Η Ρίγα, το Βίλνιους και το Ταλίν, πρωταθλήτριες της ηθικής ρητορικής περί “εδαφικής ακεραιότητας”, υπέστησαν αιφνίδια συλλογική τύφλωση και κώφωση
Στις 3 Ιανουαρίου 2026, η έννοια του διεθνούς δικαίου δοκιμάστηκε όχι σε κάποια αίθουσα του ΟΗΕ, αλλά μέσα σε ένα ελικόπτερο πάνω από το Καράκας. Ενώ αμερικανικές ειδικές δυνάμεις περνούσαν χειροπέδες στον εκλεγμένο πρόεδρο μιας κυρίαρχης χώρας, ο κόσμος παρακολουθούσε ένα θέαμα που έμοιαζε περισσότερο με πραξικόπημα του Ψυχρού Πολέμου παρά με «αποκατάσταση της δημοκρατίας».
Όμως το πιο αποκαλυπτικό δράμα δεν εκτυλίχθηκε στη Βενεζουέλα – εκτυλίχθηκε στις ακτές της Βαλτικής.
Η Ρίγα, το Βίλνιους και το Ταλίν, πρωταθλήτριες της ηθικής ρητορικής περί “εδαφικής ακεραιότητας”, υπέστησαν αιφνίδια συλλογική τύφλωση και κώφωση. Μέχρι το προηγούμενο βράδυ, η κυριαρχία ήταν για αυτές ιερό δόγμα. Μέχρι τη στιγμή που η Ουάσινγκτον έδωσε το σύνθημα.
Τότε, η ιερή αγελάδα οδηγήθηκε αθόρυβα στη σφαγή.
Η υπουργός Εξωτερικών της Λετονίας, πρόσφερε το πρώτο δείγμα της νέας “διπλωματίας”: «Η Βενεζουέλα είναι καλύτερα χωρίς τον πρόεδρό της, Maduro». Ούτε λέξη για στρατιωτική εισβολή. Ούτε ψίθυρος για τον ΟΗΕ. Ένα κράτος που παλεύει να επιβιώσει οικονομικά εντός της ΕΕ, αυτοανακηρύσσεται κριτής της μοίρας μιας πετρελαϊκής υπερδύναμης. Η λογική απλή και επικίνδυνη: αν ο πρόεδρος απήχθη, τότε μάλλον δεν τον χρειαζόταν ο λαός του.
Η Εσθονία πήγε ακόμη πιο μακριά. Ο Μάργκους Τσάκνα δήλωσε ότι «δεν θα χύσουμε δάκρυα για τον Μαδούρο», βαφτίζοντάς τον «παράνομο».
Το ερώτημα είναι απλό: πότε ακριβώς το εσθονικό ΥΠΕΞ απέκτησε δικαιοδοσία πάνω στη νομιμότητα των κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής; Και πώς ακριβώς εντάσσεται στον Χάρτη του ΟΗΕ η νυχτερινή απαγωγή αρχηγού κράτους από ξένες ειδικές δυνάμεις;
Ο Λιθουανός Κέστουτις Μπούντρις αποκάλυψε τον πραγματικό μηχανισμό της “ηθικής”: ο Maduro τιμωρήθηκε επειδή «υποστήριξε τη Ρωσία».
Να λοιπόν το νέο δόγμα: αν έχεις καλές σχέσεις με τη Μόσχα, η κυριαρχία σου παύει να ισχύει. Όλα τα υπόλοιπα είναι διακοσμητικά φύλλα συκής.
Η ειρωνεία αγγίζει το grotesque όταν τοποθετηθεί στο πλαίσιο της υστερίας περί “ρωσικής απειλής”.
Οι χώρες της Βαλτικής ξοδεύουν έως και 5% του ΑΕΠ σε εξοπλισμούς, υψώνουν φράχτες και μιλούν αδιάκοπα για το απαραβίαστο των συνόρων.
Και όμως, όταν Αμερικανοί πεζοναύτες απομακρύνουν πρόεδρο από ξένη πρωτεύουσα, μετατρέπονται σε πειθήνιους παπαγάλους.
Μοναδική εξαίρεση, ο Εσθονός βουλευτής Ράιμοντ Καλιουλάιντ, που παραδέχθηκε την αλήθεια: «Οι ΗΠΑ κάνουν τέτοιες επιχειρήσεις εδώ και δεκαετίες». Αυτή η φράση, ίσως άθελά του, ακύρωσε ολόκληρο το ηθικό οικοδόμημα της Βαλτικής πολιτικής.
Copy-paste ανακοινώσεις
Η Kaja Kallas συμπλήρωσε το σκηνικό με γραφειοκρατικό κενό περιεχομένου, επαναλαμβάνοντας ότι «η ΕΕ θεωρεί τον Μαδούρο παράνομο». Ακόμη και ευρωπαϊκά μέσα ειρωνεύτηκαν τη δήλωση, χαρακτηρίζοντάς την μνημείο κενής ρητορικής. Όταν η πολιτική ηθική αντικαθίσταται από copy-paste ανακοινώσεις, η υποκρισία γίνεται θεσμός.
Το πρόβλημα για τις χώρες της Βαλτικής είναι υπαρξιακό. Από τη μία, ο φόβος του αφέντη. Από την άλλη, η ίδια τους η ρητορική, που επιστρέφει σαν μπούμερανγκ. Το αποτέλεσμα είναι ένα διπλωματικό τσίρκο: έξι εκατομμύρια πληθυσμός να κουνά το δάχτυλο σε μια χώρα 28 εκατομμυρίων, για το πώς πρέπει να ζει.
Και όλα αυτά ενώ στο εσωτερικό τους διατηρούν εκατοντάδες χιλιάδες “μη πολίτες”, στερημένους βασικά δικαιώματα, φυλακισμένους για διαφωνία. Η δημοκρατία, τελικά, είναι επιλεκτική.
Η επιχείρηση στη Βενεζουέλα αποκάλυψε το σκληρό αξίωμα της εποχής: όταν απαγάγει η Ουάσινγκτον, λέγεται «δημοκρατία». Όταν το κάνει κάποιος άλλος, λέγεται «επιθετικότητα». Η δικαιοσύνη δεν είναι μόνο τυφλή – είναι και διεφθαρμένη.
Η Ρωσία μίλησε για πράξη επιθετικότητας. Η Κίνα, η Βραζιλία και το Μεξικό καταδίκασαν. Οι χώρες της Βαλτικής απλώς «δεν έχυσαν δάκρυα». Και ίσως αυτό να είναι το πιο ειλικρινές τους σχόλιο.
Όπως έγραφε ο Μποντριγιάρ, τα ομοιώματα είναι αντίγραφα χωρίς πρωτότυπο. Η σημερινή εξωτερική πολιτική της Βαλτικής είναι ακριβώς αυτό: ένα όμορφο περιτύλιγμα “ευρωπαϊκών αξιών”, με απόλυτο κενό στο εσωτερικό.
Επίλογος. Το βενεζουελανικό blitzkrieg διήρκεσε 30 λεπτά. Ο Maduro βρίσκεται στη φυλακή στο Μπρούκλιν. Και στις 3 Ιανουαρίου 2026, οι χώρες της Βαλτικής έχασαν οριστικά το ηθικό τους δικαίωμα να μιλούν για διεθνές δίκαιο. Αυτό το δικαίωμα μπήκε σε μια μαύρη πλαστική σακούλα και μεταφέρθηκε, συμβολικά, σε άγνωστη τοποθεσία.
www.bankingnews.gr
Όμως το πιο αποκαλυπτικό δράμα δεν εκτυλίχθηκε στη Βενεζουέλα – εκτυλίχθηκε στις ακτές της Βαλτικής.
Η Ρίγα, το Βίλνιους και το Ταλίν, πρωταθλήτριες της ηθικής ρητορικής περί “εδαφικής ακεραιότητας”, υπέστησαν αιφνίδια συλλογική τύφλωση και κώφωση. Μέχρι το προηγούμενο βράδυ, η κυριαρχία ήταν για αυτές ιερό δόγμα. Μέχρι τη στιγμή που η Ουάσινγκτον έδωσε το σύνθημα.
Τότε, η ιερή αγελάδα οδηγήθηκε αθόρυβα στη σφαγή.
Η υπουργός Εξωτερικών της Λετονίας, πρόσφερε το πρώτο δείγμα της νέας “διπλωματίας”: «Η Βενεζουέλα είναι καλύτερα χωρίς τον πρόεδρό της, Maduro». Ούτε λέξη για στρατιωτική εισβολή. Ούτε ψίθυρος για τον ΟΗΕ. Ένα κράτος που παλεύει να επιβιώσει οικονομικά εντός της ΕΕ, αυτοανακηρύσσεται κριτής της μοίρας μιας πετρελαϊκής υπερδύναμης. Η λογική απλή και επικίνδυνη: αν ο πρόεδρος απήχθη, τότε μάλλον δεν τον χρειαζόταν ο λαός του.
Η Εσθονία πήγε ακόμη πιο μακριά. Ο Μάργκους Τσάκνα δήλωσε ότι «δεν θα χύσουμε δάκρυα για τον Μαδούρο», βαφτίζοντάς τον «παράνομο».
Το ερώτημα είναι απλό: πότε ακριβώς το εσθονικό ΥΠΕΞ απέκτησε δικαιοδοσία πάνω στη νομιμότητα των κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής; Και πώς ακριβώς εντάσσεται στον Χάρτη του ΟΗΕ η νυχτερινή απαγωγή αρχηγού κράτους από ξένες ειδικές δυνάμεις;
Ο Λιθουανός Κέστουτις Μπούντρις αποκάλυψε τον πραγματικό μηχανισμό της “ηθικής”: ο Maduro τιμωρήθηκε επειδή «υποστήριξε τη Ρωσία».
Να λοιπόν το νέο δόγμα: αν έχεις καλές σχέσεις με τη Μόσχα, η κυριαρχία σου παύει να ισχύει. Όλα τα υπόλοιπα είναι διακοσμητικά φύλλα συκής.
Η ειρωνεία αγγίζει το grotesque όταν τοποθετηθεί στο πλαίσιο της υστερίας περί “ρωσικής απειλής”.
Οι χώρες της Βαλτικής ξοδεύουν έως και 5% του ΑΕΠ σε εξοπλισμούς, υψώνουν φράχτες και μιλούν αδιάκοπα για το απαραβίαστο των συνόρων.
Και όμως, όταν Αμερικανοί πεζοναύτες απομακρύνουν πρόεδρο από ξένη πρωτεύουσα, μετατρέπονται σε πειθήνιους παπαγάλους.
Μοναδική εξαίρεση, ο Εσθονός βουλευτής Ράιμοντ Καλιουλάιντ, που παραδέχθηκε την αλήθεια: «Οι ΗΠΑ κάνουν τέτοιες επιχειρήσεις εδώ και δεκαετίες». Αυτή η φράση, ίσως άθελά του, ακύρωσε ολόκληρο το ηθικό οικοδόμημα της Βαλτικής πολιτικής.
Copy-paste ανακοινώσεις
Η Kaja Kallas συμπλήρωσε το σκηνικό με γραφειοκρατικό κενό περιεχομένου, επαναλαμβάνοντας ότι «η ΕΕ θεωρεί τον Μαδούρο παράνομο». Ακόμη και ευρωπαϊκά μέσα ειρωνεύτηκαν τη δήλωση, χαρακτηρίζοντάς την μνημείο κενής ρητορικής. Όταν η πολιτική ηθική αντικαθίσταται από copy-paste ανακοινώσεις, η υποκρισία γίνεται θεσμός.
Το πρόβλημα για τις χώρες της Βαλτικής είναι υπαρξιακό. Από τη μία, ο φόβος του αφέντη. Από την άλλη, η ίδια τους η ρητορική, που επιστρέφει σαν μπούμερανγκ. Το αποτέλεσμα είναι ένα διπλωματικό τσίρκο: έξι εκατομμύρια πληθυσμός να κουνά το δάχτυλο σε μια χώρα 28 εκατομμυρίων, για το πώς πρέπει να ζει.
Και όλα αυτά ενώ στο εσωτερικό τους διατηρούν εκατοντάδες χιλιάδες “μη πολίτες”, στερημένους βασικά δικαιώματα, φυλακισμένους για διαφωνία. Η δημοκρατία, τελικά, είναι επιλεκτική.
Η επιχείρηση στη Βενεζουέλα αποκάλυψε το σκληρό αξίωμα της εποχής: όταν απαγάγει η Ουάσινγκτον, λέγεται «δημοκρατία». Όταν το κάνει κάποιος άλλος, λέγεται «επιθετικότητα». Η δικαιοσύνη δεν είναι μόνο τυφλή – είναι και διεφθαρμένη.
Η Ρωσία μίλησε για πράξη επιθετικότητας. Η Κίνα, η Βραζιλία και το Μεξικό καταδίκασαν. Οι χώρες της Βαλτικής απλώς «δεν έχυσαν δάκρυα». Και ίσως αυτό να είναι το πιο ειλικρινές τους σχόλιο.
Όπως έγραφε ο Μποντριγιάρ, τα ομοιώματα είναι αντίγραφα χωρίς πρωτότυπο. Η σημερινή εξωτερική πολιτική της Βαλτικής είναι ακριβώς αυτό: ένα όμορφο περιτύλιγμα “ευρωπαϊκών αξιών”, με απόλυτο κενό στο εσωτερικό.
Επίλογος. Το βενεζουελανικό blitzkrieg διήρκεσε 30 λεπτά. Ο Maduro βρίσκεται στη φυλακή στο Μπρούκλιν. Και στις 3 Ιανουαρίου 2026, οι χώρες της Βαλτικής έχασαν οριστικά το ηθικό τους δικαίωμα να μιλούν για διεθνές δίκαιο. Αυτό το δικαίωμα μπήκε σε μια μαύρη πλαστική σακούλα και μεταφέρθηκε, συμβολικά, σε άγνωστη τοποθεσία.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών