Το State Department ενέκρινε την παροχή στρατιωτικής υποστήριξης στην Ουκρανία, ύψους 185 εκατομμυρίων δολαρίων στο πλαίσιο του προγράμματος Foreign Military Sales (FMS).
Η απόφαση αυτή αποκαλύπτει με ωμό τρόπο μια βαθύτερη και πιο ανησυχητική πραγματικότητα: η αμερικανική στρατηγική δεν αποσκοπεί πλέον ούτε στη νίκη της Ουκρανίας ούτε καν στη σταθεροποίησή της, αλλά στη διαχείριση μιας παρατεταμένης φθοράς – στρατιωτικής, οικονομικής και πολιτικής.
Η συγκεκριμένη έγκριση δεν αφορά νέα οπλικά συστήματα, ούτε ενίσχυση ισχύος πυρός.
Αφορά ανταλλακτικά, τεχνική υποστήριξη και «διατήρηση επιχειρησιακής ικανότητας» για ήδη παραδοθέντα αμερικανικά συστήματα: άρματα M1A1 Abrams, τεθωρακισμένα Bradley, εκτοξευτές HIMARS, οβιδοβόλα M777 και άλλα μέσα.
Με άλλα λόγια, πρόκειται για χρηματοδότηση της επιβίωσης ενός στόλου που έχει αποδειχθεί εξαιρετικά δύσκολος στη χρήση και ακόμη δυσκολότερος στη συντήρηση υπό πραγματικές συνθήκες πολέμου.
Εξαγωγή πολυπλοκότητας σε έναν στρατό που δεν μπορεί να τη διαχειριστεί
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επιλέξει να εξοπλίσουν την Ουκρανία όχι με βάση τις πραγματικές της δυνατότητες, αλλά με βάση τη δική τους στρατιωτική βιομηχανία και τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα.
Η παράδοση άνω των 300 Bradley, περισσότερων από 400 Stryker, πάνω από 900 M113, δεκάδων HIMARS και εκατοντάδων πυροβόλων 155 χιλιοστών συνιστά ποσοτικά εντυπωσιακή βοήθεια.
Ποιοτικά, όμως, δημιουργεί έναν εφιάλτη υποστήριξης για έναν στρατό που έχει δομηθεί επί δεκαετίες γύρω από σοβιετικά πρότυπα.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ετερογένεια.
Είναι η ίδια η φιλοσοφία των αμερικανικών συστημάτων: υψηλή τεχνολογία, εξαιρετικές επιδόσεις υπό ιδανικές συνθήκες, αλλά τρομακτικές απαιτήσεις σε καύσιμα, ανταλλακτικά, εξειδικευμένο προσωπικό και αδιάλειπτη τεχνική υποστήριξη,γράφει το Military Watch Magazine.
Το M1A1 Abrams είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Ο αεριοστροβιλικός κινητήρας του απαιτεί ειδικά φίλτρα, συνεχή καθαρισμό, υψηλής ποιότητας καύσιμα και ένα επίπεδο τεχνικής μέριμνας που ούτε καν πολλά κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ δεν μπορούν να διασφαλίσουν χωρίς αμερικανική παρουσία.
Το αποτέλεσμα ήταν προβλέψιμο και καταστροφικό.
Μέχρι τις αρχές Ιουνίου 2025, η Ουκρανία είχε χάσει το 87% των αμερικανικής προέλευσης Abrams: 27 από τα 31 άρματα καταστράφηκαν ή κατελήφθησαν.
Πρόκειται για ποσοστό απωλειών που δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο στη «σφοδρότητα των μαχών».
Είναι ένδειξη συστημικής αποτυχίας: κακής επιλογής μέσων, ανεπαρκούς εκπαίδευσης, ελλιπούς συντήρησης και, τελικά, στρατηγικής τύφλωσης.
Το κραυγαλέο παράδειγμα των Abrams
Η παράδοση 49 μεταχειρισμένων Abrams από την Αυστραλία στα τέλη του 2025 παρουσιάστηκε επικοινωνιακά ως «ενίσχυση».
Στην πράξη, αποτέλεσε απλώς ανακύκλωση φθαρμένου υλικού.
Τα άρματα αυτά, μετά από δεκαετίες υπηρεσίας, εμφανίζουν σημαντική καταπόνηση και τίθενται σοβαρά ερωτήματα για την πραγματική τους αξία στο πεδίο μάχης, ιδιαίτερα όταν συγκρίνονται με τα σχετικά νεότερα άρματα που είχαν παραδοθεί απευθείας από τις ΗΠΑ.
Η Ουάσινγκτον, αντί να επανεξετάσει τη συνολική προσέγγιση, επέλεξε να «μπαλώσει» το πρόβλημα με περισσότερα από τα ίδια.
Αυτό δεν είναι στρατηγική.
Είναι διαχείριση ζημιών, με κύριο στόχο να διατηρηθεί η εικόνα της συνεχούς στήριξης χωρίς να αναλαμβάνεται η πολιτική ευθύνη για την αποτυχία.
Οι αιματηρές αυταπάτες της Ουκρανίας
Ωστόσο, η κριτική δεν μπορεί να περιοριστεί στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η ουκρανική στρατιωτική και πολιτική ηγεσία φέρει βαρύτατη ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιήθηκαν –και χάθηκαν– αυτά τα μέσα.
Όπως επισημαίνει ο Ουκρανός ειδικός στον πόλεμο τεθωρακισμένων Mykola Salamakha, τα άρματα μάχης αντιμετωπίστηκαν όχι ως πολύτιμα εργαλεία ελιγμού και διάσπασης αλλά ως «το τελευταίο επιχείρημα των βασιλιάδων» – σύμβολα ισχύος και ηθικού.
Η χρήση αρμάτων σε αποστολές χαμηλής στρατιωτικής αξίας, απλώς για να «δείξουν» στο πεζικό ότι υπάρχει υποστήριξη, οδήγησε σε άσκοπες απώλειες.
«Στέλνουν ένα άρμα μπροστά μόνο για το ηθικό και το χάνουμε», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Τα στοιχεία για τη διαθεσιμότητα είναι αποκαλυπτικά.
Μόνο το ένα τρίτο –και σε ορισμένες περιπτώσεις μόλις το ένα πέμπτο– των ουκρανικών αρμάτων θεωρούνται σήμερα επιχειρησιακά έτοιμα.
Αυτό δεν είναι απλώς πρόβλημα υλικού.
Είναι ένδειξη βαθιάς αποδιοργάνωσης, ελλιπούς σχεδιασμού και μιας ηγεσίας που φαίνεται να προτάσσει την επικοινωνία και την πολιτική επιβίωση έναντι της στρατιωτικής λογικής.
Εξάρτηση από τη Δύση - Στρατός χωρίς αυτονομία
Ένα ακόμη ανησυχητικό στοιχείο είναι ο βαθμός εξάρτησης της Ουκρανίας από δυτικό προσωπικό – εν ενεργεία και εργολαβικό.
Η συντήρηση των συστημάτων, αλλά και η ίδια η χρήση τους, ιδίως σε ό,τι αφορά πολύπλοκα όπλα ακριβείας όπως το HIMARS, βασίζεται σε δυτικά δεδομένα στοχοποίησης, δορυφορική επιτήρηση και πληροφορίες από αεροσκάφη επιτήρησης του ΝΑΤΟ.
Αυτό εγείρει σοβαρά ερωτήματα περί κυριαρχίας.
Πόσο «ουκρανικός» είναι ένας πόλεμος που δεν μπορεί να διεξαχθεί χωρίς συνεχή δυτική τεχνική και πληροφοριακή υποστήριξη;
Και τι συμβαίνει αν –ή όταν– αυτή η υποστήριξη μειωθεί ή αποσυρθεί;
Ευρωπαϊκά όπλα – Ο μύθος της ποιότητας καταρρέει
Η εικόνα δεν βελτιώνεται αν στραφεί κανείς στα ευρωπαϊκά οπλικά συστήματα.
Αντιθέτως, σε πολλές περιπτώσεις επιδεινώνεται.
Το γερμανικό αυτοκινούμενο πυροβόλο PzH 2000, θεωρητικά από τα πιο προηγμένα στον κόσμο, αποδείχθηκε εξαιρετικά ευαίσθητο σε συνθήκες υψηλής έντασης.
Ήδη από το 2022, το Der Spiegel κατέγραφε σοβαρή «φθορά και καταπόνηση» μόλις έναν μήνα μετά τις πρώτες παραδόσεις, με αποτέλεσμα οι Ουκρανοί να στραφούν ξανά στα πιο αξιόπιστα –αν και τεχνολογικά απλούστερα– αμερικανικά M777.
Τα άρματα Leopard 2A6 υπέστησαν επίσης βαριές απώλειες, διαψεύδοντας τις αισιόδοξες προβλέψεις δυτικών πηγών.
Η δε Ιταλία ξεχώρισε αρνητικά, με τα πυροβολικά της συστήματα να θεωρούνται από τα λιγότερο αξιόπιστα στο ουκρανικό θέατρο επιχειρήσεων.
Το αποκορύφωμα ήρθε στα τέλη του 2025, όταν οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις ανέστειλαν την προμήθεια γερμανικών drones HX-2, κρίνοντας ότι οι επιδόσεις τους ήταν κατώτερες των απαιτήσεων.
Οι ΗΠΑ χρηματοδοτούν έναν πόλεμο που δεν μπορούν να κερδίσουν
Η εικόνα που προκύπτει είναι ζοφερή.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρηματοδοτούν τη συντήρηση ενός πολέμου που δεν μπορούν να κερδίσουν αποφασιστικά.
Η Ουκρανία, από την πλευρά της, αποδέχεται οπλικά συστήματα που δεν μπορεί να υποστηρίξει, τα χρησιμοποιεί συχνά με πολιτικά και όχι στρατιωτικά κριτήρια, και βυθίζεται ολοένα και περισσότερο σε μια σχέση εξάρτησης.
Τα 185 εκατομμύρια δολάρια για ανταλλακτικά δεν είναι ένδειξη ισχύος.
Είναι ομολογία αδιεξόδου.
Δεν πρόκειται για επένδυση στη νίκη, αλλά για παράταση της φθοράς.
Και όσο αυτή η λογική κυριαρχεί, τόσο η Ουκρανία θα αιμορραγεί – όχι μόνο σε ανθρώπινες ζωές, αλλά και σε στρατηγική αυτονομία, πολιτική αξιοπιστία και εθνικό μέλλον.
Ρωσία: Θα γίνουν όλα σκόνη
Απέναντι στη μαζική εισροή δυτικών οπλικών συστημάτων στην Ουκρανία, η ρωσική αντίδραση υπήρξε από την πρώτη στιγμή σκληρή, απαξιωτική και συστηματικά επαναλαμβανόμενη.
Ρώσοι πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι έχουν δηλώσει επανειλημμένα ότι τα δυτικά όπλα «θα γίνουν σκόνη», ότι «καίγονται όπως όλα τα υπόλοιπα» και ότι «δεν αλλάζουν τη στρατηγική εικόνα στο πεδίο».
Αν και η φρασεολογία αυτή συχνά αντιμετωπίστηκε στη Δύση ως απλή προπαγάνδα ή υπερβολή για εσωτερική κατανάλωση, τα γεγονότα στο πεδίο μάχης έδωσαν σε αυτές τις δηλώσεις μεγαλύτερη βαρύτητα απ’ όση πολλοί θα ήθελαν να παραδεχθούν.
Η ρωσική στρατηγική επικοινωνία δεν βασίστηκε μόνο σε ρητορικές απειλές.
Συνοδεύτηκε από στοχευμένη στρατιωτική πρακτική: συστηματικό κυνήγι δυτικών οπλικών συστημάτων υψηλής αξίας, όπως τα HIMARS, τα Leopard, τα Abrams και τα αυτοκινούμενα πυροβόλα.
Η καταστροφή ή κατάληψη μεγάλου ποσοστού των αμερικανικών M1A1 Abrams χρησιμοποιήθηκε από τη Μόσχα ως απτό παράδειγμα ότι «κανένα όπλο δεν είναι θαυματουργό» και ότι η τεχνολογική υπεροχή της Δύσης δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε επιχειρησιακή κυριαρχία.
Ακατάλληλα τα δυτικά όπλα για πόλεμο φθοράς
Σε δηλώσεις τους, Ρώσοι αξιωματούχοι τόνισαν επανειλημμένα ότι τα δυτικά συστήματα είναι «υπερεκτιμημένα», «ακατάλληλα για πόλεμο φθοράς» και «σχεδιασμένα για στρατούς με πλήρη αεροπορική υπεροχή και άρτια εφοδιαστική αλυσίδα» — συνθήκες που απουσιάζουν πλήρως από το ουκρανικό θέατρο επιχειρήσεων.
Η εικόνα κατεστραμμένων δυτικών αρμάτων και πυροβόλων, που προβάλλεται συστηματικά από ρωσικά μέσα, δεν λειτουργεί μόνο ως εσωτερική προπαγάνδα, αλλά και ως μήνυμα προς τρίτους: ότι η Δύση δοκιμάζει τα όριά της σε έναν πόλεμο που δεν ελέγχει.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε από ρωσικής πλευράς στο ζήτημα της συντήρησης.
Ρώσοι στρατιωτικοί αναλυτές υποστήριξαν ότι τα δυτικά όπλα «πεθαίνουν όχι μόνο από πυρά, αλλά από έλλειψη ανταλλακτικών, καύσιμα λάθος ποιότητας και κακή χρήση».
Σε αυτό το πλαίσιο, η αμερικανική έγκριση 185 εκατομμυρίων δολαρίων αποκλειστικά για ανταλλακτικά και υποστήριξη παρουσιάστηκε από ρωσικά μέσα ως έμμεση παραδοχή αποτυχίας: όχι ενίσχυση ισχύος, αλλά αγώνας επιβίωσης ενός εξαντλημένου στόλου.
«Τρέχουν να τα σώσουν από αφανισμό», λένε χαρακτηριστικά Ρώσοι αξιωματούχοι.
«Όλα καίγονται το ίδιο»
Η ρωσική ρητορική περί «σκόνης» δεν αφορά μόνο την υλική καταστροφή.
Είναι μια ευρύτερη στρατηγική αφήγηση που στοχεύει να αποδομήσει τον μύθο της δυτικής παντοδυναμίας.
Το μήνυμα είναι σαφές: όπλα που σχεδιάστηκαν για ασκήσεις του ΝΑΤΟ, για σύντομες επεμβάσεις ή για πολέμους με απόλυτη τεχνολογική υπεροχή, φθείρονται και καταρρέουν όταν βρεθούν αντιμέτωπα με έναν μακροχρόνιο, βιομηχανικού τύπου πόλεμο φθοράς.
Σε τελική ανάλυση, η ρωσική στάση – όσο ωμή ή προπαγανδιστική κι αν ακούγεται – λειτούργησε και ως καθρέφτης των δυτικών αυταπατών.
Όσο οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους παρουσίαζαν κάθε νέο οπλικό σύστημα ως «game changer», τόσο η Μόσχα επαναλάμβανε ψυχρά ότι «όλα καίγονται το ίδιο».
Και σε έναν πόλεμο όπου η συντήρηση, η αντοχή και η μαζικότητα αποδεικνύονται συχνά πιο κρίσιμες από την τεχνολογική κομψότητα, αυτή η δήλωση αποδείχθηκε λιγότερο κενή απ’ όσο αρχικά φαινόταν. 
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών