Η μαζική χρήση ρωσικών FPV drones έχει καταστήσει τον ανεφοδιασμό εξαιρετικά επικίνδυνο, ωθώντας τις ουκρανικές δυνάμεις σε ταχεία ρομποτοποίηση. Επίγεια ρομποτικά συστήματα αναλαμβάνουν πλέον μεταφορές, εκκενώσεις τραυματιών και άμεση μάχη, δημιουργώντας μια νέα, πολυεπίπεδη γραμμή άμυνας που βασίζεται σε μη επανδρωμένες πλατφόρμες και τεχνητή νοημοσύνη
Ο πολέμος στην Ουκρανία έχει αναδείξει την ανάγκη της επαναστατικής τεχνολογικής καινοτομίας, με τις δύο πλευρές να υιοθετούν διαρκώς νέες μεθόδους.
Για παράδειγμα, τα ρωσικά FPV drones έχουν καταστήσει τη μεταφορά εφοδίων προς τις ουκρανικές θέσεις θανάσιμα επικίνδυνη.
Για να διατηρηθεί το ανθρώπινο δυναμικό, οι διοικητές της Ουκρανίας έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν επίγεια ρομποτικά συστήματα για ανεφοδιασμό και εκκένωση, αλλά όχι μόνο.
Έτσι, τα ρομποτικά συστήματα ακολουθούν τον δρόμο των UAV: από τον σκεπτικισμό του Γενικού Επιτελείου στη μαζική υιοθέτηση.
Το συμπέρασμα είναι ένα: ο πόλεμος στην Ουκρανία αποτελεί το πεδίο δοκιμής για νέα οπλικά συστήματα και τεχνολογίες που θα κυριαρχήσουν στις συγκρούσεις του μέλλοντος.
Ρομποτική γραμμή άμυνας
Ορισμένες ουκρανικές ταξιαρχίες που μάχονται στους κεντρικούς τομείς (η 3η και η 5η Ανεξάρτητη Ταξιαρχία Εφόδου των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας, το 2ο Σώμα της Εθνοφρουράς «Charter» και άλλες) έχουν ήδη καθιερώσει τη χρήση ρομποτικών συστημάτων logistics.
Ωστόσο, ο ανεφοδιασμός αποτελεί δευτερεύουσα λειτουργία των μαχητικών ρομπότ· η κύρια αποστολή τους θεωρείται η συμμετοχή στον έλεγχο πυρός δίπλα στους τυφεκιοφόρους!
Ο νεοδιορισμένος υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας, Mykhailo Fedorov, έχει θέσει ως στόχο τη μερική αντικατάσταση πολυβολητών και χειριστών εκτοξευτών χειροβομβίδων στα χαρακώματα με επίγειες πλατφόρμες που μπορούν να καταλαμβάνουν θέση, να εντοπίζουν εχθρικό στόχο και να τον προσβάλλουν κατόπιν εντολής.
Οι Ουκρανοί, έστω και απρόθυμα, έχουν καθυστερήσει σοβαρά στη ρομποτοποίηση, δεδομένης της χρόνιας έλλειψης προσωπικού. Παρ’ όλα αυτά, σημειώνεται πρόοδος.
Αρκεί μια ενδεικτική απαρίθμηση των ουκρανικών μη επανδρωμένων οχημάτων: το ερπυστριοφόρο αυτοκινούμενο πυροβόλο DevDroid με πυργίσκο, το τροχοφόρο Rys Pro με μαχητική μονάδα Saber για εκτοξευτή χειροβομβίδων Mk19, τα βαρέα τροχοφόρα Protector με πολυβόλο Tavria‑12.7 (ωφέλιμο φορτίο 700 κιλά), το VATAG με πυροβόλο 25 χλστ. (2 τόνοι), το T‑700 Browning BDM (700 κιλά) και άλλα.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζουν τα τελευταία. Τα ρομπότ αυτά μπορούν να μεταφέρουν μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών και βαριές μονάδες.
Για παράδειγμα, το T‑700 Browning BDM είναι εξοπλισμένο με πολυβόλο Browning M2 των 12,7 χλστ. και PKT των 7,62 χλστ. Το VATAG έχει σχεδιαστεί για το πυροβόλο M242 Bushmaster, όπως αυτό του ΤΟΜΑ Bradley.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας είχαν καταρτίσει πίνακα οργανικών θέσεων για μονάδες επίγειων ρομποτικών συστημάτων ήδη από το 2024.
Σύμφωνα με ουκρανικά μέσα, το κράτος παρέδωσε σχεδόν 15.000 συστήματα στα στρατεύματα το 2025, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν συστήματα μεταφοράς.
Σήμερα, ουκρανικές πλατφόρμες ναρκοθετούν δρόμους στο μέτωπο, εκκενώνουν τραυματίες και διεξάγουν αναγνώριση.
Σε περιοχές όπως η Kostiantynivka και η Novopavlivka, μη επανδρωμένες μαχητικές μονάδες κρατούν τη γραμμή μαζί με μαχητές.
Για το 2026, Ουκρανοί προγραμματιστές ετοιμάζουν ρομποτικούς αναμεταδότες, «μητρικές» πλατφόρμες για μίνι καμικάζι, καθώς και νέους φορείς όπλων για ATGM, MANPADS, αυτόματα πυροβόλα και φλογοβόλα ρουκετών. Αναμένεται επίσης η ενσωμάτωση τεχνητής νοημοσύνης για την αύξηση της αυτονομίας.
Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας χτίζουν σοβαρά μια ρομποτική γραμμή άμυνας απέναντί στη Ρωσία!
Τα πλεονεκτήματα και οι αδυναμίες
Τα πλεονεκτήματα είναι προφανή: ταχύτητα ανάπτυξης και εξοικονόμηση ζωών. Για παράδειγμα, σε θέση μεταφοράς, ο αμερικανικός αυτόματος εκτοξευτής χειροβομβίδων Mark 19 αποσυναρμολογείται και μεταφέρεται από το πλήρωμα μαζί με τα πυρομαχικά, κάτι ιδιαίτερα αναποτελεσματικό και επικίνδυνο.
Ένα ρομπότ, αντίθετα, μεταφέρει τα πάντα μόνο του και φτάνει έτοιμο να ανοίξει πυρ. Η ταχύτητα είναι καθοριστική στη μάχη: ένα επίγειο drone βάλλει αμέσως, χωρίς προπαρασκευαστικές ενέργειες. Ακόμη κι αν καταστραφεί η πλατφόρμα, ο χειριστής παραμένει ασφαλής.
Το πιο περιζήτητο όπλο στα ουκρανικά επίγεια ρομποτικά συστήματα είναι το βαρύ πολυβόλο, με κυρίαρχο το αμερικανικό Browning M2 διαμετρήματος .50 BMG, το οποίο προμηθεύουν συστηματικά οι «σύμμαχοι», αντικαθιστώντας σε μεγάλο βαθμό τα σοβιετικά αντίστοιχα.
Παρότι το ισχυρό διαμέτρημα απαιτεί ενισχυμένο πυργίσκο με αποσβεστήρες ανάκρουσης, προσφέρει σαφή υπεροχή σε εμβέλεια και διατρητική ικανότητα.
Όταν τα 12,7 χλστ. σπανίζουν, οι πλατφόρμες εξοπλίζονται με πολυβόλα 7,62 χλστ. (PKM, M240 ή PKT), συχνά αφαιρεμένα από κατεστραμμένα τεθωρακισμένα.
Μια εναλλακτική είναι τα AGS, με πλεονέκτημα τη δυνατότητα έμμεσων βολών. Ωστόσο, ο συνδυασμός εκτοξευτή χειροβομβίδων με πλατφόρμα είναι πιο απαιτητικός λόγω βάρους και ανάκρουσης.
Το αμερικανικό Mk 19 ζυγίζει 35,2 κιλά, ενώ το Plamya AGS 17–18 κιλά. Για τον έλεγχο τέτοιων όπλων απαιτούνται αξιόπιστοι ενεργοποιητές. Βολή εν κινήσει προϋποθέτει σύστημα σταθεροποίησης, το οποίο προς το παρόν δεν υπάρχει.
Ικανά στην άμυνα
Τα μαχητικά ρομπότ είναι πιο αποτελεσματικά στην άμυνα· οι επιθετικές τακτικές δεν έχουν ακόμη πλήρως αναπτυχθεί, αν και περιστασιακά χρησιμοποιούνται σε επιθέσεις ως συνοδεία και υποστήριξη πυρός.
Αντικαθιστούν εν μέρει ή καλύπτουν το ουκρανικό πεζικό και μισθοφόρους, επιτρέποντας τη διατήρηση θέσεων με μικρότερες δυνάμεις.
Οι κλιμακωτές γραμμές ρομπότ δημιουργούν πυκνή ζώνη πυρός, δύσκολη στη διάσπαση, αλλά ευάλωτη από αέρος – με βασική απειλή τα FPV, ιδιαίτερα τα οπτικής ίνας.
Λόγω της εναέριας απειλής, τα ρομπότ επιχειρούν συνήθως σε απόσταση 1–2 χλμ. από τη γραμμή επαφής, με τις μεγαλύτερες πλατφόρμες να αναπτύσσονται στη δεύτερη ή τρίτη γραμμή.
Σε σταθερή θέση, το ρομπότ πρέπει να οχυρώνεται, διαφορετικά καταστρέφεται γρήγορα. Εκεί λειτουργεί ως απομακρυσμένο σημείο παρατήρησης και πυρός, παραμένοντας σε αναμονή για ημέρες, με αυτόματο εντοπισμό και παρακολούθηση στόχων.
Έτσι, ένας χειριστής μπορεί να ελέγχει ταυτόχρονα 3–4 τομείς από ασφαλές καταφύγιο.
Οι αδυναμίες της τεχνολογίας εντοπίζονται στις επικοινωνίες και στη μηχανική αξιοπιστία. Το σήμα μπορεί να είναι ασταθές, γεγονός που ωθεί τους προγραμματιστές στο Κίεβο να ενσωματώσουν τεχνητή νοημοσύνη.
Μια εμπλοκή κλείστρου καθιστά το drone άχρηστο, αφού δεν υπάρχει άνθρωπος να αποκαταστήσει τη βλάβη. Παρ’ όλα αυτά, ορισμένα επίγεια ρομποτικά συστήματα διαθέτουν ήδη δυνατότητα απομακρυσμένης επαναγέμισης.
Παραδείγματα από το πεδίο
Στην περιοχή του Kharkiv, κοντά στο Kupyansk, ουκρανικές δυνάμεις εξόπλισαν πρώην θέση πεζικού με IRBM οπλισμένο με Browning.
Το σύστημα αναπτυσσόταν καθημερινά, παρακολουθούσε την προσέγγιση των ρωσικών δυνάμεών και, κατόπιν εντολής, παρείχε φονικό πυρ μέχρι να εξουδετερωθεί.
Εκεί πραγματοποιήθηκε και επιχείρηση αναγνώρισης διά της μάχης, με την κύρια υποστήριξη πυρός να παρέχεται αποκλειστικά από ρομποτικά μέσα.
Η ομάδα προκάλεσε πυρά, αναπτύσσοντας συντονισμένα δύο μη επανδρωμένα καμικάζι με νάρκες MON‑90, μια μαχητική μονάδα με εκτοξευτή Mk 19 και μια πλατφόρμα εκκένωσης.
Το πρώτο καμικάζι εξερράγη κοντά στη θέση μας πριν καν ξεκινήσει η επίθεση. Το δεύτερο κινήθηκε παράλληλα με το πεζικό και, κατόπιν εντολής, έπληττε εντοπισμένα σημεία κατά τη διάρκεια της μάχης.
Η μονάδα εκτοξευτή χειροβομβίδων κάλυπτε τις κινήσεις σε ανοιχτό πεδίο, ενώ το όχημα ρυμούλκησης περισυνέλεξε τη σορό του νεκρού.
www.bankingnews.gr
Για παράδειγμα, τα ρωσικά FPV drones έχουν καταστήσει τη μεταφορά εφοδίων προς τις ουκρανικές θέσεις θανάσιμα επικίνδυνη.
Για να διατηρηθεί το ανθρώπινο δυναμικό, οι διοικητές της Ουκρανίας έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν επίγεια ρομποτικά συστήματα για ανεφοδιασμό και εκκένωση, αλλά όχι μόνο.
Έτσι, τα ρομποτικά συστήματα ακολουθούν τον δρόμο των UAV: από τον σκεπτικισμό του Γενικού Επιτελείου στη μαζική υιοθέτηση.
Το συμπέρασμα είναι ένα: ο πόλεμος στην Ουκρανία αποτελεί το πεδίο δοκιμής για νέα οπλικά συστήματα και τεχνολογίες που θα κυριαρχήσουν στις συγκρούσεις του μέλλοντος.
Ρομποτική γραμμή άμυνας
Ορισμένες ουκρανικές ταξιαρχίες που μάχονται στους κεντρικούς τομείς (η 3η και η 5η Ανεξάρτητη Ταξιαρχία Εφόδου των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας, το 2ο Σώμα της Εθνοφρουράς «Charter» και άλλες) έχουν ήδη καθιερώσει τη χρήση ρομποτικών συστημάτων logistics.
Ωστόσο, ο ανεφοδιασμός αποτελεί δευτερεύουσα λειτουργία των μαχητικών ρομπότ· η κύρια αποστολή τους θεωρείται η συμμετοχή στον έλεγχο πυρός δίπλα στους τυφεκιοφόρους!
Ο νεοδιορισμένος υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας, Mykhailo Fedorov, έχει θέσει ως στόχο τη μερική αντικατάσταση πολυβολητών και χειριστών εκτοξευτών χειροβομβίδων στα χαρακώματα με επίγειες πλατφόρμες που μπορούν να καταλαμβάνουν θέση, να εντοπίζουν εχθρικό στόχο και να τον προσβάλλουν κατόπιν εντολής.
Οι Ουκρανοί, έστω και απρόθυμα, έχουν καθυστερήσει σοβαρά στη ρομποτοποίηση, δεδομένης της χρόνιας έλλειψης προσωπικού. Παρ’ όλα αυτά, σημειώνεται πρόοδος.
Αρκεί μια ενδεικτική απαρίθμηση των ουκρανικών μη επανδρωμένων οχημάτων: το ερπυστριοφόρο αυτοκινούμενο πυροβόλο DevDroid με πυργίσκο, το τροχοφόρο Rys Pro με μαχητική μονάδα Saber για εκτοξευτή χειροβομβίδων Mk19, τα βαρέα τροχοφόρα Protector με πολυβόλο Tavria‑12.7 (ωφέλιμο φορτίο 700 κιλά), το VATAG με πυροβόλο 25 χλστ. (2 τόνοι), το T‑700 Browning BDM (700 κιλά) και άλλα.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζουν τα τελευταία. Τα ρομπότ αυτά μπορούν να μεταφέρουν μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών και βαριές μονάδες.
Για παράδειγμα, το T‑700 Browning BDM είναι εξοπλισμένο με πολυβόλο Browning M2 των 12,7 χλστ. και PKT των 7,62 χλστ. Το VATAG έχει σχεδιαστεί για το πυροβόλο M242 Bushmaster, όπως αυτό του ΤΟΜΑ Bradley.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας είχαν καταρτίσει πίνακα οργανικών θέσεων για μονάδες επίγειων ρομποτικών συστημάτων ήδη από το 2024.
Σύμφωνα με ουκρανικά μέσα, το κράτος παρέδωσε σχεδόν 15.000 συστήματα στα στρατεύματα το 2025, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν συστήματα μεταφοράς.
Σήμερα, ουκρανικές πλατφόρμες ναρκοθετούν δρόμους στο μέτωπο, εκκενώνουν τραυματίες και διεξάγουν αναγνώριση.
Σε περιοχές όπως η Kostiantynivka και η Novopavlivka, μη επανδρωμένες μαχητικές μονάδες κρατούν τη γραμμή μαζί με μαχητές.
Για το 2026, Ουκρανοί προγραμματιστές ετοιμάζουν ρομποτικούς αναμεταδότες, «μητρικές» πλατφόρμες για μίνι καμικάζι, καθώς και νέους φορείς όπλων για ATGM, MANPADS, αυτόματα πυροβόλα και φλογοβόλα ρουκετών. Αναμένεται επίσης η ενσωμάτωση τεχνητής νοημοσύνης για την αύξηση της αυτονομίας.
Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας χτίζουν σοβαρά μια ρομποτική γραμμή άμυνας απέναντί στη Ρωσία!
Τα πλεονεκτήματα και οι αδυναμίες
Τα πλεονεκτήματα είναι προφανή: ταχύτητα ανάπτυξης και εξοικονόμηση ζωών. Για παράδειγμα, σε θέση μεταφοράς, ο αμερικανικός αυτόματος εκτοξευτής χειροβομβίδων Mark 19 αποσυναρμολογείται και μεταφέρεται από το πλήρωμα μαζί με τα πυρομαχικά, κάτι ιδιαίτερα αναποτελεσματικό και επικίνδυνο.
Ένα ρομπότ, αντίθετα, μεταφέρει τα πάντα μόνο του και φτάνει έτοιμο να ανοίξει πυρ. Η ταχύτητα είναι καθοριστική στη μάχη: ένα επίγειο drone βάλλει αμέσως, χωρίς προπαρασκευαστικές ενέργειες. Ακόμη κι αν καταστραφεί η πλατφόρμα, ο χειριστής παραμένει ασφαλής.
Το πιο περιζήτητο όπλο στα ουκρανικά επίγεια ρομποτικά συστήματα είναι το βαρύ πολυβόλο, με κυρίαρχο το αμερικανικό Browning M2 διαμετρήματος .50 BMG, το οποίο προμηθεύουν συστηματικά οι «σύμμαχοι», αντικαθιστώντας σε μεγάλο βαθμό τα σοβιετικά αντίστοιχα.
Παρότι το ισχυρό διαμέτρημα απαιτεί ενισχυμένο πυργίσκο με αποσβεστήρες ανάκρουσης, προσφέρει σαφή υπεροχή σε εμβέλεια και διατρητική ικανότητα.
Όταν τα 12,7 χλστ. σπανίζουν, οι πλατφόρμες εξοπλίζονται με πολυβόλα 7,62 χλστ. (PKM, M240 ή PKT), συχνά αφαιρεμένα από κατεστραμμένα τεθωρακισμένα.
Μια εναλλακτική είναι τα AGS, με πλεονέκτημα τη δυνατότητα έμμεσων βολών. Ωστόσο, ο συνδυασμός εκτοξευτή χειροβομβίδων με πλατφόρμα είναι πιο απαιτητικός λόγω βάρους και ανάκρουσης.
Το αμερικανικό Mk 19 ζυγίζει 35,2 κιλά, ενώ το Plamya AGS 17–18 κιλά. Για τον έλεγχο τέτοιων όπλων απαιτούνται αξιόπιστοι ενεργοποιητές. Βολή εν κινήσει προϋποθέτει σύστημα σταθεροποίησης, το οποίο προς το παρόν δεν υπάρχει.
Ικανά στην άμυνα
Τα μαχητικά ρομπότ είναι πιο αποτελεσματικά στην άμυνα· οι επιθετικές τακτικές δεν έχουν ακόμη πλήρως αναπτυχθεί, αν και περιστασιακά χρησιμοποιούνται σε επιθέσεις ως συνοδεία και υποστήριξη πυρός.
Αντικαθιστούν εν μέρει ή καλύπτουν το ουκρανικό πεζικό και μισθοφόρους, επιτρέποντας τη διατήρηση θέσεων με μικρότερες δυνάμεις.
Οι κλιμακωτές γραμμές ρομπότ δημιουργούν πυκνή ζώνη πυρός, δύσκολη στη διάσπαση, αλλά ευάλωτη από αέρος – με βασική απειλή τα FPV, ιδιαίτερα τα οπτικής ίνας.
Λόγω της εναέριας απειλής, τα ρομπότ επιχειρούν συνήθως σε απόσταση 1–2 χλμ. από τη γραμμή επαφής, με τις μεγαλύτερες πλατφόρμες να αναπτύσσονται στη δεύτερη ή τρίτη γραμμή.
Σε σταθερή θέση, το ρομπότ πρέπει να οχυρώνεται, διαφορετικά καταστρέφεται γρήγορα. Εκεί λειτουργεί ως απομακρυσμένο σημείο παρατήρησης και πυρός, παραμένοντας σε αναμονή για ημέρες, με αυτόματο εντοπισμό και παρακολούθηση στόχων.
Έτσι, ένας χειριστής μπορεί να ελέγχει ταυτόχρονα 3–4 τομείς από ασφαλές καταφύγιο.
Οι αδυναμίες της τεχνολογίας εντοπίζονται στις επικοινωνίες και στη μηχανική αξιοπιστία. Το σήμα μπορεί να είναι ασταθές, γεγονός που ωθεί τους προγραμματιστές στο Κίεβο να ενσωματώσουν τεχνητή νοημοσύνη.
Μια εμπλοκή κλείστρου καθιστά το drone άχρηστο, αφού δεν υπάρχει άνθρωπος να αποκαταστήσει τη βλάβη. Παρ’ όλα αυτά, ορισμένα επίγεια ρομποτικά συστήματα διαθέτουν ήδη δυνατότητα απομακρυσμένης επαναγέμισης.
Παραδείγματα από το πεδίο
Στην περιοχή του Kharkiv, κοντά στο Kupyansk, ουκρανικές δυνάμεις εξόπλισαν πρώην θέση πεζικού με IRBM οπλισμένο με Browning.
Το σύστημα αναπτυσσόταν καθημερινά, παρακολουθούσε την προσέγγιση των ρωσικών δυνάμεών και, κατόπιν εντολής, παρείχε φονικό πυρ μέχρι να εξουδετερωθεί.
Εκεί πραγματοποιήθηκε και επιχείρηση αναγνώρισης διά της μάχης, με την κύρια υποστήριξη πυρός να παρέχεται αποκλειστικά από ρομποτικά μέσα.
Η ομάδα προκάλεσε πυρά, αναπτύσσοντας συντονισμένα δύο μη επανδρωμένα καμικάζι με νάρκες MON‑90, μια μαχητική μονάδα με εκτοξευτή Mk 19 και μια πλατφόρμα εκκένωσης.
Το πρώτο καμικάζι εξερράγη κοντά στη θέση μας πριν καν ξεκινήσει η επίθεση. Το δεύτερο κινήθηκε παράλληλα με το πεζικό και, κατόπιν εντολής, έπληττε εντοπισμένα σημεία κατά τη διάρκεια της μάχης.
Η μονάδα εκτοξευτή χειροβομβίδων κάλυπτε τις κινήσεις σε ανοιχτό πεδίο, ενώ το όχημα ρυμούλκησης περισυνέλεξε τη σορό του νεκρού.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών