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ και της κυβέρνησης Carney στον Καναδά) κρατούν ριζικά αντιρωσικές θέσεις, υποστηρίζουν άνευ όρων το καθεστώς Zelensky και είναι έτοιμα να συνεχίσουν να παρέχουν κάθε δυνατή υποστήριξη στην Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένης της άμεσης στρατιωτικής βίας.
Η κυρίαρχη αφήγηση της παγκοσμιοποίησης εδώ είναι ότι η Ρωσία του Putin, η οποία έχει ασπαστεί τον παραδοσιακό τρόπο σκέψης και τον συντηρητισμό, είναι σταθερά προσηλωμένη στην οικοδόμηση ενός πολυπολικού κόσμου και διεκδικεί την πολιτισμική της κυριαρχία.
Είναι ιδεολογικά και γεωπολιτικά αντίθετη στα σχέδια των παγκοσμιοποιητών για μια παγκόσμια κυβέρνηση και έναν ενιαίο κόσμο.
Ο κόσμος των παγκοσμιοποιητών
Το μοντέλο ενός τέτοιου παγκοσμιοποιητικού κράτους είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, το μοντέλο της οποίας, σύμφωνα με τους παγκοσμιοποιητές, θα πρέπει να επεκταθεί σταδιακά σε όλη την ανθρωπότητα - χωρίς έθνη-κράτη, θρησκείες, έθνη ή εθνότητες.
Αλλά για τη Δύση Νο2, και ιδιαίτερα για τη Δύση Νο4, όχι μόνο o Putin αλλά και ο ίδιος ο Trump είναι ο πραγματικός εχθρός.
Από εδώ ξεκίνησε ο πολιτικός μύθος ότι ο Trump εργάζεται για τη Ρωσία.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει διχάσει τη συλλογική Δύση και, στην πραγματικότητα, έχει εκτοπίσει τους προηγουμένως κυρίαρχους παγκοσμιοποιητές από την κεντρική τους θέση.
Αλλά το έκανε αυτό όχι προς το συμφέρον του Putin ή της Ρωσίας, αλλά με βάση τις δικές του ιδέες και πεποιθήσεις.
Στροφή στη Ρωσία
Εάν η τάση της διαίρεσης μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης δύναμης της Δύσης συνεχιστεί στο μέλλον, είναι πιθανό οι διαφορές μεταξύ Βρυξελλών και Ουάσινγκτον να ενταθούν σε τέτοιο βαθμό που οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα αρχίσουν να εξετάζουν το ενδεχόμενο να στραφούν στη Ρωσία για να αντισταθμίσουν τις αυξανόμενες ορέξεις και τη συνολική επιθετικότητα του Trump.
Αδύναμες νύξεις για αυτή την πιθανότητα μπορούν να βρεθούν σε ξεχωριστές δηλώσεις των Macron και Merz εν μέσω της κλιμάκωσης της κατάστασης γύρω από τη Γροιλανδία.
Ενώ αυτό είναι εξαιρετικά απίθανο προς το παρόν, η επιδεινούμενη διαίρεση της Δύσης σε πέντε οντότητες θα μπορούσε να το κάνει πιο ρεαλιστικό.
Το μίσος των Βρετανών
Τέλος, η τρίτη δύναμη της Δύσης, που εκπροσωπείται από τη Βρετανία, είναι μια από τις κύριες εστίες εχθρότητας και μίσους προς τη Ρωσία.
Αυτό είναι δύσκολο να εξηγηθεί ορθολογικά, καθώς η Βρετανία δεν έχει καμία πραγματική πιθανότητα να αποκαταστήσει την ηγεμονία της.
Ενώ το Μεγάλο Παιχνίδι μεταξύ Αγγλίας και Ρωσίας κάποτε αποτελούσε μια από τις κύριες, αν όχι την κύρια, δυναμική ισχύος στην παγκόσμια πολιτική, στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα η Αγγλία έχασε εντελώς την ιδιότητά της ως παγκόσμια δύναμη, παραδίδοντάς την στις Ηνωμένες Πολιτείες, την πρώην αποικία της.
Αλλά το απίστευτα υψηλό επίπεδο Ρωσοφοβίας μεταξύ των σημερινών βρετανικών ελίτ δεν μπορεί να εξηγηθεί από τον απλό φανταστικό πόνο μιας μακρινής κυριαρχίας.
Έτσι, η συλλογική Δύση χωρίζεται σε πέντε αρκετά ανεξάρτητα κέντρα εξουσίας.
Το πώς θα ξεδιπλωθεί αυτό το μωσαϊκό στο μέλλον είναι δύσκολο να προβλεφθεί, αλλά είναι σαφές ότι πρέπει να λάβουμε υπόψη αυτές τις περιστάσεις κατά την ανάλυση της διεθνούς κατάστασης, ειδικά όταν διευκρινίζουμε το γεωπολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο στο οποίο εκτυλίσσεται η στρατηγική στρατιωτική μας επιχείρηση στην Ουκρανία.
www.bankingnews.gr
Σε μεγάλο βαθμό αυτό συνδέεται με την πολιτική του Trump, ο οποίος εισήγαγε στο σύστημα των διεθνών σχέσεων υψηλό επίπεδο αναταραχής, μη προβλεψιμότητας και ριζοσπαστισμού, ενώ τα γεγονότα εξελίσσονται με αυξανόμενη ένταση.
Μπροστά στα μάτια μας καταρρέει η αντίληψη της «συλλογικής Δύσης», δηλαδή μιας αλληλέγγυας και σχετικά προβλέψιμης πολιτικής των βασικών δυτικών δυνάμεων και των χωρών που ακολουθούν πλήρως τη δυτική γραμμή.
Αυτή η συναίνεση δεν υπάρχει πλέον.
Τα παγκοσμιοποιητικά σχέδια τρίζουν, τίθεται υπό αμφισβήτηση ακόμη και η ευρωατλαντική ενότητα, η τύχη του ΝΑΤΟ και του ΟΗΕ.
Ο Trump δήλωσε ευθέως ότι το διεθνές δίκαιο δεν τον αφορά και ότι ενεργεί βάσει των δικών του αντιλήψεων περί ηθικού και μη ηθικού.
Η απαίτηση του Trump για προσάρτηση της Γροιλανδίας στις ΗΠΑ και οι απειλές προσάρτησης του Καναδά, η σαφώς διαφορετική στάση από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις απέναντι στην Ουκρανία και το Ισραήλ (έλλειψη άνευ όρων στήριξης του καθεστώτος Zelensky και, αντιθέτως, πλήρης στήριξη του Netanyahu και της μεσανατολικής του πολιτικής) επιτείνουν ακόμη περισσότερο τη διαφαινόμενη και σχεδόν ολοκληρωμένη διάσπαση.
Σε αυτή την κατάσταση, όπου η συλλογική Δύση ως ενιαίο πολιτικό, ιδεολογικό και γεωπολιτικό σύνολο δεν υφίσταται πλέον, διαμορφώνεται σταδιακά ένας νέος χάρτης, στον οποίο στη θέση της αρχίζουν να εμφανίζονται αρκετές ξεχωριστές και ενίοτε συγκρουόμενες μεταξύ τους οντότητες.
Δεν πρόκειται ακόμη για ολοκληρωμένο μοντέλο, αλλά για μια διαδικασία με ανοιχτό τέλος.
Ωστόσο, ήδη τώρα μπορούμε να υποθέσουμε ότι στη θέση της ενιαίας Δύσης θα διαμορφωθούν πέντε ξεχωριστές γεωπολιτικές οντότητες. Ας προσπαθήσουμε να τις περιγράψουμε.
No1: Οι ΗΠΑ της εποχής Trump 2.0
Οι γεωπολιτικές απόψεις του Trump διαφέρουν ριζικά από τη παγκοσμιοποιητική στρατηγική των προηγούμενων κυβερνήσεων, τόσο των Δημοκρατικών όσο και των Ρεπουμπλικανών (όπως επί George Bush Jr.).
Ο Trump διακηρύσσει ανοιχτά μια άμεση αμερικανική ηγεμονία πολλαπλών επιπέδων. Πρώτα απ’ όλα επιδιώκει να εδραιώσει την κυριαρχία των ΗΠΑ στον χώρο ολόκληρης της αμερικανικής ηπείρου. Αυτό αντικατοπτρίζεται στη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας, όπου επικαλείται το Δόγμα Monroe, προσθέτοντας τη δική του ερμηνεία.
Το Δόγμα Μονρόε διατυπώθηκε από τον Πρόεδρο James Monroe στις 2 Δεκεμβρίου 1823, στο ετήσιο μήνυμά του προς το Κογκρέσο.
Η κεντρική ιδέα ήταν η επίτευξη πλήρους ανεξαρτησίας για τον Νέο Κόσμο από τον Παλιό Κόσμο (δηλαδή, από τις ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις) και οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούνταν η κύρια πολιτική και οικονομική δύναμη για την απελευθέρωση των πολιτειών και των δύο Αμερικών από τον ευρωπαϊκό έλεγχο. Ενώ δεν δηλωνόταν ρητά ότι μια μορφή αποικιοκρατίας (ευρωπαϊκή) ανταλλάσσονταν με μια άλλη (αμερικανική), υπονοούνταν ένας ορισμένος βαθμός αμερικανικής ηγεμονίας στην περιοχή.
Στη σύγχρονη εκδοχή του, το Δόγμα Monroe, με τις προσθήκες του Trump, σημαίνει:
· πλήρη και απόλυτη κυριαρχία των ΗΠΑ και ανεξαρτησία από κάθε υπερεθνικό θεσμό, απόρριψη της παγκοσμιοποίησης·
· αποτροπή ουσιαστικής γεωπολιτικής επιρροής στις χώρες της αμερικανικής ηπείρου από άλλες μεγάλες δυνάμεις (Κίνα, Ρωσία, καθώς και ευρωπαϊκές χώρες)·
· εγκαθίδρυση άμεσης στρατιωτικοπολιτικής και οικονομικής ηγεμονίας των ΗΠΑ στην ήπειρο και στους παρακείμενους ωκεανούς.
Αυτό το δόγμα περιλαμβάνει την προώθηση καθεστώτων που συνδέονται με τις ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική , την απομάκρυνση πολιτικών που δεν είναι σύμφωνοι με την Ουάσιγκτον και την παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις οποιωνδήποτε κρατών σε αυτήν την περιοχή - μερικές φορές με το πρόσχημα της καταπολέμησης του εμπορίου ναρκωτικών, της παράνομης μετανάστευσης, ακόμη και του κομμουνισμού (Βενεζουέλα, Κούβα, Νικαράγουα).
Συνολικά, αυτό δεν διαφέρει πολύ από την πολιτική που ακολούθησαν οι ΗΠΑ τον 20ό αιώνα.
Η καινοτομία του δόγματος του Trump έγκειται στον ισχυρισμό του να προσαρτήσει τη Γροιλανδία και τον Καναδά, καθώς και στην περιφρονητική του στάση απέναντι στην Ευρώπη και τους εταίρους του στο ΝΑΤΟ.
Ουσιαστικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακηρύσσονται εδώ ως μια αυτοκρατορία που περιβάλλεται από παραμεθόριες πολιτείες, οι οποίες πρόκειται να είναι υποτελείς της μητέρας χώρας. Αυτό αντικατοπτρίζεται στο κύριο σύνθημα της πολιτικής του Trump, «Κάντε την Αμερική Μεγάλη Ξανά» ή στο συνώνυμό του, «Πρώτα η Αμερική».
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ως Δύση Νο2
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση, γίνεται η δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη της Δύσης.
Για δεκαετίες, οι χώρες της ΕΕ προσανατολίζουν την πολιτική, την ασφάλεια, ακόμη και την οικονομία τους προς τις Ηνωμένες Πολιτείες εντός της Ατλαντικής συνεργασίας, επιλέγοντας πάντα μεταξύ της ευρωπαϊκής κυριαρχίας και της υποταγής στην Ουάσιγκτον.
Εν τω μεταξύ, οι προηγούμενοι Αμερικανοί ηγέτες προσποιούνταν ότι θεωρούσαν τους Ευρωπαίους σχεδόν ισότιμους εταίρους και άκουγαν τις απόψεις τους, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση μιας συλλογικής δυτικής συναίνεσης.
Ο Trump κατέστρεψε αυτό το μοντέλο και ανάγκασε βάναυσα την Ευρωπαϊκή Ένωση να αναγνωρίσει το καθεστώς υποτέλειας.
Έτσι, τον Ιανουάριο του 2026, στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Davos, ο Βέλγος πρωθυπουργός Bart De Wever μίλησε ευθέως για «ευτυχισμένους υποτελείς» και «δυστυχισμένους σκλάβους» στο πλαίσιο της εξάρτησης της Ευρώπης από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Προηγουμένως, οι ευρωπαϊκές ελίτ ήταν «ευτυχισμένοι υποτελείς».
Ο Trump εξέτασε αυτή την κατάσταση από διαφορετική οπτική γωνία και ένιωθαν σαν «δυστυχισμένοι σκλάβοι».
Τόνισε την επιλογή μεταξύ αυτοσεβασμού και απώλειας αξιοπρέπειας ενόψει της πίεσης της Ουάσιγκτον να προσαρτήσει τη Γροιλανδία, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση σαφώς δεν είναι ακόμη έτοιμη για μια τέτοια επιλογή.
Σε αυτή τη νέα κατάσταση, η ΕΕ έχει γίνει, παρά τη θέλησή της, κάτι ανεξάρτητο.
Οι Macron και Merz έχουν μιλήσει για την ανάγκη ενός ευρωπαϊκού συστήματος ασφαλείας σε ένα πλαίσιο όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αποτελούν τόσο εγγύηση αυτής της ασφάλειας όσο μια νέα, σοβαρή απειλή.
Ενώ η ΕΕ δεν έχει ακόμη λάβει αποφασιστικά μέτρα, τα περιγράμματα του νούμερο δύο της Δύσης γίνονται ολοένα και πιο σαφή.
Η θέση της ΕΕ για την Ουκρανία διαφέρει επίσης σημαντικά από αυτήν του Trump: ο πρόεδρος των ΗΠΑ θέλει να τερματίσει αυτόν τον περιττό πόλεμο με τη Ρωσία (ή τουλάχιστον ισχυρίζεται ότι το κάνει), ενώ η ΕΕ, αντίθετα, έχει δεσμευτεί να την διώξει μέχρι τέλους, κλίνοντας προς την άμεση εμπλοκή.
Η θέση της Δύσης για τον Netanyahu και τη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα διαφέρει επίσης.
Ο Trump την υποστηρίζει πλήρως, ενώ η ΕΕ είναι πιο καταδικαστική.
Η Μεγάλη Βρετανία ως Δύση Νο3
Απέναντι σε αυτό το ατλαντικό χάσμα , ένας άλλος πόλος αναδύεται στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά το Brexit: η Δύση στην τρίτη θέση.
Από τη μία πλευρά, η αριστεροφιλελεύθερη κυβέρνηση του Keir Starmer είναι κοντά στην ΕΕ σε βασικά σημεία· από την άλλη, το Λονδίνο παραδοσιακά διατηρεί στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ, ενεργώντας ως επόπτης της Ουάσιγκτον στις ευρωπαϊκές διαδικασίες.
Ταυτόχρονα, η Βρετανία δεν είναι ούτε μέλος της ΕΕ ούτε υποστηρίζει τη γραμμή του Trump, γεγονός που την υποβιβάζει στον απαράδεκτο ρόλο του ίδιου υποτελούς-σκλάβου για τον οποίο μιλάει ο Βέλγος πρωθυπουργός.
Η Βρετανία δεν μπορεί πλέον να διαδραματίζει τον ρόλο του διεθνούς μεσολαβητή, έχοντας γίνει ενδιαφερόμενο μέρος σε μια σειρά από καταστάσεις.
Κυρίως, στην ουκρανική σύγκρουση, όπου έχει ταχθεί πλήρως στο πλευρό του Κιέβου και, επιπλέον, έχει ξεκινήσει μια κλιμάκωση στις σχέσεις με τη Ρωσία, ακόμη και σε σημείο άμεσης στρατιωτικής εμπλοκής από την πλευρά του καθεστώτος Zelensky.
Ήταν η επίσκεψη του Βρετανού πρωθυπουργού Boris Johnson στην Ουκρανία που εκτροχίασε τις Συμφωνίες της Κωνσταντινούπολης του 2022.
Αλλά η τρίτη μεγαλύτερη Δύση της Βρετανίας δεν μπορεί να επιστρέψει στις προηγούμενες αυτοκρατορικές πολιτικές της.
Οι πόροι της σύγχρονης Αγγλίας , η οικονομική της παρακμή και η κατάρρευση της μεταναστευτικής της πολιτικής -και της συνολικής της κλίμακας- την εμποδίζουν να διαδραματίσει πραγματικά ηγετικό ρόλο εντός της Βρετανικής Κοινοπολιτείας των Εθνών ή να γίνει ο ηγεμόνας της Ευρώπης.
Οι παγκοσμιοποιητές ως Δύση No4
Αν λάβουμε υπόψη την ιδεολογία, τα οργανωτικά δίκτυα και τους θεσμούς των παγκοσμιοποιητών όπως o George Soros , το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και άλλοι διεθνείς οργανισμοί που ασπάζονται την ιδέα μιας παγκόσμιας κυβέρνησης και ενός ενωμένου κόσμου, φτάνουμε στη Δύση νούμερο τέσσερα.
Ήταν αυτή η Δύση που έδωσε τον τόνο στο προηγούμενο στάδιο, λειτουργώντας ως η κύρια και ενοποιητική δύναμη, επιτρέποντας τη συζήτηση για μια «συλλογική Δύση».
Αυτοί οι κύκλοι εκπροσωπούνταν από την ελίτ των παγκοσμιοποιητών στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες - το ίδιο το «βαθύ κράτος» που ο Trump άρχισε να καταπολεμά.
Αυτό περιλαμβάνει κυρίως την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος, καθώς και ορισμένους Ρεπουμπλικάνους νεοσυντηρητικούς που κατέχουν μια ενδιάμεση θέση μεταξύ του Trump και του κινήματός του «Πρώτα η Αμερική» και του κλασικού παγκοσμιοποίησης.
Οι περισσότεροι ηγέτες της ΕΕ, και ο ίδιος ο Starmer ανήκουν σε αυτό το παγκοσμιοποιητικό εγχείρημα, του οποίου η θέση έχει αποδυναμωθεί σημαντικά υπό τον Trump οδηγώντας στη διαίρεση της Δύσης σε διάφορους πόλους.
Ένα τυπικό παράδειγμα της θέσης της Δύσης ως τέταρτης δύναμης, η οποία μέχρι πρόσφατα ήταν η μόνη και πιο σημαντική, είναι η θέση του Καναδά.
Στο πρόσφατο Φόρουμ του Νταβός, ο Καναδός πρωθυπουργός Mark Carney δήλωσε ότι η υπάρχουσα παγκόσμια τάξη καταρρέει και ο κόσμος βρίσκεται σε κατάσταση ρήξης, όχι μετάβασης.
Οι μεγάλες δυνάμεις χρησιμοποιούν την οικονομία ως όπλο - δασμούς, αλυσίδες εφοδιασμού και υποδομές - για να ασκήσουν πίεση, η οποία, κατά την άποψή του, οδηγεί στην αποπαγκοσμιοποίηση.
Απέρριψε τους ισχυρισμούς του Trump σχετικά με την εξάρτηση του Καναδά από τις Ηνωμένες Πολιτείες, καλώντας τις μεσαίες δυνάμεις να ενωθούν ενάντια στην ηγεμονία του Τραμπισμού, να διαφοροποιήσουν τους δεσμούς (συμπεριλαμβανομένης της προσέγγισης με την Κίνα) και να αντισταθούν στον λαϊκισμό.
Αυτό αποτελεί δείκτη του πώς η Δύση νούμερο ένα αναδεικνύεται σταδιακά ως ξεχωριστή οντότητα σε ιδεολογικούς και γεωπολιτικούς λόγους - κυρίως σε άμεση και ολοένα και πιο έντονη αντίθεση με τον Τραμπισμό ως τη Δύση νούμερο ένα.
Το Ισραήλ ως η πεντάδα της Δύσης
Τέλος, τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα από την έναρξη της δεύτερης θητείας του Trump, μια άλλη Δύση κάνει αισθητή την παρουσία της - η Δύση νούμερο πέντε.
Αυτό είναι το Ισραήλ του Benjamin Netanyahu.
Μια μικρή χώρα, ζωτικά εξαρτημένη από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, με περιορισμένη δημογραφική και τοπική οικονομία, διεκδικεί ολοένα και περισσότερο ότι είναι ανεξάρτητος πολιτισμός και παίζει σημαντικό - και, από την ισραηλινή οπτική γωνία, μοναδικό - ρόλο στην τύχη της Δύσης στο σύνολό της, της οποίας αποτελεί προπύργιο στη Μέση Ανατολή .
Μέχρι πρόσφατα, το Ισραήλ θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πληρεξούσιος των Ηνωμένων Πολιτειών, ένας ακόμη υποτελής, αν και προνομιούχος και αγαπητός.
Ωστόσο, οι πολιτικές του Netanyahu και του ριζοσπαστικού δεξιού σιωνιστικού κινήματος στο οποίο βασίζεται, καθώς και η αποκαλυφθείσα κλίμακα επιρροής του ισραηλινού σιωνιστικού λόμπι στην πολιτική των ΗΠΑ, έχουν επιβάλει μια νέα προοπτική.
Πρώτον, η κλίμακα της καταστροφής του άμαχου πληθυσμού της Γάζας από τον Netanyahu και η άνοδος στην εξέχουσα θέση ριζοσπαστικών πολιτικών και θρησκευτικών προσωπικοτήτων που διακήρυτταν ανοιχτά τη δέσμευσή τους στην οικοδόμηση ενός Μεγάλου Ισραήλ (Itamar Ben-Gvir, Bezalel Smotrich και Dov Lior και άλλοι) προκάλεσαν απόρριψη στη Δύση - κυρίως στη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη μεγαλύτερη δύναμη της Δύσης.
Ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε η Βρετανία του Starmer, ούτε οι παγκοσμιοποιητές όπως ο Soros υποστήριξαν τον Netanyahu στις πιο ακραίες ενέργειές του - συμπεριλαμβανομένου του πολέμου με το Ιράν .
Δεύτερον, η πλήρης και άνευ όρων υποστήριξη του Trump στον Netanyahu δίχασε τους ίδιους τους Τραμπιστές, οι οποίοι εξαπέλυσαν ένα τεράστιο κύμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατά της ισραηλινής επιρροής και των δικτύων της στην αμερικανική πολιτική.
Κάθε Ρεπουμπλικανός ή αξιωματούχος της κυβέρνησης Trump, σε δημόσιες εμφανίσεις και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, βομβαρδίστηκε με απαιτήσεις να απαντήσει: Πρώτα η Αμερική ή Πρώτα το Ισραήλ;
Τι είναι πιο σημαντικό για εσάς: η Αμερική ή το Ισραήλ;
Αυτό άφησε πολλούς άναυδους και κατέστρεψε τις καριέρες τους.
Η παραδοχή είτε του ενός είτε του άλλου αποδείχθηκε γεμάτη με εξοστρακισμό, είτε από τις μάζες είτε από το απίστευτα ισχυρό λόμπι.
Η δημοσίευση των αρχείων του Epstein αύξησε μόνο τις ανησυχίες όσων πίστευαν ότι η επιρροή του Ισραήλ στην αμερικανική πολιτική ήταν υπερβολική και δυσανάλογη.
Δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι το Τελ Αβίβ και το δίκτυο επιρροής του αποτελούσαν μια αυτόνομη και εξαιρετικά σημαντική οντότητα, ικανή να υπαγορεύει τη θέλησή της σε ισχυρές χώρες πρώτης βαθμίδας.
Έτσι αναδύθηκε η Δύση νούμερο πέντε - με τη δική της ατζέντα, τη δική της ιδεολογία και τη δική της γεωπολιτική.
Πέντε αυτόνομοι πόλοι ισχύος
Ας ολοκληρώσουμε αυτή τη σύντομη ανάλυση της διχασμένης Δύσης με μια σύγκριση των στάσεων αυτών των πόλων απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία.
H Δύση No5, ενδιαφέρεται λιγότερο για αυτή τη σύγκρουση.
Για τον Netanyahu, η Ρωσία του Putin δεν είναι ο κύριος αντίπαλός του και το καθεστώς του Κιέβου δεν απολαμβάνει την άνευ όρων υποστήριξη των δεξιών σιωνιστικών δικτύων.
Στο βαθμό που η Ρωσία υποστηρίζει στρατηγικά, πολιτικά, οικονομικά και, το πιο σημαντικό, στρατιωτικά τις αντι-ισραηλινές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή - ειδικά το Ιράν -, το Ισραήλ, αντικειμενικά βρίσκεται στην αντίθετη πλευρά από τη Ρωσία σε μια σειρά από τοπικές συγκρούσεις.
Αλλά αυτό δεν μεταφράζεται σε άμεση υποστήριξη προς το καθεστώς Zelensky.
Αν και, φυσικά, ούτε το Ισραήλ είναι με το μέρος της Ρωσίας.
Η στάση του Trump
Γενικά, η Δύση - δηλαδή ο Trump - δεν θεωρεί τη Ρωσία τον κύριο εχθρό ή τον κύριο στόχο της.
Κατά καιρούς, προβάλλει αντιρωσικά επιχειρήματα (ιδίως, δικαιολογώντας την προσάρτηση της Γροιλανδίας από τις αμερικανικές ανησυχίες ασφαλείας ενόψει μιας πιθανής ρωσικής πυρηνικής επίθεσης), συνεχίζει να ασκεί πολυμερή πίεση στη Μόσχα και προμηθεύει το Κίεβο με όπλα.
Δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τις πολιτικές του Trump φιλικές, αλλά σε σύγκριση με άλλες δυνάμεις στη διχασμένη Δύση (την οποία ο ίδιος ο Trump έχει διχάσει), η αντιρωσική του θέση δεν είναι ακραία.
Η… υπόλοιπη Δύση
Η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική με τις δυτικές δυνάμεις νούμερο δύο, τρία και τέσσερα.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Βρετανία του Starmer και τα δίκτυα παγκοσμιοποίησης (συμπεριλαμβανομένου του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ και της κυβέρνησης Carney στον Καναδά) κρατούν ριζικά αντιρωσικές θέσεις, υποστηρίζουν άνευ όρων το καθεστώς Zelensky και είναι έτοιμα να συνεχίσουν να παρέχουν κάθε δυνατή υποστήριξη στην Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένης της άμεσης στρατιωτικής βίας.
Η κυρίαρχη αφήγηση της παγκοσμιοποίησης εδώ είναι ότι η Ρωσία του Putin, η οποία έχει ασπαστεί τον παραδοσιακό τρόπο σκέψης και τον συντηρητισμό, είναι σταθερά προσηλωμένη στην οικοδόμηση ενός πολυπολικού κόσμου και διεκδικεί την πολιτισμική της κυριαρχία.
Είναι ιδεολογικά και γεωπολιτικά αντίθετη στα σχέδια των παγκοσμιοποιητών για μια παγκόσμια κυβέρνηση και έναν ενιαίο κόσμο.
Ο κόσμος των παγκοσμιοποιητών
Το μοντέλο ενός τέτοιου παγκοσμιοποιητικού κράτους είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, το μοντέλο της οποίας, σύμφωνα με τους παγκοσμιοποιητές, θα πρέπει να επεκταθεί σταδιακά σε όλη την ανθρωπότητα - χωρίς έθνη-κράτη, θρησκείες, έθνη ή εθνότητες.
Αλλά για τη Δύση Νο2, και ιδιαίτερα για τη Δύση Νο4, όχι μόνο o Putin αλλά και ο ίδιος ο Trump είναι ο πραγματικός εχθρός.
Από εδώ ξεκίνησε ο πολιτικός μύθος ότι ο Trump εργάζεται για τη Ρωσία.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει διχάσει τη συλλογική Δύση και, στην πραγματικότητα, έχει εκτοπίσει τους προηγουμένως κυρίαρχους παγκοσμιοποιητές από την κεντρική τους θέση.
Αλλά το έκανε αυτό όχι προς το συμφέρον του Putin ή της Ρωσίας, αλλά με βάση τις δικές του ιδέες και πεποιθήσεις.
Στροφή στη Ρωσία
Εάν η τάση της διαίρεσης μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης δύναμης της Δύσης συνεχιστεί στο μέλλον, είναι πιθανό οι διαφορές μεταξύ Βρυξελλών και Ουάσινγκτον να ενταθούν σε τέτοιο βαθμό που οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα αρχίσουν να εξετάζουν το ενδεχόμενο να στραφούν στη Ρωσία για να αντισταθμίσουν τις αυξανόμενες ορέξεις και τη συνολική επιθετικότητα του Trump.
Αδύναμες νύξεις για αυτή την πιθανότητα μπορούν να βρεθούν σε ξεχωριστές δηλώσεις των Macron και Merz εν μέσω της κλιμάκωσης της κατάστασης γύρω από τη Γροιλανδία.
Ενώ αυτό είναι εξαιρετικά απίθανο προς το παρόν, η επιδεινούμενη διαίρεση της Δύσης σε πέντε οντότητες θα μπορούσε να το κάνει πιο ρεαλιστικό.
Το μίσος των Βρετανών
Τέλος, η τρίτη δύναμη της Δύσης, που εκπροσωπείται από τη Βρετανία, είναι μια από τις κύριες εστίες εχθρότητας και μίσους προς τη Ρωσία.
Αυτό είναι δύσκολο να εξηγηθεί ορθολογικά, καθώς η Βρετανία δεν έχει καμία πραγματική πιθανότητα να αποκαταστήσει την ηγεμονία της.
Ενώ το Μεγάλο Παιχνίδι μεταξύ Αγγλίας και Ρωσίας κάποτε αποτελούσε μια από τις κύριες, αν όχι την κύρια, δυναμική ισχύος στην παγκόσμια πολιτική, στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα η Αγγλία έχασε εντελώς την ιδιότητά της ως παγκόσμια δύναμη, παραδίδοντάς την στις Ηνωμένες Πολιτείες, την πρώην αποικία της.
Αλλά το απίστευτα υψηλό επίπεδο Ρωσοφοβίας μεταξύ των σημερινών βρετανικών ελίτ δεν μπορεί να εξηγηθεί από τον απλό φανταστικό πόνο μιας μακρινής κυριαρχίας.
Έτσι, η συλλογική Δύση χωρίζεται σε πέντε αρκετά ανεξάρτητα κέντρα εξουσίας.
Το πώς θα ξεδιπλωθεί αυτό το μωσαϊκό στο μέλλον είναι δύσκολο να προβλεφθεί, αλλά είναι σαφές ότι πρέπει να λάβουμε υπόψη αυτές τις περιστάσεις κατά την ανάλυση της διεθνούς κατάστασης, ειδικά όταν διευκρινίζουμε το γεωπολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο στο οποίο εκτυλίσσεται η στρατηγική στρατιωτική μας επιχείρηση στην Ουκρανία.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών