Το Ισραήλ καταδικάζει την Τουρκία για τις παραβιάσεις σε Κύπρο, Αιγαίο και αλλού
Άρθρο του Shay Gal στο Israel Hayom, αναλύει πώς η Τουρκία μετατρέπει τα αμερικανικά μαχητικά F-16 από μέσα συμμαχικής άμυνας σε εργαλεία επιβολής ενός αναθεωρητικού επιχειρησιακού δόγματος.
Σύμφωνα με τον αναλυτή:
Για δεκαετίες, το F-16 συμβόλιζε τον δυτικό έλεγχο: την αμερικανική τεχνολογία υπό την πειθαρχία της συμμαχίας.
Αυτή την εβδομάδα, αυτή η υπόθεση κατέρρευσε σε έναν διάδρομο στο Μογκαντίσου, με την Τουρκία να πετάει F-16 αμερικανικής προέλευσης στη Σομαλία υπό την ετικέτα της αντιτρομοκρατίας.
Αυτό το πλαίσιο είναι το κριτήριο επιβολής. Το ζήτημα δεν είναι πλέον οι προμήθειες αλλά το επιχειρησιακό δόγμα:
αν οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους εξακολουθούν να επιβάλλουν τους κανόνες που διέπουν τη δική τους αεροπορική ισχύ ή αν αυτοί οι κανόνες υπάρχουν πλέον μόνο στα χαρτιά, όπως δείχνει η Άγκυρα ότι μπορεί να επανατοποθετήσει αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη σε αμφισβητούμενα θέατρα κατά βούληση, χωρίς περιορισμούς ή συνέπειες.
Ο χρόνος ήταν σκόπιμος.
Η αναγνώριση της Σομαλιλάνδης από το Ισραήλ διατάραξε μια ισορροπία που η Τουρκία έχει αφιερώσει μια δεκαετία στην οικοδόμηση στο Κέρας της Αφρικής.
Ο Erdogan καταδίκασε την κίνηση μέσα σε λίγες μέρες. Ακολούθησε διπλωματική ευθυγράμμιση.
Η άφιξη μαχητικών αεροσκαφών ήταν η κινητήρια βάση.
Το κοινό είναι ευρύτερο: η Σομαλιλάνδη, οι πιθανοί οπαδοί και η ίδια η Ουάσινγκτον.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το πρόβλημα των F-16 είναι πιο διαβρωτικό από τους S-400. Το ένα ήταν μια συναλλαγή.
Το άλλο είναι το επιχειρησιακό δόγμα που απευθύνεται σε συμμάχους.
Στο Αιγαίο, η βία δεν έχει ομαλοποιηθεί.
Οι ελληνικές αρχές έχουν καταγράψει επανειλημμένες παραβιάσεις του κυρίαρχου εναέριου χώρου και των κανόνων αεροπορίας από τουρκικά στρατιωτικά αεροσκάφη, συμπεριλαμβανομένων των F-16.
Αυτές δεν είναι τοπικές καταγγελίες.
Το μοτίβο καταγράφεται στις περιοχές πληροφοριών πτήσης της Αθήνας και της Λευκωσίας και κατατίθεται στα Ηνωμένα Έθνη, με έγγραφα του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης που περιγράφουν λεπτομερώς μη εξουσιοδοτημένη δραστηριότητα.
Δεν πρόκειται για σημασιολογική διαμάχη για τα ναυτικά μίλια.
Είναι η συστηματική διάβρωση της εναέριας κυριαρχίας ενός κράτους μέλους του ΝΑΤΟ ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης από ένα άλλο μέλος του ΝΑΤΟ, χρησιμοποιώντας πλατφόρμες που υποστηρίζονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η κλίμακα είναι η προειδοποίηση.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία, οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ από τη Ρωσία έχουν καταμετρηθεί σε μονοψήφια νούμερα.
Οι παραβιάσεις της Τουρκίας εναντίον ενός μόνο συμμάχου ανέρχονται σε εκατοντάδες.
Πάνω από την Κύπρο, η Τουρκία δεν αμφισβητεί την πολιτική της. Αμφισβητεί τον χάρτη. Τα τουρκικά F-16 έχουν επανειλημμένα εισέλθει στον κυπριακό εναέριο χώρο και στις ζώνες πληροφοριών πτήσης χωρίς άδεια, συμπεριλαμβανομένων των διελεύσεων σε χαμηλό υψόμετρο κοντά σε ευαίσθητες γραμμές.
Όταν τέτοια αεροσκάφη επιχειρούν επίσης από τον κατεχόμενο βορρά, αυτό δεν αποτελεί πλέον οριακή παραβίαση.
Πρόκειται για κυριαρχία που διεκδικείται με βία, η οποία προβάλλεται από έδαφος που τα Ηνωμένα Έθνη αναγνωρίζουν ως κατεχόμενο.
Η αεροπορική ισχύς ξεπλένεται μέσω της κατοχής. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτά τα περιστατικά καταγράφονται στα αρχεία του ΟΗΕ: διαρκής αεροπορικός εξαναγκασμός, όχι επεισοδιακή τριβή.
Τα ίδια αεροσκάφη υποστηρίζουν την καταναγκαστική εκστρατεία της Τουρκίας κατά των κουρδικών κοινοτήτων.
Στη βόρεια Συρία και το βόρειο Ιράκ, οι επιθέσεις με F-16 επιβάλλουν διασυνοριακά τετελεσμένα, συχνά κοντά σε κατοικημένες περιοχές, με επανειλημμένες αναφορές για βλάβες σε αμάχους.
Εντός της Τουρκίας, ο αεροπορικός εκφοβισμός έχει κατά καιρούς στοχεύσει επαρχίες με κουρδική πλειοψηφία, σβήνοντας τη γραμμή μεταξύ της αντιτρομοκρατίας και της συλλογικής τιμωρίας των Τούρκων πολιτών κουρδικής καταγωγής. Η Άγκυρα το αποκαλεί αυτό αυτοάμυνα.
Στην πράξη, πρόκειται για αεροπορική ισχύ που χρησιμοποιείται για την πειθαρχία ενός λαού, την ποινικοποίηση της πολιτικής ταυτότητας και την επιβολή υπακοής από αέρος, αντικαθιστώντας τον νόμο με βία.
Η Λιβύη ακολουθεί την ίδια λογική.
Η Τουρκία παρενέβη αποφασιστικά σε έναν εμφύλιο πόλεμο βάσει αμφισβητούμενων συμφωνιών, παραβίασε τους διεθνείς περιορισμούς όπλων και αναδιαμόρφωσε την ισορροπία δυνάμεων επί του εδάφους.
Οι εκθέσεις του ΟΗΕ και οι ευρωπαϊκές αποστολές παρακολούθησης έχουν επανειλημμένα επισημάνει παραβιάσεις του εμπάργκο όπλων της Λιβύης, κάτι που κατέστη δυνατό μέσω αεροπορικών διαδρόμων και συνεχούς αερομεταφοράς.
Τα μη επανδρωμένα συστήματα κατείχαν εξέχουσα θέση, αλλά το δόγμα παρέμεινε αμετάβλητο: η αεροπορική ισχύς ως πολιτική μηχανική, όχι ως νόμιμη άμυνα έσχατης ανάγκης.
Η Σομαλία ολοκληρώνει το τόξο.
Επί χρόνια, η Τουρκία έχει οικοδομήσει σκληρή ισχύ εκεί: μια μόνιμη στρατιωτική βάση, εκπαιδευτικές αποστολές, πολιτική συμμαχία και ενεργειακές φιλοδοξίες. Η άφιξη των F-16 δεν είναι ένα επεισόδιο αντιτρομοκρατίας.
Είναι το εκτεθειμένο άκρο ενός ολοκληρωμένου έργου στο οποίο η στρατιωτική παρουσία, η διπλωματική πίεση και η οικονομική τοποθέτηση συγκλίνουν υπό την αεροπορική ισχύ.
Εδώ ακριβώς αποτυγχάνει η δυτική επιβολή. Στην πράξη, η παρακολούθηση της τελικής χρήσης παρακολουθεί την φύλαξη και όχι την επιχειρησιακή χρήση.
Ακόμη και οι αξιολογήσεις εποπτείας των Ηνωμένων Πολιτειών αναγνωρίζουν ότι οι υπάρχοντες μηχανισμοί δεν έχουν σχεδιαστεί για την ανίχνευση μη εξουσιοδοτημένης επιχειρησιακής χρήσης αμερικανικών αμυντικών ειδών.
Το κενό είναι πολιτικό και όχι τεχνικό, αφήνοντας την κακή χρήση αναπόδεικτη, αδιαβάθμητη και ατιμώρητη.
Η μόχλευση δεν τελειώνει με την παράδοση.
Το προηγούμενο του Πακιστάν το αποδεικνύει.
Η Ουάσιγκτον πάγωσε τις παραδόσεις F-16, έθεσε όρους για τη διατήρηση και συνέδεσε άμεσα την παρακολούθηση με την επιχειρησιακή συμμόρφωση.
Η επιβολή της νομοθεσίας για την τελική χρήση εφαρμόστηκε μέσω συντήρησης, αναβαθμίσεων και πρόσβασης.
Το αποτέλεσμα είναι ένα παράδοξο της συμμαχίας που αγγίζει τα όρια του αυτοσαμποτάζ. Τουρκικά F-16 υπερασπίζονται τον εναέριο χώρο του ΝΑΤΟ στη Ρουμανία και την Εσθονία, ενώ η ευρύτερη αεροπορική στάση της Τουρκίας αντιμετωπίζει την ελληνική και κυπριακή κυριαρχία ως διαπραγματεύσιμη.
Τα ίδια αεροσκάφη. Τα ίδια πληρώματα. Η ίδια υποστήριξη. Άμυνα στα ανατολικά. Εξαναγκασμός στα νότια.
Νομικά, δεν υπάρχει καμία ασάφεια.
Οι μεταφορές όπλων από τις Ηνωμένες Πολιτείες συνδέονται με έναν σκοπό.
Παρέχονται αμυντικά είδη για την εσωτερική ασφάλεια, τη νόμιμη αυτοάμυνα και τη συλλογική ασφάλεια βάσει δεσμευτικών συμφωνιών FMS. Η τελική χρήση αποτελεί προϋπόθεση.
Όταν τα F-16 αμερικανικής προέλευσης χρησιμοποιούνται για καταναγκαστικές υπερπτήσεις, συστηματική πίεση στην κυριαρχία και εκφοβισμό εταίρων, αυτό ξεπερνά τη διπλωματία και αποτελεί πρόκληση για τα θεμέλια του αμερικανικού καθεστώτος μεταφοράς όπλων.
Η Ουάσινγκτον διαθέτει εργαλεία.
Η υποστήριξη μπορεί να υπόκειται σε όρους ή να αναστέλλεται, συμπεριλαμβανομένων των αναβαθμίσεων, του λογισμικού της αποστολής και της διατήρησης.
Το Κογκρέσο έχει δοκιμάσει αυτούς τους μοχλούς, μεταξύ άλλων στο πλαίσιο Τουρκίας-Ελλάδας.
Ο ισχυρισμός ότι η παράδοση τερματίζει την μόχλευση δεν αντέχει στον έλεγχο.
Η Ευρώπη δεν είναι θεατής. Δεν πρόκειται για διμερή διαμάχη. Ο ελληνικός και ο κυπριακός εναέριος χώρος αποτελούν τα εξωτερικά εναέρια σύνορα της Ευρώπης και τον επιχειρησιακό χώρο του ΝΑΤΟ.
Η ασάφεια είναι το νόμισμα που εκμεταλλεύεται η Άγκυρα. Η άρση της αποτελεί ευρωπαϊκή ευθύνη.
Το ζήτημα των F-35 επέστρεψε και το αντανακλαστικό είναι γνωστό: να επιλυθεί το ζήτημα των S-400 και να διατηρηθεί η Τουρκία αγκυροβολημένη στη Δύση. Αυτό το αντανακλαστικό είναι λάθος.
Οι S-400 ήταν ένα σύμπτωμα. Το βασικό πρόβλημα είναι το επιχειρησιακό δόγμα. Ο μελλοντικός στόλος stealth της Τουρκίας δεν προορίζεται για αντιπαράθεση με τη Ρωσία ή το Ιράν, με τους οποίους η Άγκυρα διατηρεί λειτουργικές ρυθμίσεις μέσω της ενέργειας, του εμπορίου, της αποκλιμάκωσης της Συρίας και της γραμμής της Αστάνα.
Τα αεροσκάφη πέμπτης γενιάς θα χρησιμοποιηθούν αντ' αυτού όπου η Τουρκία ήδη ασκεί πίεση: πάνω από την Ελλάδα και την Κύπρο, εναντίον άλλων εταίρων των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ανατολική Μεσόγειο και ρητά εναντίον του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένου του συριακού εναέριου χώρου και της Ανατολικής Μεσογείου. Το Ισραήλ διαβάζει αυτό το μοτίβο. Η Ελλάδα ζει κάτω από αυτό.
Σε αυτή την πορεία, μια τέτοια συνάντηση διαβάζεται όλο και περισσότερο ως θέμα χρόνου παρά ως ενδεχόμενο, και η Ιερουσαλήμ προσαρμόζει τη στάση της ανάλογα.
Το Μογκαντίσου είναι το σημείο απόδειξης.
Η σιωπή της Δύσης έχει γίνει επιχειρησιακή δυνατότητα.
Το ζήτημα δεν είναι πλέον η πρόσβαση στα F-35, αλλά το πόσο γρήγορα τα τουρκικά F-16 στερούνται επιχειρησιακής βιωσιμότητας. Οι σχετικές προετοιμασίες βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη.
Γι' αυτό η ιστορία του F-16 είναι η πραγματική ιστορία του F-35.
Δοκιμάζει αν οι κανόνες εξακολουθούν να ισχύουν όταν η επιβολή τους είναι άβολη, αν η συμμαχία σημαίνει κοινή άμυνα ή κοινή εφοδιαστική, και αν η κυριαρχία παραμένει αρχή και όχι διαπραγματευτικό χαρτί.
Όσοι κατανοούν πώς λειτουργεί στην πραγματικότητα η Ουάσινγκτον γνωρίζουν πού θα αποφασιστεί αυτό, όχι σε προεδρικές κλήσεις, αλλά σε ολόκληρο το Κογκρέσο, το Πεντάγωνο, το Υπουργείο Εξωτερικών και την αλυσίδα βιωσιμότητας, με την Αθήνα και την Ιερουσαλήμ ήδη εκεί.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με τον αναλυτή:
Για δεκαετίες, το F-16 συμβόλιζε τον δυτικό έλεγχο: την αμερικανική τεχνολογία υπό την πειθαρχία της συμμαχίας.
Αυτή την εβδομάδα, αυτή η υπόθεση κατέρρευσε σε έναν διάδρομο στο Μογκαντίσου, με την Τουρκία να πετάει F-16 αμερικανικής προέλευσης στη Σομαλία υπό την ετικέτα της αντιτρομοκρατίας.
Αυτό το πλαίσιο είναι το κριτήριο επιβολής. Το ζήτημα δεν είναι πλέον οι προμήθειες αλλά το επιχειρησιακό δόγμα:
αν οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους εξακολουθούν να επιβάλλουν τους κανόνες που διέπουν τη δική τους αεροπορική ισχύ ή αν αυτοί οι κανόνες υπάρχουν πλέον μόνο στα χαρτιά, όπως δείχνει η Άγκυρα ότι μπορεί να επανατοποθετήσει αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη σε αμφισβητούμενα θέατρα κατά βούληση, χωρίς περιορισμούς ή συνέπειες.
Ο χρόνος ήταν σκόπιμος.
Η αναγνώριση της Σομαλιλάνδης από το Ισραήλ διατάραξε μια ισορροπία που η Τουρκία έχει αφιερώσει μια δεκαετία στην οικοδόμηση στο Κέρας της Αφρικής.
Ο Erdogan καταδίκασε την κίνηση μέσα σε λίγες μέρες. Ακολούθησε διπλωματική ευθυγράμμιση.
Η άφιξη μαχητικών αεροσκαφών ήταν η κινητήρια βάση.
Το κοινό είναι ευρύτερο: η Σομαλιλάνδη, οι πιθανοί οπαδοί και η ίδια η Ουάσινγκτον.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το πρόβλημα των F-16 είναι πιο διαβρωτικό από τους S-400. Το ένα ήταν μια συναλλαγή.
Το άλλο είναι το επιχειρησιακό δόγμα που απευθύνεται σε συμμάχους.
Στο Αιγαίο, η βία δεν έχει ομαλοποιηθεί.
Οι ελληνικές αρχές έχουν καταγράψει επανειλημμένες παραβιάσεις του κυρίαρχου εναέριου χώρου και των κανόνων αεροπορίας από τουρκικά στρατιωτικά αεροσκάφη, συμπεριλαμβανομένων των F-16.
Αυτές δεν είναι τοπικές καταγγελίες.
Το μοτίβο καταγράφεται στις περιοχές πληροφοριών πτήσης της Αθήνας και της Λευκωσίας και κατατίθεται στα Ηνωμένα Έθνη, με έγγραφα του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης που περιγράφουν λεπτομερώς μη εξουσιοδοτημένη δραστηριότητα.
Δεν πρόκειται για σημασιολογική διαμάχη για τα ναυτικά μίλια.
Είναι η συστηματική διάβρωση της εναέριας κυριαρχίας ενός κράτους μέλους του ΝΑΤΟ ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης από ένα άλλο μέλος του ΝΑΤΟ, χρησιμοποιώντας πλατφόρμες που υποστηρίζονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η κλίμακα είναι η προειδοποίηση.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία, οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ από τη Ρωσία έχουν καταμετρηθεί σε μονοψήφια νούμερα.
Οι παραβιάσεις της Τουρκίας εναντίον ενός μόνο συμμάχου ανέρχονται σε εκατοντάδες.
Πάνω από την Κύπρο, η Τουρκία δεν αμφισβητεί την πολιτική της. Αμφισβητεί τον χάρτη. Τα τουρκικά F-16 έχουν επανειλημμένα εισέλθει στον κυπριακό εναέριο χώρο και στις ζώνες πληροφοριών πτήσης χωρίς άδεια, συμπεριλαμβανομένων των διελεύσεων σε χαμηλό υψόμετρο κοντά σε ευαίσθητες γραμμές.
Όταν τέτοια αεροσκάφη επιχειρούν επίσης από τον κατεχόμενο βορρά, αυτό δεν αποτελεί πλέον οριακή παραβίαση.
Πρόκειται για κυριαρχία που διεκδικείται με βία, η οποία προβάλλεται από έδαφος που τα Ηνωμένα Έθνη αναγνωρίζουν ως κατεχόμενο.
Η αεροπορική ισχύς ξεπλένεται μέσω της κατοχής. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτά τα περιστατικά καταγράφονται στα αρχεία του ΟΗΕ: διαρκής αεροπορικός εξαναγκασμός, όχι επεισοδιακή τριβή.
Τα ίδια αεροσκάφη υποστηρίζουν την καταναγκαστική εκστρατεία της Τουρκίας κατά των κουρδικών κοινοτήτων.
Στη βόρεια Συρία και το βόρειο Ιράκ, οι επιθέσεις με F-16 επιβάλλουν διασυνοριακά τετελεσμένα, συχνά κοντά σε κατοικημένες περιοχές, με επανειλημμένες αναφορές για βλάβες σε αμάχους.
Εντός της Τουρκίας, ο αεροπορικός εκφοβισμός έχει κατά καιρούς στοχεύσει επαρχίες με κουρδική πλειοψηφία, σβήνοντας τη γραμμή μεταξύ της αντιτρομοκρατίας και της συλλογικής τιμωρίας των Τούρκων πολιτών κουρδικής καταγωγής. Η Άγκυρα το αποκαλεί αυτό αυτοάμυνα.
Στην πράξη, πρόκειται για αεροπορική ισχύ που χρησιμοποιείται για την πειθαρχία ενός λαού, την ποινικοποίηση της πολιτικής ταυτότητας και την επιβολή υπακοής από αέρος, αντικαθιστώντας τον νόμο με βία.
Η Λιβύη ακολουθεί την ίδια λογική.
Η Τουρκία παρενέβη αποφασιστικά σε έναν εμφύλιο πόλεμο βάσει αμφισβητούμενων συμφωνιών, παραβίασε τους διεθνείς περιορισμούς όπλων και αναδιαμόρφωσε την ισορροπία δυνάμεων επί του εδάφους.
Οι εκθέσεις του ΟΗΕ και οι ευρωπαϊκές αποστολές παρακολούθησης έχουν επανειλημμένα επισημάνει παραβιάσεις του εμπάργκο όπλων της Λιβύης, κάτι που κατέστη δυνατό μέσω αεροπορικών διαδρόμων και συνεχούς αερομεταφοράς.
Τα μη επανδρωμένα συστήματα κατείχαν εξέχουσα θέση, αλλά το δόγμα παρέμεινε αμετάβλητο: η αεροπορική ισχύς ως πολιτική μηχανική, όχι ως νόμιμη άμυνα έσχατης ανάγκης.
Η Σομαλία ολοκληρώνει το τόξο.
Επί χρόνια, η Τουρκία έχει οικοδομήσει σκληρή ισχύ εκεί: μια μόνιμη στρατιωτική βάση, εκπαιδευτικές αποστολές, πολιτική συμμαχία και ενεργειακές φιλοδοξίες. Η άφιξη των F-16 δεν είναι ένα επεισόδιο αντιτρομοκρατίας.
Είναι το εκτεθειμένο άκρο ενός ολοκληρωμένου έργου στο οποίο η στρατιωτική παρουσία, η διπλωματική πίεση και η οικονομική τοποθέτηση συγκλίνουν υπό την αεροπορική ισχύ.
Εδώ ακριβώς αποτυγχάνει η δυτική επιβολή. Στην πράξη, η παρακολούθηση της τελικής χρήσης παρακολουθεί την φύλαξη και όχι την επιχειρησιακή χρήση.
Ακόμη και οι αξιολογήσεις εποπτείας των Ηνωμένων Πολιτειών αναγνωρίζουν ότι οι υπάρχοντες μηχανισμοί δεν έχουν σχεδιαστεί για την ανίχνευση μη εξουσιοδοτημένης επιχειρησιακής χρήσης αμερικανικών αμυντικών ειδών.
Το κενό είναι πολιτικό και όχι τεχνικό, αφήνοντας την κακή χρήση αναπόδεικτη, αδιαβάθμητη και ατιμώρητη.
Η μόχλευση δεν τελειώνει με την παράδοση.
Το προηγούμενο του Πακιστάν το αποδεικνύει.
Η Ουάσιγκτον πάγωσε τις παραδόσεις F-16, έθεσε όρους για τη διατήρηση και συνέδεσε άμεσα την παρακολούθηση με την επιχειρησιακή συμμόρφωση.
Η επιβολή της νομοθεσίας για την τελική χρήση εφαρμόστηκε μέσω συντήρησης, αναβαθμίσεων και πρόσβασης.
Το αποτέλεσμα είναι ένα παράδοξο της συμμαχίας που αγγίζει τα όρια του αυτοσαμποτάζ. Τουρκικά F-16 υπερασπίζονται τον εναέριο χώρο του ΝΑΤΟ στη Ρουμανία και την Εσθονία, ενώ η ευρύτερη αεροπορική στάση της Τουρκίας αντιμετωπίζει την ελληνική και κυπριακή κυριαρχία ως διαπραγματεύσιμη.
Τα ίδια αεροσκάφη. Τα ίδια πληρώματα. Η ίδια υποστήριξη. Άμυνα στα ανατολικά. Εξαναγκασμός στα νότια.
Νομικά, δεν υπάρχει καμία ασάφεια.
Οι μεταφορές όπλων από τις Ηνωμένες Πολιτείες συνδέονται με έναν σκοπό.
Παρέχονται αμυντικά είδη για την εσωτερική ασφάλεια, τη νόμιμη αυτοάμυνα και τη συλλογική ασφάλεια βάσει δεσμευτικών συμφωνιών FMS. Η τελική χρήση αποτελεί προϋπόθεση.
Όταν τα F-16 αμερικανικής προέλευσης χρησιμοποιούνται για καταναγκαστικές υπερπτήσεις, συστηματική πίεση στην κυριαρχία και εκφοβισμό εταίρων, αυτό ξεπερνά τη διπλωματία και αποτελεί πρόκληση για τα θεμέλια του αμερικανικού καθεστώτος μεταφοράς όπλων.
Η Ουάσινγκτον διαθέτει εργαλεία.
Η υποστήριξη μπορεί να υπόκειται σε όρους ή να αναστέλλεται, συμπεριλαμβανομένων των αναβαθμίσεων, του λογισμικού της αποστολής και της διατήρησης.
Το Κογκρέσο έχει δοκιμάσει αυτούς τους μοχλούς, μεταξύ άλλων στο πλαίσιο Τουρκίας-Ελλάδας.
Ο ισχυρισμός ότι η παράδοση τερματίζει την μόχλευση δεν αντέχει στον έλεγχο.
Η Ευρώπη δεν είναι θεατής. Δεν πρόκειται για διμερή διαμάχη. Ο ελληνικός και ο κυπριακός εναέριος χώρος αποτελούν τα εξωτερικά εναέρια σύνορα της Ευρώπης και τον επιχειρησιακό χώρο του ΝΑΤΟ.
Η ασάφεια είναι το νόμισμα που εκμεταλλεύεται η Άγκυρα. Η άρση της αποτελεί ευρωπαϊκή ευθύνη.
Το ζήτημα των F-35 επέστρεψε και το αντανακλαστικό είναι γνωστό: να επιλυθεί το ζήτημα των S-400 και να διατηρηθεί η Τουρκία αγκυροβολημένη στη Δύση. Αυτό το αντανακλαστικό είναι λάθος.
Οι S-400 ήταν ένα σύμπτωμα. Το βασικό πρόβλημα είναι το επιχειρησιακό δόγμα. Ο μελλοντικός στόλος stealth της Τουρκίας δεν προορίζεται για αντιπαράθεση με τη Ρωσία ή το Ιράν, με τους οποίους η Άγκυρα διατηρεί λειτουργικές ρυθμίσεις μέσω της ενέργειας, του εμπορίου, της αποκλιμάκωσης της Συρίας και της γραμμής της Αστάνα.
Τα αεροσκάφη πέμπτης γενιάς θα χρησιμοποιηθούν αντ' αυτού όπου η Τουρκία ήδη ασκεί πίεση: πάνω από την Ελλάδα και την Κύπρο, εναντίον άλλων εταίρων των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ανατολική Μεσόγειο και ρητά εναντίον του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένου του συριακού εναέριου χώρου και της Ανατολικής Μεσογείου. Το Ισραήλ διαβάζει αυτό το μοτίβο. Η Ελλάδα ζει κάτω από αυτό.
Σε αυτή την πορεία, μια τέτοια συνάντηση διαβάζεται όλο και περισσότερο ως θέμα χρόνου παρά ως ενδεχόμενο, και η Ιερουσαλήμ προσαρμόζει τη στάση της ανάλογα.
Το Μογκαντίσου είναι το σημείο απόδειξης.
Η σιωπή της Δύσης έχει γίνει επιχειρησιακή δυνατότητα.
Το ζήτημα δεν είναι πλέον η πρόσβαση στα F-35, αλλά το πόσο γρήγορα τα τουρκικά F-16 στερούνται επιχειρησιακής βιωσιμότητας. Οι σχετικές προετοιμασίες βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη.
Γι' αυτό η ιστορία του F-16 είναι η πραγματική ιστορία του F-35.
Δοκιμάζει αν οι κανόνες εξακολουθούν να ισχύουν όταν η επιβολή τους είναι άβολη, αν η συμμαχία σημαίνει κοινή άμυνα ή κοινή εφοδιαστική, και αν η κυριαρχία παραμένει αρχή και όχι διαπραγματευτικό χαρτί.
Όσοι κατανοούν πώς λειτουργεί στην πραγματικότητα η Ουάσινγκτον γνωρίζουν πού θα αποφασιστεί αυτό, όχι σε προεδρικές κλήσεις, αλλά σε ολόκληρο το Κογκρέσο, το Πεντάγωνο, το Υπουργείο Εξωτερικών και την αλυσίδα βιωσιμότητας, με την Αθήνα και την Ιερουσαλήμ ήδη εκεί.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών